Kinderen
alle pijlers
Janken janken janken....
maandag 13 september 2010 om 13:27
Ik heb het even helemaal gehad hoor.....Ik heb een dochter van 2 1/2 jaar, heerlijk kind. Rustig, altijd vrolijk, zelfstandig, kan zelf spelen maar ook met anderen, eet goed, slaapt goed. Echt een fantastische meid. Nu hebben we sinds 8 maanden een tweede meid.....mijn god hee...pffff. Een heel ander kind. Ten eerste doet ze niets anders dan janken janken janken.....Ze wil niet in de box, niet in d'r eetstoel, niet in d'r bedje, niet op het kleed NERGENS EN NIETS.....alleen maar op de bank met mij of papa naast zich. Papa werkt buitenshuis, ik ben bij de meiden. (Ik werk freelance maar vanuit huis en nu dus vooral 's nachts of 's ochtends heel vroeg). Maar ik kan toch niet aldoor naast haar gaan zitten? Ik moet toch ook eten koken, het huis een beetje opruimen, aandacht geven aan onze oudste, naar de wc etc.......Als je haar niet optilt na een bepaalde tijd gaat ze kotsen. Gister heeft ze ook weer de hele keuken + haar eetstoel ondergekotst. Echt alles zat onder. Nu zitten we dus ook een dagje zonder eetstoel want die hangt te drogen (de bekleding). Ik denk dat vandaag het hele dorp me gehoord heeft want ik hield het effe niet meer en moest het van me af schreeuwen (weet ut, is niet goed). Ik zat net zelfs te eten met mevrouw in m'n armen. Heb haar ook een tijdje in de draagzak gehad maar mevrouw is 9 kilo dus dat zit ook niet prettig. Iemand een tip? O ja, ze kan dus heeeeel erg huilen maar als je haar dan oppakt dan komt er meteen weer zo'n glimlach op 'r gezicht....Ben het echt een beetje zat vandaag. Echt de hele dag door janken, daar wordt je toch niet goed van?
maandag 13 september 2010 om 14:22
quote:fleurtje schreef op 13 september 2010 @ 14:19:
[...]
Voor mij zou ook meer dáár het probleem liggen dan bij mijn kind.Dat denk ik ook. Schrijf net in een ander topic (over slapen van baby's) hoe belangrijk ik het vind om me gesteund te voelen door vriend en het gevoel te hebben het samen te doen op de momenten dat hij er is. Natuurlijk hoeft die verdeling niet helemaal gelijk te zijn, die keuze kun je maken, maar ik zou het niet pikken als vriend 'geen zin in het gejank' zou hebben en dús zou vinden dat ook de avonden/nachten voor mijn rekening zijn.
[...]
Voor mij zou ook meer dáár het probleem liggen dan bij mijn kind.Dat denk ik ook. Schrijf net in een ander topic (over slapen van baby's) hoe belangrijk ik het vind om me gesteund te voelen door vriend en het gevoel te hebben het samen te doen op de momenten dat hij er is. Natuurlijk hoeft die verdeling niet helemaal gelijk te zijn, die keuze kun je maken, maar ik zou het niet pikken als vriend 'geen zin in het gejank' zou hebben en dús zou vinden dat ook de avonden/nachten voor mijn rekening zijn.
maandag 13 september 2010 om 14:22
Oei, klinkt als een vicieuze kip-ei-kip-ei situatie. Ik schrik een beetje van die bewoordingen, zo heb ik nooit gesproken over mijn kinderen (janken enzo). Nachten opgezeten met baby met oorpijn, of niet doorslapen. Het put je uit, ik snap dat wel, maar vaak is er toch meer aan de hand.
Omdat de huisarts niks kan vinden, wil dat nog niet zeggen dat er niks lichamelijks aan de hand kan zijn. Huisarts kijkt ook maar naar bepaalde dingen, niet zozeer naar allergieen en patronen enz..
