Jullie bevallingsverhalen

Hoi Linda,



Ik vond het ook zo spannend, hoe zou het zijn.

Toen ik drie dagen overtijd was werd ik de nacht naar de vierde dag rond half 5 wakker met een kramp in mijn buik waarvan ik eigenlijk meteen al wist dat het een wee was. Een soort hele harde buik die ik in mijn buik en mijn rug voelde en die na een seconde of 20 weer wegging. Ik helemaal blij want ik had er echt genoeg van. Midden in de nacht ben ik toen het wiegje gaan opmaken en daarna ben ik weer in bed gekropen, ik heb manlief lekker laten slapen. Toen manlief rond een uurtje of 9 wakker werd heb ik verteld dat de weeen begonnen waren en heb ik gevraagd of hij nog wat dingen wilde regelen (laatste boodschappen etc.). Hij was er heel relaxt onder en ging pas na 1 uur 's middags op mijn aandringen boodschappen doen, volgens mij dacht hij dat het nog een week zo duren ofzo.

De rest van de dag heb ik vrij onregelmatig weeen gehad die soms al best heftig waren maar heel goed op te vangen. Rond een uur of 6 's avonds werden de weeen langzaam sterker en regelmatiger en rond een uur of 8 ben ik nog even in bad gegaan wat niet echt een succes was. Daarna ben ik op de slaapkamer gebleven omdat het toen echt al zwaar werd. Manlief was netjes weeen aan het timen en hij was er zo actief in bezig dat hij tussen de weeen door mij constant op de hoogte hield van de tijd tot de volgende wee (fijn idee dat je over 30 seconde weer heel veel pijn gaat hebben).

Ik vond de weeen erg pijnlijk, ook omdat ik rugweeen had maar ik kon ze nog wel opvangen. Elke wee drukte mijn man met een kussen heel hard op mijn rug en dat hielp wel.

Om 11 uur had ik het al erg zwaar en hebben we de VK gebeld omdat de weeen om de 4 minuten kwamen. Ik verwachte toen dat ze minstens even zou komen kijken maar het viel me erg tegen dat ze zei dat we nog maar even moesten wachten omdat ik nog teveel praatjes had voor iemand die verder in de bevalling was !!??. Een uur later was het al elke 2 a 3 minuten dus maar weer gebeld. Om half 1 kwam ze en bleek ik 3 a 4 centimeter ontsluiting te hebben, dat vond ik erg tegenvallen omdat het al zo zwaar was. Ze ging weer weg en verwachte dat het nog wel een paar uur zou duren.

Nog geen half uur later werd het echt heel heftig met weinig tijd ertussen en moest ik poepen. Ik dacht toen echt, als ik dit nog een paar uur vol moet houden spring ik uit het raam. Achteraf denk ik, tuurlijk zijn dat persweeen, maar op dat moment dacht ik echt dat het nog een paar uur ging duren. Op de wc kwam er alleen weinig uit tot ik voelde dat de vliezen naar buiten aan het bollen waren en dat het hoofdje ook niet ver weg meer was. Manlief wilde eerst de VK niet bellen want het zou toch nog een paar uur duren dus toen was ik even wat minder aardig (mag wel toch op zo'n moment?). De VK schatte het gelukkig meteen goed in en zei dat hij de kraamzorg ook maar moest bellen.

Een minuut of 10 later was ze er en zei ze dat ik meteen mocht persen, op dat moment braken mijn vliezen ook spontaan. Het was toen een uur of 2. Het persen heeft nog een uur geduurd. Ik vond het persen best zwaar en ik voelde goed hoe het hoofdje steeds verder naar beneden ging. Ook heb ik het inscheuren gevoeld dat trouwens minder pijnlijk was als het hechten ervan was zonder verdoving werd gedaan. TIP: eis verdoving! Ik vond de hechtingen bijna pijnlijker als de bevalling.

Na dat mijn dochter was geboren kwam al snel de placenta en tegelijk daarmee de kraamverzorgster die mij en mijn dochter na een uurtje weer warm en schoon in bed hadden liggen. Dat vond ik echt geweldig, midden in de nacht met mijn prachtige meisje in bed terwijl de rest van de wereld nog slaapt.



Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt. Veel succes over een paar maanden!

Ik kijk terug op een hele goede bevalling. Vier dagen overtijd braken om 22.45 uur de vliezen. Dat was prettig, want ik wist meteen: nu begint de bevalling dan echt! Direct daarna daarna begonnen de weeën om de vier minuten. 's Nachts om een uur of drie is de VK komen kijken, toen had ik 2 cm ontsluiting. Ik de hele nacht doorgepuft, om acht uur 's ochtends kwam de VK weer, toen had ik 4 cm ontsluiting. Ze zou om elf uur weer terug komen. Vanaf toen werd het steeds zwaarder, de weeën volgenden elkaar steeds sneller op. VK had nog een bevalling, redde het niet om er om elf uur te zijn. Zo aan het eind van de ochtend kreeg ik persdrang, dus VK gebeld dat ze toch echt moest komen. Om kwart over twaalf was ze er, toen had ik 9 cm ontsluiting, VK belde direct de kraamzorg. Laatste cm was ook zo gepiept, kraamverzorgster was net op tijd binnen om een washandje over m'n gezicht te halen. Ik had wel persdrang, maar niet zo sterk, dus ben als ik dacht dat er een perswee aankwam heel hard gaan duwen. De VK riep steeds 'goedzo!', dus ik dacht: dat blijf ik dan maar doen. En met resultaat: om tien voor half twee 's middags is na 40-45 minuten persen ons meiske geboren, thuis in m'n eigen bed, na een bevalling van 14,5 uur. Placenta kwam er in één wee erachteraan. Ben niks niet uitgescheurd, had twee minihechtinkjes 'voor de sier'. Wel had ikflink wat bloed verloren bij de bevalling, waardoor ik bijna nog naar het ziekenhuis had gemoeten voor een bloedtransfusie. Maar dat hoefde gelukkig niet. Al met al vond ik het een hele klus, bevallen, maar één met een fantastisch eindresultaat!

Ik moet wel zeggen dat ik door al die artikelen in die blaadjes over vrouwen die in twee uur op de parkeerplaats en op het toilet bevallen wel een beetje op het verkeerde been was gezet: ik maar denken dat een bevalling maximaal een paar uur duurt en dat zomaar bij de eerste wee de baby eruit komt rollen. Inmiddels weet ik beter....

Nou Linda, ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt en wens je een hele goede bevalling toe!

hahahaha pebbels, we schuimen echt de zelfde topics af! Leuk om je verhaal nog weer eens te lezen



Goed weer ff on topic:



