Kinderen
alle pijlers
Kinderwens, maar geen partner
woensdag 20 augustus 2008 om 12:00
Ik heb al jaren een kinderwens. Mijn ex en ik zijn anderhalf jaar geleden uit elkaar gegaan omdat hij (na drie jaar discussie) opeens bedacht dat hij geen kinderen wilde. Nu ben ik bijna 34, maar heb geen partner om kinderen mee te krijgen. En leeftijd begint toch wel een issue te worden nu.
Ik ben dit onderwerp nog niet tegen gekomen op het forum (of ik heb er over heen gekeken), maar in mijn omgeving zijn er wel steeds meer vrouwen die hier tegen aan lopen.
Zijn er anderen (m/v) die ook kinderen willen, maar geen partner hebben? Hoe gaan jullie er mee om? Overweeg je om het alleen te proberen en wat zijn dan je eventuele twijfels daarbij? Of lukt het je om er op de een of andere manier vrede mee te hebben dat er misschien wel nooit een kind komt (dat lukt mij nog helemaal niet)?
Bedankt alvast...
Ik ben dit onderwerp nog niet tegen gekomen op het forum (of ik heb er over heen gekeken), maar in mijn omgeving zijn er wel steeds meer vrouwen die hier tegen aan lopen.
Zijn er anderen (m/v) die ook kinderen willen, maar geen partner hebben? Hoe gaan jullie er mee om? Overweeg je om het alleen te proberen en wat zijn dan je eventuele twijfels daarbij? Of lukt het je om er op de een of andere manier vrede mee te hebben dat er misschien wel nooit een kind komt (dat lukt mij nog helemaal niet)?
Bedankt alvast...
woensdag 20 augustus 2008 om 12:33
Beste Ayinde,
Dat is inderdaad een lastige beslissing. Ik ben zelf 26 en heb nu 8 maanden een relatie. Maar voordat ik mijn vriend leerde kennen (was toen al 4 jaar vrijgezel) dacht ik ook..wat als ik nooit iemand ontmoet. Met ook de gedachte..ik wil wel graag kinderen.
Of ik zou kiezen om het alleen te overwegen. Ik weet het niet.
Het is natuurlijk een hele grote stap. Ik heb wel vrienden en familie om mijn heen. Maar toch, alleenstaande moeder is erg zwaar, denk ik.
Eerlijk gezegd, kan ik je hier niet echt in adviseren.
Je hoort het wel aan alle kanten..relaties gaan stuk, mensen gaan scheiden, steeds meer vrijgezellen in het land.
Ik denk dan ook dat er meer vrouwen over dit punt gaan nadenken. Wil ik kinderen, zonder partner. Het is ook wel iets beangstigend (vind ik zelf).
Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen. Volg je hart.
Dat is inderdaad een lastige beslissing. Ik ben zelf 26 en heb nu 8 maanden een relatie. Maar voordat ik mijn vriend leerde kennen (was toen al 4 jaar vrijgezel) dacht ik ook..wat als ik nooit iemand ontmoet. Met ook de gedachte..ik wil wel graag kinderen.
Of ik zou kiezen om het alleen te overwegen. Ik weet het niet.
Het is natuurlijk een hele grote stap. Ik heb wel vrienden en familie om mijn heen. Maar toch, alleenstaande moeder is erg zwaar, denk ik.
Eerlijk gezegd, kan ik je hier niet echt in adviseren.
Je hoort het wel aan alle kanten..relaties gaan stuk, mensen gaan scheiden, steeds meer vrijgezellen in het land.
Ik denk dan ook dat er meer vrouwen over dit punt gaan nadenken. Wil ik kinderen, zonder partner. Het is ook wel iets beangstigend (vind ik zelf).
Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen. Volg je hart.
woensdag 20 augustus 2008 om 12:43
Ik heb inmiddels gelukkig een partner gevonden (die ook een kinderwens heeft), maar heb zelf deze site ooit nageplozen en gedacht over die optie: http://www.bam-mam.nl/ Mijn grootste hobbel was dat ik bang was dat mijn inkomen onvoldoende hoog was voor het (alleen) opvoeden van een baby.
woensdag 20 augustus 2008 om 13:14
Op www.babyenkind.nl (forum) zit ook een meid (Eschre) die geen partner had, maar wel een kinderwens. Inmiddels heeft zij twee prachtige dochters...
Misschien kun je aan haar dingen vragen....
Heel veel succes!!
Misschien kun je aan haar dingen vragen....
Heel veel succes!!
woensdag 20 augustus 2008 om 14:50
De dag dat ik besloot om het 'over een jaar' alleen te gaan doen, viel de druk van mijn schouders dat ik zo graag een relatie wilde.
Ik ontspande, genoot meer van mijn laatste jaar vrijheid en was een stuk minder bezig met het zoeken naar een relatie. Dat was een ander mooi bij-effect.
Toen leerde ik mijn vriend kennen, wat eerst even voelde als een 'doorkruising' van mijn plannen, want ineens beslis je niet meer alleen wanneer je aan kinderen wilt beginnen. Maar het leven heeft een nieuwe wending genomen en we zien wel wanneer we eraan toe zijn. Ben 35, ik heb nog wel een paar jaar....
Ik ontspande, genoot meer van mijn laatste jaar vrijheid en was een stuk minder bezig met het zoeken naar een relatie. Dat was een ander mooi bij-effect.
Toen leerde ik mijn vriend kennen, wat eerst even voelde als een 'doorkruising' van mijn plannen, want ineens beslis je niet meer alleen wanneer je aan kinderen wilt beginnen. Maar het leven heeft een nieuwe wending genomen en we zien wel wanneer we eraan toe zijn. Ben 35, ik heb nog wel een paar jaar....
woensdag 20 augustus 2008 om 15:11
Dank voor jullie reacties!
@dingentje: het lijkt me inderdaad erg zwaar om alleen te doen. Ik heb een paar vriendinnen met kleine kinderen en ik zie wat het doet met hun energie En dan doen zij het nog met z'n tweetjes...
@JWvB en Madeliefff: dank voor de tip, ik ga eens een kijkje nemen...
@kwikzilver: wat goed van je dat je dat zo gelukt is. Toen het net uit was met mijn ex heb ik een hypere-ik-ga-alleen-nog-maar-lol-maken-periode gehad. Toen was ik er niet echt mee bezig. Maar nu ik weer 'geland' ben, komt de wens toch weer hevig terug...Ik moet het ook beter los kunnen laten, want zo wordt ik er alleen maar ongelukkig van.
@dingentje: het lijkt me inderdaad erg zwaar om alleen te doen. Ik heb een paar vriendinnen met kleine kinderen en ik zie wat het doet met hun energie En dan doen zij het nog met z'n tweetjes...
@JWvB en Madeliefff: dank voor de tip, ik ga eens een kijkje nemen...
@kwikzilver: wat goed van je dat je dat zo gelukt is. Toen het net uit was met mijn ex heb ik een hypere-ik-ga-alleen-nog-maar-lol-maken-periode gehad. Toen was ik er niet echt mee bezig. Maar nu ik weer 'geland' ben, komt de wens toch weer hevig terug...Ik moet het ook beter los kunnen laten, want zo wordt ik er alleen maar ongelukkig van.
woensdag 20 augustus 2008 om 15:21
Ik ben nu 35 en heb voor mezelf besloten dat ik toch nog een keertje moeder wil worden en dit dan alleen zal doen d.m.v. een donor.
Het is inderdaad zwaar om er alleen voor te staan en je zal dan ook echte lieve mensen om je heen moeten hebben, die je af en toe kunnen helpen met van alles en nog wat.
Ik weet al hoe het is om alleen en zwanger te zijn. Ik miste echt af een toe een man in mijn leven en zeker op het einde was het loodzwaar. En toch heb ik het ook onderschat....
