Ouders van een prematuur

Gefelicteerd met je zoontje! met hoeveel weken is hij geboren. Onze kinderen (tweeling) zijn geboren met 31 wkn. Weet dat er wel een hyves is waar ouders van prematuurtjes schrijven.

Nou, zal ik dan beginnen met een positief verhaal??



Die van mij zijn nu allebei 7.

En schatjes, en bengels, en deugnieten, en ook driftkikkers en bloed-onder-de-nagels-vandaan-halers, zoals alle gemiddelde kinderen dus



Ze zijn geboren na 32 en een halve week, wogen 1455 en 1715 gram.

Een van de twee heeft een 'roesje' zuurstof gehad. En ja, hij heeft wel wat probleempjes. Zijn motoriek loopt wat achter, hij heeft groep 2 een jaartje extra gedaan, en doet het nu supergoed in groep 3.



Het zijn wat dat betreft dus echt kleine dingen, verder is hij prima gezond.

Toen ze thuiskwamen, werd ons verteld, dat we vooral gewoon konden gaan leven. Dus niet overdreven stil in huis zijn, want ze waren juist gewend aan allemaal geluiden om hen heen.



Ik heb juist bewust niet veel gelezen, op het internet gezocht, omdat ik ook 'gewoon' wilde leven met onze kinderen. (Voor zover je dat kunt met 2 tegelijk, want dat was achteraf gezien best heel druk)



Na een aantal jaar kreeg ik wel vragen, hield me er wel meer mee bezig.



Dit was het even voor nu, ik ga nu even monopolie spelen



Succes toffifee, ik laat nog wel van me horen!

Gefeliciteerd met je zoontje.



Ik zou je er niet te druk om maken.

Heb genoeg voorbeelden gezien in mn omgeving van prematuren waar het hardstikke goed mee gaat.

Probleem van internet is alleen dat ouders sneller zullen schrijven als ze problemen hebben met hun prematuurtjes dan dat het goed met ze gaat.

Daarom lijkt het altijd veel vaker dat ze over het algemeen problemen krijgen.

Hai toffifee!



Allereesrt gefeliciteerd met de geboorte van je zoon, dat had ik geloof ik nog niet gedaan!

Zoals je misschien van het januaritopic nog weet ben ik moeder van een dochter die zowel prematuur als dysmatuur geboren is. Ze is met 30+6 geboren en woog 1290 gram.

Ze heeft nog 9 weken in het ziekenhuis gelegen waarvan 2.5 week op de nicu en de rest in het streekziekenhuis hier in de buurt.

Bij ons is alles eigenlijk fantastisch afgelopen. Ze heeft nooit een hersenbloeding gehad, nooit een infectie, alleen drie keer een bloedtransfusie omdat haar HB te laag was.

Ze ontwikkelt zich voorbeeldig en is qua spraak bovengemiddeld.

Waar je rekening mee moet houden.. tja ik geloof dat wij nooit heel erg speciaal op "prematurengedrag" hebben gelet, misschien omdat ze dat ook niet had. Ik zou misschien vooral letten op contact maken, premature kindjes hebben daar nog wel eens moeite mee. Ook zijn ze vaak wat gevoeliger voor prikkels, dus rust is vaak heel belangrijk. Niet de hele familie tegelijk laten komen, niet van hand tot hand laten gaan enz.

Verder hebben ze bij het CB vaak niet heel veel ervaring met prematuren, dus regelmatig op controle gaan bij de kinderarts is handig. Onze dochter had wel moeite met drinken en later eten, dus we zijn met haar wel naar een logopediste gegaan. Ook dit is allemaal goedgekomen.

Je moet wel goed opletten in het begin bij verjoudheden en griepjes, premature kindjes zijn vatbaarder voor het RS virus en kunnen dat ook niet goed afweren. Onze dochter kreeg hier maandelijks een inenting voor.



Wat wij wel heel goed in de gaten houden is haar groei en sociale ontwikkeling. Ze is licht en klein voor haar leeftijd, en we letten er erg op dat ze zich in een groepje kindjes prettig voelt. Maar ook dit doet ze prima. Ze gaat sinds kort naar de peuterspeelzaal en dat gaat hartstikke goed. Ik heb het wel vantevoren gemeld omdat ze daar extra op kunnen letten.