Mijn bevalling begon 2 dagen over tijd om 4.45 met het breken van de vliezen. Ik voelde een "toink" geluid boven in m'n buik 2 sec later stond ik naast het bed (had het zeiltje er van pure ergernis al afgegooid) en klotste het vruchtwater naar beneden, Lief heeft kraamverbanden gehaald en ik ben met die matrassen tussen m'n benen naar de wc gewaggeld. Vruchtwater was helder, dus nog niet de vk gebeld, maar samen het kraambed opgemaakt. Had op dat moment nog geen weeen. Pas tegen een uur of 9.00 hebben we de vk gebeld met de boodschap dat s'ochtends de vliezen waren gebroken, dat het vruchtwater helder was maar dat er nog geen weeen waren. Die kwamen pas rond een uur of 11.00 voorzichtig een beetje te komen. Vk is later gekomen (rond een uur of 14.00) om een plan de campagne door te nemen en ook ik had nog te veel praatjes om echt ver in de bevalling te zijn (had echt het idee, als dit het is....eitje, kom ik nog op terug) pas tegne een uur of 15.00 dat de weeen wat regelamtiger waren en ook meer pijn begonnen te doen. Maar nog goed te houden en weg te puffen. Lief had nog wat boodschappen gehaald en vooral licht verteerbare dingen om op te knabbelen en zo hebben we samen al babbelend en knagend de dag doorgebracht. Om 18.00 de vk ng even geweest en had op dat moment 2 cm ontsluiting (ik was erg positief, yeeeee al 2 cm)

s' Avonds tegen een uur of 20.00 hadden we bedacht om nog wat te gaan slapen, Lief heeft idd nog wat kunnen slapen, maar op dat moment begonnen bij mij de rugweeen. Lief heeft idd ook met alle kracht (zonder kussen) in m'n rug liggen duwen. Ben van ellende maar onder de douche gaan zitten, zodat hij iig nog wat kon slapen. Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik Lief heb wakker gemaakt dat hij de vk moest bellen en dat ik het niet leuk meer vond. Vk is weer gekomen en op dat moment had ik 4 cm ontsluiting (was toen 22.00 of zo) dat was balen. VK zei ook dat het nog lang kon duren, of dat het heel snel kon gaan. Omdat ik van die heftige rugweeen had wilde ik graag naar het zieken huis voor een prik. Dus vrienden gebeld (we hebben zelf geen auto) en die hebben ons naar het ziekenhuis gereden. Nog steeds heftige rugweeen, ik voorin en vriendin en Lief bij elke wee in m'n rug douwen. Bij aankomst in het ziekenhuis de hele parkeer garage bij elkaar gevloekt en geschreeuwd en tijdnes het ritje naar de verloskamer nog een paar keer tegne een pilaar gestaan, zodat ze weer een wee konden weg duwen. Nou ja, aangekomen moest er ook weer vanalles en daar had ik geen zin in (ja beetje een eigengereid typje) moest op m'n rug liggen voor een filmpje no way dat ik op m'n rug ging liggen. OP de een of andere manier hebben ze m'n broek uitgekregen, heben ze een atnne achtig iets op het hoofdje van de baby weten te plakken om de hartslag in de gaten te kunnen houden en het mooiste van alles, dat autoritje (van 5 min) had me volledige ontsluiting op geleverd!!!! Dus op het moment dat ik ging liggen, mocht ook meteen persen. Alleen, dat wilde ik nog niet! Mentaal nog niet helemaal klaar voor ofzo. Kan me eerlijk gezegd ook niet herinneren dat ik echt persweeen heb gehad, het zal wel, maar wat ik me beter kan herinneren is dat ik vreselijke kramp in m'n benen kreeg en dat ik erg bezig was met het persen zelf. Dat heeft iets meer dan uur geduurd. Op een gegeven moment begon het te branden (alsof je een mega schrijnplek hebt) ws is dat het moment geweest dat het hoodje "staat" en ook de meeste kans dat je scheurt (bij mij alleen aan de binnenkant) daarna was het floep, floep floep en daar was de baby!

Zelf werd ik meteen aan een infuus gelgd, omdat ik wat teveel bloed was verloren, maar met de baby was alles goed. Na de tijd hel veel bibberen en trillen van de spanning die los kwam en ook de kramp in m'n benen kwam nog een paar keer terug. Het hechten was ook echt niet leuk, was zelfs nog ff sprake van dat het op de OK moest gebeuren (kon niet stil liggen en het deed mega pijn) maar met voldoende spuiten in m'n "onderkantje" was de boel dusdanig verdoofd datik er niets meer van vernam.



Meteen ook kunnen plassen (ze hadden tijdens het persen ook nog een katheter ingebracht omdat m'n blaas te vol was) en daarna lekker douchen en uitpuffen met z'n drietjes en beschuitjes eten. Nou ja lekker douchen, je loopt als een oud wijf naar zo'n douche toe en ik werd gewassen door de verpleegkundige, daar heb je dan echt echt geen puf meer voor.



Ben dus sinds januari de trotse mama van een prachtige dochter die ik dus uiteindelijk zonder de zo gewenste prik ter wereld heb gebracht. Had me niet kunnen voorstellen hoe het zou zijn, een bevalling, maar kan me nu ook niet meer echt goed voor de geest halen hoe het nu ook wel weer was. Elke keer komen er weer dingetjes bovendrijven, o jaaaa dat was ook nog zo.



Heel veel succes over een paar weken en geniet nog maar even van je buik met inhoud!

ik heb ook geen nare gevoelens bij de bevalling van mijn zoon.



In totaal zo'n 18 uur bezig geweest. Verloskundige heeft de vliezen moeten breken. Na 11 uur had ik 6cm ontsluiting. Na 14 uur nog steeds, dus naar het ziekenhuis. Daar kwam het stuk wat het meest pijn deed. Ik heb, omdat de ontsluiting nog niet voldoende was, 2 uur persweeen tegen moeten houden. Leek net dat meisje uit the excorcist (hoe schrijf je dat?). Ik mocht geen pijnstilling meer. Dat vond ik toen wel ja mmer. Uiteindelijk dipte het hartje teveel en werd in een razend tempo een verdoving gezet en met de pomp werd mijn zoon gelanceerd. Ik heb daar niet zoveel van meegekregen, maar er schijnt een lichte paniek geweest te zijn in de verloskamer. De harstslag van zoon werd geregistreerd en die ging steeds langzamer. Mijn man heeft toen een paar benauwde momenten gehad.



Bij mij klopten alle cliches dat ik de pijn vergeten was toen zoon op buik lag. Van de placenta heb ik ook weinig meegekregen. Volgens mij niet eens weeen gehad daarbij. Hechten heeft iets van 3 kwartier geduurd.

hi ringel, hi pebbs

Hoi Linda, gefeliciteerd met je zwangerschap! Gaat alles goed met jou en je kindje?



Mijn bevallingen:

Bevalling 1 (bijna 5 jaar geleden, dus alle details weet ik niet meer! Meteen een tip, schrijf het op na je bevalling!)

5 dagen na de uitgerekende datum kreeg ik 's ochtends in de supermarkt mijn eerste wee, heel duidelijk en onmiskenbaar een wee. De rest van de dag bleef ik af en aan weeen krijgen, tot ze 's avonds steeds dichter op elkaar zaten en we de verloskundige hebben gebeld. Zij is meteen gekomen, ik had al ontsluiting maar het kon nog wel even duren. De bedoeling was dat ik thuis zou bevallen, maar ik woonde toendertijd op een schip en omdat het hartje winter was en stevig vroor waren de schepen spekglad geworden en de verloskundige durfde het daarom niet aan om de bevalling op het schip te doen. We moesten daarom naar het ziekenhuis, we konden rustig aan doen, om een uur of 10 braken plotseling mijn vliezen, vlak daarna zijn we vertrokken. Onderweg naar het ziekenhuis reden we nog in een politie-fuik, maar mijn vriend riep: mijn vriendin moet bevallen!!! En we mochten meteen doorrijden!

Ik denk dat we een uur of 11 in het ziekenhuis waren. De weeen werden steeds maar heftiger, maar de ontsluiting werd maar heel langzaam groter. Ik heb heel lang onder de geweldige ziekenhuisdouche gestaan, want dat vond ik echt heerlijk tijdens de weeen (een tip!!!) Om een uur of 3 kreeg ik het gevoel dat ik moest poepen en riep de verpleegkundige erbij, maar omdat ik juist daarvoor getoucheerd (?) was en de ontsluiting nog niet volledig was, zei ze dat ik maar naar de wc moest gaan (!) en liep weer weg. Ik heb toen toch mijn VK erbij geroepen en het bleek dat ik toen opeens wel volledige ontsluiting had. Ik mocht gaan persen. Dit heeft toen nog zo'n drie uur geduurd en om 6 uur werd mijn eerste zoontje geboren, helemaal gezond!

