Kinderen
alle pijlers
Postnatale depressie????
woensdag 6 oktober 2010 om 12:37
Lieve mensen,
Ik heb een kindje van 5 weken. En ik ben hier heel blij mee maar ik voel mij vreselijk. Ik huil om alles en ik ben superonzeker. Ik slaap bijna niet omdat ik bang ben voor wiegendood en ik durf 's avonds nergens alleen naartoe. Op het consultatiebureau zeiden ze dat ze bang zijn dat ik een postnatale depresse kan krijgen.
Wat is dit en wie heeft dit ook gehad???
Ik heb een kindje van 5 weken. En ik ben hier heel blij mee maar ik voel mij vreselijk. Ik huil om alles en ik ben superonzeker. Ik slaap bijna niet omdat ik bang ben voor wiegendood en ik durf 's avonds nergens alleen naartoe. Op het consultatiebureau zeiden ze dat ze bang zijn dat ik een postnatale depresse kan krijgen.
Wat is dit en wie heeft dit ook gehad???
woensdag 6 oktober 2010 om 16:26
quote:Bubblesx schreef op 06 oktober 2010 @ 16:05:
Ikben blij dat jullie dit niet raar vinden.
En ik maak een afspraak en ik zorg dat er iemand meegaat. Dan kan ik ook niet terugkrabbelen.
Ik wil alleen niet te horen krijgen dat ikpillen of zo moet slikken. Dat doe ik echt niet
Als die pillen jou er weer bovenop helpen zodat je er weer kunt zijn voor je kind zal je wel moeten.
Mijn zoon is in september geboren en pas in maart ben ik AD gaan slikken.
Gevolg is dat ik die eerste maanden niet bewust heb meegemaakt (zo diep zat ik) en daar heb ik nu enorm veel spijt van.
Ikben blij dat jullie dit niet raar vinden.
En ik maak een afspraak en ik zorg dat er iemand meegaat. Dan kan ik ook niet terugkrabbelen.
Ik wil alleen niet te horen krijgen dat ikpillen of zo moet slikken. Dat doe ik echt niet
Als die pillen jou er weer bovenop helpen zodat je er weer kunt zijn voor je kind zal je wel moeten.
Mijn zoon is in september geboren en pas in maart ben ik AD gaan slikken.
Gevolg is dat ik die eerste maanden niet bewust heb meegemaakt (zo diep zat ik) en daar heb ik nu enorm veel spijt van.
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 6 oktober 2010 om 16:29
quote:Bubblesx schreef op 06 oktober 2010 @ 16:05:
Ikben blij dat jullie dit niet raar vinden.
En ik maak een afspraak en ik zorg dat er iemand meegaat. Dan kan ik ook niet terugkrabbelen.
Ik wil alleen niet te horen krijgen dat ikpillen of zo moet slikken. Dat doe ik echt niet
Ik durfde ook niet naar de huisarts, ik was bang dat hij zou zeggen dat alle nieuwe moeders het zwaar hebben. Maar ik ben uiteindelijk wel gegaan, met mijn man samen, kon eigenlijk niets meer alleen.
En pillen heb ik ook geslikt en daar ben ik nog steeds erg blij om, het was heerlijk om weer rust in mijn hoofd te hebben.
Ikben blij dat jullie dit niet raar vinden.
En ik maak een afspraak en ik zorg dat er iemand meegaat. Dan kan ik ook niet terugkrabbelen.
Ik wil alleen niet te horen krijgen dat ikpillen of zo moet slikken. Dat doe ik echt niet
Ik durfde ook niet naar de huisarts, ik was bang dat hij zou zeggen dat alle nieuwe moeders het zwaar hebben. Maar ik ben uiteindelijk wel gegaan, met mijn man samen, kon eigenlijk niets meer alleen.
En pillen heb ik ook geslikt en daar ben ik nog steeds erg blij om, het was heerlijk om weer rust in mijn hoofd te hebben.
woensdag 6 oktober 2010 om 16:41
10% van de moeders heeft ooit een pnd (gehad).
Het komt echt heel vaak voor en het is niet raar.
