Kinderen
alle pijlers
peuter en echtscheiding
zaterdag 12 mei 2012 om 20:35
Sinds februari zijn mijn ex partner en ik uit elkaar.
Samen hebben wij een zoon van 2,5 , we gaan goed met elkaar om en hebben een cp-ouderschap.
We ondernemen af en toe nog samen dingen, kinderboerderij, ijsje eten, naar het bos.
Het leek heel goed te gaan, maar sinds een week of 2 merken wij , maar ook de leidsters van het kdv, dat zoon, verdrietiger is , met dingen gooit, moeilijk met naar bed gaan, kortom hij is " anders".
Om mij roept als hij bij papa is en om papa roept als hij bij mij is .
Kan het zijn dat het beter is dat wij geen dingen meer " samen " ondernemen? dit omdat het misschien wel heel verwarrend is??
Wat ik me wel kan voorstellen.
Ik maak me zorgen en bovenal voel ik me schuldig.
Ik wil dit sowieso gaan bespreken met het cb oid, maar wellicht dat iemand hier ervaring of tips heeft.
Samen hebben wij een zoon van 2,5 , we gaan goed met elkaar om en hebben een cp-ouderschap.
We ondernemen af en toe nog samen dingen, kinderboerderij, ijsje eten, naar het bos.
Het leek heel goed te gaan, maar sinds een week of 2 merken wij , maar ook de leidsters van het kdv, dat zoon, verdrietiger is , met dingen gooit, moeilijk met naar bed gaan, kortom hij is " anders".
Om mij roept als hij bij papa is en om papa roept als hij bij mij is .
Kan het zijn dat het beter is dat wij geen dingen meer " samen " ondernemen? dit omdat het misschien wel heel verwarrend is??
Wat ik me wel kan voorstellen.
Ik maak me zorgen en bovenal voel ik me schuldig.
Ik wil dit sowieso gaan bespreken met het cb oid, maar wellicht dat iemand hier ervaring of tips heeft.
zaterdag 12 mei 2012 om 20:43
zaterdag 12 mei 2012 om 20:46
Ja, dit herken ik wel. Bij de scheiding van mijn huidige man en zijn ex zijn ze nog een tijdje samen dingen gaan ondernemen. Voor de kinderen. De oudste (toen 7 jaar) vond dat fijn en kon het ook plaatsen. Bij de jongste (toen drie jaar) heeft het heel lang geduurd voordat hij accepteerde dat pappa en mamma niet meer bij elkaar gingen komen. Sterker nog, het heeft een aantal jaren geduurd. Er moest echt letterlijk tegen hem gezegd worden dat ze niet meer bij elkaar zouden komen (dit was wel zielig voor hem), voordat hij de situatie accepteerde. Pas vanaf dat moment kwam hij echt tot rust en zag je hem ontspannen en kwam hij goed in zijn vel te zitten.
zaterdag 12 mei 2012 om 20:51
Ik kan me eigenlijk juist wel voorstellen dat het verwarrend kan zijn om dingen samen te blijven doen, juist voor zo'n kleintje. Een goed contact is super belangrijk maar dat kan ook door wat langer te blijven bij de overdracht en even te kletsen bij een kop koffie. Je bent geen gezinnetje meer, die uitstapjes maken het wellicht moeilijker. Wanneer je kind ouder is kan het misschien wel, dan kun je het beter uitleggen.
En dat je kind de ene ouder mist wanneer het bij de ander is, is begrijpelijk natuurlijk. Dat zal niet veranderen maar zal er uiteindelijk wel een manier in vinden om er mee om te gaan.
En dat je kind de ene ouder mist wanneer het bij de ander is, is begrijpelijk natuurlijk. Dat zal niet veranderen maar zal er uiteindelijk wel een manier in vinden om er mee om te gaan.
zaterdag 12 mei 2012 om 20:55
Mijn ex en ik gingen uit elkaar toen onze zoon 2 jaar was. Co-ouderschap. We doen nooit dingen als ouders met hem samen en hij weet tot op de dag van vandaag (hij is 6) niet beter dan dat papa en mama allebei ergens anders wonen en niet bij elkaar horen.
Ik denk dat het verwarrend is, wat jullie nu doen. En ik heb er sowieso weinig vertrouwen in dat jullie de huidige verstandhouding kunnen handhaven; de shock van de scheiding heeft jullie in deze onnatuurlijke situatie geduwd waarin je denkt het beste te doen voor 'het kind van de scheiding'.
Wanneer jullie scheiding wat langer geleden is, zal jullie verstandhouding waarschijnlijk een stuk zakelijker (kouder) worden.