Met mij ging het echter wat minder, ik verloor heel veel bloed doordat mijn placenta niet loskwam, het bloeden stopte niet en ik raakte langzaam aan in shock. Heb daardoor ook weinig bewust meegemaakt van die eerste momenten van mijn jochie.De gyneacoloog is uit zijn bed gebeld en in de tussentijd werd ik aan het infuus gelegd. Mijn placenta is toen in de operatiekamer verwijderd en ik heb daarna nog uren op het juiste bloed moeten wachten voor een bloedtransfusie. Ik had meer dan de helft van mijn bloed verloren en was dus behoorlijk verzwakt. Ik heb die eerste dag ook alleen maar op bed gelegen, was nog te zwak om rond te lopen! Mijn kindje bij mij in bed en in een bedje naast mijn bed. Tegen de avond heb ik met hulp van een verpleegkundige gedoucht. De volgende dag ging het al stukken beter en 's avonds mochten we naar huis. Heb mijn kraamtijd echt nodig gehad om bij te komen en heb ook veel in bed gelegen en kreeg af en toe koorts.

Met mijn kindje was alles helemaal goed!! Ben trouwens erg blij dat we naar het ziekenhuis gestuurd zijn, want anders was het een goed kans dat ik doodgebloed zou zijn op ons schip!

Even posten, dan vertel ik je mij 2e

Goed, bevalling nr 2.

Door mijn vorige ervaring moest ik deze keer met een gyneacoloog in het ziekenhuis bevallen.

Het begon deze keer al anders. Om een uur of 7 's avonds (10 dagen voor de uitgerekende datum) had ik het gevoel dat ik in mijn broek had geplast en ook daarna bleef ik kleine beetjes "water" verliezen, het zouden mijn vliezen kunnen zijn, maar omdat ik tijdens de laatste maanden van mijn zwangerschap al een beetje last van urineverlies had, twijfelde ik heel erg. Heb toch maar mijn vk gebeld en die is gekomen. Zij dacht omdat het toch behoorlijk veel was, het waarschijnlijk mijn vliezen waren. Het kon echter nog twee dagen duren voordat de bevalling begon, dus ik moest maar op de weeen wachten. Was er zelf nog niet van overtuigd dat het al begonnen was, omdat ik verder nergen last van had. Had wel vast mijn moeder gebeld,omdat die mijn oudste zoontje zou opvangen, zodat ze standby zou staan. We zijn gaan slapen, maar om een uur of 3 's nachts begonnen de weeen toch wel echt! Heb nog proberen te slapen, maar het werd steeds heftiger. Om een uur of 5 kwamen de weeen zo dicht op elkaar dat we de vk hebben gebeld. We konden naar het ziekenhuis. Ik werd preventief aan een infuus gelegd (vond mijn zoontje doodeng, mijn moeder kwam ongeveer een half uur voor de bevalling aan om hem op te halen) Om een uur of 9 had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen, 45 minuten later werd mijn zoontje geboren. En na 10 minuten na flink op mijn buik geperst te worden mijn placenta. Alles ging helemaal goed, ook niet uitgescheurd (vorige keer wel, even vergeten te vermelden)! Een half uur na de bevalling stond ik al naast mijn bed en twee uur later mochten we naar huis! Voor mij was het echt een makkie tov de vorige keer, het was veel sneller, daardoor wel heftiger, maar ook zonder enige complicatie!



Zo 2 lange verhalen! Succes met jouw bevalling!!!

Joh, niet vantevoren bang worden voor knippen/scheuren/hechten, dat is misschien niet eens aan de orde! De VK heeft trouwens van alles bij zich, waaronder verdoving voor het hechten, hoor. Ik kreeg zelfs voor mijn twee kleine hechtinkjes verdoving!

Fijn dat het met jou en je kindje zo goed gaat. Lekker hè de bevallingsverhalen, vond ik zelf ook fijn om te lezen. Hier komt die van mij:



Op maandag ochtend toen ik 41 weken en 3 dagen zwanger was, ben ik gestript. Al heel vaak in de periode daarvoor hoopte ik door gerommel dat de bevalling begonnen zou zijn, maar die maandag merkte ik helemaal niks en ook 's nachts rommelde het niet meer dan normaal. Dinsdag had ik een afspraak met mijn moeder om naar het museum te gaan en wat te drinken in de stad om die laatste dagen wat door te komen. Alleen toen ik 's ochtends wakker werd had ik een soort menstruatie krampen en wist ik dat de bevalling was begonnen. Het waren geen weeen maar ik wist het gewoon. Ik heb mijn moeder afgebeld omdat ik graag alleen wilde zijn, heb de verloskundige gebeld dat ik die dag zou bevallen. Zij vroeg wat door en kwam tot de conclusie dat ik het mis had en zei dat ze me de volgende dag op de controle wel weer zou zien.

Die dag kwam er langzaam regelmaat in de krampen. Ik heb het huis opgeruimd, de kapper gebeld voor een last minute afspraak en kon einde van de middag nog terecht. In de kapperstoel werden de weeen langzaam meer aanwezig en ik maar vrolijk 'bladiebla, ja al 41 weken en 4 dagen... ja, misschien is het er morgen wel... En ondertussen moest ik me steeds mee gaan concentreren op de beginnende weeen.

Nog even een visje gehaald, gekookt en aan tafel mijn vriend verteld dat de weeen waren begonnen. Hij nam me niet echt serieus en at maar door, ruimde af, ging de krant lezen en ik moest me intussen al echt gaan concentreren... Tegen een uur of 8 heb ik hem gevraagd bij te houden om de hoeveel minuten de weeen kwamen en ondertussen zaten we samen op de bank naar de woonavond op RTL4 te kijken. Nogsteeds drong het nog niet echt bij hem door. Pas toen ik vroeg hoe vaak de weeen kwamen en hij op zijn papiertje keek vioel het kwartje!

Tegen een uur of tien zijn we naar bed gegaan waar hij in slaap dreigde te vallen en mijn weeen steeds heftiger werden. Dat ging mij niet gebeuren! Ik heb uit bed geschopt en gevraagd de douche aan te zetten. Daar heb ik uren gestaan. Tegen een uur of 12 kwamen de weeen om de 2 a 3 minuten en hebben we de verloskundige gebeld. Toen ze kwam kijken bleek ik 2 cm ontsluiting te hebben en ze zou 3 uur later weer komen. Ik ben weer terug gegaan onder de douche en de weeen werden maar sterker en sterker. Op den duur kon ik me niet meer voorstellen dat ik dit vol zou kunnen houden totdat de vlos weer terug zou zijn en heb ik bij mijn vriend aangedrongen te bellen. En wat duurde het laaaaang voordat ze er was!