Los daarvan is het best zwaar en valt het nogal tegen, een 2e kind, als je freelance werkt en ook nog thuis. En 1 gemakkelijk kind gewend bent. (en alle ouders gaan daar ook van uit, dat hun kind probleemloos zal zijn, daar is hun leven op afgestemd namelijk).
Dus ik begrijp dat je leven momenteel draait om aandacht geven, huishouden en ergens in de tijd dat je zelf zou kunnen/moeten bijtanken, je nog je werk moet doen. En een man die alles lastig vindt. En waarschijnlijk voel jij je geisoleerd, zonder collega's en moeilijk scheiding te maken tussen moeder zijn en (werkende) vrouw zijn. Dat is ook moeilijker als je vanuit huis werkt, hoe ideaal dat ook lijkt. Dat is allemaal niet niks!
Kijk uit dat deze gevoelens niet overheersen, dat je man "lekker" de hele dag de deur uit is en jou laat zitten met deze verantwoordelijkheden. Ik snap best dat alles in de soep loopt (overgeven enz), dat jou uitput en tot wanhoop drijft. Moe, weinig aan jezelf toekomen. Dat valt tegen, je had het anders voor je gezien. Je kan er niet van genieten ook, momenteel.
Dit levert een gestresste moeder op, logisch ook. Kortaf tegen kind enz. Mocht er geen aanwijsbare lichamelijke oorzaak zijn dan vind ik mentale oorzaak bij je kind ook genoeg reden om dat serieus te nemen (ipv hoe lastig voor jullie).. Misschien is ze wel gevoelig voor een bepaalde stemming tussen jou en je man.
Dat eenkennige kan best aanleiding geven tot misselijkheids/buikpijnklachten. Kinderen kunnen niet aangeven wat ze voelen, maar bij stress uit zich dat bij oudere kinderen (lagere school) ook vaak in buikpijn. Misschien heeft ze een buikgriepje?
Die vicieuze circel maakt ook dat zij heel goed voelt dat jij gaat denken: "ga NU slapen want IK heb rust nodig". Herkenbaar, hoor, maar kinderen voelen die druk feilloos aan (met eten, met slapen, de enige middelen waar ze invloed op hebben als ze nog niet kunnen praten).
Hoe dan ook, als het aandacht vragen is, is dat niet iets wat je de kop in moet drukken, maar serieus naar moet kijken. Misschien krijgt ze relatief teveel negatieve aandacht (ongeduld van jou, gezucht en negatieve respons, of erger, zeker na overgeven). En moet je dat zien te doorbreken naar (weer) positief kunnen geven van aandacht.
Daarvoor moet je je man ook aanspreken, dat dit zwaar is en jij 24/7 dat niet op je kan nemen. Denk dat ouders hier met veel rooskleuriger gedachten aan beginnen en onderschatten dat opvoeden met liefde best zwaar kan zijn soms, dat het je nogal op de proef stelt.
Ik geloof niet in bestraffing en gehoorzamen als doel om een jong kind zich te laten aanpassen aan de wensen van de ouders. Ga na waar je zelf eea kan verbeteren, oa zelf 's nachts je slaap nemen. Kan je een paar uur hulp nemen (al dan niet tijdelijk), een oppas, en familielid?
Thuis werken met jonge kinderen, ik weet dat dat zo ideaal lijkt, maar in de praktijk niet werkt. Je moet een deur dicht kunnen doen, nu verdeel je constant je tijd over meer dan 1 ding. (half huishouden half je kind in de gaten houden). Geef je ook 1 op 1 aandacht? (zonder pc aan, zonder half ergens anders mee bezig te zijn/ je zorgen te maken over deadlines en dingen die je nog moet doen, bedoel ik?). Loop je niet constant achter de feiten aan sinds de 2e? Eis je niet teveel van jezelf? Bang om "een zeur" te worden tegenover je man? Heb je nog genoeg eigen leven, eigen sociale contacten?