Op de lange termijn is het nog niet duidelijk wat voor gevolgen haar vroeggeboorte en lage geboortegwicht heeft gehad. Je hoort wel van gedragsprobleme die pas later ontstaan, of van problemen met overgewicht. Tot nu toe niets van dit en ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet.



Eeen succesverhaal wilde je toch?



Ik wens jou en je zoon een zeer voorspoedige tijd toe en vergeet niet ook een beetje te genieten, dat is misschien wel de belangrijkste tip die ik je kan geven meid!



Liefs van Voyager.

@toffifee: kijk eens op www.prematurenforum.nl

Hoi Toffifee,



Gefeliciteerd met je zoontje, had al op andere topics een en ander gelezen over je situatie. Ben zelf geen ouder van een prematuur kindje, maar ken wel mensen die een tweeling hebben die te vroeg zijn geboren. Die kinderen zitten inmiddels op de basisschool en doen het hardstikke goed, zijn wel eens ziek maar dat zijn de gewone dingen die hun leeftijdsgenoten ook hebben. Niets bijzonders dus eigenlijk...



Ken ook een man van in de 40 die veel te vroeg geboren is, ik weet niet meer precies met hoeveel weken maar volgens mij nog voor 30 weken zwangerschap. Zeker in die tijd was dat heel bijzonder, en dat hij nog leeft is een godswonder. Ook hier geen rare dingen in zijn jeugd, gewoon normaal opgegroeid heeft altijd mee kunnen komen met zijn leeftijdsgenootjes en ook hier geen noemenswaardige ziektes. Hij is gewoon intelligent, heeft een leidinggevende functie, verdient een mooi salaris. Kortom, niets mis mee. Het is een beetje een rare snuiter, maar dat is volgens mij karakter want zijn tweelingbroer is gewoon een leuke vent en ze zijn toch echt tegelijk geboren.

Toffifee, ik ben zelf een prematuur kindje. Ruim 23 jaar geleden veel te vroeg geboren (27 weken) en echt niet de beste start ooit gehad. Sowieso had men toen medisch gezien veel minder ervaring met prematuren, dus wat dat betreft heb je nu dus wel 'geluk'.

Ik weet niet precies wat ik zelf allemaal gemankeerd heb, ook omdat ik er 1 van een drieling was (mijn broertje en zusje hebben het allebei niet gehaald, ik vermoed/hoop dat dat met de techniek van nu wel het geval was geweest, maar daar moet je maar gewoon niet aan proberen te denken) gooien mijn ouders nog wel eens door elkaar wie nou precies wat gehad heeft. Weet wel dat ik een aantal hersenbloedingen gehad heb en zowiezo ook een keer een klaplong.

Een aantal maanden in het ziekenhuis gelegen, lang aan de beademing, en later toen ik thuis was ook nog aan de monitor (hebben mijn ouders nog steeds nachtmerries van)



In mijn geval is alles goedgekomen. Geen leerachterstand of gedragsproblemen of iets dergelijks, studeer nu zelfs aan de universiteit!

Wel zijn mijn longen nog altijd een zwak punt, heb best wel vaak een longonsteking gehad, waar ieder ander een stevige verkoudheid zal krijgen. Ook ben ik nooit ingeent voor kinkhoest, en daar is de dokter altijd heel alert op geweest. Zo gauw er ook maar iemand in het dorp kinkhoest had, stond er bij mij een pakje tabletten op de kast (wat voor pillen weet ik niet meer, ze waren heel vies)

Iemand hiervoor had het ook over prikkels, en daar wil ik nog wel het eea over kwijt. Ik was als klein kindje altijd heel bang voor harde geluiden, en ben wat dat betreft misschien nog steeds wel wat schrikachtiger. Schijnt te maken te hebben met de 'herrie' in en rond een couveuse.



Ik weet niet of je zoontje ook aan de beademing heeft gelegen? Zo ja, ga met hem naar de oogarts (niet nu meteen, maar later als ie groter is) Kans is dan namelijk groter dat je problemen met je ogen krijgt, door de druk. Ook bij mij niets mee aan de hand, maar het kán wel..