Pillen slikken is geen oplossing, maar kan wel bijdragen aan een oplossing. Als je alleen nog maar in janken kan uitbarsten (zoals ik) kom je niet echt verder namelijk, ook niet met alleen gesprekken met een psych oid, want al jankend praten is niet zo effectief.
ik heb zelf een lage dosis ad geslikt. Heerlijk. Toen ze aanslagen dacht ik: o ja, zo was ik vroeger! Ik ben niet veranderd, ik ben alleen maar ziek!
De overdreven angst voor pillen snap ik niet. Je zegt toch ook niet tegen iemand met een gebroken been: hee watje, sukkel, je neemt toch geen gips he...
In jouw lichaan ontbreekt een stof, die maken je hersenen nu even niet aan, onder invloed van hormonen, slaapgebrek, een levensverandering e.d. Die stof kun je toevoegen dmv een pil, zodat je je weer wat beter voelt.
Ondertussen kun je dan gaan werken aan jezelf, praten met een psych/coach e.d, en over een tijdje kun je weer gaan afbouwen.
Ik heb zelf 9 maanden rondgelopen met een niet herkende pnd, ik kan je vertellen: als je er niets aan doet, als je net als ik stoer wilt zijn, kiezen op elkaar, dan duurt het alleen maar langer en wordt het alleen maar erger.
Morgen naar de huisarts dus!
Het komt echt heel vaak voor en het is niet raar.
Pillen slikken is geen oplossing, maar kan wel bijdragen aan een oplossing. Als je alleen nog maar in janken kan uitbarsten (zoals ik) kom je niet echt verder namelijk, ook niet met alleen gesprekken met een psych oid, want al jankend praten is niet zo effectief.
ik heb zelf een lage dosis ad geslikt. Heerlijk. Toen ze aanslagen dacht ik: o ja, zo was ik vroeger! Ik ben niet veranderd, ik ben alleen maar ziek!
De overdreven angst voor pillen snap ik niet. Je zegt toch ook niet tegen iemand met een gebroken been: hee watje, sukkel, je neemt toch geen gips he...
In jouw lichaan ontbreekt een stof, die maken je hersenen nu even niet aan, onder invloed van hormonen, slaapgebrek, een levensverandering e.d. Die stof kun je toevoegen dmv een pil, zodat je je weer wat beter voelt.
Ondertussen kun je dan gaan werken aan jezelf, praten met een psych/coach e.d, en over een tijdje kun je weer gaan afbouwen.
Ik heb zelf 9 maanden rondgelopen met een niet herkende pnd, ik kan je vertellen: als je er niets aan doet, als je net als ik stoer wilt zijn, kiezen op elkaar, dan duurt het alleen maar langer en wordt het alleen maar erger.
Morgen naar de huisarts dus!
woensdag 6 oktober 2010 om 16:48
quote:sosofie schreef op 06 oktober 2010 @ 16:41:
10% van de moeders heeft ooit een pnd (gehad).
Het komt echt heel vaak voor en het is niet raar.
Pillen slikken is geen oplossing, maar kan wel bijdragen aan een oplossing. Als je alleen nog maar in janken kan uitbarsten (zoals ik) kom je niet echt verder namelijk, ook niet met alleen gesprekken met een psych oid, want al jankend praten is niet zo effectief.
ik heb zelf een lage dosis ad geslikt. Heerlijk. Toen ze aanslagen dacht ik: o ja, zo was ik vroeger! Ik ben niet veranderd, ik ben alleen maar ziek!
De overdreven angst voor pillen snap ik niet. Je zegt toch ook niet tegen iemand met een gebroken been: hee watje, sukkel, je neemt toch geen gips he...
In jouw lichaan ontbreekt een stof, die maken je hersenen nu even niet aan, onder invloed van hormonen, slaapgebrek, een levensverandering e.d. Die stof kun je toevoegen dmv een pil, zodat je je weer wat beter voelt.
Ondertussen kun je dan gaan werken aan jezelf, praten met een psych/coach e.d, en over een tijdje kun je weer gaan afbouwen.
Ik heb zelf 9 maanden rondgelopen met een niet herkende pnd, ik kan je vertellen: als je er niets aan doet, als je net als ik stoer wilt zijn, kiezen op elkaar, dan duurt het alleen maar langer en wordt het alleen maar erger.
Morgen naar de huisarts dus!
Hier een jaar gewacht met het slikken van pillen en binnen een paar weken was alles weer zoveel beter.
Die overdreven angst die had ik ook. Angst was bij mij het kenmerk van de PND.