Ik denk dat heel veel ouders moeders teveel hooi op hun vork nemen en als er maar 1 ding mis gaat (ziekte oid) alles in het honderd loopt. Zorg dat je niet in zo'n vicieuze circel belandt, of dat je er weer uitkomt (misschien opa's en oma's die een keer een paar uur overnemen van je, zodat je er ff uit kan of kan slapen/werken enz).
Als jij rustig (maar beslist) bent, werkt dat positief op je kind. Gewoon laten zien dat je niet een loopje met je laat nemen, maar kijk svp zelf goed naar je evt eigen aandeel of hoe je man en jij er iha tegenover staan. Misschien is er ook te weinig leuke aandacht. En dat is ook een "terechte" pijn voor een kind.
Omdat de huisarts niks kan vinden, wil dat nog niet zeggen dat er niks lichamelijks aan de hand kan zijn. Huisarts kijkt ook maar naar bepaalde dingen, niet zozeer naar allergieen en patronen enz..
Los daarvan is het best zwaar en valt het nogal tegen, een 2e kind, als je freelance werkt en ook nog thuis. En 1 gemakkelijk kind gewend bent. (en alle ouders gaan daar ook van uit, dat hun kind probleemloos zal zijn, daar is hun leven op afgestemd namelijk).
Dus ik begrijp dat je leven momenteel draait om aandacht geven, huishouden en ergens in de tijd dat je zelf zou kunnen/moeten bijtanken, je nog je werk moet doen. En een man die alles lastig vindt. En waarschijnlijk voel jij je geisoleerd, zonder collega's en moeilijk scheiding te maken tussen moeder zijn en (werkende) vrouw zijn. Dat is ook moeilijker als je vanuit huis werkt, hoe ideaal dat ook lijkt. Dat is allemaal niet niks!
Kijk uit dat deze gevoelens niet overheersen, dat je man "lekker" de hele dag de deur uit is en jou laat zitten met deze verantwoordelijkheden. Ik snap best dat alles in de soep loopt (overgeven enz), dat jou uitput en tot wanhoop drijft. Moe, weinig aan jezelf toekomen. Dat valt tegen, je had het anders voor je gezien. Je kan er niet van genieten ook, momenteel.
Dit levert een gestresste moeder op, logisch ook. Kortaf tegen kind enz. Mocht er geen aanwijsbare lichamelijke oorzaak zijn dan vind ik mentale oorzaak bij je kind ook genoeg reden om dat serieus te nemen (ipv hoe lastig voor jullie).. Misschien is ze wel gevoelig voor een bepaalde stemming tussen jou en je man.
Dat eenkennige kan best aanleiding geven tot misselijkheids/buikpijnklachten. Kinderen kunnen niet aangeven wat ze voelen, maar bij stress uit zich dat bij oudere kinderen (lagere school) ook vaak in buikpijn. Misschien heeft ze een buikgriepje?
Die vicieuze circel maakt ook dat zij heel goed voelt dat jij gaat denken: "ga NU slapen want IK heb rust nodig". Herkenbaar, hoor, maar kinderen voelen die druk feilloos aan (met eten, met slapen, de enige middelen waar ze invloed op hebben als ze nog niet kunnen praten).
Hoe dan ook, als het aandacht vragen is, is dat niet iets wat je de kop in moet drukken, maar serieus naar moet kijken. Misschien krijgt ze relatief teveel negatieve aandacht (ongeduld van jou, gezucht en negatieve respons, of erger, zeker na overgeven). En moet je dat zien te doorbreken naar (weer) positief kunnen geven van aandacht.
Daarvoor moet je je man ook aanspreken, dat dit zwaar is en jij 24/7 dat niet op je kan nemen. Denk dat ouders hier met veel rooskleuriger gedachten aan beginnen en onderschatten dat opvoeden met liefde best zwaar kan zijn soms, dat het je nogal op de proef stelt.