Ze was er rond 3 uur en toen ze toucheerde bleek ik nogsteeds maar 2 cm ontsluiting te hebben en zij gaf aan dat de weeen goed sterk waren, dat ik goed tekende maar dat de ontsluiting niet vorderde. Ze stelde voor om naar het ziekenhuis te gaan voor een prik omdat ik het anders niet vol te houden zou zijn. Maar ik wilde thuis bevallen, en zo graag dat ik nieteens een ziekenhuis tas had klaar gezet.... Dat behoorde in mijn hoofd niet tot de mogelijkheden.. (ja, weet het, heel naief!) Wat heb ik een moeite gehad om die beslissing te maken, ik wilde niet, ik had geen tas klaar, ik wilde thuis, ik geloofde niet dat ik nog op mijn benen kon staan laat staan me aan kleden in de auto stappen en naar het ziekenhuis gaan en die weeen tussendoor die maar kwamen en kwamen en kwamen en vriend en vlos geduldig op het randje van mijn bed wachten op een antwoord. (heeft hoorde ik achteraf een uur geduurd voordat ik antwoord gaf) Op den duur is het me toch gelukt tussen die weeen door instructies te geven om de ziekenhuistas in te pakken, zelf een broek en een trui aan te trekken, naar de auto te lopen (waarop ik op handen en knieen heb gewacht ) en na een ritje van 5 minuten in het ziekenhuis aan te komen en naar de verloskamer gereden te worden. Daar mocht ik eindelijk weer liggen. Het was half 5 en ik had persweeen en 6 cm ontsluiting. Om een prik te moegen moesten ze eerst kijken hoe het met mijn zoontje ging dus aan het ctg, toen bleek dat het moeilijk te meten was en moest ik met persweeen in de beugels en zetten zet een aparaatje op zijn hoofd om de bloeddruk te meten, hij bleek het niet makkelijk te hebben. Daarna hebben ze een buis bij me ingebracht en met een naald in zijn hoofdje geprikt en in een slangetje bloed op gezogen om te kijken hoeveel zuurstof hij in zijn bloed had... maar dat mislukte en mislukte en de derde keer konden ze het wel meten en bleek het mee te vallen. Wat had ik het warm!!! Al snel lag ik helemaal in mijn nakie en vroeg of er niet een raam open kon! (wat niet mocht, eind december was te koud voor de baby zeiden ze )

Ondertussen lag ik de persweeen weg te zuchten en toen ik er rond kwart voor 7 op aandrong om nog eens te toucheren bleek er alleen nog een randje te staan die mijn vlos heeft weggemasseerd, ik mocht eindelijk meepersen!!!! Wat een opluchting, wat heerlijk om te persen, ik voelde eindelijk geen pijn meer! Ik voelde de persweeen nauwelijks meer, maar iedere keer als ik dacht dat er een kwam zette ik alles op alles en iedereen riep goedzo! na een aantal weeen zei de vlos, dat ze het hoofdje konden zien ik ik mocht voelen en voelde een klein bolletje en na de volgende perswee een groter bolletje, zijn koppie werd geboren en de vlos vroeg of ik mijn zoontje wilde aanpakken. Ik heb het geprobeert maar zijn schoudertje bleef hangen. Na nog een perswee en een elleboogstoot ik mijn buik werd hij om 07.20 geboren en op mijn buik gelegd. Wat een geluk, ik was alles vergeten. Ineens zei ik: 'daar komtie!' en toen werd de placenta geboren.

Helaas bleek ik flink gescheurd te zijn door die schouder en was even de vraag of ik naar de OK moest om gehecht te worden. Gelukkig was het een subtotaal ruptuur en kon ik op de verloskamer worden gehecht. (wat veel meer pijn deed, wat een gemene steekjes waren dat!)

Kon gelijk plassen ookal had ik tijdens het persen een katheter gekregen en werd niet veel later naar de kamer gereden. Ik kijk er met een soort weemoed op terug, wat een bijzondere tijd was het... Nu al weer bijna 2 jaar geleden.

hahahah!

heel verhaal geworden, heb je wat te lezen!



En nee, niet bang zijn voor scheuren en hechten enzo, ook dat is goed te doen en op de een of andere manier maakt het niet uit wat je pijngrens normaal gesproken is, die oerkrachten zijn zo sterk!



Vast een fijne zwangerschap en goede bevalling gewenst!

als ik jou was zou ik me nergens op instellen wb thuis of in het ziekenhuis bevallen. Begin gewoon lekker thuis, en zie hoe het loopt. Ik hoor zo vaak dat de bevalling uiteindelijk in het ziekenhuis eindigt.

Goeie! Heb ik inderdaad niet goed gedaan, zet altijd je ziekenhuis tas klaar!

Ik vond het ook zo heerlijk om verhalen van anderen te lezen.Hou je alleen wel voor dat hoe makkelijk het bij sommige het lijkt te gaan, bij jou kan het heel anders zijn, kwam ik zelf achter. Met verhaal van moeder in het achterhoofd die driemaal is bevallen binnen een uur(waarvan mijn zus bijna op straat) had ik enige hoop dat het misschien erfelijk zou zijn en ook ik snel klaar zou zijn. Niet dus...

Ik was vier dagen overtijd, de volgende dag moest ik naar verlosk. en ik had me voorgenomen haar te smeken om iets te doen zo zat was ik het zwanger zijn. Zwangerschapskleding paste niet goed meer, kon niet meer ver weg, etc.Ik werd rond zes uur 's ochtends wakker met wa vage buikpijn, bij mij geen besef dit is een wee, maar meer het idee ik zal wel iets verkeerd gegeten hebben. Toen ik naar de WC ging zag ik dat ik een beetje gebloed had. Boekje van verloskundige erbij gezocht: enkele druppels bloed mag, pff opluchting. Vanaf dat moment had ik echter wel elk half uur zo'n kramp. Rond negen uur was ik er wel van overtuigd dat dit het zou moeten zijn. Niks aan vriend verteld, je hoort vaak dat het weer stopt en hij is nogal een zenuwepees. Rond de middag kwamen de weeen elk kwartier, toen toch maar aan vriend verteld die als een gek ging opruimen, want ons huis was op dat moment alles behalve opgeruimd. Ik heb geen last gehad van opruimwoede Om vijf uur kwamen de weeen al een uur om de 3 minuten en mochten we de verlosk. bellen. Ze had nog spreekuur tot 9 uur 's avonds, maar ze zou een vervangster sturen. Ik vond de weeen erg goed op te vangen, tuurlijk wel pijnlijk, maar door rond te lopen en overal over en tegenaan te hangen ging het prima. Om acht uur was eindelijk de vervangster er, gelukkig kende wij haar, Ze had al eerder in onze praktijk ingevallen. 5 cm ontsluiting, viel me niet tegen.Ze was nog geen 2 uur weg of de weeen kwamen ineens achterelkaar met persweeen. Ik dacht nog, nou dan moet het wel bijna zover zijn. Verloskundige gebeld. Ze was naar een andere bevalling en zou weer een vervangster sturen. Helaas was dit iemand die wij niet kenden. Nog steeds vijf cm. Ik mocht absoluut niet persen. Heel makkelijk gezegd. Zij heeft toen mn vliezen gebroken in de hoop dat het zou helpen. Om elf uur was eindelijk onze eigen verloskundige er. Nog steeds 5cm. Ze voelde dat de baby niet goed voor de uitgang lag (Ookal zegt men dat je kindje helemaal is ingedaald, hij kan dus gewoon nog lekker eigenwijs "uitdalen":-)) Ik moest op mn zij gaan liggen in dehoop dat hij er alsnog goed voor zou komen te liggen. Na drie kwartier was ik het zat en heb ik verzocht me naar het ziekenhuis te laten gaan. Op mn zij kon ik de weeen namelijk helemaal niet opvangen.

In het ziekenhuis eerst door gyn in opleiding gezien die bracht een en ander in om te zien of weeen sterk genoeg waren, die sprongen gelukkig zowat van de monitor af. Kon het me ook al niet voorstellen dat ze niet sterk genoeg zouden zijn. Eerst geloofde ze me niet helemaal toen ik zei dat ik al 2 uur persdrang had, maar na een paar weeen meegemaakt te hebben geloofde ze me uiteindelijk wel. Nog even ruzie gehad omdat miepje met infuusprikken drie keer mis prikte, uiteindelijk heeft verpleegkundige infuus maar geprikt. Na een uur besloot ze de gyn maar uit haar bed te bellen, want dit zou wel eens een keizersnede kunnen worden. De gyn was gelukkig een stuk voortvarender. Binnen 2 minuten na aankomst hakte ze de knoop door en mocht ik eindelijk iets wat de weeen voor vijf minuten weghaalde. Even vijf minuten rust. dat medicijn mocht ik echter maar 1x omdat je bloeddruk er nogal van stijgt. De enige vraag die ik nog aan gyn stelde was hoe lang het nog zou duren. Binnen 20 minuten is iedereen er en lig je op de OK, was haar antwoord. Heel gek, maar die 20 minuten kan je alles weer heel goed aan.