10% van de moeders heeft ooit een pnd (gehad).
Het komt echt heel vaak voor en het is niet raar.
Pillen slikken is geen oplossing, maar kan wel bijdragen aan een oplossing. Als je alleen nog maar in janken kan uitbarsten (zoals ik) kom je niet echt verder namelijk, ook niet met alleen gesprekken met een psych oid, want al jankend praten is niet zo effectief.
ik heb zelf een lage dosis ad geslikt. Heerlijk. Toen ze aanslagen dacht ik: o ja, zo was ik vroeger! Ik ben niet veranderd, ik ben alleen maar ziek!
De overdreven angst voor pillen snap ik niet. Je zegt toch ook niet tegen iemand met een gebroken been: hee watje, sukkel, je neemt toch geen gips he...
In jouw lichaan ontbreekt een stof, die maken je hersenen nu even niet aan, onder invloed van hormonen, slaapgebrek, een levensverandering e.d. Die stof kun je toevoegen dmv een pil, zodat je je weer wat beter voelt.
Ondertussen kun je dan gaan werken aan jezelf, praten met een psych/coach e.d, en over een tijdje kun je weer gaan afbouwen.
Ik heb zelf 9 maanden rondgelopen met een niet herkende pnd, ik kan je vertellen: als je er niets aan doet, als je net als ik stoer wilt zijn, kiezen op elkaar, dan duurt het alleen maar langer en wordt het alleen maar erger.
Morgen naar de huisarts dus!
Hier een jaar gewacht met het slikken van pillen en binnen een paar weken was alles weer zoveel beter.
Die overdreven angst die had ik ook. Angst was bij mij het kenmerk van de PND.
woensdag 6 oktober 2010 om 18:01
Ik wilde ook pertinent niet aan de pillen. Nu waren er bij mij ook wat andere contra-indicaties, waardoor het niet ter sprake kwam. Maar had ik vooraf geweten hoe het achteraf gezien verlopen was, dan had ik volgens mij beter wel aan de pillen gekund. Godzijdank heb ik tijdens de "kortsluitingen in mijn hoofd" geen gekke dingen gedaan, maar ik heb zeer zeker op het randje gestaan.
Ik snap je angst voor pillen, maar als ik je een advies mag geven: laat het voor nu even gaan en leg het oordeel over de situatie even in de handen van de mensen die hier meer verstand van hebben. Als ik terugkijk naar mijn PPD, zie ik nu pas in hoe ziek ik eigenlijk in mijn hoofd was, ook op de momenten (júist op de momenten) waarvan ik toen dacht dat ze normaal waren ("dus het valt nog wel mee hier hoor").
Ik snap je angst voor pillen, maar als ik je een advies mag geven: laat het voor nu even gaan en leg het oordeel over de situatie even in de handen van de mensen die hier meer verstand van hebben. Als ik terugkijk naar mijn PPD, zie ik nu pas in hoe ziek ik eigenlijk in mijn hoofd was, ook op de momenten (júist op de momenten) waarvan ik toen dacht dat ze normaal waren ("dus het valt nog wel mee hier hoor").
woensdag 6 oktober 2010 om 18:18
Ik begrijp het wel. Ik had ook angst om naar de huisarts te stappen. Die zou vast denken: wat zeur je nou , je hebt een gezond kind een goede baan een huis en een lieve man. Ik dacht ook dat er bij hoorde, dat het vanzelf over zou gaan.
Dat alles heeft er tot geresulteerd dat ik veel te lang heb gewacht voor ik die stap naar de huisarts zette. Het had niet veel gescheeld of ik had mijn kind echt wat aangedaan.
Wat mij hielp, was het van te voren op papier zetten. Wat ik voelde, of wat ik niet voelde, wat mijn klachten waren.
De huisarts heeft mij doorverwezen naar een psycholoog en het eerste wat ze zei was: goed dat je bent gekomen.
Ik heb geen pillen geslikt, terwijl ik wel een zware pnd heb gehad. Heel veel gesprekken, begeleiding en therapie, uiteindelijk ook met mijn kind erbij, heeft mij geholpen er weer bovenop te komen.
Dat alles heeft er tot geresulteerd dat ik veel te lang heb gewacht voor ik die stap naar de huisarts zette. Het had niet veel gescheeld of ik had mijn kind echt wat aangedaan.
