Kinderen
alle pijlers
Voorstellen...
zaterdag 26 maart 2011 om 12:01
Ik word gestraft. Ik weet het bijna zeker.
Ik ben nu bijna 33 lentes jong en voor mijn gevoel al veel te lang bezig met het proberen zwanger te worden (sinds augustus 2010).
Ik word gestraft, omdat het die ene keer nu bijna acht jaar geleden allemaal zo spontaan ging, enigszins totaal onverwachts. Na nog geen twee maanden proberen was ik 'het'. Ik was door het dolle heen. Ik ben namelijk een tiepje die nooit wist wat ik 'later worden wilde', wel ambities had en heb, maar zeker weten mama wilde worden, mijn carriere is van latere zorg. Moeder worden stond (en staat) boven aan mijn wenslijstje.
De vader wilde het alleen niet en met veel aandringen van hem, werd uiteindelijk besloten om mijn kindje weg te laten halen. Vanaf het moment dat ik daar naar binnen liep, het weg had laten halen voelde alles fout. Voor mijn gevoel is er toen ook van alles fout gedaan en gegaan. Hij en ik zijn dan ook niet langer een, het enige waarvan ik tot op de dag van vandaag geen spijt heb.
Als ik mijn verhaal zo doe, tegenover een HA of wie dan ook... dan krijg meestal van die blikken en antwoorden dat het tussen mijn oren zit. Dat ik positief moet blijven en dat het dan allemaal wel van zelf komt. Misschien hebben ze wel gelijk.
Waarom kan het nu dan niet? Ik luister naar een ieder, laat los..probeer los te laten, met name met het oog op het heden en de toekomst. Maar mag ik nu niet meer?
Vanochtend, na vijf dagen overtijd te zijn (een 'cyclus' van 35 dagen- niet dat die cyclus de afgelopen 8 maanden zo regelmatig is geweest) nu toch weer ongi.
Waarom verraad mijn eigen lichaam mij zo.... waarom speel je spelletjes met mij?
Ik wil zo graag. Mama zijn. Mama worden. Ik wil rust in een huis vol met schreeuwende, lachende, huilende kinderen die de mijne zijn.
Vanmorgen dus ongi en de goedbedoelde opmerking van iemand- waar ik enorm veel van houd en hij van mij- of ik misschien dan toch vervroegd in de overgang ben.
Nu ben ik echt bang en zit het me nog hoger. Tijd voor mij om alles van mij af te schrijven. Tot op zekere hoogte. Ik ben namelijk ook niet echt het 'forum' tiepje, niet het tiepje die 'mijn vuile was buiten hangt'... Ik ben namelijk wel het tiepje die bang is om veroordeeld te worden en bevooroordeeld.
Ik ben nu bijna 33 lentes jong en voor mijn gevoel al veel te lang bezig met het proberen zwanger te worden (sinds augustus 2010).
Ik word gestraft, omdat het die ene keer nu bijna acht jaar geleden allemaal zo spontaan ging, enigszins totaal onverwachts. Na nog geen twee maanden proberen was ik 'het'. Ik was door het dolle heen. Ik ben namelijk een tiepje die nooit wist wat ik 'later worden wilde', wel ambities had en heb, maar zeker weten mama wilde worden, mijn carriere is van latere zorg. Moeder worden stond (en staat) boven aan mijn wenslijstje.
De vader wilde het alleen niet en met veel aandringen van hem, werd uiteindelijk besloten om mijn kindje weg te laten halen. Vanaf het moment dat ik daar naar binnen liep, het weg had laten halen voelde alles fout. Voor mijn gevoel is er toen ook van alles fout gedaan en gegaan. Hij en ik zijn dan ook niet langer een, het enige waarvan ik tot op de dag van vandaag geen spijt heb.
Als ik mijn verhaal zo doe, tegenover een HA of wie dan ook... dan krijg meestal van die blikken en antwoorden dat het tussen mijn oren zit. Dat ik positief moet blijven en dat het dan allemaal wel van zelf komt. Misschien hebben ze wel gelijk.
