verdrietig

In de eerste plaats:heel erg veel sterkte. Dit moet ongelofelijk moeilijk voor je zijn.



Mijn moeder bleek ernstig ziek te zijn toen ik 30 weken zwanger was, en is overleden toen mijn dochtertje 5 weken oud was. Toen bleek dat ze ziek was ben ik elke week 3-4 keer naar het ziekenhuis gegaan (dat op 1.5 uur rijden lag dus 3 uur rijden per keer). En dat was fysiek maar ook mentaal ontzettend zwaar. Ik wilde mijn moeder zo graag zoveel mogelijk zien, maar dat koste veel. Uiteindelijk is mijn moeder thuis gekomen voordat mijn dochter is geboren en ze heeft mijn dochter ook vaak gezien. Helaas is ze plotseling (het leek allemaal erg goed te gaan) overleden toen mijn dochtertje 5 weken was. En daarna werd het zo mogelijk nog zwaarder. Het is (althans voor mij) niet eenvoudig om er helemaal voor je dochter te zijn, als je zelf met erg groot verdriet zit. Voor anderen is zo'n klein mensje juist de perfecte "afleiding".



Wat je doet, dat kunnen alleen jij en je vriend bepalen. Houd alleen in je achterhoofd dat dingen altijd anders lopen dat dat je bedacht (of gewild) had.



Heel veel sterkte de komende tijd, dat heb je wel nodig.

hoi aafke.. kan me voorstellen dat je ontzettend in tweestrijd zit.. wat een moeilijke situatie..

een vriendin van me had precies hetzelfde, maar uiteindelijk is ze toch gestopt met de pil en snel zwanger geraakt. ze heeft het haar moeder nog kunnen vertellen. ze heeft het niet makkelijk gehad tijdens haar zwangerschap maar ze is blij dat ze het toch zo heeft 'gedaan'. ze ziet het als een kadootje naar haar moeder toe, dat ze haar dit nog heeft kunnen vertellen.



mocht het je allemaal moeilijk vallen de komende tijd (wat ik me voor kan stellen, het zijn zo'n 2 uitersten wat op dit moment in je leven speelt), dan kun ook altijd nog hulp vragen in de vorm van een coach bijvoorbeeld. die kan je helpen om dingen te plaatsen en te verwerken.



heel veel succes en sterkte met je moeder..

Aafke, wat een verschrikkelijke situatie van je moeder. Heel veel sterkte de komende tijd.

Ik heb geen idee wat ik zou doen wachten of niet. Ik zou wel je moeder vertellen dat jullie graag kinderen willen en ervoor willen gaan. Ik zou zoveel mogelijk vertellen, zelfs een eventuele naam zou ik al vertellen.

Over je lijf hoef je je niet zoveel zorgen te maken. Als je zwanger bent gaat de baby voor. Jouw lijf zorgt ervoor dat de baby alles eerst krijgt.

Blijdschap voelen terwijl je moeder gaat overlijden is wel mogelijk, het kan naast elkaar staan. Al zal het ene gevoel de ene keer de overhand hebben en het andere gevoel de andere keer. Het kan voor je moeder ook een heel fijn idee zijn dat het leven verder gaat voor jou, dat er een kleinkind van haar komt.

Ik had zelf een positieve test in mijn handen een week na de crematie van mijn moeder. De eerste tijd kon ik ook niet blij zijn, ik was zo verdrietig. Pas na een paar maanden kon ik genieten van mijn zwangerschap en was ik zowel heel blij met mijn zwangerschap als heel verdrietig over het verlies van mijn moeder. Mijn moeder is heel onverwacht overleden, als ik die maand niet zwanger was geweest had ik een tijdje gewacht. Maar jouw moeder is nog niet dood. Er is nog tijd om iets heel bijzonders te delen. Moeilijk hoor.

Ja moeilijk, maar het leven gaat aan de ene kant door, en aan de andere kant houdt het op... Ik heb het deze zomer ook weer meegemaakt, vreselijk.

Maar wie weet maak je je moeder wel heel gelukkig door dat nog met haar te delen. Misschien kan ze dan rustiger gaan rusten omdat ze dan van bovenaf op het kindje kan passen. Of misschien houdt ze het nog wel even langer vol om de geboorte nog mee te maken.

Het leven kun je niet plannen, en als je dat probeert dan loopt het toch weer vaak anders.

Als jij klaar ben voor een kindje, en dat lees ik in je post, dan zou ik ervoor gaan.