Wat mij hielp, was het van te voren op papier zetten. Wat ik voelde, of wat ik niet voelde, wat mijn klachten waren.
De huisarts heeft mij doorverwezen naar een psycholoog en het eerste wat ze zei was: goed dat je bent gekomen.
Ik heb geen pillen geslikt, terwijl ik wel een zware pnd heb gehad. Heel veel gesprekken, begeleiding en therapie, uiteindelijk ook met mijn kind erbij, heeft mij geholpen er weer bovenop te komen.
woensdag 6 oktober 2010 om 20:09
quote:Bubblesx schreef op 06 oktober 2010 @ 14:41:
Ze heeft gezegd dat ik langs de huisarts moet. Mijn man is gelukkig niet zo paniekerig maar ik trek het niet meer. Ik ben zelfs gestopt met borstvoeding en dat vind ik zo erg. Ik heb daar echt een schuldgevoel aan overgehouden. Ik wilde dat zo rgaag maar ik werd zo moe en gestresst dat ik het niet meer kon. Ik zit ook de hele dag naast mijn kindje gewoon te kijken en bij alles schrik ik al. Ik hou dit niet langer vol
To,
het is gebleken dat borstvoeding in combinatie met een PPD een slechte combi is. Vaak verergert het de depressie en het laat het ook vaak langer doorduren.
Ik herken overigens het enorme schuldgevoel. Kan je wel zeggen dat ik na het stoppen me een klein beetje beter ging voelen. Hoop dat het jou ook gauw gebeurt.
Ze heeft gezegd dat ik langs de huisarts moet. Mijn man is gelukkig niet zo paniekerig maar ik trek het niet meer. Ik ben zelfs gestopt met borstvoeding en dat vind ik zo erg. Ik heb daar echt een schuldgevoel aan overgehouden. Ik wilde dat zo rgaag maar ik werd zo moe en gestresst dat ik het niet meer kon. Ik zit ook de hele dag naast mijn kindje gewoon te kijken en bij alles schrik ik al. Ik hou dit niet langer vol
To,
het is gebleken dat borstvoeding in combinatie met een PPD een slechte combi is. Vaak verergert het de depressie en het laat het ook vaak langer doorduren.
Ik herken overigens het enorme schuldgevoel. Kan je wel zeggen dat ik na het stoppen me een klein beetje beter ging voelen. Hoop dat het jou ook gauw gebeurt.
woensdag 6 oktober 2010 om 20:12
quote:qwertuu schreef op 06 oktober 2010 @ 15:29:
En echt hoor. De huisarts ziet ergere dingen voorbij komen. Ik wil je niet bang maken met de dingen die ik voelde, maar mijn advies zou echt zijn om juist nú naar de huisarts te gaan en om niet te wachten tot je de afschuwelijke gedachten ontwikkelt die ik had. Die kún je voor zijn, maar alleen als je op tijd hulp inschakelt. En op tijd is nu.
Idem hier. Ik had allesbehalve leuke, lieve en fijne gedachten naar kind en was zelfs agressief geladen. Zover wil je het niet laten komen!
Ga naar de huisarts!
En echt hoor. De huisarts ziet ergere dingen voorbij komen. Ik wil je niet bang maken met de dingen die ik voelde, maar mijn advies zou echt zijn om juist nú naar de huisarts te gaan en om niet te wachten tot je de afschuwelijke gedachten ontwikkelt die ik had. Die kún je voor zijn, maar alleen als je op tijd hulp inschakelt. En op tijd is nu.
Idem hier. Ik had allesbehalve leuke, lieve en fijne gedachten naar kind en was zelfs agressief geladen. Zover wil je het niet laten komen!
Ga naar de huisarts!
woensdag 6 oktober 2010 om 20:14
quote:schouderklopje schreef op 06 oktober 2010 @ 20:09:
[...]
To,
het is gebleken dat borstvoeding in combinatie met een PPD een slechte combi is. Vaak verergert het de depressie en het laat het ook vaak langer doorduren.
Ik herken overigens het enorme schuldgevoel. Kan je wel zeggen dat ik na het stoppen me een klein beetje beter ging voelen. Hoop dat het jou ook gauw gebeurt.Tja, mensen die gespecialiseerd zijn in zwangerschap en psychiatrie adviseren juist borstvoeding.
