Kinderen
alle pijlers
Opvoedingsproblematiek
woensdag 2 december 2009 om 15:43
M'n dochter van 2 drijft me soms tot wanhoop. Volgens mij wel een bekend probleem (hoop ik toch); als ze iets niet wil gaat ze gewoon op de grond zitten. Heel fijn. Helemaal als we in een winkel zijn of een wandeling maken. Ik blijf kalm en vraag of ze weer wil gaan staan. Nee dus. Dan zeg ik: prima, ik loop vast verder. Komt ze natuurlijk niet mee. En dit vind ik in het openbaar/ buiten ook geen goede optie. Als ik aan haar ga sjorren om overeind te komen, blijft ze als een zoutzakje hangen en weigeren haar beentjes dienst.. Zucht.
Ze is uiteraard vreselijk lief en luistert meestal best goed. Ik geloof echter dat we ons in de gevreesde 2 is nee fase bevinden.
Wie heeft er goede tips?
Ze is uiteraard vreselijk lief en luistert meestal best goed. Ik geloof echter dat we ons in de gevreesde 2 is nee fase bevinden.
Wie heeft er goede tips?
De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend
woensdag 2 december 2009 om 16:13
heel herkenbaar. Mijn zoon kon dus ook rustig 5 minuten blijven zitten. Ik heb dus regelmatig gekozen voor de meesjoractie. Heel lullig voel je je dan, maar is helaas niet anders op zo'n moment.
Helaas lukt het niet altijd om een kindje met humor me te krijgen, of er een wedstrijdje van te maken. Soms moet een kind gewoon meelopen. En (soms helaas), ik heb een erg koppig kind.
Rustig blijven is eigenlijk het enige wat bij ons het beste werkte, en heel beslist zijn in je houding.
Helaas lukt het niet altijd om een kindje met humor me te krijgen, of er een wedstrijdje van te maken. Soms moet een kind gewoon meelopen. En (soms helaas), ik heb een erg koppig kind.
Rustig blijven is eigenlijk het enige wat bij ons het beste werkte, en heel beslist zijn in je houding.
woensdag 2 december 2009 om 19:39
Westijdje van maken?
wie het eerste bij de deur is ofzo...
Maar vooral veel geduld!
En misschien meesleuracties!
Die van geen vragen stellen waar ze ja of nee op kunnen antwoorden vind ik altijd ook een goeie.
Mijn zoontje liep nooit de kant op die ik wilde, ik heb toen zo'n tuigje gekocht wat voor geen meter werkte.
Als je lijn strak staat en aan de andere kant zit een hond sleur je hem mee, je kunt moeilijk een kind over de stoep trekken.
Ik heb een poppenwagen gekocht waar hij zijn teletubbiepop in deed , en dat werkte als een t**t.
Maar goed , hij heeft ook meerdere keren de Ah aangeveegd door op z'n rug krijsend door de winkel te gaan omdat ie geen croissant kreeg.
Het enige wat ik je mee kan geven is , houvol!, heb geduld, het gaat uiteindelijk goedkomen!
wie het eerste bij de deur is ofzo...
Maar vooral veel geduld!
En misschien meesleuracties!
Die van geen vragen stellen waar ze ja of nee op kunnen antwoorden vind ik altijd ook een goeie.
Mijn zoontje liep nooit de kant op die ik wilde, ik heb toen zo'n tuigje gekocht wat voor geen meter werkte.
Als je lijn strak staat en aan de andere kant zit een hond sleur je hem mee, je kunt moeilijk een kind over de stoep trekken.
Ik heb een poppenwagen gekocht waar hij zijn teletubbiepop in deed , en dat werkte als een t**t.
Maar goed , hij heeft ook meerdere keren de Ah aangeveegd door op z'n rug krijsend door de winkel te gaan omdat ie geen croissant kreeg.