Waarom kan het nu dan niet? Ik luister naar een ieder, laat los..probeer los te laten, met name met het oog op het heden en de toekomst. Maar mag ik nu niet meer?
Vanochtend, na vijf dagen overtijd te zijn (een 'cyclus' van 35 dagen- niet dat die cyclus de afgelopen 8 maanden zo regelmatig is geweest) nu toch weer ongi.
Waarom verraad mijn eigen lichaam mij zo.... waarom speel je spelletjes met mij?
Ik wil zo graag. Mama zijn. Mama worden. Ik wil rust in een huis vol met schreeuwende, lachende, huilende kinderen die de mijne zijn.
Vanmorgen dus ongi en de goedbedoelde opmerking van iemand- waar ik enorm veel van houd en hij van mij- of ik misschien dan toch vervroegd in de overgang ben.
Nu ben ik echt bang en zit het me nog hoger. Tijd voor mij om alles van mij af te schrijven. Tot op zekere hoogte. Ik ben namelijk ook niet echt het 'forum' tiepje, niet het tiepje die 'mijn vuile was buiten hangt'... Ik ben namelijk wel het tiepje die bang is om veroordeeld te worden en bevooroordeeld.
Two roads diverged in a wood and I - I took the one less traveled by, and that has made all the difference. ~R. Frost
zaterdag 26 maart 2011 om 12:19
zaterdag 26 maart 2011 om 12:25
Zo lang ben je nog niet bezig hoor! Slikte je de pil voordat je begon? Het kan gewoon soms langer duren dan je zou willen....
Je voelt je schuldig over je abortus van jaren terug. Heb je er wel eens over gedacht om hierover met een professioneel iemand te praten? Over het schuldgevoel?
Wat er toen gebeurd is, heeft niets te maken met het wel of niet zwanger worden in het heden hoor.... echt niet.
Je voelt je schuldig over je abortus van jaren terug. Heb je er wel eens over gedacht om hierover met een professioneel iemand te praten? Over het schuldgevoel?
Wat er toen gebeurd is, heeft niets te maken met het wel of niet zwanger worden in het heden hoor.... echt niet.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
zaterdag 26 maart 2011 om 12:31
Vervelend dat je dat gevoel hebt. Het is natuurlijk niet waar dat mensen gestraft worden door de natuur.
Maar.... 8 maanden is echt nog niet lang. Waar baseert diegene het op dat je in de vervroegde overgang zou zijn? Wat een onzin om dat zomaar te zeggen na 8 maanden. Als je een cyclus hebt, hoef je daar in principe niet van uit te gaan. Ik zou ovulatietesten gaan gebruiken! Sterkte met wachten.
Maar.... 8 maanden is echt nog niet lang. Waar baseert diegene het op dat je in de vervroegde overgang zou zijn? Wat een onzin om dat zomaar te zeggen na 8 maanden. Als je een cyclus hebt, hoef je daar in principe niet van uit te gaan. Ik zou ovulatietesten gaan gebruiken! Sterkte met wachten.
zaterdag 26 maart 2011 om 12:31
Thanks ladies! Doet deugd.
Ik weet het. Voel(de) me gedurende het neerpennen van mijn relaas ook behoorlijk l*llig.
Immers, ik ben 'pas' 8 maanden bezig. Als ik zo rondstruin en mee leef met de verhalen van anderen hier; de tijd welke hun bezig zijn, wat hun gedurende deze 'lijdensweg' (ik noem het maar even zo, want leuk is anders) hebben meegemaakt, etc... heb ik alleen maar een 'schrijntje' mee gemaakt en valt het allemaal reuze mee.
Ik twijfel aan mijn lichaam. Aldus mijn gyn is er niets mis. Zit het echt tussen mijn oren. Vind het alleen zo jammer dat hetgeen er tussen mijn oren zit zo 'sterk' is.
