Kinderen
alle pijlers
peuter en echtscheiding
zaterdag 12 mei 2012 om 20:35
Sinds februari zijn mijn ex partner en ik uit elkaar.
Samen hebben wij een zoon van 2,5 , we gaan goed met elkaar om en hebben een cp-ouderschap.
We ondernemen af en toe nog samen dingen, kinderboerderij, ijsje eten, naar het bos.
Het leek heel goed te gaan, maar sinds een week of 2 merken wij , maar ook de leidsters van het kdv, dat zoon, verdrietiger is , met dingen gooit, moeilijk met naar bed gaan, kortom hij is " anders".
Om mij roept als hij bij papa is en om papa roept als hij bij mij is .
Kan het zijn dat het beter is dat wij geen dingen meer " samen " ondernemen? dit omdat het misschien wel heel verwarrend is??
Wat ik me wel kan voorstellen.
Ik maak me zorgen en bovenal voel ik me schuldig.
Ik wil dit sowieso gaan bespreken met het cb oid, maar wellicht dat iemand hier ervaring of tips heeft.
Samen hebben wij een zoon van 2,5 , we gaan goed met elkaar om en hebben een cp-ouderschap.
We ondernemen af en toe nog samen dingen, kinderboerderij, ijsje eten, naar het bos.
Het leek heel goed te gaan, maar sinds een week of 2 merken wij , maar ook de leidsters van het kdv, dat zoon, verdrietiger is , met dingen gooit, moeilijk met naar bed gaan, kortom hij is " anders".
Om mij roept als hij bij papa is en om papa roept als hij bij mij is .
Kan het zijn dat het beter is dat wij geen dingen meer " samen " ondernemen? dit omdat het misschien wel heel verwarrend is??
Wat ik me wel kan voorstellen.
Ik maak me zorgen en bovenal voel ik me schuldig.
Ik wil dit sowieso gaan bespreken met het cb oid, maar wellicht dat iemand hier ervaring of tips heeft.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:25
Uitzondering weet ik niet. In de omgeving zijn er meer stellen die het zo geregeld hebben. Zelfs een bij wie de ex getuige is geweest op haar tweede huwelijk. Dat zou dan weer niet mijn keuze zijn denk ik. En ik zie ook de vechtscheidingexen die echt zwaar problemen hebben met alles. Misschien heb ik gewoon een relaxte omgeving.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:28
Ik vind samen naar wedstrijden, schoolactiviteiten, verjaardag vieren wel iets anders dan echte uitstapjes. Eerst genoemde zaken horen er gewoon bij, je bent en blijft samen ouders. Maar de uitstapjes zouden voor verwarring kunnen zorgen, je doet gezins dingen maar bent geen gezin meer. Maar ik weet het ook niet, ik vind de tip om een deskundige te raadplegen een goede.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:31
Speelt misschien mee dat onze scheiding heel recent is, en ondanks dat we niet meer bij elkaar zullen komen zou ik en hij trouwens ook het zich niet voor kunnen stellen " happy"te zijn als de ander een nieuwe partner krijgt....ik zeg met klem omdat het nu nog maar zo kort geleden is!!
Kan me voorstellen dat dat gevoel op termijn wel weggaat.
Maar feit is onze zoon moet het belangrijkste zijn wat de toekomst ook zal brengen.
Ik focus me op het nu en vraag raad bij een kinderpsycholoog, om zoals Noerie al zei " uit te sluiten, of het goed is of juist niet wat we nu doen"
Kan me voorstellen dat dat gevoel op termijn wel weggaat.
Maar feit is onze zoon moet het belangrijkste zijn wat de toekomst ook zal brengen.