Hij is nog (net) jong genoeg om op te kunnen groeien met de situatie dat papa en mama separaat voor hem zorgen. Maak het niet moeilijker voor hem met wat jullie nu doen.
Ik denk dat het verwarrend is, wat jullie nu doen. En ik heb er sowieso weinig vertrouwen in dat jullie de huidige verstandhouding kunnen handhaven; de shock van de scheiding heeft jullie in deze onnatuurlijke situatie geduwd waarin je denkt het beste te doen voor 'het kind van de scheiding'.
Wanneer jullie scheiding wat langer geleden is, zal jullie verstandhouding waarschijnlijk een stuk zakelijker (kouder) worden.
Hij is nog (net) jong genoeg om op te kunnen groeien met de situatie dat papa en mama separaat voor hem zorgen. Maak het niet moeilijker voor hem met wat jullie nu doen.
zaterdag 12 mei 2012 om 20:59
Het is juist belangrijk om als gezin samen dingen te ondernemen. Dat hij verdrietig is, is logisch, er is veel veranderd, maar gezien zijn leeftijd zou er ook iets anders aan de hand kunnen zijn. Kijk eens naar zijn dagritme, is hij te druk? is er iets veranderd in de kinderopvang? misschien is hij ziek? tanden krijgen?
zaterdag 12 mei 2012 om 21:11
Inderdaad ik heb ook gedacht aan zijn leeftijd, peuterpuberteit , drukker dan anders , ja sowieso een dag extra naar de opvang, maar vanaf volgende week heb ik mijn werktijden kunnen veranderen ( ik ga in de weekenden werken als zoon bij ex is) hierdoor kan hij een dag minder naar het kdv en is hij bij mij.
We overwegen toch om minder samen te doen we zijn immers geen gezin meer...
We vinden het samen dingen doen leuk voor zoon, maar hebben er zelf ook plezier in....we zijn niet als kemphanen uit elkaar gegaan, geven nog om elkaar,maar niet meer als partners.
We overwegen toch om minder samen te doen we zijn immers geen gezin meer...
We vinden het samen dingen doen leuk voor zoon, maar hebben er zelf ook plezier in....we zijn niet als kemphanen uit elkaar gegaan, geven nog om elkaar,maar niet meer als partners.
zaterdag 12 mei 2012 om 21:14
Ik heb werkelijk geen idee eigenlijk. Ik zou eens contact opnemen met een kinderpsycholoog voor 1 consult. Vraag aan haar of hem wathij/zij er van vindt. Is toch zonde dat jullie het gezamelijk nu opgeven of minderen omdat jullie DENKEN dat het misschien niet goed zou zijn. Terwijl het misschien juist wel goed is.
Sterkte. Fijn dat jullie samen zo goed bezig zijn jullie zoontje.
Sterkte. Fijn dat jullie samen zo goed bezig zijn jullie zoontje.
zaterdag 12 mei 2012 om 21:15
zaterdag 12 mei 2012 om 21:16
Hmm.. wat ik veel lees is dat jonge kinderen het altijd erg verwarrend vinden om nog leuke dingen te doen met pappa en mamma samen, want eerst zijn ze samen en is het leuk en dan gaan pappa en mamma weer uit elkaar. Het kind moet eigenlijk steeds weer opnieuw afscheid nemen terwijl het allemaal samen erg leuk is en waarom kan dat niet voortduren? Ik neem aan dat voor een jong kind het gezin echt een eenheid is en eigenlijk scheur je die steeds weer uit elkaar. Of loop ik nu raar te praten?
Onze dochter is nu 3 en ook wij zijn sinds eind februari uit elkaar. De weekenden zijn van papa en we doen niets samen (dat zou ook op een fikse ruzie uitlopen.) Tot nu toe merk ik niet zo veel bij mijn dochter. Niets waarvan ik kan zeggen dat ik het op de scheiding kan terugleiden. Dus hier werkt het, tot nu toe.
ik moet hierbij wel zeggen dat ik in ons huwelijk de zorg altijd op me heb genomen.
