Kinderen
alle pijlers
moederinstinct?
vrijdag 7 september 2012 om 17:54
Sinds 7 maanden hebben wij een baby, een dochter. Mijn vriend en ik zijn heel gelukkig met haar. Met elkaar hebben we de laatste tijd alleen wel erg vaak even ruzie, of nou ja, ruzie is misschien een groot woord. We zijn kritischer naar elkaar dan voorheen. En ik vrees dat ik me daar het meest schuldig aan maak. Sinds de baby er is voel ik me anders, hoe zal ik het zeggen, ehm, een moeder?
Het kost me zoveel moeite om mezelf niet steeds zo serieus te nemen en dingen te relativeren. Ik voel me soms echt een kip met haar ei/kuiken inmiddels. Ik lees veel te veel na, overdenk de kleinste details tien keer en probeer alles "goed" te doen. De pest is geloof ik dat ik daardoor niet echt relaxed te noemen ben.
Ook kan ik niet besluiten of ik nou wel of niet wil afbouwen met borstvoeding, de ene dag wel, de andere dag niet. Mijn vriend wordt er af en toe gek van. Die besluiteloosheid.
Naast dat ik teveel lees, te nauwkeurig loop te doen en toch ook weer bepaalde beslissingen niet kan nemen, heb ik helemaal geen zin in seks. Of, wel zin, maar dan wanneer het niet kan, want we zijn niet bij elkaar. 's Avonds ben ik snel moe en snel naar bed, want het meisje wordt om de drie uur wakker voor een voeding. Gezellig, echt. Geen excuus ook misschien, maar ik voel me gewoon niet zo sexy (bah, klinkt zooo zeikerig). Maar het is zo.
Ja, ik ben bang dat ik er voor anderen niet leuker op geworden ben. Maar, hoe doorbreek ik het? Hoe zorg ik ervoor dat ik me niet laat opslokken door de hysterische moeder in mij? Ik, die altijd zo nuchter was en iedereen (binnen de perken natuurlijk) mijn baby zou toevertrouwen. Die zelfs stiekem hoopte dat borstvoeding niet zou lukken omdat ik dat hele tietengedoe niet zo zag zitten (wie was dat?!). En die echt nooit maar dan ook nooit aan anderen (lees goedbedoelende oma's) ging zitten vertellen waarom de baby geen pyjamapapje krijgt, of sap, of iets anders dat 'Niet Goed' is voor de baby.
Maar misschien zeur ik. Ik weet ook niet echt wat ik wil met dit topic, ik hoop geloof ik dat iemand een wondermiddeltje heeft dat 'relativering' heet. Iemand?
Het kost me zoveel moeite om mezelf niet steeds zo serieus te nemen en dingen te relativeren. Ik voel me soms echt een kip met haar ei/kuiken inmiddels. Ik lees veel te veel na, overdenk de kleinste details tien keer en probeer alles "goed" te doen. De pest is geloof ik dat ik daardoor niet echt relaxed te noemen ben.
Ook kan ik niet besluiten of ik nou wel of niet wil afbouwen met borstvoeding, de ene dag wel, de andere dag niet. Mijn vriend wordt er af en toe gek van. Die besluiteloosheid.
Naast dat ik teveel lees, te nauwkeurig loop te doen en toch ook weer bepaalde beslissingen niet kan nemen, heb ik helemaal geen zin in seks. Of, wel zin, maar dan wanneer het niet kan, want we zijn niet bij elkaar. 's Avonds ben ik snel moe en snel naar bed, want het meisje wordt om de drie uur wakker voor een voeding. Gezellig, echt. Geen excuus ook misschien, maar ik voel me gewoon niet zo sexy (bah, klinkt zooo zeikerig). Maar het is zo.
Ja, ik ben bang dat ik er voor anderen niet leuker op geworden ben. Maar, hoe doorbreek ik het? Hoe zorg ik ervoor dat ik me niet laat opslokken door de hysterische moeder in mij? Ik, die altijd zo nuchter was en iedereen (binnen de perken natuurlijk) mijn baby zou toevertrouwen. Die zelfs stiekem hoopte dat borstvoeding niet zou lukken omdat ik dat hele tietengedoe niet zo zag zitten (wie was dat?!). En die echt nooit maar dan ook nooit aan anderen (lees goedbedoelende oma's) ging zitten vertellen waarom de baby geen pyjamapapje krijgt, of sap, of iets anders dat 'Niet Goed' is voor de baby.
