Kinderen
alle pijlers
Mislukte borstvoeding
dinsdag 15 maart 2011 om 15:57
Na een paar dagen twijfelen, maar na weer een posting gelezen van iemand die verdriet heeft omdat de bv niet is gelukt toch maar een topic.
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 17:07
quote:Annelize schreef op 15 maart 2011 @ 17:05:
[...]
Hahaha, heel herkenbaar! Op dat soort momenten had ik grote moeite om te luisteren wat hij nou zei. Ik was alleen maar bezig met hoe ik er op dat moment bij lag: wat stom! Of het idee dat mijn schoonvader of zwager ineens zijn hoofd om het gordijntje zou steken om op kraambezoek te komen, terwijl ik mer mijn noekels bloot lig
[...]
Hahaha, heel herkenbaar! Op dat soort momenten had ik grote moeite om te luisteren wat hij nou zei. Ik was alleen maar bezig met hoe ik er op dat moment bij lag: wat stom! Of het idee dat mijn schoonvader of zwager ineens zijn hoofd om het gordijntje zou steken om op kraambezoek te komen, terwijl ik mer mijn noekels bloot lig
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 17:07
Ik herken dit heel erg. Zoon is 4,5 maand geleden geboren en ik was helemaal klaar voor de bv. Had me gek gelezen, cursus gevolgd, ik wist er alles vanaf. Maar het ging gewoon echt niet. Zoon hapte niet goed aan en wat ik ook probeerde, het kwam niet goed. Al snel stonden de bloedblaren op mijn tepels en was het voeden verschrikkelijk pijnlijk.
Toen we zoon mee naar huis kregen wilde hij absoluut niet in zijn bedje slapen, gillen, krijsen, you name it, Alleen lekker warm bij ons wilde hij liggen. En hij bleef maar krijsen. En kwam geen gram aan. Waarom niet? Mijn productie kwam nagenoeg niet op gang, dus hij krijg veel te weinig binnen. Huilend heb ik bij de lactatiedeskundige gezeten, die vertelde dat ik een professionele ziekenhuiskolf moest huren en fulltime moest gaan kolven. Zo gezegd, zo gedaan. Iedere twee uur met mijn borsten aan dat ding gehangen. En wat kwam eruit? Per dag misschien een schamele 100 ml. Uiteindelijk zijn we zoon gaan bijvoeden met kunstvoeding. Nou, het ging erin als koek! En we hadden op slag een andere baby. Vrolijk, tevreden, lekker slapen. Ik weer huilen natuurlijk, want ik had gevoel dat ik mijn kind uitgehongerd had. Tijdens controle bij de kinderarts presteerde die het te vragen 'of die flesvoeding nou wel nodig was' en dat ik 'dan maar meer moest gaan kolven'. Ik zat daar, zo ongeveer uitgemergeld want dat kolven vrat me op de een of andere manier letterlijk op, wallen tot op m'n knieën, in tranen. Ik geloof dat mijn man hem zowat aangevlogen is.
Zoon is nu 4,5 maand en doet het uitstekend. Op flesvoeding dus. Ik vind het jammer, dat de bv niet gelukt is. En soms voel ik me er nog schuldig over. Maar ik vond het toch belangrijker dat mijn kind te eten kreeg, ipv aan een stel borsten te lurken waar niks uitkwam.
Toen we zoon mee naar huis kregen wilde hij absoluut niet in zijn bedje slapen, gillen, krijsen, you name it, Alleen lekker warm bij ons wilde hij liggen. En hij bleef maar krijsen. En kwam geen gram aan. Waarom niet? Mijn productie kwam nagenoeg niet op gang, dus hij krijg veel te weinig binnen. Huilend heb ik bij de lactatiedeskundige gezeten, die vertelde dat ik een professionele ziekenhuiskolf moest huren en fulltime moest gaan kolven. Zo gezegd, zo gedaan. Iedere twee uur met mijn borsten aan dat ding gehangen. En wat kwam eruit? Per dag misschien een schamele 100 ml. Uiteindelijk zijn we zoon gaan bijvoeden met kunstvoeding. Nou, het ging erin als koek! En we hadden op slag een andere baby. Vrolijk, tevreden, lekker slapen. Ik weer huilen natuurlijk, want ik had gevoel dat ik mijn kind uitgehongerd had. Tijdens controle bij de kinderarts presteerde die het te vragen 'of die flesvoeding nou wel nodig was' en dat ik 'dan maar meer moest gaan kolven'. Ik zat daar, zo ongeveer uitgemergeld want dat kolven vrat me op de een of andere manier letterlijk op, wallen tot op m'n knieën, in tranen. Ik geloof dat mijn man hem zowat aangevlogen is.