[...]
To,
het is gebleken dat borstvoeding in combinatie met een PPD een slechte combi is. Vaak verergert het de depressie en het laat het ook vaak langer doorduren.
Ik herken overigens het enorme schuldgevoel. Kan je wel zeggen dat ik na het stoppen me een klein beetje beter ging voelen. Hoop dat het jou ook gauw gebeurt.Tja, mensen die gespecialiseerd zijn in zwangerschap en psychiatrie adviseren juist borstvoeding.
woensdag 6 oktober 2010 om 20:59
woensdag 6 oktober 2010 om 21:53
De psychiater die ik sprak toen ik een ppd had, vertelde dat het met name te maken heeft hoe en wát er in de moedermelk wordt uitgescheiden. Het is ook zo dat het vaak even duurt voor je goed bent ingesteld en als je wilt afbouwen, duurt dat ook weer even. De bv was juist het enige waar ik me fijn en zeker over voelde (dat voelde als het enige dat ik goed deed voor mijn dochter), dus ik wilde daar onder geen beding mee stoppen. Bovendien zorgt vrij snel stoppen met de borstvoeding opnieuw voor een flinke wisseling in je hormoonspiegel en dat is niet gunstig als je al last hebt van een ppd. De afspraak was dus: psychotherapie, zónder medicatie, maar als dat na een bepaald aantal gesprekken niet aansloeg, alsnog medicatie proberen. En dan medicatie die samenkon met bv, want die was er absoluut volgens die psychiater.
Overigens kreeg ik al klachten in de kraamweek en bleef maar doorlopen totaan een week of 14. Toen ik bij de huisarts kwam, verwees hij me met spoed door naar de psychiater van het ziekenhuis. Dat we net verhuisd waren, het huis nog niet helemaal af was en we een kind hadden dat 12 weken lang zo'n 10 uur per dag alléén maar huilde en huilde vanwege ernstige kma, hielp allemaal ook niet echt... Ik had met name veel angstgedachten. Angst dat er iets met mijn gezin zou gebeuren of angst dat ik ons kindje iets zou aandoen. Er is nooit iets gebeurd, maar ik schaamde me heel erg om die gedachten, waardoor ik me nog schuldiger ging voelen. Voilá neerwaartse spiraal. Na een maand of 6 ging het ineens beter. Ik had toen pas 3 gesprekken gehad, maar het leek wel of de mist optrok, zomaar. Ik was er gewoon weer. Volgens de psychotherapeut was dat ook typerend voor een ppd.
Sterkte!!!!
Overigens kreeg ik al klachten in de kraamweek en bleef maar doorlopen totaan een week of 14. Toen ik bij de huisarts kwam, verwees hij me met spoed door naar de psychiater van het ziekenhuis. Dat we net verhuisd waren, het huis nog niet helemaal af was en we een kind hadden dat 12 weken lang zo'n 10 uur per dag alléén maar huilde en huilde vanwege ernstige kma, hielp allemaal ook niet echt... Ik had met name veel angstgedachten. Angst dat er iets met mijn gezin zou gebeuren of angst dat ik ons kindje iets zou aandoen. Er is nooit iets gebeurd, maar ik schaamde me heel erg om die gedachten, waardoor ik me nog schuldiger ging voelen. Voilá neerwaartse spiraal. Na een maand of 6 ging het ineens beter. Ik had toen pas 3 gesprekken gehad, maar het leek wel of de mist optrok, zomaar. Ik was er gewoon weer. Volgens de psychotherapeut was dat ook typerend voor een ppd.
Sterkte!!!!
donderdag 7 oktober 2010 om 15:30
Lieve mensen,
Ik ga morgen naar de huisarts. Ik lees uit jullie reacties dat dit mijn eerste stap moet zijn. Hoewel ik er bang voor ben wat hij zal zeggen maar voor mijn kindje heb ik alles over. Ik ben blij dat sommige van jullie er eerlijk voor uitkomen dat je ook deze gevoelens hebt gehad. Ik heb niet geslapen vannacht omdat ik naar de huisarts ga. Ik herken mijzelf niet meer. Ik was echt en nuchtere jonge vrouw en niets kreeg mij eronder.