Hoop dat dit een mooi genoeg succesverhaal was? Als ze dit 23 jaar geleden al konden, komt het met jouw zoontje helemaal goed. Geniet ervan als ie straks thuis is (wanneer?)

Liefs

Gefeliciteerd met je lieve mannetje!

Mijn neefje is met 30 weken zwangerschap geboren. Hij is nu een superleuke jongen van 15 jaar, doet het super op school, heeft wel een jaartje langer gekleuterd en heeft soms moeite met zijn grove motoriek. Hij zal waarschijnlijk nooit een maraton kunnen lopen, maar ik was twee weken te laat geboren en ik zal het ook nooit kunnen hoor!

Nee, het gaat super met hem, je merkt helemaal niks aan hem, is echt een superknul.

Mijn moeder is ook veel te vroeg geboren ze wooog 1500 gram en aan haar merk je ook helemaal niks hoor!

Kijk, dat moet al moed geven toch?

Hier ook een mama van een prematuur. Zoonlief is geboren met 28 weken met een gewicht van 1147 gram.

Intussen is het een heerlijke knul van 6 die sinds dit schooljaar in groep 3 zit. Hij doet het lekker daarzo, mooi een middelmoter.



Als baby heeft hij fysiotherapie gehad om overstrekken zoveel mogelijk in te dammen en om alles wat extra te stimuleren. Zijn fijne motoriek is nog altijd niet zijn sterkste kant maar ach, wie zegt dat dat anders wel zo geweest zou zijn.

Hij heeft maar één dagje beademing gehad, en verder wat bloedtransfusies. Verder eigenlijk helemaal geen gekke dingen. Ook nu is hij bijna nooit ziek, sterker nog: alle kinderziektes zijn hier aan de deur voorbij gegaan



Hij is misschien wat kleiner dan andere kinderen, dat wel.

Als je niet weet dat hij een prematuur is, zou je het hem niet geven iig. Hij heeft ook niet zo'n 'prematurenhoofdje' met van die platte zijkanten, daar kunnen ze lang last van houden. Nee, deze meneer had in eht ziekenhuis al een onderkin (heeft hij van zijn vader, echt, heus, ja hoor! )



Nog steeds denk ik wel eens: wat zou hij er aan over gehouden hebben maar ja, dat is in zijn geval amper vast te stellen. Gelukkig maar!

Wel ben ik nog elke dag dankbaar dat het zo'n lekker jong is, ik realiseer me nog elke dag dat we heel veel geluk gehad hebben!

Maak je vooral niet te druk.



Mijn zoontje is geboren met 30 weken en woog 1050 gram. Ik was als de dood dat hij van alles zou overhouden aan zijn vroeggeboorte, inderdaad omdat je op internet alleen de hysterische verhalen leest. Ben een tijdje lid geweest van een mailinglijst van de vereniging ouders van couveusekinderen, maar daar werd ik knettergek van.



Zoonlief is nu bijna 14 maanden, heeft 1x een beetje koorts gehad, is 2x verkouden geweest, doet alles wat hij moet doen, fysiotherapeuten zijn meer dan tevreden, hij staat, loopt voorzichtig langs de tafel, is vrolijk, heel relaxed.



Artsen voorspellen me dat hij geen concentratieproblemen gaat krijgen aangezien hij nu al heel relaxed is en rustig met 1 speeltje kan spelen. Ik was zelf heel bang voor autisme, maar hij maakt zo goed contact dat ik dat al uit mijn hoofd heb gezet.



Ik merk nauwelijks meer dat ik een prematuur in huis heb. Hoogstens ben ik wat sneller bang als hij ziek is dan ik bij de 1e was.



Het enige punt is dat hij altijd wat problemen heeft gehad met drinken, zowel uit de fles als de borst. Maar dat is een minimaal probleem en last hebben we er niet echt van.



Dus er is écht hoop.

Waar je vooral voor moet oppassen is je kind gaan behandelen als een prematuur. Dan blijf je namelijk constant dingen ontdekken die je betrekt op zijn vroeggeboorte en dat is niet gezond. Kijk naar hem als kind, niet als prematuur.