Ik geloof niet in bestraffing en gehoorzamen als doel om een jong kind zich te laten aanpassen aan de wensen van de ouders. Ga na waar je zelf eea kan verbeteren, oa zelf 's nachts je slaap nemen. Kan je een paar uur hulp nemen (al dan niet tijdelijk), een oppas, en familielid?
Thuis werken met jonge kinderen, ik weet dat dat zo ideaal lijkt, maar in de praktijk niet werkt. Je moet een deur dicht kunnen doen, nu verdeel je constant je tijd over meer dan 1 ding. (half huishouden half je kind in de gaten houden). Geef je ook 1 op 1 aandacht? (zonder pc aan, zonder half ergens anders mee bezig te zijn/ je zorgen te maken over deadlines en dingen die je nog moet doen, bedoel ik?). Loop je niet constant achter de feiten aan sinds de 2e? Eis je niet teveel van jezelf? Bang om "een zeur" te worden tegenover je man? Heb je nog genoeg eigen leven, eigen sociale contacten?
Ik denk dat heel veel ouders moeders teveel hooi op hun vork nemen en als er maar 1 ding mis gaat (ziekte oid) alles in het honderd loopt. Zorg dat je niet in zo'n vicieuze circel belandt, of dat je er weer uitkomt (misschien opa's en oma's die een keer een paar uur overnemen van je, zodat je er ff uit kan of kan slapen/werken enz).
Als jij rustig (maar beslist) bent, werkt dat positief op je kind. Gewoon laten zien dat je niet een loopje met je laat nemen, maar kijk svp zelf goed naar je evt eigen aandeel of hoe je man en jij er iha tegenover staan. Misschien is er ook te weinig leuke aandacht. En dat is ook een "terechte" pijn voor een kind.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 13 september 2010 om 14:23
ik sluit me aan bij djoels en dreamer. Ik herken het gevoel ook van TO en heb ook wel eens geschreeuwd tegen mijn baby. Omdat ik gek werd van het gehuild icm vermoeidheid. Grote verschil is dat mijn partner thuis komt na een lange dag werken en meteen mijn stemming kan peilen en het overneemt als ik zo ben. Hij kan beter tegen gehuil en vindt het sowieso logisch dat hij als hij thuiskomt de tijd die hij nog heeft aan de kinderen besteed, huilend of niet. Dat is volgens mij het grootste probleem bij TO.
2 weken constant gehuil, dat zou ik ook niet trekken. Maar ik zou inderdaad wat andere oplossingen zoeken dan laten zitten in eigen braaksel. Draagdoek, kinderstoel bij je zetten als je kookt en opladen savonds of in het weekend.
2 weken constant gehuil, dat zou ik ook niet trekken. Maar ik zou inderdaad wat andere oplossingen zoeken dan laten zitten in eigen braaksel. Draagdoek, kinderstoel bij je zetten als je kookt en opladen savonds of in het weekend.
maandag 13 september 2010 om 14:25
quote:Djoels schreef op 13 september 2010 @ 14:21:
Fleur, ik heb geen jank baby. Hij jankt af en toe en dat is iets anders. Maar als het altijd zo zal zijn..... dan geef ik geen garantie dat ik eens niet een keer zou roepen ' aaggghhhhh stop met janken!'Ik zou twee weken met een eindeloos huilend kind ook vreselijk vinden, maar ik vind het wel écht een reëel verschil of het om twee weken of 'altijd' gaat. Ik vind schreeuwen tegen je kind echt iets anders dan 'roepen' (althans, in mijn beleving is er een verschil) en ik zou zelf eerder mijn kind dan maar een half uur laten huilen dan tegen 'm gaan schreeuwen. Maar goed... dat is hoe ik mezelf inschat, want ik ben niet in zo'n situatie geweest.
