Kinderen
alle pijlers
Miskraam
maandag 22 november 2010 om 13:25
O help, ik weet niet eens goed waarom ik hier schrijf. Het is zo erg. Het is nu 3 weken geleden. Het was mis op de echo, het hartje klopte niet meer. Na 9 weken. Ik heb het weg moeten laten halen in het ziekenhuis.
Wat was ik gelukkig dat ik zwanger was. Ik heb een allesbehalve regelmatige cyclus maar was binnen 1 maand zwanger. Wat een geluk. En nu, wat een verdriet!!!
Weet nauwelijks wat met mezelf te doen. Mijn lichaam herstelt nog steeds en ik moet deze week nog naar de gynaecoloog. Ik ben zo bang voor herhaling, als het weer lukt. Hoe kom ik hier ooit overheen? Alle rampscenario's blijven zich herhalen in mijn hoofd.
Heb een ballon opgelaten, een heliumballon, aan een meer waar mijn vriend en ik vaak komen. Ik heb het moeten loslaten. Dit doet zo veel pijn....
Wat was ik gelukkig dat ik zwanger was. Ik heb een allesbehalve regelmatige cyclus maar was binnen 1 maand zwanger. Wat een geluk. En nu, wat een verdriet!!!
Weet nauwelijks wat met mezelf te doen. Mijn lichaam herstelt nog steeds en ik moet deze week nog naar de gynaecoloog. Ik ben zo bang voor herhaling, als het weer lukt. Hoe kom ik hier ooit overheen? Alle rampscenario's blijven zich herhalen in mijn hoofd.
Heb een ballon opgelaten, een heliumballon, aan een meer waar mijn vriend en ik vaak komen. Ik heb het moeten loslaten. Dit doet zo veel pijn....
maandag 22 november 2010 om 15:43
quote:calvijn1 schreef op 22 november 2010 @ 14:42:
[...]
Want?
Ik zeg niets kwetsends tegen de to.
Ik vind het harstikke vervelend voor haar.
Deborah verkondigt onwaarheden en geeft valse hoop.hoezo valse hoop? realiteit is nog altijd dat de meeste vrouwen gewoon probleemloos zwanger kunnen raken, ook als ze een miskraam gehad hebben. Ik vind jou haar meer valse wanhoop geven.
[...]
Want?
Ik zeg niets kwetsends tegen de to.
Ik vind het harstikke vervelend voor haar.
Deborah verkondigt onwaarheden en geeft valse hoop.hoezo valse hoop? realiteit is nog altijd dat de meeste vrouwen gewoon probleemloos zwanger kunnen raken, ook als ze een miskraam gehad hebben. Ik vind jou haar meer valse wanhoop geven.
maandag 22 november 2010 om 15:46
@calvijn1
Ervaring heb ik niet, kennis wel. En die kennis is belangrijker dan ervaring in dit geval. Aan individuele rampverhalen heb je namelijk helemaal niks.
Op basis van TO's verhaal is er geen enkele reden om aan te nemen dat ze in rampscenario's moet denken.
Maar goed, ook ik kan niks beloven. Probeerde haar alleen een hart onder de riem te steken.
Ervaring heb ik niet, kennis wel. En die kennis is belangrijker dan ervaring in dit geval. Aan individuele rampverhalen heb je namelijk helemaal niks.
Op basis van TO's verhaal is er geen enkele reden om aan te nemen dat ze in rampscenario's moet denken.
Maar goed, ook ik kan niks beloven. Probeerde haar alleen een hart onder de riem te steken.
Occam's razor
maandag 22 november 2010 om 15:57
Bij mij is het de 1e keer ook mis gegaan, het hartje klopte niet en we moesten naar het ziekenhuis. Daar werd al verteld dat het over was, ik weet nog precies hoe het voelde.
Een paar maanden daarna ben ik opnieuw zwanger geraakt en deze keer ging het goed. Neem de tijd ervoor, het is naar en je komt er heus wel overheen. En laat je niet vertellen door anderen hoe je volgens moet voelen. Dat je nu bang bent is volkomen normaal. Maar mijn huisarts vertelde destijds wel dat het vruchtje nooit goed was geweest als het wel had geleefd, de natuur kan hard zijn, zei ze toen.
Neem de tijd en als het wel zo is, dan komt het heus wel goed.
Een paar maanden daarna ben ik opnieuw zwanger geraakt en deze keer ging het goed. Neem de tijd ervoor, het is naar en je komt er heus wel overheen. En laat je niet vertellen door anderen hoe je volgens moet voelen. Dat je nu bang bent is volkomen normaal. Maar mijn huisarts vertelde destijds wel dat het vruchtje nooit goed was geweest als het wel had geleefd, de natuur kan hard zijn, zei ze toen.
Neem de tijd en als het wel zo is, dan komt het heus wel goed.
Ik prefereer de hemel omwille van het klimaat, maar de hel omwille van het gezelschap.
maandag 22 november 2010 om 16:30
Ik heb ook twee miskramen gehad en dat hakt er best wel in, moet ik zeggen. Je moet het echt even verwerken. Maar na het verdriet is het ook weer tijd om verder te gaan.
Iemand zei het al eerder: Niet blijven hangen in je verdriet, daar schiet je echt niets mee op.
Het was gewoon domme pech en de volgende keer is de kans nog steeds het grootst dat het wel goed gaat. Sterkte!
Iemand zei het al eerder: Niet blijven hangen in je verdriet, daar schiet je echt niets mee op.