Ik doe eigenlijk geen dingen anders bij zoonlief dan bij dochter. Vanuit het ziekenhuis (ons eigen) kregen we te horen dat we extreem voorzichtig moesten zijn, niet naar buiten mochten, hem niet teveel mochten oppakken, dat hij vooral in zijn bed moest blijven, dat hij enorm overprikkeld zou raken en dat alles volgens een strák schema moest. Doodzenuwachtig werd ik ervan.



Dus die regels hebben we overboord gegooid zodra we thuis waren. En het heeft perfect uitgepakt. We deden wat dacht dat bij hém paste, en niet wat het ziekenhuis dacht dat bij prematuren paste. In het ziekenhuis in Utrecht waar hij eerst lag zeiden de verpleegkundigen namelijk juist weer dat je zoveel mogelijk moest proberen om 'normaal' te doen. En je kind júist lekker veel bij je te houden zodat je alle negatieve ervaringen in het ziekenhuis kon vervangen door postieve. Dat is het enige advies waar ik wél naar geluisterd heb.

Eensch met Eowynn: dit is je kind, niet een of ander medisch geval. Dat hij nu in het ziekenhuis wel zo behandeld wordt, is logisch, maar voor jou is het gewoon je kind en ik denk dat het beste is als je hem gewoon geeft waar hij behoefte aan heeft.



Qtie is geboren met 32 weken, ze woog toen 1600 gram. Ze heeft niet aan de beademing gelegen (wel wat zuurstof na de bevalling, een snorretje en coffeïne), heeft geen complicaties gehad in de eerste tijd na haar geboorte (wel een veel te laag Hb door de combi vroeggeboorte / late start met bijvoeding toen ze een maand of 8 was), eigenlijk ging het allemaal gewoon voorspoedig. Het enige wat misschien door prematuriteit kwam (al kan het ook gewoon karakter zijn natuurlijk), is dat ze in het begin erg slecht tegen prikkels kon. Maar dat merk je snel genoeg, als je kind volledig over de zeik raakt van een wandelingetje of een bezoekje aan opa en oma. Dat soort dingen deden we dus zo min mogelijk, we lieten haar zo veel mogelijk met rust, we hebben haar juist doelbewust heel snel op haar eigen kamer gelegd, omdat ze gewoon heel slecht tegen onrust kon. Gaandeweg kon ze steeds beter met prikkels omgaan, al gedijt ze nog steeds het best bij bekende dingen en een vaste routine. Nou ja, prima, dan bieden we haar dat aan. Ze lijkt me daar ook niet bepaald uniek in ofzo.



Je hebt het verder over stimuleren van de ontwikkeling. Hier is dat niet gedaan. Qtie ontwikkelt zich goed. In sommige dingen is ze wat trager, in andere dingen wat sneller, gewoon normaal dus eigenlijk. Als er achterstanden geconstateerd worden en je verwezen wordt naar een fysio ofzo, dan is dat vroeg zat om te gaan stimuleren. Ik zou je verder juist aanraden om je zoon het lekker in zijn eigen tempo te laten doen. Mijn dochter had, zoals gezegd, juist veel meer behoefte aan rust, routines en koestering door papa en mama. Ze heeft heel veel bij ons gelegen en ik heb haar vaak in de draagdoek bij me gehad. Stimuleren komt hier eigenlijk pas de laatste maanden een beetje aan de orde, sinds de ontwikkeling van haar grove motoriek. Maar dat is gewoon stimuleren zoals elke ouder z'n kind stimuleert. Ik doe niets bijzonders ofzo.



Qtie was de eerste maanden nog wel nogal schrikachtig, vandaar dat we haar ook zo gekoesterd hebben. Precies wat Eowynn zegt: om de negatieve ziekenhuiservaring om te zetten in iets positiefs.

Verder was ik er niet op bedacht dat ze het nog best wel koud zou kunnen krijgen, zo uit de beschermde atmosfeer van het ziekenhuis. We hadden geen kraamzorg o.i.d. en (ja, luister en huiver) vanuit het ziekenhuis het advies meegekregen om juist géén kruikje te gebruiken in bed. Resultaat: meteen na de eerste nacht thuis een onderkoeld kind. Daarna zijn we dus wel gewoon die dubbele dekens, kruikjes en een thermostaatkacheltje gaan gebruiken die we volgens het ziekenhuis niet nodig hadden. Toen bleef ze wel gewoon op temperatuur.