Onze dochter is nu 3 en ook wij zijn sinds eind februari uit elkaar. De weekenden zijn van papa en we doen niets samen (dat zou ook op een fikse ruzie uitlopen.) Tot nu toe merk ik niet zo veel bij mijn dochter. Niets waarvan ik kan zeggen dat ik het op de scheiding kan terugleiden. Dus hier werkt het, tot nu toe.
ik moet hierbij wel zeggen dat ik in ons huwelijk de zorg altijd op me heb genomen.
zaterdag 12 mei 2012 om 21:18
quote:Noerie schreef op 12 mei 2012 @ 21:14:
Ik heb werkelijk geen idee eigenlijk. Ik zou eens contact opnemen met een kinderpsycholoog voor 1 consult. Vraag aan haar of hem wathij/zij er van vindt. Is toch zonde dat jullie het gezamelijk nu opgeven of minderen omdat jullie DENKEN dat het misschien niet goed zou zijn. Terwijl het misschien juist wel goed is.
Sterkte. Fijn dat jullie samen zo goed bezig zijn jullie zoontje.
Dat is ook ons dilemma we weten het niet, we gaan volgende week een afspr. bij de ha maken, inderdaad een kinderpsycholoog is een goede optie.
Ben ook heel blij dat we zo goed met elkaar om kunnen gaan....ach het is ook een fijne man super vader....maar toch is het misgegaan.....( klinkt raar he na bovenstaande)
Ik heb werkelijk geen idee eigenlijk. Ik zou eens contact opnemen met een kinderpsycholoog voor 1 consult. Vraag aan haar of hem wathij/zij er van vindt. Is toch zonde dat jullie het gezamelijk nu opgeven of minderen omdat jullie DENKEN dat het misschien niet goed zou zijn. Terwijl het misschien juist wel goed is.
Sterkte. Fijn dat jullie samen zo goed bezig zijn jullie zoontje.
Dat is ook ons dilemma we weten het niet, we gaan volgende week een afspr. bij de ha maken, inderdaad een kinderpsycholoog is een goede optie.
Ben ook heel blij dat we zo goed met elkaar om kunnen gaan....ach het is ook een fijne man super vader....maar toch is het misgegaan.....( klinkt raar he na bovenstaande)
zaterdag 12 mei 2012 om 21:20
quote:Lilith75 schreef op 12 mei 2012 @ 21:18:
[...]
Dat is ook ons dilemma we weten het niet, we gaan volgende week een afspr. bij de ha maken, inderdaad een kinderpsycholoog is een goede optie.
Ben ook heel blij dat we zo goed met elkaar om kunnen gaan....ach het is ook een fijne man super vader....maar toch is het misgegaan.....( klinkt raar he na bovenstaande)Klinkt helemaal niet raar hoor. Een relatie is nou eenmaal meer dan dat... Ik zou inderdaad een kinderpsycholoog raadplegen. Wij hebben dat ook ooit gedaan. Ging wel over iets heel anders; maar geeft je gewoon net even ene paar handvaten en als zo'n psycholoog zegt wat wel en niet goed is en waarom dan geeft je dat houvast maar dan hoef je ookniet meer te twijfelen of je ook echt wel goed doet. Is zo fijn.
[...]
Dat is ook ons dilemma we weten het niet, we gaan volgende week een afspr. bij de ha maken, inderdaad een kinderpsycholoog is een goede optie.
Ben ook heel blij dat we zo goed met elkaar om kunnen gaan....ach het is ook een fijne man super vader....maar toch is het misgegaan.....( klinkt raar he na bovenstaande)Klinkt helemaal niet raar hoor. Een relatie is nou eenmaal meer dan dat... Ik zou inderdaad een kinderpsycholoog raadplegen. Wij hebben dat ook ooit gedaan. Ging wel over iets heel anders; maar geeft je gewoon net even ene paar handvaten en als zo'n psycholoog zegt wat wel en niet goed is en waarom dan geeft je dat houvast maar dan hoef je ookniet meer te twijfelen of je ook echt wel goed doet. Is zo fijn.
zaterdag 12 mei 2012 om 21:29
Kan me vinden in beide standpunten: wel samen dingen ondernemen voor jullie kind is fijn, niks meer samen ondernemen is duidelijk.
Dus misschien kun je voorgaand aan zo'n uitstapje je kind duidelijk vertellen dat papa en mama alleen tijdens het uitje samenzijn en daarna weer ieder naar zijn eigen huis gaat? En hebben jullie het feit dat jullie uit elkaar gingen ook aan jullie kind (op kinderniveau) uitgelegd?
Dus misschien kun je voorgaand aan zo'n uitstapje je kind duidelijk vertellen dat papa en mama alleen tijdens het uitje samenzijn en daarna weer ieder naar zijn eigen huis gaat? En hebben jullie het feit dat jullie uit elkaar gingen ook aan jullie kind (op kinderniveau) uitgelegd?
zaterdag 12 mei 2012 om 21:36
zaterdag 12 mei 2012 om 21:40