Het enige wat ik je mee kan geven is , houvol!, heb geduld, het gaat uiteindelijk goedkomen!
woensdag 2 december 2009 om 20:36
Katje, lastig he! ik ben twee en ik zeg nee is hier ook favoriet. Maar geen keuze geven werkt wel het beste, dus inderdaad niet vragen of ze mee komt, maar zeggen dat jullie weg gaan. Als je weet dat ze niet achter je aan komt als je weg loopt, dat dan ook niet doen want dan moet je terug. Dus dan aangeven dat je haar op gaat tillen ook al gaat ze gillen/schreeuwen enz (ik meld erbij dat dat geen zin heeft omdat we echt gaan). Ze weet waarschijnlijk dat jij het vervelend vindt in het openbaar, dus dat maakt het uitdagen extra leuk! Dus consequent zijn en geen dingen zeggen die je niet waar kan maken (je kan niet weg gaan en je kind in de winkel laten zitten en dat snappen ze echt wel!).
zondag 6 december 2009 om 23:12
In gevallen dat het kan: het leuke uitje direct stoppen en naar huis gaan. (ik weet dat de boodschappen toch ook gedaan moeten worden)
Om dit effect sneller te krijgen, kan je ook een week lang lekker vaak naar een leuke speeltuin/dierenweide en koppige situaties uitlokken, zodat ze kan kiezen: luisteren of naar huis... Kijken of ze dan snel snapt dat ze maar beter kan luisteren.
Om dit effect sneller te krijgen, kan je ook een week lang lekker vaak naar een leuke speeltuin/dierenweide en koppige situaties uitlokken, zodat ze kan kiezen: luisteren of naar huis... Kijken of ze dan snel snapt dat ze maar beter kan luisteren.
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
zondag 6 december 2009 om 23:16
quote:Gamuza schreef op 06 december 2009 @ 23:12:
Om dit effect sneller te krijgen, kan je ook een week lang lekker vaak naar een leuke speeltuin/dierenweide en koppige situaties uitlokken, zodat ze kan kiezen: luisteren of naar huis... Kijken of ze dan snel snapt dat ze maar beter kan luisteren.Dat vind ik eerlijk gezegd een hele gemene manier van opvoeden.
Om dit effect sneller te krijgen, kan je ook een week lang lekker vaak naar een leuke speeltuin/dierenweide en koppige situaties uitlokken, zodat ze kan kiezen: luisteren of naar huis... Kijken of ze dan snel snapt dat ze maar beter kan luisteren.Dat vind ik eerlijk gezegd een hele gemene manier van opvoeden.
maandag 7 december 2009 om 10:11
Inderdaad geen keuze geven en niet aan haar toegeven. Afleiden dmv wedstrijdje of iets leuks in het vooruitzicht stellen (als we zo thuis zijn gaan we kleuren) hielp bij ons altijd goed.
Verder ben ik altijd doorgelopen als zoon niet mee wilde. Was dat in een situatie waar ik hem niet kon laten zitten (buiten op straat of bijvoorbeeld in het zwembad) dan ging meneer zonder pardon onder de arm mee of eventueel in de wagen (uiteraard vast in de riempjes). Niet leuk zo'n gillend kind en alle blikken die mensen je dan toewerpen. Maar de duidelijkheid leidde er bij ons toe dat hij het heel snel doorhad en daarna niet vaak meer geprobeerd heeft.
Jongste wordt in januari 2, ben benieuwd hoe die periode bij hem gaat verlopen....
Sterkte!
Verder ben ik altijd doorgelopen als zoon niet mee wilde. Was dat in een situatie waar ik hem niet kon laten zitten (buiten op straat of bijvoorbeeld in het zwembad) dan ging meneer zonder pardon onder de arm mee of eventueel in de wagen (uiteraard vast in de riempjes). Niet leuk zo'n gillend kind en alle blikken die mensen je dan toewerpen. Maar de duidelijkheid leidde er bij ons toe dat hij het heel snel doorhad en daarna niet vaak meer geprobeerd heeft.