Sowieso trouwens, daar was ik in het ziekenhuis wel voor gewaarschuwd, kan er na thuiskomst een terugslag optreden. Het zijn nogal wat nieuwe indrukken natuurlijk en je kind moet nog helemaal wennen aan jullie, aan de nieuwe omgeving, de nieuwe routines. Bij Qtie uitte zich dat met name in het zich niet meer goed op temperatuur kunnen houden. Dat heeft nog best een tijd geduurd voordat dat weer bijgetrokken was, maar met dik aankleden en toch wat harder stoken dan normaal konden we dat prima opvangen.



Tja en wat je verder kunt verwachten...

Wij hebben zo goed als geen kraamvisite gehad. Ik weet niet of dat bij anderen ook zo was, maar ik vond dat wel opvallend.

Wij hebben Qtie wel wat voorzichtiger behandeld dan we waarschijnlijk met een op tijd geboren kind zouden hebben gedaan, maar dat had meer te maken met hoe zij op dingen reageerde dan dat we dat al bij voorbaat deden omdat ze prematuur was ofzo.

Het heeft héééééééééééél lang geduurd voordat ik me weer een beetje okay voelde. Eerst was ik lichamelijk een wrak (en dan zijn dingen als nachtvoedingen e.d. natuurlijk extra slopend) en toen ik voor het eerst genoeg energie had om me te realiseren wat er nou precies allemaal gebeurd was, kreeg ik psychisch de klap. Qtie is nu 14 maanden en ik begin me pas de afgelopen één of twee weken (!) weer een beetje de oude te voelen. Zowel qua psyche als qua fysiek.

Het heeft héééééééééééél veel moeite gekost om Qtie aan de borst te krijgen. Ik ben blij, achteraf gezien, dat ik heb doorgezet, omdat Qtie allergisch bleek. Maar eigenlijk, objectief gezien, was het gekkenwerk. Wat ik je absoluut zou willen aanraden is om zo snel mogelijk een goede lactatiekundige buiten het ziekenhuis te zoeken, zodat je een vast adres hebt waar je naartoe kunt met je vragen. En als je het niet meer trekt: voel je niet schuldig om te stoppen, je hebt echt al genoeg voor je zoontje gedaan. Je mag ook gewoon aan jezelf gaan denken.

Ik had mezelf als doel gesteld om tot de uitgerekende datum te voeden. (Uiteindelijk heb ik me niet aan mijn eigen advies gehouden hoor, want inmiddels heb ik ook de uitgerekende datum + 1 jaar gehaald. ) Maar gun jezelf momenten waarop je "mag" stoppen, of in ieder geval "mag" heroverwegen of je wel door wilt gaan. Dat geldt voor iedereen natuurlijk, maar ik weet uit ervaring dat je je doodschuldig kunt voelen tegenover je kind dat je het tijdens je zwangerschap niet langer hebt kunnen rekken. Volledig onterecht, we hebben allebei gedaan wat we konden, zoals de meeste vrouwen die dit overkomt, als niet: alle. Maar toch: zeker onder invloed van hormonen kun je toch dit soort (irreële) gevoelens zomaar ontwikkelen.



Tja en verder denk ik dat ik je alleen de dooddoener mee kan geven dat je toch door alle medische toestanden heen wel probeert om de (kleine) dingen te blijven zien waarvan je gewoon kunt genieten.

Wij hebben bij Qtie VIB gehad, dat was heel fijn, omdat we op die manier nadrukkelijk gewezen werden op de soms supersubtiele manieren waarop ze op ons reageerde. Als zoiets in jouw ziekenhuis ook aangeboden wordt, dan zou ik je dat zeker aanraden.