Het was gewoon domme pech en de volgende keer is de kans nog steeds het grootst dat het wel goed gaat. Sterkte!
maandag 22 november 2010 om 17:34
Alleen de OP gelezen;
knuffel voor je!
Ik heb het ook gehad bij 10 weken en ik heb me zo vreselijk naar gevoeld. En iedereen maar vergelijken 'die en die had dat ook maar had er niet zoveel last van' Tja, maar ik wel!
Ik heb geen tips, wat bij mij hielp was weer zwanger zijn maar daar heb je nu niks aan.
Ik hoop dat je partner er voor je is, die heb je zo nodig.
Sterkte!
knuffel voor je!
Ik heb het ook gehad bij 10 weken en ik heb me zo vreselijk naar gevoeld. En iedereen maar vergelijken 'die en die had dat ook maar had er niet zoveel last van' Tja, maar ik wel!
Ik heb geen tips, wat bij mij hielp was weer zwanger zijn maar daar heb je nu niks aan.
Ik hoop dat je partner er voor je is, die heb je zo nodig.
Sterkte!
maandag 22 november 2010 om 18:04
quote:Debora schreef op 22 november 2010 @ 15:46:
@calvijn1
Ervaring heb ik niet, kennis wel. En die kennis is belangrijker dan ervaring in dit geval. Aan individuele rampverhalen heb je namelijk helemaal niks.
Op basis van TO's verhaal is er geen enkele reden om aan te nemen dat ze in rampscenario's moet denken.
Maar goed, ook ik kan niks beloven. Probeerde haar alleen een hart onder de riem te steken.
Ik heb alles nog eens doorgelezen en je hebt wel gelijk.
Heb te impulsief gereageerd.
Heb mijn postings weggehaald.
@calvijn1
Ervaring heb ik niet, kennis wel. En die kennis is belangrijker dan ervaring in dit geval. Aan individuele rampverhalen heb je namelijk helemaal niks.
Op basis van TO's verhaal is er geen enkele reden om aan te nemen dat ze in rampscenario's moet denken.
Maar goed, ook ik kan niks beloven. Probeerde haar alleen een hart onder de riem te steken.
Ik heb alles nog eens doorgelezen en je hebt wel gelijk.
Heb te impulsief gereageerd.
Heb mijn postings weggehaald.
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 22 november 2010 om 20:18
ach meid, wat verdrietig!
ik heb het een jaar geleden gehad, na ongeveer vijf mnd was ik dan zwanger, en toen bleek het niet goed te zijn. Naast alle "praktische" dingen, echos, tabletjes, curretage etc. heb ik ook best even nodig gehad om het emotioneel een plekje te geven. Neem die tijd ook echt, je hebt hem nodig, het is niet zomaar iets, ook niet als je het geluk had om snel zwanger te raken! Doe waar je behoefte aan hebt, mijn man wilde erover praten met jan en alleman, ik juist niet.
Het enige wat echt goed helpt, zei de gyn tegen ons, is opnieuw zwanger worden. En: Je lichaam heeft je niet in de steek gelaten, het heeft een kindje en zijn ouders een heel, heel zwaar leven bespaard.
Ik moet ook zeggen dat opnieuw zwanger worden het verdriet wel heeft weggenomen. De zorgen niet, de eerste weken van een nieuwe zwangerschap ben je ongeruster, angstiger. Vraag daarom of je bij n volgende keer weer bij de gyn onder controle kunt komen, dan krijg je om de paar weken een echo waarmee je weer gerustgesteld bent. Ik mocht bij krap 5 weken al langskomen en daarna iedere 2 weken. Ben bij 13 weken overgegaan naar de VK. Zit nu te wachten tot ons meisje zich meldt, twee dagen overtijd...
Dus ja, het is zwaar en verdrietig en ronduit k*t, maar je gaat het n plekje kunnen geven, evenals de angst bij een volgende zwangerschap. Geef het tijd, en realiseer je dat die angst heel logisch is. Sterkte!
ik heb het een jaar geleden gehad, na ongeveer vijf mnd was ik dan zwanger, en toen bleek het niet goed te zijn. Naast alle "praktische" dingen, echos, tabletjes, curretage etc. heb ik ook best even nodig gehad om het emotioneel een plekje te geven. Neem die tijd ook echt, je hebt hem nodig, het is niet zomaar iets, ook niet als je het geluk had om snel zwanger te raken! Doe waar je behoefte aan hebt, mijn man wilde erover praten met jan en alleman, ik juist niet.
Het enige wat echt goed helpt, zei de gyn tegen ons, is opnieuw zwanger worden. En: Je lichaam heeft je niet in de steek gelaten, het heeft een kindje en zijn ouders een heel, heel zwaar leven bespaard.
Ik moet ook zeggen dat opnieuw zwanger worden het verdriet wel heeft weggenomen. De zorgen niet, de eerste weken van een nieuwe zwangerschap ben je ongeruster, angstiger. Vraag daarom of je bij n volgende keer weer bij de gyn onder controle kunt komen, dan krijg je om de paar weken een echo waarmee je weer gerustgesteld bent. Ik mocht bij krap 5 weken al langskomen en daarna iedere 2 weken. Ben bij 13 weken overgegaan naar de VK. Zit nu te wachten tot ons meisje zich meldt, twee dagen overtijd...
Dus ja, het is zwaar en verdrietig en ronduit k*t, maar je gaat het n plekje kunnen geven, evenals de angst bij een volgende zwangerschap. Geef het tijd, en realiseer je dat die angst heel logisch is. Sterkte!
maandag 22 november 2010 om 21:07