Ik ga morgen naar de huisarts. Ik lees uit jullie reacties dat dit mijn eerste stap moet zijn. Hoewel ik er bang voor ben wat hij zal zeggen maar voor mijn kindje heb ik alles over. Ik ben blij dat sommige van jullie er eerlijk voor uitkomen dat je ook deze gevoelens hebt gehad. Ik heb niet geslapen vannacht omdat ik naar de huisarts ga. Ik herken mijzelf niet meer. Ik was echt en nuchtere jonge vrouw en niets kreeg mij eronder.
donderdag 7 oktober 2010 om 16:41
quote:fleurtje schreef op 06 oktober 2010 @ 20:14:
[...]
Tja, mensen die gespecialiseerd zijn in zwangerschap en psychiatrie adviseren juist borstvoeding.De reden van dat advies was niet omdat er medicijnen in de bv zouden zitten, maar omdat het maakt dat je langer onder invloed bent van de hormonen welke de depressie juist veroorzaken. Ook blijkt dat de spanning die een bevallen depressieve vrouw met zich meedraagt vaak extra gevoed kan worden door de stress omtrent borstvoeding en dit die vrouw vaker geen dan wel goed doet.
[...]
Tja, mensen die gespecialiseerd zijn in zwangerschap en psychiatrie adviseren juist borstvoeding.De reden van dat advies was niet omdat er medicijnen in de bv zouden zitten, maar omdat het maakt dat je langer onder invloed bent van de hormonen welke de depressie juist veroorzaken. Ook blijkt dat de spanning die een bevallen depressieve vrouw met zich meedraagt vaak extra gevoed kan worden door de stress omtrent borstvoeding en dit die vrouw vaker geen dan wel goed doet.
donderdag 7 oktober 2010 om 16:44
quote:Bubblesx schreef op 07 oktober 2010 @ 16:08:
Mijn zus gaat met mij mee. Ze schopt me ernaartoe zegt ze, als ik wil afzeggen. Ze staat gewoon voor de deur. Zo dwing ik mijzelf een beetje voor het geval ik morgen wil afzeggen.
Jullie zijn heel lief dat jullie zo meedenken en meeleven
Ga geen mooi weer spelen daar hoor. Of bagatelliseren (doen veel vrouwen). Het is zoals het is en als je niet serieus genomen wordt de moed niet opgeven. JIj weet hoe je je hoort te voelen en een beetje stress en onzekerheid hoort er bij. Maar niet als het er zo inhakt!
Sterkte morgen.
Mijn zus gaat met mij mee. Ze schopt me ernaartoe zegt ze, als ik wil afzeggen. Ze staat gewoon voor de deur. Zo dwing ik mijzelf een beetje voor het geval ik morgen wil afzeggen.
Jullie zijn heel lief dat jullie zo meedenken en meeleven
Ga geen mooi weer spelen daar hoor. Of bagatelliseren (doen veel vrouwen). Het is zoals het is en als je niet serieus genomen wordt de moed niet opgeven. JIj weet hoe je je hoort te voelen en een beetje stress en onzekerheid hoort er bij. Maar niet als het er zo inhakt!
Sterkte morgen.
donderdag 7 oktober 2010 om 16:49
quote:schouderklopje schreef op 07 oktober 2010 @ 16:41:
[...]
De reden van dat advies was niet omdat er medicijnen in de bv zouden zitten, maar omdat het maakt dat je langer onder invloed bent van de hormonen welke de depressie juist veroorzaken. Ook blijkt dat de spanning die een bevallen depressieve vrouw met zich meedraagt vaak extra gevoed kan worden door de stress omtrent borstvoeding en dit die vrouw vaker geen dan wel goed doet.Ik doelde ook niet op de medicatie. Maar bv poppoli adviseert júist bv als er een verhoogd risico op ppd bestaat, juist om die hormomen.
[...]
De reden van dat advies was niet omdat er medicijnen in de bv zouden zitten, maar omdat het maakt dat je langer onder invloed bent van de hormonen welke de depressie juist veroorzaken. Ook blijkt dat de spanning die een bevallen depressieve vrouw met zich meedraagt vaak extra gevoed kan worden door de stress omtrent borstvoeding en dit die vrouw vaker geen dan wel goed doet.Ik doelde ook niet op de medicatie. Maar bv poppoli adviseert júist bv als er een verhoogd risico op ppd bestaat, juist om die hormomen.
donderdag 7 oktober 2010 om 16:50
goed van je dat je gaat!