Inderdaad lag ik binnen 20 minuten op de OK. Ik me nog verontschuldigd, omdat ik iedereen uit bed heb laten halen. Tja zo'n bevalling doet gekke dingen met je. De ruggeprik zetten was pijnlijk, gelukkig werd ik echt helemaal vastgepakt anders was ik spontaan overeind geveerd. Toen ze me neerleegde voelde ik m'n benen al niet meer, heerlijk. Binnen vijf minuten konden ze de kleine eruit halen, iets wat ik dankzij een spiegel boven mn hoofd heb kunnen zien. Echt heel leuk. ook heeft men op de OK meteen 3 poloroid foto's genomen, ondanks dat we zelf ook een camera bij ons hadden. Op deze manier had ik meteen drie foto's van onze kleine voor mn neus. De kleine heb ik toen maar een minuut gezien omdat het te koud was op de OK. Na 20 minuten hechten kon ik hem eindelijk op de kamer zien. Heb nog zeker een uur liggen rillen van alle spanningen. Uiteindelijk ben ik na 2 dagen naar huis gegaan. Eigenlijk veel te vroeg, maar ik kon in ziekenhuis niet slapen, en met de belofte het rustig aan te doen mocht ik weg. (en dan even vergeten dat je in ziekenhuis morfine krijgt en thuis een paracetamolletje auu) Aachteraf heb ik van gyn begrepen dat ze blij was dat we zelf het besluit hadden genomen om naar ziekenhuis te gaan. Kleine had er namelijk nooit uit gekom en, verlosk had dit volgens haar meteen bij eerste keer toucheren kunnen voelen en dat had me zo'n vier uur persweeen gescheeld. Maar uiteindelijk is het het echt waard. Succes

Hier mijn verhaal van nr 2~

's Avonds rond een uur of 8 begonnen de weeën eenbeetje, rustig aan tv gekeken e.d. wist van nr1 dat het nog wel ff zou duren!

Toch rond 24:00 uur zus gebeld die dan bij ons zou slapen voor nr1~!

Rond 2:00 uur naar ziekenhuis (moest vanwege bacterie) daar rond 3 uur aan het infuus, 6 uur vlezein gebroeken, vanaf 8 uur meepersen en half 9 was nr 2 er!

Heerlijk douchen! dat is het allerlekkerst avn alles, een doouche met krukje, had ook van alles meegeneomen in toilettasje dus ik zat daar heerlijk, tot de zuster kwam vragen of ik al klaar was! hahaha

Lekker afdrogen, Man die de sokken aandoet en helpt met ondergoed e,d. lakker in warm bedje met een klein kereltje en daarna lekker naar huis naar dochter om kennis te maken met broertje. Al met al goed te doen maar oei oei oei wat pijnlijk!!

Hoi Linda,



Geen zorgen maken over inknippen of uitscheuren hoor! Mocht het op dát moment nodig zijn dat je ingeknipt wordt, dan heb je heel andere dingen aan je .... eh..... hoofd.



Met precies 41 weken begonnen 's nachts om een uur of twaalf bij mij de weeën. Er zat een mooie opbouw in, om zes uur kwamen ze om de vijf minuten. Toen manlief maar eens wakker gemaakt en mijn moeder gebeld (die is zelf vlos. Niet mijn vlos, maar nu was het wel even zo handig).



En toen namen de weeën iets af. Ik heb een chronisch vermoeidheidssyndroom, dus leek het een logische gedachte dat mijn lichaam na die zes uur te moe was. Geen nood, na overleg met eigen vlos zijn we naar het ZH gegaan. Maarrrrr...... daar was het druk en 'het kwam niet uit'. Terug naar huis en tussen de onregelmatige weeën door proberen wat te rusten.



Om twee uur 's nachts zat ik er doorheen. Was al 25 uur bezig en om de een of andere reden kreeg ik steeds meer pijn, die ook niet weg wilde trekken. Moeder weer gebeld, die heeft getoucheerd en toen heb ik alles bij elkaar gebruld. Zo'n anderhalf jaar geleden heb ik een biopsie aan de baarmoedermond gehad ivm pap3.... en er zat een piepklein stukje littekenweefsel, waardoor de ontsluiting niet vorderde.

Enfin, littekenweefsel is kapot getrokken en wéér naar het ziekenhuis ( en wég pijn en welkom regelmatige weeën).



Na 36 uur had ik vier centimeter ontsluiting en kreeg een epi en wee-opwekkers. Vervolgens zijn mijn vliezen gebroken. Na drie uur werkte de epi niet meer en bleek het infuus in mijn hand waar de wee-opwekkers doorheen moesten verstopt te zitten. Geen nood, door die paar uur rust van de epi kon mijn lichaam zelf weer aan het werk. Om vier uur zes centimeter ontsluiting, om kwart over vijf volledige ontsluiting, en na 11 minuten persen is dochterlief om half zes geboren. Na een bevalling van zo'n 42 uur.



En weet je, ik zou het zo weer doen. Ik vond het persen een makkie, hoewel dochter dus níet was ingedaald. En ondanks dat ik naar alle kanten 'geheel vrijwillig en natuurlijk' in - en uitgescheurd ben. En ondanks dat bleek dat de navelstreng tweemaal strak om haar halsje zat.



Lief Klein Draakje heeft zuurstof gehad.... en daarna mijn moeder laten schrikken. Uiteindelijk heeft mijn moeder de bevalling gedaan..... in de volle overtuiging dat ze een kleinzoon ter wereld zou helpen ( en moederlief had dus een hele tas vol met 'Hoera, een jongen' -vlaggetjes en andere prullaria bij zich...).

De placenta is er 'uitgetrokken en geduwd' na 57 minuten.



Ik wil je bij deze alvast heel veel succes wensen met de laatste paar maanden en de bevalling! En ben heel benieuwd wat het wordt....



Oh ja; hier ook een subtotaal ruptuur, en die hechtingen doen meer pijn dan het hele werpen.....

Hoi Linda,



van Labyrint hoorde ik dat je bevallingsverhalen wil lezen. ervaringen van anderen die je zijn voorgegaan. Bij deze de mijne...



(t is een hele lap hoor! je bent gewaarschuwd!)



Op 25 augustus 2007, om 7:30 uur 's ochtends is het zover: mijn vliezen breken. Het vruchtwater heeft een prima kleur (of eigenlijk geen kleur, en dat is goed, dus alles is ok!) Ik ga gewoon mijn dag starten. douchen, naar de winkel, computerspelletje spelen...



Tegen 10:15 werden de weeën toch wel erg sterk, te sterk om me te concentreren op het computerspelletje. Dus hebben we de computers uitgezet en zijn we de weeën zo goed als mogelijk samen gaan opvangen. Sander (mijn man) was heel lief voor me, en zorgde ervoor dat ik goed bleef ademen. Ik had voornamelijk buikweeën, maar ook enkele rugweeën, die me eigenlijk beter bevielen, want tegen rugweeën konden we iets doen: tegendruk geven enzo. Buikweeën kon ik alleen maar proberen weg te zuchten, maar dat is behoorlijk zwaar.



Om 10:45 uur kwam de verloskundige en ze is gebleven tot 11:15 uur, Sander heeft even gepraat met haar over hoe het gegaan was, en natuurlijk luisterden we tussen de weeën door even naar het hartje van de baby: Klinkt helemaal prima. Hij had het nog goed daar binnen.