Mijn partner is mijn steun. hij is- zeg maar- mijn luchterige versie. Ik ben - in dit alles- de doemdenker en de zwaarmoedige.
@ Iris. Klopt. Ik voel me ook schuldig. met name omdat ik het destijds al niet wilde (de abortus), het "vrijwillig" maar tegen mijn zin heb laten doen. Ik heb met een professioneel gesproken, zelfs EMDR gehad. Heb het ook heel lang los kunnen laten hierna, maar het verleden duikt nu we enthousiast aan het proberen zijn en ik als ik toch weer ongi word op.
De pil heb ik vanaf juli 2008 tot en met juli 2010 geslikt.
Ik weet het. Voel(de) me gedurende het neerpennen van mijn relaas ook behoorlijk l*llig.
Immers, ik ben 'pas' 8 maanden bezig. Als ik zo rondstruin en mee leef met de verhalen van anderen hier; de tijd welke hun bezig zijn, wat hun gedurende deze 'lijdensweg' (ik noem het maar even zo, want leuk is anders) hebben meegemaakt, etc... heb ik alleen maar een 'schrijntje' mee gemaakt en valt het allemaal reuze mee.
Ik twijfel aan mijn lichaam. Aldus mijn gyn is er niets mis. Zit het echt tussen mijn oren. Vind het alleen zo jammer dat hetgeen er tussen mijn oren zit zo 'sterk' is.
Mijn partner is mijn steun. hij is- zeg maar- mijn luchterige versie. Ik ben - in dit alles- de doemdenker en de zwaarmoedige.
@ Iris. Klopt. Ik voel me ook schuldig. met name omdat ik het destijds al niet wilde (de abortus), het "vrijwillig" maar tegen mijn zin heb laten doen. Ik heb met een professioneel gesproken, zelfs EMDR gehad. Heb het ook heel lang los kunnen laten hierna, maar het verleden duikt nu we enthousiast aan het proberen zijn en ik als ik toch weer ongi word op.
De pil heb ik vanaf juli 2008 tot en met juli 2010 geslikt.
Two roads diverged in a wood and I - I took the one less traveled by, and that has made all the difference. ~R. Frost
zaterdag 26 maart 2011 om 12:43
Thanks.
Ga ik proberen (het tijd geven en natuurlijk om het e.a. wat tussen de oren zit los proberen te laten).
Mijn cyclus is alles behalve regelmatig. De laatste paar maanden ziet deze er meer uit als een 'lotto trekking'- 40- 37- 29-39- 37 en 25...
Ga ik proberen (het tijd geven en natuurlijk om het e.a. wat tussen de oren zit los proberen te laten).
Mijn cyclus is alles behalve regelmatig. De laatste paar maanden ziet deze er meer uit als een 'lotto trekking'- 40- 37- 29-39- 37 en 25...
Two roads diverged in a wood and I - I took the one less traveled by, and that has made all the difference. ~R. Frost
zaterdag 26 maart 2011 om 12:48
Mijn cyclus is ook nooit regelmatig geweest. Ook varierend van 28 dagen tot 42 dagen. Werd 'gewoon' in de vierde ronde zwanger.
Pure mazzel en het goede moment.
Na mijn eerste kind heeft mijn cyclus als het ware een reset gekregen. Toen was het elke keer precies om de 30 dagen.
Maar dan nog was het bij mijn tweede zwangerschap raak in een cyclus die ruim 6 weken duurde.
Probeer je wat dat betreft dus alsjeblieft geen zorgen te maken.
Ben lief voor jezelf
Pure mazzel en het goede moment.
Na mijn eerste kind heeft mijn cyclus als het ware een reset gekregen. Toen was het elke keer precies om de 30 dagen.
Maar dan nog was het bij mijn tweede zwangerschap raak in een cyclus die ruim 6 weken duurde.
Probeer je wat dat betreft dus alsjeblieft geen zorgen te maken.