Verrek, bij Qtie was een kruik dus ook zogenaamd overbodig? Je opmerking haalt weer veel boven Q! Zoonlief had ook geen kruik nodig werd er gezegd, dus ik heb hem braaf in bed gelegd zonder kruik. Dat hij amper sliep en heel veel huilde, goh hoe zou dat toch komen? Ik droeg hem heel veel bij mij in de draagdoek, dan sliep hij wél. En 's middags op de bank, in de zon, dan sliep hij ook. Maar er ging geen lampje branden. Pas toen hij bij een weekendje bij mijn lieve mama wél doorsliep (mijn moeder had eigenwijs een kruik gepakt) ben ik dat ook gaan doen. En ooooh, wat sliep hij lekker. Ik snap ook werkelijk nog niet hoe ze dat kunnen adviseren. Een pasgeborene van meer dan 3 kg slaapt in het begin nog met kruik en mijn hompie van net 2 kg moest zonder.

Het had me heel veel psychische problemen gescheeld als ik dat vanaf het begin had kunnen doen. Ik kon (en kan ) zoonlief niet horen huilen, daar kan ik echt helemaal van over de rooie gaan.



Oh, en over prikkels gesproken: vanaf het begin ging Zoon overal mee naartoe. Het eerste weekend is hij meteen al meegeweest naar festival mundial. Wat een opzien baarden we daar zeg met hem. Eén mevrouw wilde maar niet geloven dat hij al 9 weken oud was op dat moment, die werd er gewoon boos van. Het kon toch niet zo zijn dat haar kind, een reus in vergelijking, een stuk jonger was dan mijn Zoon

Hoi Toffifee,



Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je zoon! Ik sluit me aan bij wat de andere dames al gezegd hebben. Ga proberen te genieten zodra hij thuis is. Draai de deur even op slot en leer hem kennen, echt kennen. En als je er aan toe bent laat dan rustig andere mensen toe maar probeer je eerst op je kind en elkaar te richten en daarna pas weer op de buitenwereld.



Mijn zoon is ook prematuur geboren en wordt volgende maand al weer 5! Zijn start was heel moeilijk en vreselijk verdrietig maar ik ben vanaf de eerste minuut zo vreselijk trots op hem geweest. Hij heeft het gered en deed het al snel zo goed! Ik heb gevochten om de borstvoeding op gang te krijgen en na 1 week kwam dan eindelijk de eerste druppel. Daarna heeft het nog weken geduurd om hem rechtstreeks uit de borst te laten drinken en pas met 4 maanden had hij kracht genoeg om alle voedingen uit de borst te drinken maar tjonge wat was (en ben) ik trots op hem. Hij heeft helemaal niets aan zijn prematuur zijn over gehouden behalve dat het een lange maar magere knul is. Ik hoef bij hem niet bang te zijn op overgewicht.



Zijn ontwikkeling ging helemaal in zijn eigen tempo. Ik heb toen hij thuis kwam alle ziekenhuisregels overboord gegooid en heb me volledig op hem gericht. De eerste maanden was hij altijd in de buurt, in mijn armen, in de draagzak, in de box maar niet alleen in een bedje boven. Ik heb daar heel veel kritiek op gekregen maar het is mijn kind en heb mij daar weinig van aangetrokken.



Mijn zoon doet het goed. Hij deed het allemaal misschien wat trager maar hij deed het wel. Ik heb het Oei ik groeiboek gelijk uit het raam gegooid want daar word je vreselijk onzeker van. Nu hij in de kleuterklas zit merk je niets meer aan hem. Hij is juist intelligent, heel sociaal en sport graag.



Ik wens je heel veel geluk met je zoon. Laat het allemaal maar over je heen komen als hij straks thuis is. Die eerste tijd in het ziekenhuis is vreselijk en je moet het grote genieten echt leren maar probeer het niet te veel te plannen.

Oh, een koukleum heb ik hier ook. Gelukkig is mij juist verteld om hem góed warm te houden. Eerste weken thuis 2 kruiken in bed en 's nachts nog een keer verwisselen (maar dan was het ook december en we hebben een ijskoud huis), slaapzak en deken.



Dat van die kou is een goede, en dus altijd lekker inpakken. Groeien kost energie en warmhouden ook, en groeien is heel belangrijk, dus moet jij hem gewoon lekker warmhouden zodat hij de energie heeft om te groeien. Zo werd het mij iig uitgelegd.