In andere omstandigheden zou ik niet zo snel vertellen dat je graag wil beginnen aan het hoofdstukje kinderen. Maar het feit dat je moeder zo ziek is en dat de wens er bij jou en partner is, zou ik dat toch delen met je moeder. Zoals iemand voor mij als schreef, het lijkt mij fijn voor je moeder om te weten dat voor jou leven straks door gaat. En dat dat niet betekend dat je niet verdrietig bent, maar wel dat je verder gaat. En dat dat hopelijk snel met kinderen mag zijn. Ik schrijf het misschien niet al te duidelijk op, maar ik wens je veel sterkte en kracht voor de komende tijd.

Oh! Ik wil je nog iets vertellen. In de LINDA stond een intervieuw met de weduwe van de actuer Roef Ragas. Ik heb de linda hier niet bij hand, dus ik probeer het uit mijn hoofd na te zeggen welke zin op mijn enorm veel indruk maakte. Misschien heeft nog iemand het gelezen die het wel kan opzoeken?



Het was iets als: Je kan niet 24uur per dag verdrietig zijn, dus vecht er niet tegen, laat het komen, want het gaat ook weer weg.

Ik zou wachten. Verdriet brengt allerlei lichamelijke veranderingen met zich mee, waardoor je baby-in-wording blootgesteld wordt aan bijvoorbeeld stress-hormonen. Daar zou ik niet bewust voor kiezen. Ook voor jezelf is het niet fijn. Mijn vader bleek ernstig ziek toen ik zwanger was van mijn dochter, en dat was toch wel een domper op zwangerschap en kraamweek (want uitgerekend toen kwamen er slechte resultaten). Daarnaast weet je niet hoe je op een zwangerschap reageert. Ik ben zelf enorm beroerd geweest tijdens mijn zwangerschappen, en dat houdt in dat je er dan misschien niet kunt zijn voor je familie zoals je dat graag had gewild. Je schiet voor je gevoel dan in alles tekort: je geniet niet van je zwangerschap, en kan ook niet voldoende doen voor je familie. Mijn laatste zwangerschap is met een ziekenhuisopname geeindigd; je moet er toch niet aan denken dat je daardoor belangrijke momenten moet missen (zoals een begrafenis). Zeker met een eerste zwangerschap weet je niet hoe het allemaal zal gaan, dus ik zou zeker niet zwanger worden nu. Je zult je energie hard nodig hebben voor alle andere zaken.



Vertel je moeder gewoon dat jullie graag kinderen willen, en bijvoorbeeld de namen. Want of het een grote troost zou zijn als jij zwanger zou zijn, vraag ik me af. Het lijkt mij zelf afschuwelijk om te weten dat mijn dochter zwanger is, maar dat ik de baby niet meer zal zien.

Ik weet niet of ik het er met mijn meoder over zou hebben. In mijn geval: mijn moeder zou zich heel, heel erg rot hebben gevoeld als ze zou hebben geweten dat haar toestand mijn leven op die manier ozu bepalen.

Ik zou in mijn geval dan hebben gezegd: Mam, mocht ik ooit een zoon/dochter krijgen dan zou hij/zij de volgende namen krijgen.

Djiez meis, wat vreselijk voor je. En wat een moeilijk dilemma. Ik denk dat je in deze alleen maar je gevoel kunt en mag volgen.



Helaas kun je op geen enkele manier voorspellen hoe de komende periode gaat lopen en hoe de keuzes die je maakt invloed gaan hebben op dat verloop. Je kunt kiezen om te stoppen met de pil en direct zwanger raken. Je kunt je dan kiplekker voelen, of vreselijk beroerd. Je moeder kan -even heel hard- over twee maanden overlijden, of pas over een jaar....je kunt ook pas zwanger raken als zij er niet meer is......er zijn zoveel scenario's mogelijk.



Het enige dat ik voor je kan doen is een beetje vertellen over mijn eigen ervaring in de hoop dat het je helpt.



Ik heb mijn moeder 3 jaar geleden verteld dat ik stopte met de pil. Ik vond het heerlijk om het met haar te delen. Helemaal omdat ik niet zwanger raakte en een icsi traject in ging. Ik heb heel veel steun aan haar gehad.

Afgelopen april kon ik haar eindelijk vertellen dat ik zwanger was. De januari daarvoor hadden we gehoord dat ze kanker had. De overlevingskansen waren 25% dat ze 5 jaar zou overleven. Dat was voor mij aanleiding om de icsipogingen door te zetten en te hopen dat het zou lukken. Ik heb er dus min of meer wel bewust voor gekozen, maar wist niet dat het met mijn moeder zo snel zou gaan.