Ben lief voor jezelf
Ja, dat vind ik echt.
zaterdag 26 maart 2011 om 12:53
Thanks... voor je bemoedigende woorden. Ik heb het eigenlijk met niemand erover hoe onregelmatig ik ben... en was ook daar enorm over aan het twijfelen.
Het rare is dat zelfs met de pil ik nog onregelmatig was.
I need to stop controlling me... raar tikje. Los laten gaan we doen.
Het rare is dat zelfs met de pil ik nog onregelmatig was.
I need to stop controlling me... raar tikje. Los laten gaan we doen.
Two roads diverged in a wood and I - I took the one less traveled by, and that has made all the difference. ~R. Frost
zaterdag 26 maart 2011 om 13:04
zaterdag 26 maart 2011 om 13:37
En wie zou jou straffen dan? God? De kosmos? Ben jij zo belangrijk dat een van beiden zich persoonlijk met jou bezig zou houden? Nee toch?
Zie jij wel eens mensen die een heel goed leven leiden vreselijk beloond worden? Ikke niet. En als er niemand is die beloningen uitdeelt, dan is er denk ik ook niemand die straffen uitdeelt.
Je hebt gewoon pech. Niets meer en niets minder. En de pech valt ook nog wel mee, want lichamelijk is er niets aan de hand, en na 8 maanden nog niet zwanger zijn is behoorlijk normaal, en geen lijdensweg.
Zie jij wel eens mensen die een heel goed leven leiden vreselijk beloond worden? Ikke niet. En als er niemand is die beloningen uitdeelt, dan is er denk ik ook niemand die straffen uitdeelt.
Je hebt gewoon pech. Niets meer en niets minder. En de pech valt ook nog wel mee, want lichamelijk is er niets aan de hand, en na 8 maanden nog niet zwanger zijn is behoorlijk normaal, en geen lijdensweg.
zaterdag 26 maart 2011 om 13:53
quote:Mariejan schreef op 26 maart 2011 @ 13:37:
En wie zou jou straffen dan? God? De kosmos? Ben jij zo belangrijk dat een van beiden zich persoonlijk met jou bezig zou houden? Nee toch?
Zie jij wel eens mensen die een heel goed leven leiden vreselijk beloond worden? Ikke niet. En als er niemand is die beloningen uitdeelt, dan is er denk ik ook niemand die straffen uitdeelt.
Je hebt gewoon pech. Niets meer en niets minder. En de pech valt ook nog wel mee, want lichamelijk is er niets aan de hand, en na 8 maanden nog niet zwanger zijn is behoorlijk normaal, en geen lijdensweg.
De enige die mij straft dat ben ik zelf. Ik ben niet zweverig. Ik geloof niet in 1 God, noch in de 'Kosmos', maar dat is weer een ander verhaal.
Ik zie mijzelf ook niet als iemand met 'pech' (net zoals (eerder) met 'lijdensweg' gebruik ik ook die term liever losjes), maar eerder iemand die bang is en nog enorm veel kleerscheuren heeft over gehouden uit het verleden. Ik ben geen prater, krop liever alles diep op van binnen...tenzij ik het echt niet meer voor me kan houden, dan pen ik het neer. Aangezien er hier meerdere zijn die net zoals ik in het zelfde schuitje zitten, besloot ik dat vandaag hier te doen.
Aangezien ik niet praat (met mijn omgeving) over mijn kinderwens, hoor ik ook niet of hetgeen ik momenteel mee maak en/ of ervaar 'normaal' is. Mede dankzij jouw berichtje en die van anderen weet ik dat nu dus wel. Dus dank daarvoor.
En wie zou jou straffen dan? God? De kosmos? Ben jij zo belangrijk dat een van beiden zich persoonlijk met jou bezig zou houden? Nee toch?
Zie jij wel eens mensen die een heel goed leven leiden vreselijk beloond worden? Ikke niet. En als er niemand is die beloningen uitdeelt, dan is er denk ik ook niemand die straffen uitdeelt.