Zoon is nu 4,5 maand en doet het uitstekend. Op flesvoeding dus. Ik vind het jammer, dat de bv niet gelukt is. En soms voel ik me er nog schuldig over. Maar ik vond het toch belangrijker dat mijn kind te eten kreeg, ipv aan een stel borsten te lurken waar niks uitkwam.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
dinsdag 15 maart 2011 om 17:09
Nadat ze te laat kwam moest Kootje naakt op mijn naakte bovenlichaam "op zoek naar de tepel" (klinkt als "op zoek naar Josef" ). Hij had al honger en maakte wat geluidjes. Na een paar minuten begon hij te jammeren. Na een tijdje te huilen en na nog een tijdje te brullen. De kraamhulp kon het niet meer aan zien en is (volgens mij huilend) de kamer uitgelopen. De stagiaire is stoicijns blijven zitten. Ik dacht alleen maar: "brul maar! Het maakt niet uit! Deze mevrouw heeft straks de oplossing en dan ga je lekker drinken". De kraamhulp kwam weer binnen en zag aan me dat ik het na 20 minuten echt niet meer trok. Toen heeft hij zijn voeding gekregen via een spuitje langs de vinger.
En daar zat ze toen. Te zwijgen. Geen tips. Geen oplossingen. Amper antwoord op mijn vragen. Ik moest hem naakt op me houden. "Hoe vaak en hoe lang?" was mijn vraag. "Zo vaak en zo lang mogelijk". Ja, dat snap ik. Maar hoe veel is dat? Wat kan je van jezelf verwachten? Wanneer is het genoeg? Die vraag beantwoorde ze niet. Uiteindelijk heb ik een flesje van haar gekocht (na erom gevraagd te hebben) waarvan ze me niet kon vertellen hoe het werkte. Belachelijk gewoon...
Gelukkig had ik een heerlijke kraamhulp en hebben we heel veel grappen gemaakt ten koste van deze mevrouw
En daar zat ze toen. Te zwijgen. Geen tips. Geen oplossingen. Amper antwoord op mijn vragen. Ik moest hem naakt op me houden. "Hoe vaak en hoe lang?" was mijn vraag. "Zo vaak en zo lang mogelijk". Ja, dat snap ik. Maar hoe veel is dat? Wat kan je van jezelf verwachten? Wanneer is het genoeg? Die vraag beantwoorde ze niet. Uiteindelijk heb ik een flesje van haar gekocht (na erom gevraagd te hebben) waarvan ze me niet kon vertellen hoe het werkte. Belachelijk gewoon...
Gelukkig had ik een heerlijke kraamhulp en hebben we heel veel grappen gemaakt ten koste van deze mevrouw
dinsdag 15 maart 2011 om 17:11
quote:sandrainm schreef op 15 maart 2011 @ 17:00:
[...]
Ow Liubi, wat vind ik het jammer dat je het zo zegt.... Hier nog een probleemloze voedster (sorry, sorry) maar ik denk dat dit soort types echt in de minderheid zijn, waar baseer je dit in vredesnaam op???
Eigen ervaring. Nagym, kruipgroep noem maar op.
[...]
Ow Liubi, wat vind ik het jammer dat je het zo zegt.... Hier nog een probleemloze voedster (sorry, sorry) maar ik denk dat dit soort types echt in de minderheid zijn, waar baseer je dit in vredesnaam op???
Eigen ervaring. Nagym, kruipgroep noem maar op.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:11
Oh wat een herkenning en dan heb ik nog niet eens alle posts gelezen.....
Bij de intake voor de kraamzorg vertelde ik nog stralend aan de consulente dat ik er álles aan zou doen om de borstvoeding te laten slagen. Ik heb het krap 3 weken volgehouden
Mijn zoontje werd bijna 4 weken te vroeg geboren en heeft een week op de high care gelegen. Aan de borst drinken lukte hem niet en daarom kolfde ik. Wel moest ik bij het voeden hem eerst 10 min de borst aanbieden en daarna pas de afgekolfde melk geven. Hij dronk zo slecht dat we met voeden en verschonen 2 uur bezig waren en hij kreeg om de 3 uur voeding.
Aan de productie lag het niet, enkele dagen na de bevalling kolfde ik zoveel melk dat ik een drieling had kunnen voeden. Ook de verpleging was ontzettend lief en behulpzaam. Wel had iedereen een eigen kijk op hoe het moest, op een gegeven moment stonden er 3 man aan mijn borst en baby te trekken.
En maar beweren dat mijn kind een echt borstvoedingskindje was.