Ik focus me op het nu en vraag raad bij een kinderpsycholoog, om zoals Noerie al zei " uit te sluiten, of het goed is of juist niet wat we nu doen"
zaterdag 12 mei 2012 om 22:33
@ilja74 hoezo zouden gezinsdingen verwarrend zijn voor een kind? Een kind weet meestal niet beter dan de situatie waarin hij/zij terechtkomt dat dat de norm is. Zolang je maar duidelijk maakt dat je niet meer gaat samenwonen, lijkt me veel samen ondernemen alleen maar in positieve zin bijdragen aan de sfeer en aan het zelfvertrouwen van een kind.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:33
Hier een soortgelijk verhaal. Uit elkaar gegaan, kindje was toen bijna 2, nu volgende week 3 jaar en uitstapjes met papa doen we weleens samen. Of hij blijft wat hangen hier, dat soort dingen.
Ik merkte aan mijn zoontje dat hij het ook soms even niet meer begreep. Moeilijk om te zeggen of dit kwam vanwege de scheiding of omdat hij het niet kon plaatsen dat zijn ouders goed met elkaar omgingen, maar toch niet bij elkaar waren. Soms huilbuien, heeel erg kwaad worden uit het niets. Schreeuwen om papa of mama. Zich niet laten troosten. Vreselijk. Ik heb toen ook hulp gevraagd. Bij de verkeerde, want ik had er helemaal niets aan. Die kwam niet verder dan iedere vraag van het kind maar zo vaag mogelijk beantwoorden.
Gestopt met die vorm van hulpverlening. Toen ben ik er gewoon veel over gaan praten met hem. Voordat papa komt uitleggen waar we naar toe gaan, dat mama meegaat voor hem en omdat mama het gezellig vindt en dat papa dan daarna weer teruggaat naar zijn eigen huis. Dat zowel zijn papa als zijn mama hem de leukste en liefste knul van de wereld vinden en graag leuke dingen met hem doen.
Hier heeft hij ook wel de buien dat hij heel erg vraagt om zn papa bijvoorbeeld. Dan bellen we hem even, of als dat niet kan dan neem ik hem op schoot en praten we er even over. Dat het soms ook gewoon naar is dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn maar dat we het prima redden en dat er ook veel leuke kanten aan zitten. Ik probeerde zoveel mogelijk uit te leggen op zijn niveau.
Voor ons was dit de oplossing. Zijn huilbuien verdwenen als sneeuw voor de zon en het is een vrolijk ventje. Grote opluchting want het is zo naar om je kind zo in de knoop te zien. Hij heeft het nog steeds wel, als we met zn allen gegeten hebben samen dat hij nog eens om bevestiging vraagt 'papa gaat straks naar zijn eigen huisje he?'. Kinderen begrijpen meer dan je denkt, en ik praat overal met hem over op een manier waarop een tweejarige het kan begrijpen. Kinderen hebben het vermogen om zich aan veel situaties aan te passen zolang ze zich maar veilig en geliefd voelen. Ik denk dat het op de lange termijn juist fijn is dat je nog een goede band met je ex hebt. Het heeft gewoon wat tijd en energie nodig. Sterkte ermee.
Ik merkte aan mijn zoontje dat hij het ook soms even niet meer begreep. Moeilijk om te zeggen of dit kwam vanwege de scheiding of omdat hij het niet kon plaatsen dat zijn ouders goed met elkaar omgingen, maar toch niet bij elkaar waren. Soms huilbuien, heeel erg kwaad worden uit het niets. Schreeuwen om papa of mama. Zich niet laten troosten. Vreselijk. Ik heb toen ook hulp gevraagd. Bij de verkeerde, want ik had er helemaal niets aan. Die kwam niet verder dan iedere vraag van het kind maar zo vaag mogelijk beantwoorden.
Gestopt met die vorm van hulpverlening. Toen ben ik er gewoon veel over gaan praten met hem. Voordat papa komt uitleggen waar we naar toe gaan, dat mama meegaat voor hem en omdat mama het gezellig vindt en dat papa dan daarna weer teruggaat naar zijn eigen huis. Dat zowel zijn papa als zijn mama hem de leukste en liefste knul van de wereld vinden en graag leuke dingen met hem doen.
Hier heeft hij ook wel de buien dat hij heel erg vraagt om zn papa bijvoorbeeld. Dan bellen we hem even, of als dat niet kan dan neem ik hem op schoot en praten we er even over. Dat het soms ook gewoon naar is dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn maar dat we het prima redden en dat er ook veel leuke kanten aan zitten. Ik probeerde zoveel mogelijk uit te leggen op zijn niveau.