Je hebt gewoon pech. Niets meer en niets minder. En de pech valt ook nog wel mee, want lichamelijk is er niets aan de hand, en na 8 maanden nog niet zwanger zijn is behoorlijk normaal, en geen lijdensweg.
De enige die mij straft dat ben ik zelf. Ik ben niet zweverig. Ik geloof niet in 1 God, noch in de 'Kosmos', maar dat is weer een ander verhaal.
Ik zie mijzelf ook niet als iemand met 'pech' (net zoals (eerder) met 'lijdensweg' gebruik ik ook die term liever losjes), maar eerder iemand die bang is en nog enorm veel kleerscheuren heeft over gehouden uit het verleden. Ik ben geen prater, krop liever alles diep op van binnen...tenzij ik het echt niet meer voor me kan houden, dan pen ik het neer. Aangezien er hier meerdere zijn die net zoals ik in het zelfde schuitje zitten, besloot ik dat vandaag hier te doen.
Aangezien ik niet praat (met mijn omgeving) over mijn kinderwens, hoor ik ook niet of hetgeen ik momenteel mee maak en/ of ervaar 'normaal' is. Mede dankzij jouw berichtje en die van anderen weet ik dat nu dus wel. Dus dank daarvoor.
Two roads diverged in a wood and I - I took the one less traveled by, and that has made all the difference. ~R. Frost
zaterdag 26 maart 2011 om 14:08
Je schreef: ik wordt gestraft. Ik weet het bijna zeker.
Dus daarmee ging ik ervan uit dat dat iemand anders is/iets dat jou straft. Vandaar.
Dat je bang bent dat je niet zwanger wordt, en dat 8 maanden als waanzinnig lang voelt, dat begrijp ik wel. Zeker als je een keer zomaar, ongevraagd zwanger bent geworden. Dat dat irrationele gedachten zijn, dat weet je zelf ook wel.
Misschien is het een goed idee om eens wat meer te gaan praten en minder dingen op te kroppen. In je hoofd kun je dingen vreselijk maken als er niemand is die je feedback geeft. Zoals je hier ook gemerkt hebt, helpt het wel als andere mensen je feedback op je gedachten geven.
Waarom praat je er niet over met vrienden en familie?
Dus daarmee ging ik ervan uit dat dat iemand anders is/iets dat jou straft. Vandaar.
Dat je bang bent dat je niet zwanger wordt, en dat 8 maanden als waanzinnig lang voelt, dat begrijp ik wel. Zeker als je een keer zomaar, ongevraagd zwanger bent geworden. Dat dat irrationele gedachten zijn, dat weet je zelf ook wel.
Misschien is het een goed idee om eens wat meer te gaan praten en minder dingen op te kroppen. In je hoofd kun je dingen vreselijk maken als er niemand is die je feedback geeft. Zoals je hier ook gemerkt hebt, helpt het wel als andere mensen je feedback op je gedachten geven.
Waarom praat je er niet over met vrienden en familie?
zaterdag 26 maart 2011 om 18:45
Je bent idd nog niet lang bezig om zwanger te worden.
Maar het hoeft ook helemaal niet aan jou lichaam te liggen.
Het kan ook zijn dat er bij je man/vriend iets aan de hand is.
Ik snap dat je daar niet op zit te wachten, en waarschijnlijk is er helemaal niets aan de hand, maar ook dat kan natuurlijk.
Veel succes met alles.
Probeer je zelf niet zoveel te 'plagen',
daar zal je zeker niet zwanger van raken .
Maar het hoeft ook helemaal niet aan jou lichaam te liggen.
Het kan ook zijn dat er bij je man/vriend iets aan de hand is.
Ik snap dat je daar niet op zit te wachten, en waarschijnlijk is er helemaal niets aan de hand, maar ook dat kan natuurlijk.
Veel succes met alles.
Probeer je zelf niet zoveel te 'plagen',
daar zal je zeker niet zwanger van raken .