Na een week mochten we naar huis maar na 2 dagen lagen we weer in het zh. Mijn knip was onderhuids gaan ontsteken (daarom kon ik na een week nog niet zitten, en iedereen maar beweren dat de wond zo mooi heelde) en ik kreeg ineens 40 C koorts. Ik was te ziek om te kolven en ging van het ene op het andere moment naar 0 productie. Het kon me op dat moment niet schelen, ik wilde echt niet meer. Daar voel ik me nu nog het meest schuldig over, dat het me niet meer interesseerde.
Nu voel ik wel een steekje als ik andere moeders hoor praten over bv en ik mis het gevoel van je baby aan de borst hebben. Ook bij het inslaan van de nutrilon denk ik de kassajuf of andere klanten te zien kijken: zij geeft dus geen bv.
Ik vertel mijn omgeving dat ik er vrede mee heb maar dit topic doet me inzien dat dat eigenlijk niet zo is
Bij de intake voor de kraamzorg vertelde ik nog stralend aan de consulente dat ik er álles aan zou doen om de borstvoeding te laten slagen. Ik heb het krap 3 weken volgehouden
Mijn zoontje werd bijna 4 weken te vroeg geboren en heeft een week op de high care gelegen. Aan de borst drinken lukte hem niet en daarom kolfde ik. Wel moest ik bij het voeden hem eerst 10 min de borst aanbieden en daarna pas de afgekolfde melk geven. Hij dronk zo slecht dat we met voeden en verschonen 2 uur bezig waren en hij kreeg om de 3 uur voeding.
Aan de productie lag het niet, enkele dagen na de bevalling kolfde ik zoveel melk dat ik een drieling had kunnen voeden. Ook de verpleging was ontzettend lief en behulpzaam. Wel had iedereen een eigen kijk op hoe het moest, op een gegeven moment stonden er 3 man aan mijn borst en baby te trekken.
En maar beweren dat mijn kind een echt borstvoedingskindje was.
Na een week mochten we naar huis maar na 2 dagen lagen we weer in het zh. Mijn knip was onderhuids gaan ontsteken (daarom kon ik na een week nog niet zitten, en iedereen maar beweren dat de wond zo mooi heelde) en ik kreeg ineens 40 C koorts. Ik was te ziek om te kolven en ging van het ene op het andere moment naar 0 productie. Het kon me op dat moment niet schelen, ik wilde echt niet meer. Daar voel ik me nu nog het meest schuldig over, dat het me niet meer interesseerde.
Nu voel ik wel een steekje als ik andere moeders hoor praten over bv en ik mis het gevoel van je baby aan de borst hebben. Ook bij het inslaan van de nutrilon denk ik de kassajuf of andere klanten te zien kijken: zij geeft dus geen bv.
Ik vertel mijn omgeving dat ik er vrede mee heb maar dit topic doet me inzien dat dat eigenlijk niet zo is
dinsdag 15 maart 2011 om 17:16
Dat getrek en geduw aan je tieten en aan je kind in het ziekenhuis vond ik ook vreselijk. Zoon moest nog een week blijven na de geboorte, ivm een infectie, dus hij lag aan allerlei slangetjes en enge bedrading en weet ik veel. En ik moest dus op die afdeling voeden. Zat ik daar, midden in de nacht, helemaal verdwaasd, met een kereltje dat niks binnen kreeg, achter mijn gordijntje. En werd dat ineens open getrokken en stond er een bataljon aan grijnzende lactatiedeskundigen voor me, die hun gezicht in mijn tieten drukten om te zien of zoon wel alles daar in z'n mond had. En dan maar zeggen: "Nee, dat gaat zo niet lukken, hoor" en "Ja, hij heeft ook wel een erg klein mondje en jouw tepels zijn zo groot". Heel fijn...
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
dinsdag 15 maart 2011 om 17:18
Mijn kraamhulp was echt een pareltje! Ze kwam nadat ik een uurtje thuis was uit het ziekenhuis en wist al dat ik wel bv wilde geven, maar dat het moeilijk ging.
Ik zat te huilen, niet normaal, gewoon omdat ik opzag tegen de pijn. De lieverd zei toen, dat we het gewoon rustig gingen aanpakken, wat ik niet wilde gebeurde niet. Elektrische kolf legde ze uit, vroeg of ik wilde dat ze erbij bleef en toen ik zei dat ik het liever alleen deed, ging ze zachtjes de kamer uit (om vervolgens Arteman erop uit te sturen om Bepanthem te kopen). Heel rustig gestart met kolven, waarna er na een dag (hoezee) eindelijk wel drie druppels uit waren gekomen, waar we samen om hebben gejuicht. Die druppels heb ik vervolgens nog op mijn tepels moeten smeren tegen de wondjes...