Jongste wordt in januari 2, ben benieuwd hoe die periode bij hem gaat verlopen....
Sterkte!
maandag 7 december 2009 om 10:38
maandag 7 december 2009 om 12:46
Ik zie opvoeden meer iets als continu leren (voor kind en ouder, trouwens), wwarbij de ouder veel geduld moet hebben en zeer consequent moet zijn, om het meeste effect te hebben.
Dus het kind zal toch wel moeten leren te luisteren (want dat was toch wel het plan he?) en dan liever eerder dan later. Dan is het in mijn ogen toch prima dat het kind dat in een leuke, gecontroleerde setting leert, wanneer de ouder zich op zijn gemak voelt (omdat je de situatie inplant). Dit liever dan leren in een gestreste situatie (in de winkel met haast en veel mensen erbij), met een gestreste ouder die door de druk niet meer geduldig en consequent kan zijn.
Dus het kind zal toch wel moeten leren te luisteren (want dat was toch wel het plan he?) en dan liever eerder dan later. Dan is het in mijn ogen toch prima dat het kind dat in een leuke, gecontroleerde setting leert, wanneer de ouder zich op zijn gemak voelt (omdat je de situatie inplant). Dit liever dan leren in een gestreste situatie (in de winkel met haast en veel mensen erbij), met een gestreste ouder die door de druk niet meer geduldig en consequent kan zijn.
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
maandag 7 december 2009 om 13:46
Wat hier goed heeft geholpen was wél laten kiezen tussen 2 opties, en die 2 opties leidden altijd allebei naar het door mij beoogde resultaat!
Dus: ga je door dit gangpad naar de kassa of door dit gangpad?
Of: ga je in het stoeltje van het karretje zitten of geef je me een hand?
Of: je kunt me een hand geven en hier blijven óf ik ga je tillen.
Of: je mag de kar duwen of op mijn nek zitten.
Of bv thuis: ga je lopen naar je kamer of zal ik je dragen.
Als het resultaat er maar naar is dat ik krijg wat ik wil, ha ha.
Ik weet eerlijk gezegd niet of het zo pedagogisch verantwoord
is, deze manier, maar het werkt als een trein!
Wat maakt mij het uit welke schoenen hij aandoet naar psz,
als laten kiezen maakt dat hij ze direct aandoet, soit.
Of hij in de suup nou rondloopt te kijken wat hij zal gaan uitvreten of iets mag dragen waardoor hij zich groot voelt en enthousiast achter me aanhobbelt met een pak wc papier...
Dus: ga je door dit gangpad naar de kassa of door dit gangpad?
Of: ga je in het stoeltje van het karretje zitten of geef je me een hand?
Of: je kunt me een hand geven en hier blijven óf ik ga je tillen.
Of: je mag de kar duwen of op mijn nek zitten.
Of bv thuis: ga je lopen naar je kamer of zal ik je dragen.
Als het resultaat er maar naar is dat ik krijg wat ik wil, ha ha.
Ik weet eerlijk gezegd niet of het zo pedagogisch verantwoord
is, deze manier, maar het werkt als een trein!
Wat maakt mij het uit welke schoenen hij aandoet naar psz,
als laten kiezen maakt dat hij ze direct aandoet, soit.
Of hij in de suup nou rondloopt te kijken wat hij zal gaan uitvreten of iets mag dragen waardoor hij zich groot voelt en enthousiast achter me aanhobbelt met een pak wc papier...
maandag 7 december 2009 om 13:51
Een kind van twee kan je nog lekker in een buggy zetten
Maar ik zou voor de optie afleiden gaan, ga nu mee, dan gaan we thuis kleien of zo hee kijk eens daar die stoere fiets, wat een mooie trappers zitten daaraan en het dus niet verder hebben over dat ze mee moet komen etc
Gewoonweg de situatie manipuleren naar jouw hand.