Maar misschien zeur ik. Ik weet ook niet echt wat ik wil met dit topic, ik hoop geloof ik dat iemand een wondermiddeltje heeft dat 'relativering' heet. Iemand?
vrijdag 7 september 2012 om 18:16
Jemig, dit is zo herkenbaar!! Mijn dochter is nu 2 maanden en ik herken mezelf ook niet meer terug. Ook zijn mijn man en ik inderdaad zoekende in de relatie. Gelukkig zijn wij wel heel open naar elkaar toe, zodat er weinig wrijvingen zijn.
Na 6 weken hadden we Twimini een nachtje weg gebracht naar opa en oma omdat we een feestje hadden. Dat was weer een keer ouderwets gezellig. Misschien voor jullie ook een idee?
Verder lees ik mee, want ik zit op sommige momenten mezelf heel erg in de weg.
Na 6 weken hadden we Twimini een nachtje weg gebracht naar opa en oma omdat we een feestje hadden. Dat was weer een keer ouderwets gezellig. Misschien voor jullie ook een idee?
Verder lees ik mee, want ik zit op sommige momenten mezelf heel erg in de weg.
vrijdag 7 september 2012 om 18:21
Een kind krijgen is nou eenmaal een levens veranderend iets, je zal nooit meer zijn wie je was, je bent nu ouders van een kleine hummel.
Die wil je alles geven, en niks fout doen.
Praat met je vriend, over hoe jullie het ervaren, je zorgen, je twijfels, en geef elkaar ook vooral de tijd en de ruimte om weer opnieuw je plaats binnen het gezin te vinden.
Het komt echt goed, maar blijf praten!
Die wil je alles geven, en niks fout doen.
Praat met je vriend, over hoe jullie het ervaren, je zorgen, je twijfels, en geef elkaar ook vooral de tijd en de ruimte om weer opnieuw je plaats binnen het gezin te vinden.
Het komt echt goed, maar blijf praten!
vrijdag 7 september 2012 om 18:29
doet je vriend er moeilijk over of vind jezelf dat je minder met je kindje bezig moet zijn?
Het is je 1e kindje. Ik weet niet hoeveel jij er gaat krijgen, bij is het tot mijn verdriet bij 1 gebleven. Ik zeg: geniet ervan. Maak je maar lekker druk over je kind, en accepteer het van je zelf. Dit is nu even jouw prioriteit, dat mag.
Ik heb een Afrikaanse man, die vond onze zoon een baby tot 2 jaar en vond het totaal normaal dat hij mij opslokte.
Ik denk dat jouw probleem je gestrestheid is en dat je daarom veel ruzie hebt met je vriend. Je wordt waarschijnlijk minder gestrest al je van jezelf volop moeder mag zijn.
Haal die nachtvoeding eruit, daar is hij/zij? groot genoeg voor. Zijn ook boekjes over hoe je dat handig kunt doen.
en ga vrijen met je vriend. Vrijen maakt zin. je kunt ook wel om 7 uur 's avonds vrijene dat hoeft niet na half 11.
Denk eens terug aan wat je leuk met hem en plan een avondje/dagje en ga vrijen.
dat zijn zo mijn gedachtes erover. succes!
Het is je 1e kindje. Ik weet niet hoeveel jij er gaat krijgen, bij is het tot mijn verdriet bij 1 gebleven. Ik zeg: geniet ervan. Maak je maar lekker druk over je kind, en accepteer het van je zelf. Dit is nu even jouw prioriteit, dat mag.
Ik heb een Afrikaanse man, die vond onze zoon een baby tot 2 jaar en vond het totaal normaal dat hij mij opslokte.
Ik denk dat jouw probleem je gestrestheid is en dat je daarom veel ruzie hebt met je vriend. Je wordt waarschijnlijk minder gestrest al je van jezelf volop moeder mag zijn.
Haal die nachtvoeding eruit, daar is hij/zij? groot genoeg voor. Zijn ook boekjes over hoe je dat handig kunt doen.
en ga vrijen met je vriend. Vrijen maakt zin. je kunt ook wel om 7 uur 's avonds vrijene dat hoeft niet na half 11.
Denk eens terug aan wat je leuk met hem en plan een avondje/dagje en ga vrijen.
dat zijn zo mijn gedachtes erover. succes!
vrijdag 7 september 2012 om 18:39
Joh, je bent pas 7 maanden moeder. Een levensveranderend iets. Ik hou altijd aan; 9 maanden op, 9 maanden af. Daarna voelde ik me altijd wel weer redelijk mezelf.
Wel vind ik dat je jezelf op sommige punten wel gewoon aan kunt pakken. Dus, ook al staat het je stiekem wat tegen, ga weer eens een weekendje weg met zijn tweeen.