Voor ons was dit de oplossing. Zijn huilbuien verdwenen als sneeuw voor de zon en het is een vrolijk ventje. Grote opluchting want het is zo naar om je kind zo in de knoop te zien. Hij heeft het nog steeds wel, als we met zn allen gegeten hebben samen dat hij nog eens om bevestiging vraagt 'papa gaat straks naar zijn eigen huisje he?'. Kinderen begrijpen meer dan je denkt, en ik praat overal met hem over op een manier waarop een tweejarige het kan begrijpen. Kinderen hebben het vermogen om zich aan veel situaties aan te passen zolang ze zich maar veilig en geliefd voelen. Ik denk dat het op de lange termijn juist fijn is dat je nog een goede band met je ex hebt. Het heeft gewoon wat tijd en energie nodig. Sterkte ermee.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:35
Ik zie dat de kinderen, waaronder mijn eigen kinderen, die het gevoel hebben dat beide ouders er gewoon voor ze zijn zonder daar een keuze in te moeten maken na een scheiding prima in staat zijn de situatie te handelen. Ik weet uit ervaring dat in situaties waarbij de ene ouder ene pleurishekel heeft aan de andere (en vice versa) en je als kind het gevoel hebt tussen twee vuren te staan, een scheiding veel moeilijker is. Zet je kind op de eerste plek en dan maakt het niet zoveel uit of je wel of niet samen naar de efteling gaat.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:36
quote:AQua9Girl schreef op 12 mei 2012 @ 22:33:
@ilja74 hoezo zouden gezinsdingen verwarrend zijn voor een kind? Een kind weet meestal niet beter dan de situatie waarin hij/zij terechtkomt dat dat de norm is. Zolang je maar duidelijk maakt dat je niet meer gaat samenwonen, lijkt me veel samen ondernemen alleen maar in positieve zin bijdragen aan de sfeer en aan het zelfvertrouwen van een kind.Dat is nou juist waar de schoen wringt. Je akties geven namelijk hoop dat dat wel gaat gebeuren.
@ilja74 hoezo zouden gezinsdingen verwarrend zijn voor een kind? Een kind weet meestal niet beter dan de situatie waarin hij/zij terechtkomt dat dat de norm is. Zolang je maar duidelijk maakt dat je niet meer gaat samenwonen, lijkt me veel samen ondernemen alleen maar in positieve zin bijdragen aan de sfeer en aan het zelfvertrouwen van een kind.Dat is nou juist waar de schoen wringt. Je akties geven namelijk hoop dat dat wel gaat gebeuren.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:39
zaterdag 12 mei 2012 om 22:44
quote:amand1969 schreef op 12 mei 2012 @ 22:36:
[...]
Dat is nou juist waar de schoen wringt. Je akties geven namelijk hoop dat dat wel gaat gebeuren.Hoe jonger het kind, hoe meer alles gaat op gevoel. Papa en mama samen op stap maar alle liefde is uit de lucht verdwenen... dat voelen kinderen haarfijn aan. Mijn eigen ouders zijn nooit gescheiden maar ik lees het regelmatig terug op dit forum dat je als kind haarfijn de situatie tussen je ouders aan kunt voelen (of ze nog wel of niet meer om elkaar geven). Dus ben het niet met je eens.
[...]
Dat is nou juist waar de schoen wringt. Je akties geven namelijk hoop dat dat wel gaat gebeuren.Hoe jonger het kind, hoe meer alles gaat op gevoel. Papa en mama samen op stap maar alle liefde is uit de lucht verdwenen... dat voelen kinderen haarfijn aan. Mijn eigen ouders zijn nooit gescheiden maar ik lees het regelmatig terug op dit forum dat je als kind haarfijn de situatie tussen je ouders aan kunt voelen (of ze nog wel of niet meer om elkaar geven). Dus ben het niet met je eens.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:53
Ik zei er ook bij dat ik het ook niet weet, en dat het verwarrend zou kunnen zijn. Het kindje van TO is nog maar klein. Ik weet dat we ons met z'n allen vaak vergissen in wat kinderen al begrijpen maar 2,5 (toch?) lijkt mij echt jong om het begrijpelijk uit te leggen.