Ik was ook fel tegen de medicijnen,maar als ik zie hoe ik me naar een paar maand beter ging voelen door middel van de medicijnen en de psych,dan ben ik blij dat ik die drempel ook over ben gegaan!
mijn kleine word een jaar,en ik slik nog steeds elke dag de medicijnen.en heb nog steeds elke week therapie,maar ik word met de week sterker en begin mezelf eindelijk weer terug te vinden!
dus sta niet gelijk afwijzend tegenover de medicijnen,je bent ziek,en dit kan je helpen om je er bovenop te helpen!
Ik was ook fel tegen de medicijnen,maar als ik zie hoe ik me naar een paar maand beter ging voelen door middel van de medicijnen en de psych,dan ben ik blij dat ik die drempel ook over ben gegaan!
mijn kleine word een jaar,en ik slik nog steeds elke dag de medicijnen.en heb nog steeds elke week therapie,maar ik word met de week sterker en begin mezelf eindelijk weer terug te vinden!
dus sta niet gelijk afwijzend tegenover de medicijnen,je bent ziek,en dit kan je helpen om je er bovenop te helpen!
donderdag 7 oktober 2010 om 16:52
In mijn geval was het het verstandigst om door te voeden. Ja, daardoor heeft het langer geduurd en ja, daardoor kon ik het na het stoppen nog eens dunnetjes over doen. Maar zonder de oxytocine van de borstvoeding was de put nooit gedempt (na een voeding zag ik even níet "het kwaad" in mijn kind en ik wil er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren als ik géén borstvoeding gegeven had.
Voor een ander is de stress juist te groot en is het beter om te stoppen, zodat het ontzwangeren versneld plaats kan vinden. En weer bij anderen is doorvoeden gewoon geen haalbare of reële optie. Het zal van persoon tot persoon verschillen wat verstandig is.
Laten we deze discussie alsjeblieft niet opstarten hier. Ik heb er zelf ook verschillende dingen over gelezen en zelfs als ervaringsdeskundige zou ik er voor een ander geen uitspraken over durven doen. Wat ik wél weet, is dat er geen enkele reden is om je schuldig te voelen over stoppen. Ieder kiest op het moment dat het speelt voor de optie die haar het beste lijkt. Dat heb ik gedaan, dat zal een ander niet anders doen. Bij zo'n theoretische discussie achteraf is mijns inziens niemand gebaat.
Bubbles, goed dat je die afspraak bij de huisarts gemaakt hebt en beter nog dat je vast een stok achter de deur hebt geregeld.
Veel sterkte morgen.
Voor een ander is de stress juist te groot en is het beter om te stoppen, zodat het ontzwangeren versneld plaats kan vinden. En weer bij anderen is doorvoeden gewoon geen haalbare of reële optie. Het zal van persoon tot persoon verschillen wat verstandig is.
Laten we deze discussie alsjeblieft niet opstarten hier. Ik heb er zelf ook verschillende dingen over gelezen en zelfs als ervaringsdeskundige zou ik er voor een ander geen uitspraken over durven doen. Wat ik wél weet, is dat er geen enkele reden is om je schuldig te voelen over stoppen. Ieder kiest op het moment dat het speelt voor de optie die haar het beste lijkt. Dat heb ik gedaan, dat zal een ander niet anders doen. Bij zo'n theoretische discussie achteraf is mijns inziens niemand gebaat.
Bubbles, goed dat je die afspraak bij de huisarts gemaakt hebt en beter nog dat je vast een stok achter de deur hebt geregeld.
Veel sterkte morgen.
vrijdag 8 oktober 2010 om 15:15
Kiesbeter, dit is totaal ongepaste reclame voor je website.
ik heb het daarom ook getoverstaft.
Bubbles,
hoe ging het bij de dokter? ik heb meegelezen in je topic, onder andere vanwege de goede reacties van de andere dames. hopelijk heb je daar veel aan gehad en kom je wat meer toe aan jezelf en je kindje.
ik heb het daarom ook getoverstaft.
Bubbles,
hoe ging het bij de dokter? ik heb meegelezen in je topic, onder andere vanwege de goede reacties van de andere dames. hopelijk heb je daar veel aan gehad en kom je wat meer toe aan jezelf en je kindje.