In juni hoorden we dat ze uitzaaiingen had. Ik was toen dus nog maar heel kort zwanger. De dokter gaf haar maximaal een jaar. Afgelopen donderdag is ze overleden. Twee maanden later dus.

We hebben haar in alles mee laten delen en ze vond het fantastisch. Tuurlijk ook heel erg verdrietig dat ze haar kleindochter nooit zou kunnen vasthouden, want dat was al heel snel duidelijk, maar bovenal genoot ze van de echo's en mijn groeiende buikje.



Ik heb een vrij makkelijke zwangerschap, al maakte de vermoeidheid wel dat ik het soms moeilijker had dan als ik veel energie had gehad. De laatste weken (ben morgen 22 wk) ging het beter en dat was ook nodig, want ik ging iedere dag naar mijn moeder, mee naar het ziekenhuis etc. Dat kost uiteraard veel energie.



Ik heb het als heel mooi ervaren dat mijn moeder een gedeelte van mijn zwangerschap heeft meegemaakt. En mijn moeder ook. Daarrnaast putte eigenlijk het hele gezin er positiviteit uit.



Maar ik ben het met Nippo eens dat het heel anders was geweest als ik me heel erg slecht had gevoeld. Ik wilde zo vaak mogelijk bij mijn moeder zijn en heb veel zorgtaken op me genomen. Dat had ik minder op me kunnen nemen als ik me niet zo goed had gevoeld. Daarnaast is het emotioneel wel echt een enorme achtbaan. Tot nu toe ervaar ik dat niet als te belastend, maar het is heel heftig. Bovendien begint het rouwen en afscheid nemen nu pas.

An sich is een zwangerschap al heel indrukwekkend, net als het ziektebed en/of overlijden van een ouder. Met één van tweeen heb je je handen al vol.

Overigens heb ik het ziek zijn en overlijden van mijn moeder niet als een schaduw over mijn zwangerschap ervaren. Het hoorde er 'gewoon' bij. Blijdschap en verdriet konden bij mij heel goed samen, en nog steeds. Maar dat lukt misschien niet iedereen.



Ook al had ik mijn moeder 1000 keer liever nog jaren bij me gehad en heel graag gewild dat ze de geboorte kon meemaken, ergens is het goed dat het onafwendbare nu is gebeurd. Als ze rond de bevalling was overleden, had ik het denk ik nog veel ingewikkelder gevonden. Begrijp me niet verkeerd: ik zou alles wat ik heb weggeven als mijn mama 1 keer mijn dochter zou mogen vasthouden, maar ik zag soms op tegen de bijna letterlijke inwisseling van leven en dood. Nu kan ik nog een paar maand rouwen en me meer richten op mijn zwangerschap en er aan werken dat mijn meisje straks in liefde geboren wordt en niet in puur verdriet. En dat vind ik heel belangrijk.



Nog een laatste overweging: ik heb wel aan mezelf gemerkt dat ik me veel zorgen over de baby heb gemaakt. En dat ik de situatie van mijn mama -zo'n vernietigende ziekte- moeilijk los kon koppelen van wat er in mijn lichaam gebeurde. Beetje wazig omschreven misschien, maar ik vond het moeilijk te vertrouwen op het kleine mensje in mijn buik en mijn eigen lichaam, terwijl ik mijn moeder zo vernietigd zag worden door iets in haar eigen lichaam. En het is natuurlijk ook zo dat een zwangerschap bijvoorbeeld ook het risico met zich meebrengt dat het niet goed gaat. En dat zou ik echt niet hebben getrokken. Die zorg heb ik wel als belastend ervaren naast de zorgen om mijn moeder.



Kortom: er zitten zoveel kanten aan jouw beslissing, het is zo ingewikkeld, dat ik zou proberen te vertrouwen op je intuitie. Je wil nooit spijt krijgen van wat je niet hebt gedeeld in deze periode en dat werkt in het geval van jouw beslissing twee kanten op. Vertel haar in ieder geval over je wens. En spreek alles uit wat je wil zeggen. Breng zoveel mogelijk tijd met haar door. Deze maanden zijn loodzwaar, maar ook verschrikkelijk kostbaar en mooi. Tenminste, zo heb ik het ervaren.



Sorry voor mijn lange verhaal, ik hoop dat je er iets uit kunt halen wat je verder helpt. Want ik begrijp heel erg goed dat je dit dilemma hebt.

Heel veel sterkte meid, voor jou, je moeder en jullie geliefden.