Bij inwendig onderzoek bleek dat de baarmoedermond al helemaal zacht was, en ik had al 2 cm ontsluiting. De vlos gaf aan dat ze rond 15:00 uur 's middags terug zou komen, en dat ze verwacht dan ongeveer 5-7 cm ontsluiting te gaan zien. Rond 6 uur verwacht ze de volledige ontsluiting, en uiterlijk 20:00 uur zou Iebele dus werkelijk geboren moeten zijn...



Ik ging douchen. De weeën waren tijdens en na het douchen erg sterk, en ze volgden elkaar snel op. Ik had wel tussendoor heel korte rustpauzes, maar de weeën deden zo’n pijn dat ik het echt niet zag zitten om dit nog vol te houden tot 18:00 uur. Wat blijkt: ik hoef het niet vol te houden tot zo laat... (en ik kan met alle eerlijkheid zeggen: geef mij maar 2 uur echt hevige weeën en dat ik dan eerder klaar ben!)



Om 13:00 uur kreeg ik opeens persdrang. Sander belde meteen de vlos, die is om 13:10 uur bij ons. Na controle bleek dat ik al volledig ontsloten was en om 13:20 uur mocht ik dus gaan persen. Omdat het hartje van Kasper mooi regelmatig bleef kloppen, kon ik echt de tijd nemen voor de uitdrijvingsfase. Elke keer een klein beetje verder, zodat het allemaal rustig zou kunnen oprekken. Dat ging eigenlijk heel erg goed en geleidelijk, en het hoofdje werd dan ook geboren zonder problemen. Tijdens de volgende perswee moest volgens de vlos de rest van het lijfje komen, maar dit gebeurde direct na de geboorte van het hoofdje.



Om 14:07 is Kasper geboren. Hij werd meteen bij mij gelegd, en wat was ik al helemaal in de wolken van deze mooie jongen.



De vlos controleerde de onderkant, en ziet dat er een klein beetje gehecht moet worden. Voordat ze gaat hechten gaat ze eerst even zelf kolven, want ze geeft zelf nog borstvoeding. Als ze terugkomt om te gaan hechten, kijkt ze nog eens goed en constateert dat ze dit niet thuis wil hechten... ik moet naar het ziekenhuis. Waarschijnlijk heeft het snelle volgen van de brede schouderpartij op het hoofdje van onze kleine vent gezorgd voor de totaalruptuur die we nu nog niet hadden opgemerkt. Gelukkig voelde ik er echt niks van, wat ze zeggen is waar: je bent letterlijk en figuurlijk verdoofd voor de pijn... Wat een prachtig ventje!



De vlos was gefrustreerder dan ik dat we alsnog naar het ziekenhuis moesten. Ze vond het jammer dat zo'n voorspoedige bevalling toch nog met zulke pech moest eindigen. Mij maakte het allemaal niet zoveel uit. Ik heb een heerlijk (relatief) rustige thuisbevalling gehad... Ik heb daarna nog 2 uur met Sander kunnen genieten van de knul in alle rust. Ik heb meteen al borstvoeding kunnen geven, en Kasper deed het meteen al bijzonder goed. Wat wil je nog meer?



Na ongeveer 2 a 2,5 uur kwam de ambulance pas, en al gauw bleek dat de brancard niet in de lift paste... Er waren twee opties: toch proberen beneden te komen (met behulp van een bureaustoel met wieltjes eronder), ofwel met de brandweer naar beneden getakeld worden (7 hoog!) Nou, die keus was natuurlijk snel gemaakt: de bureaustoel.



Toen ik echter probeerde voorzichtig op te staan, ging het niet goed. Ik heb tijdens de bevalling veel bloed verloren 0,8 liter (ter info: bij een hele liter moet je extra bloed krijgen in het ziekenhuis) en was daarom wat zwakjes en duizelig. Ik merkte dat het niet ging, en ging weer zitten op de bedrand. Het eerstvolgende wat ik me herinner is dat ik het gevoel heb dat ik gedroomd heb en dat ik liggen wakker wordt. Een rare gewaarwording. Ik heb wat suizen en we besluiten dat we het anders gaan doen. Ik ga eerst voorzichtig naar de andere kant van ons tweepersoonsbed schuiven, vanaf daar is de stap naar de stoel een heel stuk kleiner. Dat gaat een stuk beter. De mensen van de ambulance zijn erg aardig, en helpen me de lift in. Ik mag helemaal voorovergeleund hangen tegen de dame van de ambulance aan. Voor haar wat minder comfortabel, maar voor mij heel fijn, want ik ben natuurlijk erg moe, en een beetje naar beneden hangen stuurt het bloed naar mijn hoofd. De lift uitgekomen staan er (uiteraard) een heleboel mensen te wachten in de hal... Altijd is het leeg, maar net op zo’n moment is iedereen aan het wachten op de lift, hihi. Brancard opgetild, vastgesnoerd, ambulance in... wat spannend is dat zeg! Ik kan me herinneren dat me opviel dat de brancard erg lekker ligt. Je ligt in een soort kuiltje. Best oke! Onderweg naar het ziekenhuis lekker gekletst met de dame van de ambulance. Verteld hoe het allemaal was gegaan enzo. Dat was fijn, want nu kon ik meteen mijn verhaal even kwijt.



In het ziekenhuis aangekomen, mocht ik meteen naar mijn eigenste kraamsuite. Het Diakonessenhuis in Utrecht heeft speciale “hotelkamers” voor bevallingen. De partner mag overnachten in dezelfde kamer, en je heb echt lekkere privacy, een eigen douche en wc enzo. Goed geregeld dus!



De gynaecoloog controleerde hoe ze het zou gaan hechten. Ze was van plan het op de kamer zelf nog te hechten, maar al gauw bleek dat het echt op de operatiekamer zou moeten, ofwel met ruggenprik, ofwel onder volledige narcose. Ik was erg bang voor het hechten, en wilde er niets van meemaken, en ik koos daarom voor een volledige narcose.



Toen bleek dat ik eerst moest plassen voordat ik de hechtingen zou krijgen, maar plassen lukte nog niet, wat zou betekenen dat ik een katheter zou moeten krijgen. Dat zag ik al helemaal niet zitten, dus ik deed erg mijn best om te plassen. Helaas... Gelukkig was de verpleegkundige erg lief. Ze zei dat ik dan tijdens de narcose een tijdelijke katheter zou krijgen om eenmalig een lozing te doen, als ik dan maar beloofde wel nog voor half twee ’s nachts zelf te gaan plassen, anders zou ik alsnog een katheter krijgen. Dat vond ik wel een goede deal.



Toen was het tijd voor de narcose... Ik werd naar de OK gereden, en de anesthesist zei dat een ruggenprik echt een betere optie was, omdat ik borstvoeding wil geven, en bovendien omdat je met een narcose een paar uur van de dag kwijt bent. Een ruggenprik verdoofd wel, maar je blijft lekker bij, en hoe eerder ik weer kon gaan genieten van mijn ventje, hoe beter! Kortom: toch maar voor de ruggenprik gegaan.



Achteraf ben ik heel blij met deze beslissing, want je voelt echt helemaal niks van het hele hechtgebeuren. Ik heb lekker gekletst op de OK met de vijf dames die dienst hadden. We hebben echt lol gehad. Ik gaf aan dat ik zo’n voorspoedige zwangerschap had gehad, en dat de bevalling me ook enorm was meegevallen, ondanks de pech van de ruptuur. En een van de dames zei toen: nou, dan mag je je inderdaad niet aanstellen hoor. Wij natuurlijk lachen allemaal. Toen ze klaar waren met hechten reden we de ok uit, ik zou lekker voorverwarmde dekens krijgen, omdat ik wat was afgekoeld (standaard procedure daar, echt heerlijk) maar diezelfde dame van die leuke opmerking bleef ergens achter haken ofzo, waardoor het wat langer duurde voordat ik een dekentje kreeg. Daarop reageerde ik met: Tja, doe maar rustig aan hoor,... ik mag me namelijk niet aanstellen. Natuurlijk wij allemaal weer aan het lachen. Ze had geloof ik nog nooit zo’n gevatte dame op haar OK gehad, hihi



Toen ik terugkwam in de kamer was Sander natuurlijk verbaasd me wakker te zien, want hij had verwacht dat ik nog onder narcose zou zijn. Ik was een uur weggeweest, en de kleine vent had na een kwartiertje al honger gekregen. Kasper liet zich niet foppen met pappa’s vinger, en paps was dus blij dat de kleine vent snel bij mamma aangelegd kon worden om te drinken. De verpleegkundige verbaasde zich over de zuigkracht van Kasper (echt een kleine piranha dus).





