Kinderen
alle pijlers
Mijn kinderwens
donderdag 9 juni 2011 om 17:46
Beste allemaal,
Ik ben nu 37 en heb sinds een klein jaar (na 10 jaar alleen te zijn geweest) een hele fijne relatie. Hij is 50 jaar en heeft 2 zoontjes (7 & 9 jaar)
Ik heb al heel lang een kinderwens. Hij eigenlijk niet meer. Ik wil graag weten waar ik aan toe ben maar hij kan nog geen ja of nee zeggen. Het staat nu wel een beetje tussen ons in en legt druk op onze relatie. Ik weet, het is nog best pril maar ik heb mijn leeftijd nou eenmaal niet meer echt mee. Kan geen jaren meer wachten. We praten er wel over maar we komen niet verder. Ik begrijp zijn kant van het verhaal en hij mijn kant. Ik ben bang als ik besluit zijn keuze te accepteren en geen kind te krijgen dat ik t hem uiteindelijk ga kwalijk nemen en dan heb ik geen keuze meer.
Heeft iemand van jullie ook in deze situatie gezeten en hoe ben je daarmee omgegaan? Ik wil echt heel graag met hem verder en hij met mij. Het gevoel zit echt goed, daar twijfelen we niet aan!
Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen, reacties en meningen.
Lfs
Ik ben nu 37 en heb sinds een klein jaar (na 10 jaar alleen te zijn geweest) een hele fijne relatie. Hij is 50 jaar en heeft 2 zoontjes (7 & 9 jaar)
Ik heb al heel lang een kinderwens. Hij eigenlijk niet meer. Ik wil graag weten waar ik aan toe ben maar hij kan nog geen ja of nee zeggen. Het staat nu wel een beetje tussen ons in en legt druk op onze relatie. Ik weet, het is nog best pril maar ik heb mijn leeftijd nou eenmaal niet meer echt mee. Kan geen jaren meer wachten. We praten er wel over maar we komen niet verder. Ik begrijp zijn kant van het verhaal en hij mijn kant. Ik ben bang als ik besluit zijn keuze te accepteren en geen kind te krijgen dat ik t hem uiteindelijk ga kwalijk nemen en dan heb ik geen keuze meer.
Heeft iemand van jullie ook in deze situatie gezeten en hoe ben je daarmee omgegaan? Ik wil echt heel graag met hem verder en hij met mij. Het gevoel zit echt goed, daar twijfelen we niet aan!
Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen, reacties en meningen.
Lfs
donderdag 9 juni 2011 om 18:15
Ik zou niet op zoek gaan naar een ander maar bij je man blijven. Of hij nog kinderen met je wilt kunnen wij niet zien. Daar moet je over praten met hem. Maar mocht je er nu voor kiezen uit elkaar te gaan heb je natuurlijk geen garantie dat je (snel!!!) iemand tegenkomt waarmee je ook kinderen zou willen en dat dat dan ook nog lukt. Je bent zo jaren verder en die jaren heb je niet meer...
Moeilijk hoor!
Moeilijk hoor!
donderdag 9 juni 2011 om 18:25
donderdag 9 juni 2011 om 18:29
quote:elninjoo schreef op 09 juni 2011 @ 18:18:
Hij is 50! Zo'n oude vader wil je toch hopelijk niet voor je kind?
Ik vind dit nogal kort door de bocht als ik dat zo mag zeggen.. Jij bent van mening dat 50 oud is maar TO niet, anders had ze haar vraag hier niet neer gezet.
quote:elninjoo schreef op 09 juni 2011 @ 18:18:
En jij bent zelf ook al bijna 40 dus ook rijkelijk laat als je nog moet beginnen. Kun je niet gewoon van de kinderen van je vriend genieten?
TO is voor het krijgen van kinderen al best oud maar zeker niet te oud. Ze geeft ook aan 10 jaar alleen te zijn geweest.
En hoe leuk en lief zijn kinderen misschien ook mogen zijn het neemt je gevoel naar een eigen kindje niet weg.
TO ik kan je helaas geen advies geven, behalve dan volg je gevoel. Hoe moeilijk misschien ook.
Sterkte.