Helaas leeft mijn meisje niet meer maar het is geweldig om moeder te worden.....
Je zal er jezelf er gewoon heel erg goed op moeten voorbereiden als je de stap neemt om het alleen te doen.
Het is inderdaad zwaar om er alleen voor te staan en je zal dan ook echte lieve mensen om je heen moeten hebben, die je af en toe kunnen helpen met van alles en nog wat.
Ik weet al hoe het is om alleen en zwanger te zijn. Ik miste echt af een toe een man in mijn leven en zeker op het einde was het loodzwaar. En toch heb ik het ook onderschat....
Helaas leeft mijn meisje niet meer maar het is geweldig om moeder te worden.....
Je zal er jezelf er gewoon heel erg goed op moeten voorbereiden als je de stap neemt om het alleen te doen.
woensdag 20 augustus 2008 om 15:27
Ayinde, ik ben geen ervaringsdeskundige want heb een man maar......
Voordat ik mijn dochter had was ik altijd tegen alleen staande moeders. Ik vond heel traditioneel dat een kind twee ouders nodig had.
Nu heb ik een aantal vriendinnen in de positie waarin jij zit.
Geen van hen durft het aan maar ik promoot volop!
Feit is nou eenmaal dat het hebben van een partner niet garandeerd dat je die ook altijd houdt. Mijn moeder heeft mij ook maar twee jaar samen met mijn vader opgevoed en daarna alleen.
Het geluk dat ik nu al bijna drie en een half jaar ondervind aan mijn dochter wil ik niemand onthouden.
Als je een goed sociaal vangnet hebt en je kind leuke "ooms en tantes" (biologisch of niet) kan geven, en je bent zelf in een stabiele situatie (zowel psychisch als financieel) ga er dan voor!
Het is nog steeds niet zo dat ik mensen die "tegen" zijn niet begrijp maar ik zou niemand het intense geluk van het hebben van een kind willen onthouden.
Voordat ik mijn dochter had was ik altijd tegen alleen staande moeders. Ik vond heel traditioneel dat een kind twee ouders nodig had.
Nu heb ik een aantal vriendinnen in de positie waarin jij zit.
Geen van hen durft het aan maar ik promoot volop!
Feit is nou eenmaal dat het hebben van een partner niet garandeerd dat je die ook altijd houdt. Mijn moeder heeft mij ook maar twee jaar samen met mijn vader opgevoed en daarna alleen.
Het geluk dat ik nu al bijna drie en een half jaar ondervind aan mijn dochter wil ik niemand onthouden.
Als je een goed sociaal vangnet hebt en je kind leuke "ooms en tantes" (biologisch of niet) kan geven, en je bent zelf in een stabiele situatie (zowel psychisch als financieel) ga er dan voor!
Het is nog steeds niet zo dat ik mensen die "tegen" zijn niet begrijp maar ik zou niemand het intense geluk van het hebben van een kind willen onthouden.
woensdag 20 augustus 2008 om 15:32
oh flowerly, wat verdrietig!! ik heb op het moment wel een relatie, maar ik weet niet zo goed hoelang dit duren gaat. Ik heb een hele sterke kinderwens, en ik weet zeker dat ik een kind een goede toekomst zou kunnen bieden, zelfs zonder vader erbij. ik merk vaak bij eenoudergezinnen dat de kinderen zich vaak veel veiliger voelen. geen jaloezie en geen geruzie. nouja, dat ik natuurlijk geen wetenschappelijke waarneming..
wat kwikzilver zegt vind ik heel mooi om te horen. ik dacht altijd dat ik een relatie nodig had om een kind te "mogen" en natuurlijk is dat best fijn, maar misschien moet ik dat ideaal maar van me afzetten... mooi topic!
wat kwikzilver zegt vind ik heel mooi om te horen. ik dacht altijd dat ik een relatie nodig had om een kind te "mogen" en natuurlijk is dat best fijn, maar misschien moet ik dat ideaal maar van me afzetten... mooi topic!
woensdag 20 augustus 2008 om 16:57
Ik was al heel jong zeker dat ik geen partner wilde, maar wel kinderen. Ik hoefde dus niet te wachten of die partner mss toch kwam, dus vlak voor mijn 30e ben ik naar de spermabank gegaan.