Ik ben enorm voor een hele goede verstandhouding maar die kun je ook hebben zonder gezamenlijke uitstapjes.
Ik denk dat het ook zeker mee kan spelen dat jullie nog maar kort uit elkaar zijn, kan me voorstellen dat je dan zelf ook nog zoekende bent.
Ik ben enorm voor een hele goede verstandhouding maar die kun je ook hebben zonder gezamenlijke uitstapjes.
Ik denk dat het ook zeker mee kan spelen dat jullie nog maar kort uit elkaar zijn, kan me voorstellen dat je dan zelf ook nog zoekende bent.
zaterdag 12 mei 2012 om 23:11
Oh ja da's waar, ik geef advies bij het verkeerde topic haha. Ze (TO en ex) gaan nog goed met elkaar om, geven om elkaar en doen nog samen dingen... misschien is dit geval wel wat verwarrend ja. Ik bedoelde meer als je als partners duidelijk niks meer voor elkaar voelt. Dat voelen kinderen namelijk ook, maar dat is niet zo in dit topic.
Wat Meds zegt, kinderen van die leeftijd leven bij het moment. Nu boos, straks alweer vergeten.
@ilja ik ben ook zo'n moeder die haar 2,5 jarige dingen heeft proberen uit te leggen. Soms wel met het idee idioot bezig te zijn omdat je geen verbale respons krijgt, maar gaandeweg merk je dat het toch wel 'werkt'. Zie lisa0786's verhaal.
Wat Meds zegt, kinderen van die leeftijd leven bij het moment. Nu boos, straks alweer vergeten.
@ilja ik ben ook zo'n moeder die haar 2,5 jarige dingen heeft proberen uit te leggen. Soms wel met het idee idioot bezig te zijn omdat je geen verbale respons krijgt, maar gaandeweg merk je dat het toch wel 'werkt'. Zie lisa0786's verhaal.
zaterdag 12 mei 2012 om 23:27
Mijn ouders zijn ook totaan het moment dat wij volwassen waren op deze manier met elkaar omgegaan. Als een van beiden weg moest kwam de ander vaak oppassen (dus mijn vader kwam naar het huis van mijn moeder om op ons te passen en omgekeerd). Nog steeds spreken ze elkaar minstens wekelijks. Ze zijn al 20 jaar gescheiden.
Ik was iets ouder toen mijn ouders gingen scheiden. Ik kan me wel herinneren dat ik soms dingen verwarrend vond. Bijvoorbeeld als mijn moeder op bezoek kwam en er dan nog was als ik weer wakker werd. Dus dat het even leek alsof ze toch samenwoonden. Maar niet zozeer uitstapjes buiten de deur.
Bij een peuter lijkt het me heel lastig aan te wijzen waar het door komt. Het kan ook zomaar een normale fase zijn. Maar dat hij denkt dat papa en mama wel weer samen komen doordat jullie samen een ijsje gaan eten? Juist peuters weten nog niet "hoe het hoort". Alles wat afwijkt is voor hen verwarrend, ook als hun moeder opeens een nieuw kapsel heeft. Dus ik zou het zonde vinden om te stoppen met activiteiten omdat het te verwarrend zou zijn.
Ik was iets ouder toen mijn ouders gingen scheiden. Ik kan me wel herinneren dat ik soms dingen verwarrend vond. Bijvoorbeeld als mijn moeder op bezoek kwam en er dan nog was als ik weer wakker werd. Dus dat het even leek alsof ze toch samenwoonden. Maar niet zozeer uitstapjes buiten de deur.