Prikkels daar heeft onze kerel nooit last van gehad.



Luister in ieder geval níet (NIET!) naar het CB als het om een prematuur gaat. Daar weten ze gewoon bar weinig van. Als je geluk hebt geven ze dat gewoon toe. En anders krijg je constant te horen 'goh, hij zou nu wel .... moeten kunnen'.



En in het begin zou ik wel heel voorzichtig zijn met bezoek en hem uit handen geven aan anderen. Lekker bij je houden, aan elkaar wennen, niet teveel visite en niet bij de visite op schoot. Lekker bij mama.



Gaat het goed met hem overigens? Zijn er complicaties?



Zoonlief heeft hier 1 week aan de beademing gelegen, een tijdje zuurstof gehad, 5 weken C-Pap, 2 weken snor en 1 week ziekenhuis zonder slangetjes. Bij ons was drinken het grootste obstakel om naar huis te mogen.

Hij heeft overigens ook 3 bloedtransfusies, 2 infecties en een aantal hersenbloedinkjes gehad. Zodat je even een beeld hebt van hoe zijn ziekenhuisperiode eruit zag. Helemaal niet zo best dus En toch gaat het perfect.

Oh en motorisch gezien zijn beide kinderen hier niet extreem sterk, maar dat zijn de ouders ook niet

Hier ook een vreselijke koukleum toen hij net thuis was. Dikke dekens 4 dubbel geslagen, kruiken, warme kleding maar vooral veel buidelen, lekker buik op buik onder een dik dekbed. Heerlijk!

En anders je aan de * 18-jaar regel* vasthouden... Die heb ik zelf maar ingesteld als het me weer eens te traag ging en ik me zorgen maakte vanwege zijn prematuriteit.... dat Zoon met 18 jaar een heleboel dingen vast wel zou kunnen.... dus met 18 jaar gewoon zou kunnen lopen, want 18jarigen in een buggy zie je niet zoveel. Met 18 jaar gewoon zou kunnen praten want 18jarigen die dat niet kunnen zijn er niet zoveel. Met 18 jaar in zijn eigen bed slapen want welke knul van 18 wil er nog bij zijn moeder slapen .... Enzovoorts. Dat gaf me heel veel rust

Die 18-jaar regel is góehoed.

Heerlijk hoor, die herkenning



En dat Oei ik groei boek inderdaad! Gruwel!



Wat dat betreft denk ik dat het wel een voordeel was, dat het er twee waren, want ze kregen allebei precies dezelfde behandeling van ons, en toch reageerden ze zó anders..

Dus ik was er al snel achter, dat dat meer een karaktertrek was, dan het gevolg van het prematuur zijn.



En ook mijn jingens zijn klein hoor, Ze zijn 7 en een half, en passen nog prima in een broek van maat 116.

Nu zijn wij allebei als ouders ook kleintjes hoor.. beide zo rond de 1.68.

Ik verbaas me daarom ook steeds als ik mijn jongste zie groeien, die was wel op tijd, en die groeit veel sneller.



En er moet nog een topic zijn hierover, ik herinner me dat die ook ging over te vroeg geboren kinderen.

De titel was iets van: multiculturele prematuurtjes of zo.

Zoonlief is ook nog een ukkie hier. Is nu bijna 14 maanden en draagt maat 74. Wat ik erg vond: vrouw bij het CB, krijgen een gesprek over onze baby's, over hoe groot ze zijn, enzovoorts. Haar kind was een half jaar jonger en véél groter dan mijn kind. Dus ze zegt 'oh, hij was te vroeg? Hoeveel weken?'



Dus ik leg uit hoeveel te vroeg en hoeveel hij woog. Zegt ze 'oh, die van mij waren óók zoveel te vroeg, was een tweeling, wat een ellende he, met zulke kleintjes?'. Dus ik dacht al een lotgenoot gevonden te hebben. Blijkt het om een tweeling te gaan die 'al' met 37 weken geboren werd en beiden rond de 2,5 kilo wogen....

Grrr ook heel herkenbaar Eyowynn, iedereen heeft het altijd zwaarder



Maar, die van jou is dan wel weer nog vroeger geboren dan die van mij