Of ga, als de baby ligt te slapen, lekker aand e eettafel zitten kletsen met een wijntje en lekkere hapjes erbij. Kleine moeite, groot gewin.
Het levert je namelijk wat op. Je wordt gewoon weer meer jezelf.
Komt redelijk vaznelf weer terug allemaal, maar niet helemaal vanzelf. Tijd maken voor je relatie en voor jezelf. Je hebt er geen zin in/behoefte aan. Tot dat je het weer eens echt gedaan hebt. Dan knap je er zo van op. Tenminste; zo ging dat bij mij.
Wel vind ik dat je jezelf op sommige punten wel gewoon aan kunt pakken. Dus, ook al staat het je stiekem wat tegen, ga weer eens een weekendje weg met zijn tweeen.
Of ga, als de baby ligt te slapen, lekker aand e eettafel zitten kletsen met een wijntje en lekkere hapjes erbij. Kleine moeite, groot gewin.
Het levert je namelijk wat op. Je wordt gewoon weer meer jezelf.
Komt redelijk vaznelf weer terug allemaal, maar niet helemaal vanzelf. Tijd maken voor je relatie en voor jezelf. Je hebt er geen zin in/behoefte aan. Tot dat je het weer eens echt gedaan hebt. Dan knap je er zo van op. Tenminste; zo ging dat bij mij.
vrijdag 7 september 2012 om 18:54
Heel veel praten!
Met als uitgangspunt dat jullie aan dezelfde kant staan en allebei het beste willen voor jullie kind en relatie.
Onbewust behandel je de ander al snel als de tegenpartij.
En geef die man ook fysiek aandacht.
Dat hoeft niet eens sexueel te zijn.
Een kus,knuffel of kleine aanraking scheelt al een hoop.
Met als uitgangspunt dat jullie aan dezelfde kant staan en allebei het beste willen voor jullie kind en relatie.
Onbewust behandel je de ander al snel als de tegenpartij.
En geef die man ook fysiek aandacht.
Dat hoeft niet eens sexueel te zijn.
Een kus,knuffel of kleine aanraking scheelt al een hoop.
vrijdag 7 september 2012 om 19:04
Wel herkenbaar hoor. Ik was m'n humor op een gegeven moment echt kwijt. Door dat perfecte gedoe kon ik ook niet echt genieten. Vanaf haar eerste jaar ben ik weer meer mezelf. Het kost gewoon tijd om te wennen aan je nieuwe rol als moeder en de combinatie met de rol van partner.
Wij koken elke week lekker voor elkaar, om de beurt. Dan eten we als dochter al slaapt en maken we het gezellig. Gelukkig kunnen we goed praten, dat zijn we aktie blijven doen en daardoor hadden we geen ruzie of gedoe. Iemand anders kan immers niet raden hoe jij je voelt. Spreek je uit.
Oh en laat je partner in zijn waarde als hij voor je dochter zorgt. Daar ging ik wel de kust in, want het moest perfect en daar vond ik mezelf de aangewezen persoon voor
En die nachtvoeding lekker geven natuurlijk, dat zou ik hier even los van zien. Voor en na 3.00 kun je nog prima vrijen.
Wij koken elke week lekker voor elkaar, om de beurt. Dan eten we als dochter al slaapt en maken we het gezellig. Gelukkig kunnen we goed praten, dat zijn we aktie blijven doen en daardoor hadden we geen ruzie of gedoe. Iemand anders kan immers niet raden hoe jij je voelt. Spreek je uit.
Oh en laat je partner in zijn waarde als hij voor je dochter zorgt. Daar ging ik wel de kust in, want het moest perfect en daar vond ik mezelf de aangewezen persoon voor
En die nachtvoeding lekker geven natuurlijk, dat zou ik hier even los van zien. Voor en na 3.00 kun je nog prima vrijen.
Hallo?!
vrijdag 7 september 2012 om 20:09
Ja ook deels herkenbaar. Praat erover, hou het een beetje luchtig ( als dat lukt!) en accepteer gewoon dat het er voor jou bijhoort.
En ga, als je een fijne oppas hebt eens samen uit eten. (onze eerste keer uit eten was 10 meter van huis maar toch er even uit)
Ik was ook altijd nuchter en sommigen zijn verbaasd hoe ik met mijn kind omga maar het is nu eenmaal zo en ik voel me er inmiddels heel goed bij.