Fleur, ik heb geen jank baby. Hij jankt af en toe en dat is iets anders. Maar als het altijd zo zal zijn..... dan geef ik geen garantie dat ik eens niet een keer zou roepen ' aaggghhhhh stop met janken!'Ik zou twee weken met een eindeloos huilend kind ook vreselijk vinden, maar ik vind het wel écht een reëel verschil of het om twee weken of 'altijd' gaat. Ik vind schreeuwen tegen je kind echt iets anders dan 'roepen' (althans, in mijn beleving is er een verschil) en ik zou zelf eerder mijn kind dan maar een half uur laten huilen dan tegen 'm gaan schreeuwen. Maar goed... dat is hoe ik mezelf inschat, want ik ben niet in zo'n situatie geweest.
maandag 13 september 2010 om 14:25
Eens met Arwen. Laten zitten in braaksel, dat zal ik nooit doen, dat gaat mij te ver. Maar nu zeggen dat ik nooit tegen mijn kind zal gillen/schreeuwen. Ik beloof het niet. Nu heb ik een voorbeeldig kind, makkelijk, relaxt, goede slaper, af en toe een jankbui maar meer niet. Wat als nr. 2 straks een huilbaby is.... kon ik maar zeggen dat ik dan precies wist hoe ik zou reageren, maar geen idee.
DTEEZ!
maandag 13 september 2010 om 14:27
quote:zusenzoo schreef op 13 september 2010 @ 13:38:
Whopper wat zeg je me nu een kind van 8 maanden in d'r eigen kots laten zitten omdat ze haar bespeelt OMMFG.
Dat meen je toch niet pls.
Er zijn duizenden andere methodes die geen emotionele verwaarlozing toepassen.
Emotionele verwaarlozing? Nou, het lijkt me dat je, als je haar gewoon ( de tijd die je jezelf gesteld hebt, dus niet een hele dag, dat lijkt me duidelijk )laat zitten en een doekje over de toet/ kleren haalt je haar echt niet emotioneel verwaarloost hoor.
Maar goed, gezien de reakties hier hebben jullie betere ervaringen met zachte heelmeesters
Whopper wat zeg je me nu een kind van 8 maanden in d'r eigen kots laten zitten omdat ze haar bespeelt OMMFG.
Dat meen je toch niet pls.
Er zijn duizenden andere methodes die geen emotionele verwaarlozing toepassen.
Emotionele verwaarlozing? Nou, het lijkt me dat je, als je haar gewoon ( de tijd die je jezelf gesteld hebt, dus niet een hele dag, dat lijkt me duidelijk )laat zitten en een doekje over de toet/ kleren haalt je haar echt niet emotioneel verwaarloost hoor.
Maar goed, gezien de reakties hier hebben jullie betere ervaringen met zachte heelmeesters
maandag 13 september 2010 om 14:27
maandag 13 september 2010 om 14:27
Erwt, jij hebt ook avonden gehad dat DopErwt huilde, weet je nog je frustratie die je dan schreef? Denk dan eens dat dat 2 weken duurt, iedere dag, avond, nacht, weet ik veel..... dan lijkt 2 weken misschien wel als altijd...
Maar jij hebt daar een andere mening over dan ik, dat kan.
2 weken lijkt mij de hel en ja ik ben geen donder gewend.
Maar jij hebt daar een andere mening over dan ik, dat kan.
2 weken lijkt mij de hel en ja ik ben geen donder gewend.
DTEEZ!
maandag 13 september 2010 om 14:28
Wat ik alleen niet zo begrijp; je schrijft dat je baby in de tijd dat de oudste slaapt, ze in de wandelwagen zit/speelt..
Laat je haar echt zo lang in die wagen zitten? Misschien is het voor haar en voor jou juist wel heel goed om in de tijd dat oudste slaapt, wat samen te doen. Op de grond spelen, knuffelen, in de draagdoek hangen terwijl je was vouwt oid.