Hij is 50! Zo'n oude vader wil je toch hopelijk niet voor je kind?
Ik vind dit nogal kort door de bocht als ik dat zo mag zeggen.. Jij bent van mening dat 50 oud is maar TO niet, anders had ze haar vraag hier niet neer gezet.
quote:elninjoo schreef op 09 juni 2011 @ 18:18:
En jij bent zelf ook al bijna 40 dus ook rijkelijk laat als je nog moet beginnen. Kun je niet gewoon van de kinderen van je vriend genieten?
TO is voor het krijgen van kinderen al best oud maar zeker niet te oud. Ze geeft ook aan 10 jaar alleen te zijn geweest.
En hoe leuk en lief zijn kinderen misschien ook mogen zijn het neemt je gevoel naar een eigen kindje niet weg.
TO ik kan je helaas geen advies geven, behalve dan volg je gevoel. Hoe moeilijk misschien ook.
Sterkte.
donderdag 9 juni 2011 om 18:39
quote:elninjoo schreef op 09 juni 2011 @ 18:32:
Als iemand van 50 nog 'n kind neemt is ie 'n bejaarde 70-er tegen dat 't kind gaat studeren. Vind dat gewoon zielig voor 'n kind, zulke oude ouders die ze waarschijnlijk veel te jong al moeten missen.
Mijn vader was ook 50 toen ik geboren werd. Hij is nu 86. Veel van de vaders van mijn vrienden (die hen kregen toen ze veel jonger waren dan mijn vader) zijn al overleden. Ik weet dat ik van geluk mag spreken en ik begrijp je punt ook wel. Ik heb niet het contact met mn vader (nooit gehad ook) wat andere kinderen misschien wel met hun vaders hebben. Maar ook dat is denk ik afhankelijk van het karakter van iemand.
Lastige keuze hoor. Toen ik nog geen relatie had (ik ben 36 en ik heb nu anderhalf jaar een relatie) had ik een enorme kinderwens. Nu heb ik het zo fijn met mijn verloofde dat ik met hem compleet gelukkig ben. De wens is er nog wel, maar een stuk minder sterk. Heb jij dat niet ook? Het is niet niks om iemand te vinden met wie je compleet gelukkig bent.. Probeer dat maar eens een tweede keer te vinden. EN dan nog.. moet je je ook afvragen of je denkt dat het uberhaupt nog wel lukt om kinderen te krijgen. Wat als je deze relatie opgeeft en het blijkt dat het ook nog te laat is om kinderen te krijgen? Is het dat waard?
Als iemand van 50 nog 'n kind neemt is ie 'n bejaarde 70-er tegen dat 't kind gaat studeren. Vind dat gewoon zielig voor 'n kind, zulke oude ouders die ze waarschijnlijk veel te jong al moeten missen.
Mijn vader was ook 50 toen ik geboren werd. Hij is nu 86. Veel van de vaders van mijn vrienden (die hen kregen toen ze veel jonger waren dan mijn vader) zijn al overleden. Ik weet dat ik van geluk mag spreken en ik begrijp je punt ook wel. Ik heb niet het contact met mn vader (nooit gehad ook) wat andere kinderen misschien wel met hun vaders hebben. Maar ook dat is denk ik afhankelijk van het karakter van iemand.
Lastige keuze hoor. Toen ik nog geen relatie had (ik ben 36 en ik heb nu anderhalf jaar een relatie) had ik een enorme kinderwens. Nu heb ik het zo fijn met mijn verloofde dat ik met hem compleet gelukkig ben. De wens is er nog wel, maar een stuk minder sterk. Heb jij dat niet ook? Het is niet niks om iemand te vinden met wie je compleet gelukkig bent.. Probeer dat maar eens een tweede keer te vinden. EN dan nog.. moet je je ook afvragen of je denkt dat het uberhaupt nog wel lukt om kinderen te krijgen. Wat als je deze relatie opgeeft en het blijkt dat het ook nog te laat is om kinderen te krijgen? Is het dat waard?
donderdag 9 juni 2011 om 18:45
donderdag 9 juni 2011 om 18:48
Hij gaat waarschijnlijk niet meer omdraaien, maar probeert je waarschijnlijk niet tegen het hoofd te stoten. Wat je jezelf moet afvragen, is af voor jou je kinderwens belangrijker is dan de liefde voor je vriend. Ja, je kan besluiten bij hem weg te gaan, maar denk je dan nog iemand tegen te komen zoals hij? Iemand waarmee je zo gelukkig kan zijn? En misschien wil diegene ook wel geen kinderen...