En ga, als je een fijne oppas hebt eens samen uit eten. (onze eerste keer uit eten was 10 meter van huis maar toch er even uit)
Ik was ook altijd nuchter en sommigen zijn verbaasd hoe ik met mijn kind omga maar het is nu eenmaal zo en ik voel me er inmiddels heel goed bij.
zaterdag 8 september 2012 om 12:05
Ik herken het ook heel erg. Mijn zoontje is nu 7 maanden en ik heb zoveel moeite om hem uit handen te geven. En volgens vriendlief heb ik op alles wat hij doet met zoontje kritiek. Heeft hij ook wel gelijk in. Schoonmoeder kan ik ook niet hebben omdat ze me allemaal adviezen geeft en zit te 'zeuren' over wanneer ze mag oppassen, we met z'n drieen komen slapen enzo. Nou moet ik er wel bij zeggen dat mijn zoontje een zeer moeilijke start heeft gehad en pas 3 maanden thuis is en nog allemaal medische uitdagingen en ontwikkelingsachterstand heeft. Maar ik denk dat als hij gezond was geweest dat ik ook zo had gereageerd hoor. Nu is het alleen nog extremer.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
zondag 9 september 2012 om 16:49
Ja, ik ben er weer. Dank voor alle reacties! Ik ben blij dat er sommigen zijn die zich herkennen in mijn verhaal.
Erover praten met vriend doe ik ook, maar los daarvan vind ik het zelf erg moeilijk om hoofd- van bijzaken te onderscheiden. Mijn vriend heeft veel begrip, maar tegelijkertijd staat hij er anders in (gelukkig maar). Hij ziet alles gewoon wat luchtiger. Wat de baby eet maakt hem bijvoorbeeld niet zoveel uit, terwijl ik me min of meer een slechte moeder voel als ik borstvoeding af ga bouwen. Dat volgt hij natuurlijk niet helemaal, ik kan het zelf ook niet echt uitleggen. Het is niet rationeel. Die "gevoelskant", dat diepe gevoel van verantwoordelijkheid, komt bij mij met een hoop ernst en dat maakt het zwaarder dan nodig misschien?
Ik ben me er van bewust en probeer mezelf te relativeren en af en toe lukt dat zowaar. Daar helpen opmerkingen en gesprekken met vriend ook bij. Maar ik baal af en toe gewoon ook zo van die ernst (soms dus een beetje hysterisch).
Wat jij schrijft Boannan, dat herken ik ook. Voordat de baby er was leek het me zo fijn als familie op haar zou passen. Maar toen ze er was bleek dat ze nogal gevoelig was voor prikkels en dus veel huilde. In de armen van een ander begon ze steevast te huilen, waardoor ik die armen van een ander ook minder leuk begon te vinden. Gelukkig is dat nu stukken beter. En als zij het fijn vindt bij iemand anders vind ik dat ook fijn.
Ah, ze is wakker, tot later! Dank in ieder geval voor al jullie reacties!
Erover praten met vriend doe ik ook, maar los daarvan vind ik het zelf erg moeilijk om hoofd- van bijzaken te onderscheiden. Mijn vriend heeft veel begrip, maar tegelijkertijd staat hij er anders in (gelukkig maar). Hij ziet alles gewoon wat luchtiger. Wat de baby eet maakt hem bijvoorbeeld niet zoveel uit, terwijl ik me min of meer een slechte moeder voel als ik borstvoeding af ga bouwen. Dat volgt hij natuurlijk niet helemaal, ik kan het zelf ook niet echt uitleggen. Het is niet rationeel. Die "gevoelskant", dat diepe gevoel van verantwoordelijkheid, komt bij mij met een hoop ernst en dat maakt het zwaarder dan nodig misschien?
Ik ben me er van bewust en probeer mezelf te relativeren en af en toe lukt dat zowaar. Daar helpen opmerkingen en gesprekken met vriend ook bij. Maar ik baal af en toe gewoon ook zo van die ernst (soms dus een beetje hysterisch).
Wat jij schrijft Boannan, dat herken ik ook. Voordat de baby er was leek het me zo fijn als familie op haar zou passen. Maar toen ze er was bleek dat ze nogal gevoelig was voor prikkels en dus veel huilde. In de armen van een ander begon ze steevast te huilen, waardoor ik die armen van een ander ook minder leuk begon te vinden. Gelukkig is dat nu stukken beter. En als zij het fijn vindt bij iemand anders vind ik dat ook fijn.
Ah, ze is wakker, tot later! Dank in ieder geval voor al jullie reacties!
maandag 10 september 2012 om 13:12
Heel herkenbaar en het komt goed! Weet ik uit ervaring.... Door schade en schande wijs
Bij onze eerste dacht ik dat ik nooit verlost zou zijn van de wakkere nachten met of zonder voedingen, het gebrek aan zin in sex, het alleeeeeen maar kunnen orakelen over onze dochter, tegen iedereen, inclusief mijn man als we een keer een paar uurtjes voor onszelf hadden.