Je kan er wel een strijd van maken maar pick your batlles want voor dat je het weet maak je overal een strijd van, onder het mom van ze heeft maar naar me te luisteren.
Je kan het ook op andere manieren bewerkstelligen.
Maar makkelijk is het niet en die van BGB is ook een goeie, gewoon er naast gaan zitten.
Maar ik zou voor de optie afleiden gaan, ga nu mee, dan gaan we thuis kleien of zo hee kijk eens daar die stoere fiets, wat een mooie trappers zitten daaraan en het dus niet verder hebben over dat ze mee moet komen etc
Gewoonweg de situatie manipuleren naar jouw hand.
Je kan er wel een strijd van maken maar pick your batlles want voor dat je het weet maak je overal een strijd van, onder het mom van ze heeft maar naar me te luisteren.
Je kan het ook op andere manieren bewerkstelligen.
Maar makkelijk is het niet en die van BGB is ook een goeie, gewoon er naast gaan zitten.
woensdag 9 december 2009 om 20:13
Iemand noemde 'jij wint de strijd'. Ik krijg het altijd een beetje benauwd van termen als 'winnen' en 'strijd' bij opvoeden. Het gaat er toch niet om of je 'wint', het gaat erom je kind bij te brengen dat het naar je moet luisteren. Daarbij zou je denk ik inderdaad niet moeten vragen, maar moeten meedelen.
Van vragen en te veel opties wordt een kind volgens mij alleen maar onzeker en dwars. Duidelijk zijn, een keer waarschuwen, opgenoemde consequentie ook uitvoeren.
Een kleuter die blijft zitten, zou ik zeggen op te staan en zo niet, oppakken en in de buggy zetten. Misschien geeft dat een worsteling, dan zou ik zeggen dat ze ook zelf in die buggy mag gaan zitten, maar het dan ook wel moet doen.
Niet bang zijn voor scènes in een winkel of op straat. Wel ruim van tevoren aangeven dat het tijd is om op te stappen of welke actie dan ook. Ik zie best vaak mensen zomaar opeens melden dat het tijd is om te gaan, voor veel kinderen komt zoiets uit de lucht vallen. Even voorbereiden werkt vaak goed. In elk geval bij mijn kinderen. Die kunnen ook heel moeilijk doen om dingen, maar als ik tijdig aangeef dat we zo meteen dit of dat gaan doen, is het goed. Als ik niet consequent ben en het 'dit of dat' uitstel, of zelf langer blijf kletsen als we ergens op bezoek zijn bijvoorbeeld, dan ik had aangegeven, worden de kinderen direct 'lastiger'.
xx lisa.
Van vragen en te veel opties wordt een kind volgens mij alleen maar onzeker en dwars. Duidelijk zijn, een keer waarschuwen, opgenoemde consequentie ook uitvoeren.
Een kleuter die blijft zitten, zou ik zeggen op te staan en zo niet, oppakken en in de buggy zetten. Misschien geeft dat een worsteling, dan zou ik zeggen dat ze ook zelf in die buggy mag gaan zitten, maar het dan ook wel moet doen.
Niet bang zijn voor scènes in een winkel of op straat. Wel ruim van tevoren aangeven dat het tijd is om op te stappen of welke actie dan ook. Ik zie best vaak mensen zomaar opeens melden dat het tijd is om te gaan, voor veel kinderen komt zoiets uit de lucht vallen. Even voorbereiden werkt vaak goed. In elk geval bij mijn kinderen. Die kunnen ook heel moeilijk doen om dingen, maar als ik tijdig aangeef dat we zo meteen dit of dat gaan doen, is het goed. Als ik niet consequent ben en het 'dit of dat' uitstel, of zelf langer blijf kletsen als we ergens op bezoek zijn bijvoorbeeld, dan ik had aangegeven, worden de kinderen direct 'lastiger'.
xx lisa.