Heel veel succes en sterkte met je keuze.
Heel veel succes en sterkte met je keuze.
donderdag 9 juni 2011 om 18:50
Ik begrijp jullie meningen en vind 't fijn dat sommigen van jullie mij dilemma ook begrijpen.
@ Nesbojofan: Mocht hij geen kinderen meer willen (wat mijn gevoel ook steeds zegt, hij spreekt 't alleen nog niet met volle overtuiging uit) dan begrijp ik dat wel en respecteer ik zeker zijn keuze.
@ Elninjoo: 50 is misschien oud om nog een kind op de wereld te zetten maar je kunt ook zo zien dat hij er jong bij blijft.
@ Phoebexx: Ikzelf ben idd ook al wat aan de oudere kant en besef me heel goed dat 't misschien wel helemaal niet lukt en ook dat best wel wat risico's om de hoek komen kijken bij een eventuele zwangerschap. En ja, ik geniet enorm van mijn relatie en weet dat ik dit misschien niet snel ga tegenkomen mocht ik 't besluit nemen om bij hem weg te gaan wanneer hij geen kind meer wil. Daarom is 't allemaal ook zo dubbel.
@ Nesbojofan: Mocht hij geen kinderen meer willen (wat mijn gevoel ook steeds zegt, hij spreekt 't alleen nog niet met volle overtuiging uit) dan begrijp ik dat wel en respecteer ik zeker zijn keuze.
@ Elninjoo: 50 is misschien oud om nog een kind op de wereld te zetten maar je kunt ook zo zien dat hij er jong bij blijft.
@ Phoebexx: Ikzelf ben idd ook al wat aan de oudere kant en besef me heel goed dat 't misschien wel helemaal niet lukt en ook dat best wel wat risico's om de hoek komen kijken bij een eventuele zwangerschap. En ja, ik geniet enorm van mijn relatie en weet dat ik dit misschien niet snel ga tegenkomen mocht ik 't besluit nemen om bij hem weg te gaan wanneer hij geen kind meer wil. Daarom is 't allemaal ook zo dubbel.
donderdag 9 juni 2011 om 18:54
Tja, wat is erger: iets missen dat je nooit hebt gehad, of iets missen wat je wel hebt gehad. Ik dacht vroeger het laatste, maar sinds mijn eerstgeborene een aantal dagen na zijn geboorte overleed, weet ik zeker dat het eerste erger is.
Ik zou de herinnering aan hem niet willen uitwissen, ook al doet het zo'n pijn.
Ik zou als ik jou was mijn kinderwens niet opgeven voor je vriend, TO. Wat als over een paar jaar de relatie toch niet voor eeuwig blijkt te zijn? Hoe voelt het dan als je je droom voor hem hebt opgegeven?
Ik zou de herinnering aan hem niet willen uitwissen, ook al doet het zo'n pijn.
Ik zou als ik jou was mijn kinderwens niet opgeven voor je vriend, TO. Wat als over een paar jaar de relatie toch niet voor eeuwig blijkt te zijn? Hoe voelt het dan als je je droom voor hem hebt opgegeven?
donderdag 9 juni 2011 om 18:58
quote:Loco schreef op 09 juni 2011 @ 18:54:
Tja, wat is erger: iets missen dat je nooit hebt gehad, of iets missen wat je wel hebt gehad. Ik dacht vroeger het laatste, maar sinds mijn eerstgeborene een aantal dagen na zijn geboorte overleed, weet ik zeker dat het eerste erger is.
Ik zou de herinnering aan hem niet willen uitwissen, ook al doet het zo'n pijn.
Ik zou als ik jou was mijn kinderwens niet opgeven voor je vriend, TO. Wat als over een paar jaar de relatie toch niet voor eeuwig blijkt te zijn? Hoe voelt het dan als je je droom voor hem hebt opgegeven?