Laat je haar echt zo lang in die wagen zitten? Misschien is het voor haar en voor jou juist wel heel goed om in de tijd dat oudste slaapt, wat samen te doen. Op de grond spelen, knuffelen, in de draagdoek hangen terwijl je was vouwt oid.
maandag 13 september 2010 om 14:30
maandag 13 september 2010 om 14:30
quote:Djoels schreef op 13 september 2010 @ 14:27:
Erwt, jij hebt ook avonden gehad dat DopErwt huilde, weet je nog je frustratie die je dan schreef? Denk dan eens dat dat 2 weken duurt, iedere dag, avond, nacht, weet ik veel..... dan lijkt 2 weken misschien wel als altijd...
Maar jij hebt daar een andere mening over dan ik, dat kan.
2 weken lijkt mij de hel en ja ik ben geen donder gewend.natuurlijk (overigens ging dat niet zozeer over huilen alswel over niet kunnen slapen) weet ik dat nog en voelde ik me gefrustreerd, maar ik denk (hoop...) dat mijn toon daarover toch echt heel anders was. Dat was mijn eigen frustratie, geen enkel verwijt naar mijn kind, heel andere bewoordingen (maar eerlijk is eerlijk: ik ben wellicht overgevoelig voor bewoordingen als 'janken' omdat ik het te 'hard' vind voor een baby) en als iets wat lastig was omdat ik moe was (want nog gebroken nachten en kraamvrouw) etc. Ik heb hierboven ook al geschreven dat ik de frustratie op zích absoluut wel begrijp, maar dat ik me afvraag of er geen vicieuze cirkel ontstaat door de manier waaropTO over haar kind praat. Zó negatief dat het mij doet afvragen of haar kind dit wellicht óók zo voelt en dáár weer op reageert.
Erwt, jij hebt ook avonden gehad dat DopErwt huilde, weet je nog je frustratie die je dan schreef? Denk dan eens dat dat 2 weken duurt, iedere dag, avond, nacht, weet ik veel..... dan lijkt 2 weken misschien wel als altijd...
Maar jij hebt daar een andere mening over dan ik, dat kan.
2 weken lijkt mij de hel en ja ik ben geen donder gewend.natuurlijk (overigens ging dat niet zozeer over huilen alswel over niet kunnen slapen) weet ik dat nog en voelde ik me gefrustreerd, maar ik denk (hoop...) dat mijn toon daarover toch echt heel anders was. Dat was mijn eigen frustratie, geen enkel verwijt naar mijn kind, heel andere bewoordingen (maar eerlijk is eerlijk: ik ben wellicht overgevoelig voor bewoordingen als 'janken' omdat ik het te 'hard' vind voor een baby) en als iets wat lastig was omdat ik moe was (want nog gebroken nachten en kraamvrouw) etc. Ik heb hierboven ook al geschreven dat ik de frustratie op zích absoluut wel begrijp, maar dat ik me afvraag of er geen vicieuze cirkel ontstaat door de manier waaropTO over haar kind praat. Zó negatief dat het mij doet afvragen of haar kind dit wellicht óók zo voelt en dáár weer op reageert.
maandag 13 september 2010 om 14:31
TO: sterkte ermee. Ik vond het altijd al erg als ze een uur non stop huilde, laat staan dagen achter elkaar. Kan me je reactie goed voorstellen én vind het heel dapper van je dat je dat hier durft te posten, met al die perfecte, geduldige supermoeders die zeker over je heen gaan vallen om je woordkeuze! Ik snap goed dat als je er even helemaal doorheen zit, je recht uit je hart spreekt en niet let op 'politiek correcte' uitspraken
Hou je taai meid!
Hou je taai meid!
maandag 13 september 2010 om 14:32
Nee, echt niet, ze gaan hier ook weleens zonder eten naar bed hoor.
Maar kind in kwestie is 8 maanden, kom on men.
