Kinderen
alle pijlers
Opvoeding bij andere
dinsdag 8 maart 2011 om 14:12
Omdat ik de laatste tijd steeds vaker tegen dit probleem aanloop, ben ik wel benieuwd of het herkenbaar is voor andere en als dat zo is, hoe er mee omgegaan wordt.
Het is zo dat ik een nichtje heb die nu volgende maand 8 jaar wordt. Ik ben best wel close met haar, we hebben gewoon een goede band samen. (Het eerste wat ze zei toen ze haar zwemdiploma –eindelijk na 3 jaar haalde- was ‘Ohhh wat zou Hippocrates trots op mij zijn). Maar goed, het probleem is dus dat ik mezelf helemaal groen en geel erger aan de manier hoe zij opgevoed wordt.
Je hebt wel vaker dat je het niet eens bent met de manier van opvoeden van andere maar omdat ik zo erg gehecht ben aan mijn nichtje vind ik het erg moeilijk om hier mee om te gaan. Het doet mij best wel pijn om te zien waar voor een leuk kind er schuilt in haar, maar door haar opvoeding krijgt ze gewoon niet de kans om op te groeien als een leuk meisje.
De reden dat ik nu dit topic open is omdat hier – in het zuiden des lands- het momenteel carnaval is. Nu is mijn nichtje gisteren de hele dag alleen thuis geweest omdat vader en moeder carnaval wilden vieren. Dit deed mij zoveel verdriet om te horen. De hele dag alleen thuis, ze is nog zo’n ukkie. (Ze heeft ook een achterstand in haar ontwikkeling, niemand geeft haar bijna 8, als je zegt dat ze net 5 geworden is geloof je het ook).
Nu vraag ik mij af, stel ik mij aan dat het mij zo’n zeer doet en ook boos maakt? Of is het herkenbaar? Heeft iemand tips om hier mee om te gaan? (Schouders ophalen en de andere kant opkijken heeft geen zin. Ik trek het mij toch aan).
Het is zo dat ik een nichtje heb die nu volgende maand 8 jaar wordt. Ik ben best wel close met haar, we hebben gewoon een goede band samen. (Het eerste wat ze zei toen ze haar zwemdiploma –eindelijk na 3 jaar haalde- was ‘Ohhh wat zou Hippocrates trots op mij zijn). Maar goed, het probleem is dus dat ik mezelf helemaal groen en geel erger aan de manier hoe zij opgevoed wordt.
Je hebt wel vaker dat je het niet eens bent met de manier van opvoeden van andere maar omdat ik zo erg gehecht ben aan mijn nichtje vind ik het erg moeilijk om hier mee om te gaan. Het doet mij best wel pijn om te zien waar voor een leuk kind er schuilt in haar, maar door haar opvoeding krijgt ze gewoon niet de kans om op te groeien als een leuk meisje.
De reden dat ik nu dit topic open is omdat hier – in het zuiden des lands- het momenteel carnaval is. Nu is mijn nichtje gisteren de hele dag alleen thuis geweest omdat vader en moeder carnaval wilden vieren. Dit deed mij zoveel verdriet om te horen. De hele dag alleen thuis, ze is nog zo’n ukkie. (Ze heeft ook een achterstand in haar ontwikkeling, niemand geeft haar bijna 8, als je zegt dat ze net 5 geworden is geloof je het ook).
Nu vraag ik mij af, stel ik mij aan dat het mij zo’n zeer doet en ook boos maakt? Of is het herkenbaar? Heeft iemand tips om hier mee om te gaan? (Schouders ophalen en de andere kant opkijken heeft geen zin. Ik trek het mij toch aan).
woensdag 9 maart 2011 om 09:47
Ik denk wel dat als je melding gaat maken je goed onderscheid moet maken tussen dingen die echt niet kunnen en dingen die jij, en met jou een heleboel andere mensen, niet zo zou doen. Een kind van 8 de hele dag alleen laten kan niet, een kind van 8 op een playstation 18+ spellen laten spelen kan ook niet.
Maar mijn dochter van 3 smeert ook haar eigen boterhammen met een mes, als zij eens echt niet wil douchen dan niet (mits ze niet erg vies is) en ja als ik mijn dochter dan toch onder die douche zet gilt ze ook alles bij elkaar. Als ik op een verjaardag ben met mijn dochter en die wil wel op schoot slapen maar niet met iemand mee naar huis om in bed te slapen dan vind ik dat prima omdat ik geen zin heb ik een ruzie die je toch niet kunt winnen. en wil ze niet eten? nou dan toch een keer niet?
Haar ouders doen dingen die ik echt niet vind kunnen en daar kun je imo melding van maken. Maar dat je nichtje haar grenzen op zoekt thuis maar bij jou niet is eigenlijk best gezond, vreemde ogen dwingen.
Maar mijn dochter van 3 smeert ook haar eigen boterhammen met een mes, als zij eens echt niet wil douchen dan niet (mits ze niet erg vies is) en ja als ik mijn dochter dan toch onder die douche zet gilt ze ook alles bij elkaar. Als ik op een verjaardag ben met mijn dochter en die wil wel op schoot slapen maar niet met iemand mee naar huis om in bed te slapen dan vind ik dat prima omdat ik geen zin heb ik een ruzie die je toch niet kunt winnen. en wil ze niet eten? nou dan toch een keer niet?
Haar ouders doen dingen die ik echt niet vind kunnen en daar kun je imo melding van maken. Maar dat je nichtje haar grenzen op zoekt thuis maar bij jou niet is eigenlijk best gezond, vreemde ogen dwingen.
Erger u niet, verwonder u slechts!