Bij een peuter lijkt het me heel lastig aan te wijzen waar het door komt. Het kan ook zomaar een normale fase zijn. Maar dat hij denkt dat papa en mama wel weer samen komen doordat jullie samen een ijsje gaan eten? Juist peuters weten nog niet "hoe het hoort". Alles wat afwijkt is voor hen verwarrend, ook als hun moeder opeens een nieuw kapsel heeft. Dus ik zou het zonde vinden om te stoppen met activiteiten omdat het te verwarrend zou zijn.
donderdag 17 mei 2012 om 19:46
donderdag 17 mei 2012 om 21:40
Tot zondag eind van de middag, maar ex weet dat ik het even zwaar heb, ik weet dat als ik het bespreek hij onze jongen eerder brengt.
Maar hij is dan weer t/m do bij mij...ik heb vanaf volgende week mijn werkdagen aangepast zodat ik door de week voor hem kan zorgen ipv dat hij naar het kdv moet.
Ik werk nu de weekenden dat hij bij mijn ex is.
Wat het nu zo moeilijk maakt, is dat hij steeds bij het afscheid zo verdrietig is, heb net ex gesproken en toen ze thuis kwamen ging hij lekker spelen, en daarna slapen....terwijl ik dus tranen met tuiten huilde en luisterde naar het nr: "jouw liedje" van Claudia de Breij....zo mooi....
Maar hij is dan weer t/m do bij mij...ik heb vanaf volgende week mijn werkdagen aangepast zodat ik door de week voor hem kan zorgen ipv dat hij naar het kdv moet.
Ik werk nu de weekenden dat hij bij mijn ex is.
Wat het nu zo moeilijk maakt, is dat hij steeds bij het afscheid zo verdrietig is, heb net ex gesproken en toen ze thuis kwamen ging hij lekker spelen, en daarna slapen....terwijl ik dus tranen met tuiten huilde en luisterde naar het nr: "jouw liedje" van Claudia de Breij....zo mooi....
donderdag 17 mei 2012 om 22:20
Oef, dat is best lang. Begrijp ik het goed dat je deze dagen nu dus nog niet hoeft te werken?
Het voelt heel onwerkelijk om je eigen kind zo lang niet te zien, daar mag je best verdrietig om zijn.
Wat fijn dat jullie relatie wel zo is dat je even kan bellen om te vragen hoe het met je gaat, dat zal wel een kleine geruststelling zijn.
Je kleine man slaapt lekker en zal prima verzorgd worden. Deze pijn (bij jou) is helaas een consequentie van een scheiding. De pijn zal slijten, maar nooit voorbij gaan.
Ik wens je sterkte, wat goed dat je hier je gevoel en verdriet uit. Daar is het vivaforum goed voor
Het voelt heel onwerkelijk om je eigen kind zo lang niet te zien, daar mag je best verdrietig om zijn.
Wat fijn dat jullie relatie wel zo is dat je even kan bellen om te vragen hoe het met je gaat, dat zal wel een kleine geruststelling zijn.
Je kleine man slaapt lekker en zal prima verzorgd worden. Deze pijn (bij jou) is helaas een consequentie van een scheiding. De pijn zal slijten, maar nooit voorbij gaan.
Ik wens je sterkte, wat goed dat je hier je gevoel en verdriet uit. Daar is het vivaforum goed voor
vrijdag 18 mei 2012 om 07:31
Ik moet vandaag een hele lange dag werken, dus dat scheelt.
Vandaag is hij bij oma, zij past ook 1 dag pw op en meer indien nodig, maar ook daar vraagt hij naar mij of zijn vader.
Helaas moet hij ook nog 1 dag naar het kdv ipv de 3 dagen zoals voorheen, maar ja er moet toch gewerkt worden.
Ik kan gelukkig mijn werkdagen om het co-ouderschap heen plannen .
Ben zo blij met het forum!!
Vandaag is hij bij oma, zij past ook 1 dag pw op en meer indien nodig, maar ook daar vraagt hij naar mij of zijn vader.
Helaas moet hij ook nog 1 dag naar het kdv ipv de 3 dagen zoals voorheen, maar ja er moet toch gewerkt worden.
Ik kan gelukkig mijn werkdagen om het co-ouderschap heen plannen .
Ben zo blij met het forum!!