Die eerste dagen had ik heel veel spierpijn, alsof ik door een mangel was gehaald. Lopen deed zeer, en mijn armen waren helemaal stijf. Ik heb veel geslapen. Omdat Kasper meteen al zo goed dronk, heb ik weinig last van stuwing gehad. En ook de welbekende kraamtranen zijn mij redelijk bespaard gebleven. Kasper is dan ook zo’n heerlijk ventje.



liefs

Aramilia

leuk al die verhalen! Ben zelf pas net zwanger van nr2, maar bevalling van nr1:

- zeker anderhalve week over tijd, rond twee uur 's nachts word ik wakker van iets nats en het blijft maar lopen, mn vliezen zijn gebroken!

Bij nadere inspectie van het inlegkruisje wat ik in mijn onderbroek had ( alsof dat het vruchtwater tegen zou houden....) bleek dat het vruchtwater toch niet helemaal helder was ( daar was dat inlegkruisje dan wel weer handig voor, anders hadden we dat nooit gezien!).

Verloskundige gebeld, kwam meteen eraan, inspecteerde het inlegkruisje (overigens het enige inlegkruisje ooit dat door zoveel handen is gegaan) en ging meteen bellen welk ziekenhuis in de buurt een plek vrij had.

Naar het ziekenhuis gereden, daar aan een weeenopwekkend infuus gelegd, want ik dacht dat ik geen weeen had, en ja, omdat het vruchtwater niet helder was kon dat een teken zijn dat de baby het benauwd had, dus ik moest plat op mijn rug liggen, band om mijn buik gesjort om de hartslag van de baby te meten, en later, toen ik genoeg ontsluiting had, ook nog een plakker via de onderkant op zijn hoofdje geplakt.

En ik moest dus plat op mijn rug blijven liggen tijdens de weeen, anders konden ze het hartje niet goed op de monitor in de gaten houden.

Over het algemeen waren de weeen vrij goed weg te werken, maar op een gegeven moment kreeg ik persweeen met nog maar 8 centimeter onsluiting en die moest ik, nog steeds alleen maar liggend op mijn rug, maar even wegpuffen.

Toen hield ik het echt niet meer en begon ik ook te hyperfentileren, omdat de hartslag van zoon de hele tijd goed was mocht ik toen onder de douche, en dat was echt helemaal geweldig.

Ik zat nog steeds met allerlei plakkers op me, maar gewoon even van dat bed af zijn was al fijn genoeg en af en toe kwam de verloskundige controleren of de hartslag nog goed was en na een uurtje moest ik weer terug naar het bed.

Door die douche kon ik er weer even tegen aan en ik was heel erg in mezelf gekeerd de weeen aan het opvangen.

Omdat ik voordat ik ging douchen echt heel erg aan het gillen en panieken was van die persweeen en na het douchen heel stil, duurde het dus even voordat er iemand op het idee kwam om eens te kijken hoe het met de ontsluiting zat.

Toen ze ging voelen zei ze meteen ' oh je mag nu wel meepersen hoor, je hebt al volledige ontsluiting' ( grr, hoe lang zat ik dan al voor niets die persweeen weg te puffen?!) en ik heb echt geen idee hoe lang dat persen daadwerkelijk geduurd heeft, voor mn gevoel echt maar een paar minuten maar ik geloof dat het een half uurtje was, en om kwart voor drie 's middags is onze zoon geboren.

Ik was wel een beetje ingescheurd, maar gelukkig werd ik wel flink verdoofd voordat ze gingen hechten.



En cliche, cliche, tijdens de bevalling was ik echt alles en iedereen aan het vervloeken omdat bevallen zo pijnlijk was, maar toen zoon eenmaal op mn buik lag dacht ik echt, oh, dit had ik zo nog wel twee dagen volgehouden.....



Nou, lang verhaal ( maar dat krijg je, als je om bevallingverhalen vraagt..), geniet nog even lekker van je laatste paar weekjes, en oja, zorg lekker goed voor jezelf na de bevalling! Echt, laat je maar lekker verwennen tot je je weer goed voelt, ik ben zelf veel te snel weer opgestaan en allemaal dingen zelf gaan doen en regelen ( hoezo eigenwijs!!) en ik heb daar heel erg lang last van gehad, lichamelijk vroeg ik gewoon te snel al te veel van mijn lichaam en dat heeft me zo ontzettend opgebroken.

Hoi Linda,



Ik zal mijn bevallingsverhaal hier ook neerzetten.



Zondagnacht om 00.30 werd ik wakker van rugweeen. Ze waren erg pijnlijk en het hielp als ik liep. Omdat we al een aantal nachten beneden sliepen en ik mijn man niet wakker wilde maken, ben ik in de keuken rondjes gaan lopen. Op die manier was het redelijk dragelijk.

Rond half 3 was ik het lopen zat en ik had het koud, ik ben toen de kachel aan gaan doen. Daar werd mijn man wakker van.

Ik heb hem toen verteld dat ik weeen had. Hij had meteen zoiets van moeten we bellen? Ik zei nee wacht nog maar even. Ze duren geen minuut er er zit nog meer dan 4 muniten tussen.

Er begon ook weer meer tijd tussen te zitten. We hebben wat gezten, gegeten en gedronken en tussen de weeen door maakten we grapjes om de tijd te doden en onze emotes los te laten.

Rond half 5 kwamen de ween weer regelmatiger en om half 6 hebben we de verloskundige gebeld. Toen die er om 6 uur was, waren de weeen weer verdwenen. Wel had ik 2cm ontsluiting.

Ik heb nog even wat geslapen en rond 10 uur kwam de verloskundige weer. Nog steeds waren de weeen weg. Als de weeen weer kwamen moestn we maar weer bellen.

De hele dag door had ik soms een half uur heftige rugweeen bijna zonder pauzes. Maar soms ook een half uur of driekwartier niets. Eerst vingen we de ween op doordat mijn man mijn rug masseerde, of er heel hard in duwde (tegendruk). Toen ze heftiger werden hielp het mij vooral om voorovergeboge naast het bed te staan, leunend op het bed. Halverwege de middag heb ik de vla die 's ochtends had gegeten uitgekotst. Verder wilde ikniets eten en alleen zo nu en dan wat water drinken. Wel strompelde ik voortdurend naar de wc om te plassen.

Rond half zeven kwamen er geen pauzes meer tussen de weeen, heel soms eventjes. Ondertussen had mijn man trek gekregen en was bezig om wat eten te ontdooien. Rond half 8 hebben we de verloskundige gebeld, die was er om half 9. Ze moesten eerst de dienst overdragen.

Ik had nu 6cm. de vk wilde graag de vliezen doorprikken. Toen ze dat deed was het vruchtwater gekleurd. En moesten we dus naar het ziekenhuis.

Dus hup kraamverband onder, kleren aan in de auto naar het ZH. Dat was geen pretje nu kon ik niet staan om de weeen op te vangen.

Bij het zh moesten we in de gang wachten tot mijn man de auto had weg gezet. Daarna gingen we naar de verloskamer.