Als volwassenen, ookal zit er helemaal doorheen, dan nog laat je een baby toch niet in d'r kots zitten.
En geloof mij ik heb ook weleens boven dat bed gestaan met de gedachte, nog heel eventjes en dan.... en dan herpak je jezelf weer en ga je maar weer door.
(let wel, ik heb dit 4 jaar gehad, geen twee weken)
Maar kind in kwestie is 8 maanden, kom on men.
Als volwassenen, ookal zit er helemaal doorheen, dan nog laat je een baby toch niet in d'r kots zitten.
En geloof mij ik heb ook weleens boven dat bed gestaan met de gedachte, nog heel eventjes en dan.... en dan herpak je jezelf weer en ga je maar weer door.
(let wel, ik heb dit 4 jaar gehad, geen twee weken)
maandag 13 september 2010 om 14:33
Al eens aan een osteopaat gedacht? Zijn wij met onze jongste (nu 8 mnd) ook geweest en die heeft haast wonderen verricht. Hij huilde eerst veel, was erg ontevreden en sliep amper (zowel 's nachts als overdag). Lichamelijk leek er niets aan de hand. Osteopaat constateerde ernstige overprikkeldheid (kan ook niet anders als je zo weinig slaapt) Na 1 behandeling al een wereld van verschil! Mannetje is nu veel rustiger, tevredener en huilt nog amper.
Heel veel succes ermee!
Heel veel succes ermee!
maandag 13 september 2010 om 14:33
quote:Erwt schreef op 13 september 2010 @ 14:30:
[...]
natuurlijk (overigens ging dat niet zozeer over huilen alswel over niet kunnen slapen) weet ik dat nog en voelde ik me gefrustreerd, maar ik denk (hoop...) dat mijn toon daarover toch echt heel anders was. Dat was mijn eigen frustratie, geen enkel verwijt naar mijn kind, heel andere bewoordingen (maar eerlijk is eerlijk: ik ben wellicht overgevoelig voor bewoordingen als 'janken' omdat ik het te 'hard' vind voor een baby) en als iets wat lastig was omdat ik moe was (want nog gebroken nachten en kraamvrouw) etc. Ik heb hierboven ook al geschreven dat ik de frustratie op zích absoluut wel begrijp, maar dat ik me afvraag of er geen vicieuze cirkel ontstaat door de manier waaropTO over haar kind praat. Zó negatief dat het mij doet afvragen of haar kind dit wellicht óók zo voelt en dáár weer op reageert.ik heb wel eens verzucht thuis, ik word gek van dat jankkind. Partner was toen echt boos op me, zo praat je niet over ons kind. Had hij gelijk in en doe ik ook niet meer.
[...]
natuurlijk (overigens ging dat niet zozeer over huilen alswel over niet kunnen slapen) weet ik dat nog en voelde ik me gefrustreerd, maar ik denk (hoop...) dat mijn toon daarover toch echt heel anders was. Dat was mijn eigen frustratie, geen enkel verwijt naar mijn kind, heel andere bewoordingen (maar eerlijk is eerlijk: ik ben wellicht overgevoelig voor bewoordingen als 'janken' omdat ik het te 'hard' vind voor een baby) en als iets wat lastig was omdat ik moe was (want nog gebroken nachten en kraamvrouw) etc. Ik heb hierboven ook al geschreven dat ik de frustratie op zích absoluut wel begrijp, maar dat ik me afvraag of er geen vicieuze cirkel ontstaat door de manier waaropTO over haar kind praat. Zó negatief dat het mij doet afvragen of haar kind dit wellicht óók zo voelt en dáár weer op reageert.ik heb wel eens verzucht thuis, ik word gek van dat jankkind. Partner was toen echt boos op me, zo praat je niet over ons kind. Had hij gelijk in en doe ik ook niet meer.
maandag 13 september 2010 om 14:34
Wat me nu trouwens, na een reactie van iemand anders opvalt: heb jij geen opvang voor de kinderen als je thuis werkt? Persoonlijk vind ik dát een slechte situatie. Het klinkt ideaal: je werkt (lekker?) thuis, terwijl je kind(eren) lekker speelt/spelen. Maar.. zo werkt het natuurlijk niet bij kinderen, waardoor je dus idd niet meer aan je werk en andere dingen (jezelf!!) toekomt.