Ik was zeker met voeding, neurotisch en hysterisch. Bij onze eerste liep de bv goed, zonder al te veel problemen. Maar ik was een hyena als het om bijvoeden ging. Heb wat gestreden met oma's, de oppas en mijn man over wat het meisje wel maar vooral ook NIET mocht hebben. Als ik er aan terug denk, kan ik me nog schamen Bij de tweede liep het voeden wel oké maar ik had elke kwaal die je kunt hebben op bv gebied. En vooral niet stoppen he..... Stug doorgaan tot kloven, ontstekingen, de hele rambam toe. Snauwde mensen af als ze durfden te opperen er mee te stoppen....
Geef jezelf de tijd. Bij onze tweede wist ik uit ervaring dat het weer goed kwam, bij je eerste duurt dat nou eenmaal even. Een maand of 9, echt waar! En elke keer als er in het leven van je kinderen of dat van jezelf veranderd (kdv, school, zwemles, je eigen werk, studie o.i.d.) zul je de situatie moeten overzien en bekijken hoe je er mee om wilt gaan.
Nog een laatste keer mijn mantra: het komt goed!
Succes en geniet vooral van je kindje!
Bij onze eerste dacht ik dat ik nooit verlost zou zijn van de wakkere nachten met of zonder voedingen, het gebrek aan zin in sex, het alleeeeeen maar kunnen orakelen over onze dochter, tegen iedereen, inclusief mijn man als we een keer een paar uurtjes voor onszelf hadden.
Ik was zeker met voeding, neurotisch en hysterisch. Bij onze eerste liep de bv goed, zonder al te veel problemen. Maar ik was een hyena als het om bijvoeden ging. Heb wat gestreden met oma's, de oppas en mijn man over wat het meisje wel maar vooral ook NIET mocht hebben. Als ik er aan terug denk, kan ik me nog schamen Bij de tweede liep het voeden wel oké maar ik had elke kwaal die je kunt hebben op bv gebied. En vooral niet stoppen he..... Stug doorgaan tot kloven, ontstekingen, de hele rambam toe. Snauwde mensen af als ze durfden te opperen er mee te stoppen....
Geef jezelf de tijd. Bij onze tweede wist ik uit ervaring dat het weer goed kwam, bij je eerste duurt dat nou eenmaal even. Een maand of 9, echt waar! En elke keer als er in het leven van je kinderen of dat van jezelf veranderd (kdv, school, zwemles, je eigen werk, studie o.i.d.) zul je de situatie moeten overzien en bekijken hoe je er mee om wilt gaan.
Nog een laatste keer mijn mantra: het komt goed!
Succes en geniet vooral van je kindje!
maandag 10 september 2012 om 17:29
Dank Ris en Amand!
Ik kan me goed voorstellen dat het na een jaar relaxter is. Ik had trouwens ook graag de tweede (als die er komt) als eerste gehad. Maar ergens is het ook allemaal vast ergens goed voor, dat 'alles overhoop en waar is mijn gevoel voor humor gebleven' gevoel. Terecht dat die baby's met een hoop lawaai en gerommel ter wereld komen.
En dat gesteggel over wat ze wel en niet mogen hebben, inderdaad die bijvoeding...zo herkenbaar! Ik stond zo ongeveer een hoorcollege te geven (aan oppas en oma's) over het Slechte in bepaalde voeding.
Zó sexy!
Over een paar maanden hoop ik eindelijk eens zonder schuldgevoel een fles te geven, iets te laat een luier te verschonen en op pad te gaan zonder twee extra rompers (jaja, living on the edge).
Ik kan me goed voorstellen dat het na een jaar relaxter is. Ik had trouwens ook graag de tweede (als die er komt) als eerste gehad. Maar ergens is het ook allemaal vast ergens goed voor, dat 'alles overhoop en waar is mijn gevoel voor humor gebleven' gevoel. Terecht dat die baby's met een hoop lawaai en gerommel ter wereld komen.
En dat gesteggel over wat ze wel en niet mogen hebben, inderdaad die bijvoeding...zo herkenbaar! Ik stond zo ongeveer een hoorcollege te geven (aan oppas en oma's) over het Slechte in bepaalde voeding.
Zó sexy!
Over een paar maanden hoop ik eindelijk eens zonder schuldgevoel een fles te geven, iets te laat een luier te verschonen en op pad te gaan zonder twee extra rompers (jaja, living on the edge).