Ik vind het vreselijk voor je Loco dat dit is gebeurd en dat je je kindje bent verloren
Maar ik denk niet dat je dit kunt vergelijken met de kinderwens van TO. Hoe realistisch is het dat ze nog iemand gaat vinden waar ze net zo gelukkig mee is, die kinderen wil (op korte termijn) en dat het dan ook nog lukt? Ik was ook een jaar of 10 alleen voor ik mijn ware tegenkwam. Ik zou hem voor geen goud meer willen missen.
Tja, wat is erger: iets missen dat je nooit hebt gehad, of iets missen wat je wel hebt gehad. Ik dacht vroeger het laatste, maar sinds mijn eerstgeborene een aantal dagen na zijn geboorte overleed, weet ik zeker dat het eerste erger is.
Ik zou de herinnering aan hem niet willen uitwissen, ook al doet het zo'n pijn.
Ik zou als ik jou was mijn kinderwens niet opgeven voor je vriend, TO. Wat als over een paar jaar de relatie toch niet voor eeuwig blijkt te zijn? Hoe voelt het dan als je je droom voor hem hebt opgegeven?
Ik vind het vreselijk voor je Loco dat dit is gebeurd en dat je je kindje bent verloren
Maar ik denk niet dat je dit kunt vergelijken met de kinderwens van TO. Hoe realistisch is het dat ze nog iemand gaat vinden waar ze net zo gelukkig mee is, die kinderen wil (op korte termijn) en dat het dan ook nog lukt? Ik was ook een jaar of 10 alleen voor ik mijn ware tegenkwam. Ik zou hem voor geen goud meer willen missen.
donderdag 9 juni 2011 om 19:09
donderdag 9 juni 2011 om 19:10
Ik denk dat je voor jezelf duidelijk moet zien te krijgen hoe groot je kinderwens is.
Zo groot dat je ook alleenstaand ouderschap overweegt? Want je kunt wel bij je man weg gaan, maar hoe groot is de kans dat je een andere man ontmoet waarmee het klikt en dan ook nog binnen laten we zeggen een jaar of 5?
Zo groot dat je ook alleenstaand ouderschap overweegt? Want je kunt wel bij je man weg gaan, maar hoe groot is de kans dat je een andere man ontmoet waarmee het klikt en dan ook nog binnen laten we zeggen een jaar of 5?
donderdag 9 juni 2011 om 19:10
donderdag 9 juni 2011 om 19:42
quote:elninjoo schreef op 09 juni 2011 @ 18:32:
Als iemand van 50 nog 'n kind neemt is ie 'n bejaarde 70-er tegen dat 't kind gaat studeren. Vind dat gewoon zielig voor 'n kind, zulke oude ouders die ze waarschijnlijk veel te jong al moeten missen.
Alsof het hebben van jongere ouders een garantie is dat je ze lang in je leven mag hebben. Mensen gaan dood. Soms jong, soms oud en meestal ergens daar tussenin.
Ik ben 40, mijn man is 43 en onze zoon is 2. Ik heb werkelijk nog nooit nagedacht over het feit dat wij wellicht 'te oud' zijn. Mijn ouders zijn in de 60, mijn schoonouders in de 80. Alle 4 actieve, fijne en gezonde mensen.
TO, volg je gevoel. Een kinderwens kan erg sterk zijn. Het gevoel van spijt ook.
Als iemand van 50 nog 'n kind neemt is ie 'n bejaarde 70-er tegen dat 't kind gaat studeren. Vind dat gewoon zielig voor 'n kind, zulke oude ouders die ze waarschijnlijk veel te jong al moeten missen.
Alsof het hebben van jongere ouders een garantie is dat je ze lang in je leven mag hebben. Mensen gaan dood. Soms jong, soms oud en meestal ergens daar tussenin.
Ik ben 40, mijn man is 43 en onze zoon is 2. Ik heb werkelijk nog nooit nagedacht over het feit dat wij wellicht 'te oud' zijn. Mijn ouders zijn in de 60, mijn schoonouders in de 80. Alle 4 actieve, fijne en gezonde mensen.
TO, volg je gevoel. Een kinderwens kan erg sterk zijn. Het gevoel van spijt ook.