Lastig in deze misschien eenkennigheidsfase, maar ik zou een paar dagen of dagdelen voor opvang zorgen. En die hoef je dan de eerste keren niet eens direct aan werk te besteden, maar aan jezelf, aan jezelf toekomen. Bijtanken.
Nogmaals: sterkte!
En dat je woordkeuze even niet liefdevol en begrijpend naar je kind toe was, soit. Niet iedereen geeft een zelfde 'gewicht' aan bepaalde bewoordingen.
Lastig in deze misschien eenkennigheidsfase, maar ik zou een paar dagen of dagdelen voor opvang zorgen. En die hoef je dan de eerste keren niet eens direct aan werk te besteden, maar aan jezelf, aan jezelf toekomen. Bijtanken.
Nogmaals: sterkte!
En dat je woordkeuze even niet liefdevol en begrijpend naar je kind toe was, soit. Niet iedereen geeft een zelfde 'gewicht' aan bepaalde bewoordingen.
Later is nu
maandag 13 september 2010 om 14:34
waarschijnlijk hele hele hele grove mosterd maar goed:
maar uit je 2e reactie maak ik op dat je dochtertje ( de kleinste) smorgens de aandacht moet delen met haar zus en smiddags als haar zus slaapt moet ze in de kinderwagen zitten en zichzelf vermaken.
Als je het mij vraagt wil ze gewoon vreselijk graag aandacht voor zichzelf. Ook met 8 maanden hebben ze dat wel door hoor.
Je geeft aan dat je thuis bent voor de kinderen, en je man werkt.
Is het soms een idee om je oudste 2 halve dagen naar de peuterspeelzaal te brengen zodat je wat qualitytime met de jongste hebt?
Als je de oudste dan weer hebt opgehaald kunnen ze daarna allebei naar bed en heb je wat tijd voor jezelf.
Het klinkt echt alsof de kleine een beetje aandacht wil.
Enneh.. ook eens met Djoels en Dreamer. Je kan het soms even goed zat zijn. De een kan dat 3 maanden hebben, de ander 2 dgn. En misschien is 1 keertje schreeuwen tegen zo`n kleintje niet goed, maar daar komt ze wel overheen.. als het maar niet iets structureels is... dan moet je toch een andere oplossing zoeken
maar uit je 2e reactie maak ik op dat je dochtertje ( de kleinste) smorgens de aandacht moet delen met haar zus en smiddags als haar zus slaapt moet ze in de kinderwagen zitten en zichzelf vermaken.
Als je het mij vraagt wil ze gewoon vreselijk graag aandacht voor zichzelf. Ook met 8 maanden hebben ze dat wel door hoor.
Je geeft aan dat je thuis bent voor de kinderen, en je man werkt.
Is het soms een idee om je oudste 2 halve dagen naar de peuterspeelzaal te brengen zodat je wat qualitytime met de jongste hebt?
Als je de oudste dan weer hebt opgehaald kunnen ze daarna allebei naar bed en heb je wat tijd voor jezelf.
Het klinkt echt alsof de kleine een beetje aandacht wil.
Enneh.. ook eens met Djoels en Dreamer. Je kan het soms even goed zat zijn. De een kan dat 3 maanden hebben, de ander 2 dgn. En misschien is 1 keertje schreeuwen tegen zo`n kleintje niet goed, maar daar komt ze wel overheen.. als het maar niet iets structureels is... dan moet je toch een andere oplossing zoeken
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