We zijn nu 14 jaar verder en ik heb twee prachtige zoons (10 en 7 jaar). Ik kan het echt iedereen aanraden, maar als je eigenlijk liever samen met een partner een kind zou willen denk ik wel dat het zwaarder is. Omdat je dan continu een soort gemis gaat voelen. Tenminste, dat lijkt me.
Ik sta uiteindelijk overal alleen voor, wat de opvoeding betreft, maar ik vind dat prettig.
We zijn nu 14 jaar verder en ik heb twee prachtige zoons (10 en 7 jaar). Ik kan het echt iedereen aanraden, maar als je eigenlijk liever samen met een partner een kind zou willen denk ik wel dat het zwaarder is. Omdat je dan continu een soort gemis gaat voelen. Tenminste, dat lijkt me.
Ik sta uiteindelijk overal alleen voor, wat de opvoeding betreft, maar ik vind dat prettig.
When arguing with a fool, first make sure the other isn't doing the same thing.
David Dunning
David Dunning
woensdag 20 augustus 2008 om 18:52
Dank je...........
Als ik om me heen kijk, dan zie ik zoveel relaties die verbroken zijn. Er zijn zoveel kinderen met gescheiden ouders.
Daarom vind ik ook niet dat je persé een relatie moet hebben om je kinderwens te vervullen.
Het gaat erom dat je ze een veilige, warme, liefdevol huis kan geven waarin ze zichzelf kunnen ontplooien zodat ze straks als ze 18 zijn als jonge zelfstandige de grote wereld in kunnen stappen.
Als jij denkt dat je er klaar voor bent om het alleen te doen en je de dingen ook o.a. financieel goed geregeld hebt maar er ook geestelijk helemaal klaar voor bent, dan wens ik je heel veel succes.........
Liefs, Flowerly
Als ik om me heen kijk, dan zie ik zoveel relaties die verbroken zijn. Er zijn zoveel kinderen met gescheiden ouders.
Daarom vind ik ook niet dat je persé een relatie moet hebben om je kinderwens te vervullen.
Het gaat erom dat je ze een veilige, warme, liefdevol huis kan geven waarin ze zichzelf kunnen ontplooien zodat ze straks als ze 18 zijn als jonge zelfstandige de grote wereld in kunnen stappen.
Als jij denkt dat je er klaar voor bent om het alleen te doen en je de dingen ook o.a. financieel goed geregeld hebt maar er ook geestelijk helemaal klaar voor bent, dan wens ik je heel veel succes.........
Liefs, Flowerly
donderdag 21 augustus 2008 om 18:27
Jeetje Flowerly, dat is wel heel verdrietig. En dat je het nu weer in je eentje gaat proberen vind ik wel heel dapper hoor! Zoek jij je donor bij de spermabank of zoek je er zelf een? Dat lijkt me nog best lastig om een betrouwbare te vinden...
Solomio: hoe gaat dat in zijn werk als je naar de spermabank gaat? Zijn er bijvoorbeeld wachtlijsten? Ik ben met je eens dat als je het eigenlijk met zijn tweeen had willen doen, het gemis groter is. Dan wordt het wel zwaarder denk ik.
Pfff, het is fijn om met jullie van gedachten te wisselen, maar een keuze maken is nog niet eenvoudig...
Solomio: hoe gaat dat in zijn werk als je naar de spermabank gaat? Zijn er bijvoorbeeld wachtlijsten? Ik ben met je eens dat als je het eigenlijk met zijn tweeen had willen doen, het gemis groter is. Dan wordt het wel zwaarder denk ik.
Pfff, het is fijn om met jullie van gedachten te wisselen, maar een keuze maken is nog niet eenvoudig...