Ik zat te huilen, niet normaal, gewoon omdat ik opzag tegen de pijn. De lieverd zei toen, dat we het gewoon rustig gingen aanpakken, wat ik niet wilde gebeurde niet. Elektrische kolf legde ze uit, vroeg of ik wilde dat ze erbij bleef en toen ik zei dat ik het liever alleen deed, ging ze zachtjes de kamer uit (om vervolgens Arteman erop uit te sturen om Bepanthem te kopen). Heel rustig gestart met kolven, waarna er na een dag (hoezee) eindelijk wel drie druppels uit waren gekomen, waar we samen om hebben gejuicht. Die druppels heb ik vervolgens nog op mijn tepels moeten smeren tegen de wondjes...
dinsdag 15 maart 2011 om 17:21
dinsdag 15 maart 2011 om 17:22
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 17:18:
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleidingIk ga het wel weer proberen, maar zoals ik al zei, ligt mijn tolerantiegrens wel lager nu. Als ik het niet leuk vind, stop ik. Zonder schuldgevoel.
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleidingIk ga het wel weer proberen, maar zoals ik al zei, ligt mijn tolerantiegrens wel lager nu. Als ik het niet leuk vind, stop ik. Zonder schuldgevoel.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:22
Oh ja, dat deden ze bij mij ook: zoon gewoon flink tegen m'n borst aandrukken. Dan had ik echt zoiets van: probeer je hem nou te laten drinken, of moet 'ie stikken? Ik zou in ieder geval ook weigeren mijn mond open te doen als iemand m'n gezicht keihard tussen iemands tieten drukte.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
dinsdag 15 maart 2011 om 17:23
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 17:18:
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleiding
Ik ga het zeker weer eens proberen. Erger nog, ik zou weer alles uit de kast halen om het maar te laten slagen. Ben nu wel beter voorbereid voor mijn gevoel.
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleiding
Ik ga het zeker weer eens proberen. Erger nog, ik zou weer alles uit de kast halen om het maar te laten slagen. Ben nu wel beter voorbereid voor mijn gevoel.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:23
quote:foxymama schreef op 15 maart 2011 @ 17:19:
Dat geduw en getrek was ik al weer vergeten. Met grof geweld proberen om het toch aan de borst te krijgen.
Zo van... HOPPA en nu zal het lukken! Als we hem er maar hard genoeg tegenaan drukken stopt hij vanzelf met krijsen....
Ja inderdaad!
Het idee van jullie doen mijn kindje (en mij) pijn
Heb het toen ook gevraagd waarom het zo hardhandig moest, maar het kon geen kwaad volgens hen
Dat geduw en getrek was ik al weer vergeten. Met grof geweld proberen om het toch aan de borst te krijgen.
Zo van... HOPPA en nu zal het lukken! Als we hem er maar hard genoeg tegenaan drukken stopt hij vanzelf met krijsen....
Ja inderdaad!
Het idee van jullie doen mijn kindje (en mij) pijn
Heb het toen ook gevraagd waarom het zo hardhandig moest, maar het kon geen kwaad volgens hen
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 17:24
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 17:18:
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleiding
Ik heb het dus bij mijn tweede weer geprobeert. Heb me goed voorbereid en bij bij de intake van de kraamzorg zeer duidelijke geweest over mijn verwachting van begeleiding bij borstvoeding.
Na een snelle thuisbevalling was er alle tijd en rust om ons op de borstvoeding te richten. En het ging goed, ik wist wat ik kon verwachten, waar ik op moest letten. Voor alles wat niet goed liep of waar ik vragen over had, kon ik ik bij mijn kraam terecht. Mijn man had drie weken vrij genomen en er heerste rust en geluk in huis.
Nu na 22 maanden geef ik nog steeds borstvoeding, dit had ik nooit gedacht! Het kan, ik kan het het is zo de moeite waard om het nog een keer te proberen!
Ik ken nu beide kanten van de medaille.
Vraagje; zouden jullie het bij een eventueel volgend kindje weer proberen of was het eens maar nooit meer?
Ik ga het weer proberen, maar dan met betere begeleiding
Ik heb het dus bij mijn tweede weer geprobeert. Heb me goed voorbereid en bij bij de intake van de kraamzorg zeer duidelijke geweest over mijn verwachting van begeleiding bij borstvoeding.
Na een snelle thuisbevalling was er alle tijd en rust om ons op de borstvoeding te richten. En het ging goed, ik wist wat ik kon verwachten, waar ik op moest letten. Voor alles wat niet goed liep of waar ik vragen over had, kon ik ik bij mijn kraam terecht. Mijn man had drie weken vrij genomen en er heerste rust en geluk in huis.
Nu na 22 maanden geef ik nog steeds borstvoeding, dit had ik nooit gedacht! Het kan, ik kan het het is zo de moeite waard om het nog een keer te proberen!
Ik ken nu beide kanten van de medaille.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:25