Daar aangekomen rond 21:15 moest ik eerst nog wachten tot de ontsluiting vorderde om 21:50 had ik 10 cm en mocht ik gaan persen. Ik deed mijn best maar het lukte steeds net niet. Na bijna een uur begon men ongeduldig te worden en wilden ze een tang gaan pakken. Maar net daarvoor perste ik nog 1x goed en toen was onze dochter geboren.

Ik kreeg haar vrij snel op mijn buik en mijn man zei: we hebben een dochter. Dat voelde zo geweldig. Het is niet te beschrijven wat er toen door me heen ging.

Ondertussen was het wachten op de placenta, die bleek muurvast te zitten en na een uur moest ik naar OK. Daar werd ik onder narcose gebraxcht en werd de placenta verwijderd.

Dat was voor mijn man erg moeilijk, dat ik weg moest daar zat hij met onze kleine Gup en ik was weg. Hoe zou het alemaal komen?

Rond 1:00 werd ik naar de zaal gebracht. Ik had 1 liter bloed verloren dus ik lag aan het infuus. ik had ook een subtotaal ruptuur en die was na de operatie gehecht, daar heb ik dus weinig van gevoeld.

Na twee dagen mocht ik weer naar huis. Ik had weinig last van de hechtingen en mijn kraamhulp vond ook dat het mooi gehecht was. Ik was ook niet erg blauw en beurs vanonderen.



Ik vond de bevalling erg meevallen. Oke het is niet iets wat ik dagelijks wil doen, maar de gebroken nachten vallen me eerlijk gezegd zwaarder.

Bij mij ging het heel snel.

00.50 uur lag ik in bed, hoorde ik 'plok' en braken de vliezen,

5 minuten later eerste wee, meteen om de twee minuten weeen. Mijn man heeft me tussen de weeen door aan moeten kleden en naar het ziekenhuis moeten brengen. Het was zo heftig, ik kon alleen maar voorovergebogen ergens op leunen. Om 02.00 uur was ik in het ziekenhuis en om 03.28 uur was mijn zoon er. Iets meer dan 2,5 uur dus. Maar het leek veel minder. Ik begon wel meteen na de bevalling enorm te trillen, dat heeft zo'n twintig minuten geduurd. En omdat het zo enorm snel ging heb ik zo in een roes gezeten dat ik in eerste instantie mijn zoon ook niet zo nodig op mijn buik hoefde, ik wilde alleen maar rust.

Je krijgt wel een enorme optater van zo'n snelle bevalling, ik heb ik de week er na behoorlijke koorts gehad en dat heeft er mee te maken gehad dat je lichaam zich niet heeft kunnen 'instellen' zei men.

Anieway... ik zou het zo weer doen. Op het moment zelf vond ik het echt verschrikkelijk, maar het cliche is waar, je vergeet het gewoon!

Gelukkig maar want nummer 2 is onderweg...

Zal ik dan maar proberen het wat korter te houden?



Ik was 12 dagen overtijd en werd 's ochtends om 6.15 wakker van een krampje onderin mijn rug wat ik niet kende. Ik ging naar de wc en had een beetje rozige afscheiding. Die combi van kramp en afscheiding maakte dat ik gewoon wist dat het begonnen was. Ik had overigens totaal geen voorweeen oid gehad.

De krampen bleven, kwamen zo'n beetje elke twintig minuten, maar deden geen pijn. Meer een beetje een irritant gevoel.

Diezelfde dag moest ik om half twee bij de verloskundige zijn. Nog steeds krampen om de twintig minuten, maar wel wat gevoeliger. Verloskundige heeft me doorgestuurd naar de gynaecoloog, waar ik aan de CTG moest om te kijken hoe het met de baby ging. Suffe apparaat registreerde geen weeen, terwijl ik het toch echt wel voelde. Beetje domper, want misschien wel vals alarm dus. De gyn bekeek de CTG en ik mocht me de volgende dag om 7.00 melden om ingeleid te worden.

Thuis ben ik ATWT gaan kijken en toen kwamen de krampen ineens om de tien minuten. Na ATWT onder de douche gegaan en na het douchen de Bold gaan kijken en toen was het ineens feest (ja niet raar natuurlijk met zulke bagger . Elke drie minuten en wel ineens erg pijnlijk. Om 18.45 de verloskundige gebeld en we mochten meteen komen (bevallen in kraamhotel). Autoritje was wat minder Weet nog dat ik dacht 'als het nog meer pijn gaat doen dan ga ik om pijnstilling vragen'. Bijna op de plek van bestemming braken mijn vliezen in de auto. Bij het kraamhotel (in ziekenhuis in dit geval) heb ik mijn vriend een rolstoel laten halen want schaamde me dood voor die zeiknatte broek Was net bezoekuur, dus hartstikke druk. Om half acht kwamen we kraamhotel binnen en had ik tien cm ontsluiting. Niet raar dus dat ik pijn had tijdens autorit Om half tien was mijn dochter er.

Poging jammerlijk mislukt

Ha Ringelding, dat had ik dus ook toen de vk met vertelde dat ik mocht gaan persen. Kwartje viel nog niet helemaal en was er denk ik ook nog niet echt klaar voor. Had ook niet op die volledige ontsluiting gerekend al.

Hier mijn verhaal.



Toen ik op maandagavond naar bed ging hoorde ik een soort geluidje wat wel uit mijn buik leek te komen. Maar manlief had niets gehoord, dus ik dacht dat ik het mij had verbeeld.

Die nacht heb ik nog heerlijk geslapen. Ik had de hele dag nog gewinkeld,dus moe was ik wel



De volgende ochtend stond ik om 7.00 uur op en ja hoor een hele plens water op de vloer. Waarschijnlijk waren de vliezen de avond ervoor al gebroken. Dat was dat geluidje. Slaapkop als ik ben heb ik er dwars door heen geslapen.

Het water was helder dus om 9.00 uur de Vk gebeld.

Ze zou in de loop van de ochtend langs komen.



Manlief had ik naar zijn werk gestuurd want naar mijn idee kon dit wel eens heel lang gaan duren.

Om 10.00 belde de Vk hoe het ging. Nou heel goed hoor niets aan de hand hier.!

Maar toen ik op hing barste het los,, de ene wee na de andere.

Man gebeld dat ie toch maar terug moest komen, hij was er om 10.30.



Om 11.30 was de VK nog niet geweest, voor mij was dit niet meer "in de loop van de ochtend" Dus weer gebeld. Man dan, want ik trok het niet meer zo.

Ze zou er over een half uurtje zijn.

Niet dus, man heeft stipt 12.00 weer gebeld, dat ik wat paniekerig werd.



Hehe daar was ze dan om 12.15. Ze keek, en toen gebeurde er vanalles tegelijk. We moesten direct de kraamzorg bellen, want het zou heel snel komen, (ik weet nog dat ik dacht: ze overdrijft echt dat mens), kruiken maken, verwarming hoog zetten (was winter) en ondertussen rende zij naar haar auto om d'r spullen te pakken.



Eindelijk kon ik toen gaan persen, tot die tijd had ik alleen nog maar gepuft. In drie persweeen was ze er. Geen knip geen hechting niets. Onze dochter is om 12.45 geboren.



Echt een super bevalling. Waar we echt niet op gerekend hadden bijna twee weken voor de uitgerekende datum.



Achteraf vond ik het ook wel lekker dat ik zo'n tijd alleen ben geweest, ik was erg in mij zelf gekeerd en heb voortdurend lopen ijsberen. Misschien is het door het ijsberen wel snel naar beneden gezakt Hahah



In de kraamweek heb ik wel koorts gehad.Ik las in een bericht hierboven dat dat zou kunnen komen door de snelheid van de bevalling. Daar had ik eigenlijk nog nooit over nagedacht, maar dat zou heel goed kunnen.