Kinderen
alle pijlers
Wanneer wist jij het?
woensdag 13 oktober 2010 om 20:55
Oké, dit gaat raar klinken, maar wanneer wist je dat je/jullie aan kinderen wilde beginnen?
Wij (partner en ik) denken er ook over na, maar mijn gedachtes slaan een beetje op hol....
Moeten we het wel doen want.....stel dat het kindje niet gezond is, de bevalling mis gaat, ik helemaal open scheur, we een huilbaby krijgen, we helemaal niet meer aan onszelf toekomen, het moederschap mij niet goed afgaat, we elkaar als partners verliezen omdat we gefocust zijn op de Kiss enz enz enz
Maar ik denk ook vaak... Wat ontzettend geweldig.
Denk ik echt teveel na. Hoe ging dat bij jullie? Ik ben nu 26, maar partner is al 40 dus we moeten toch wel keuzes gaan maken....help
Wij (partner en ik) denken er ook over na, maar mijn gedachtes slaan een beetje op hol....
Moeten we het wel doen want.....stel dat het kindje niet gezond is, de bevalling mis gaat, ik helemaal open scheur, we een huilbaby krijgen, we helemaal niet meer aan onszelf toekomen, het moederschap mij niet goed afgaat, we elkaar als partners verliezen omdat we gefocust zijn op de Kiss enz enz enz
Maar ik denk ook vaak... Wat ontzettend geweldig.
Denk ik echt teveel na. Hoe ging dat bij jullie? Ik ben nu 26, maar partner is al 40 dus we moeten toch wel keuzes gaan maken....help
woensdag 13 oktober 2010 om 20:59
Ik heb precies dezelfde gedachten...We zijn nu erg gelukkig, kunnen doen en laten wat we willen. Gaat dat echt zo drastisch veranderen of vind je daar je weg wel in? Aan de andere kant kan ik me geen leven voorstellen zonder kinderen...Collega's met kinderen vertellen me dat ze er liever eerder aan waren begonnen. (ipv half dertig, eind twintig) Al deze overwegingen spelen mee, terwijl voor mijn gevoel dit niet een rationele beslissing is. Twijfel, twijfel! Ik denk dus ook teveel na!
woensdag 13 oktober 2010 om 21:05
Nou, het soort dingen wat jij denkt, ook wel beren-op-de-weg genoemd, die dacht ik ook vantevoren, en ik dacht ze ook nog toen ik zwanger was, zelfs nog een week voorafgaand aan de bevalling (van de 1e dan). Heb nu met 2 kinderen weer andere beren. Ook bedacht ik me dat ik eigenlijk echt nooit zeker kon weten of ik het wel leuk zou vinden. Dat is ook zo, namelijk.
Dus op dit soort gedachten kun je helemaal niet afgaan, is mijn punt. Waarop dan wel? Ik had (wij hadden) wel het gevoel dat we met elkaar verder wilden, en wel MET kinderen. Eerst dachten we 'op termijn', en dat werd inene 'nu'. Wat we met z'n 2-en wilden doen: reizen, huis kopen, dat was wel gelukt, dat zal er ook wel mee te maken hebben gehad. Er kwam toen voor mijn gevoel ruimte voor een kindje (dit hoeft overigens niets met elkaar te maken te hebben)
O, en er moet niets. Je partner kan over 5 jaar ook nog best vader worden, hoor. Is misschien niet ideaal, maar ook weer niet zo raar.
Dus op dit soort gedachten kun je helemaal niet afgaan, is mijn punt. Waarop dan wel? Ik had (wij hadden) wel het gevoel dat we met elkaar verder wilden, en wel MET kinderen. Eerst dachten we 'op termijn', en dat werd inene 'nu'. Wat we met z'n 2-en wilden doen: reizen, huis kopen, dat was wel gelukt, dat zal er ook wel mee te maken hebben gehad. Er kwam toen voor mijn gevoel ruimte voor een kindje (dit hoeft overigens niets met elkaar te maken te hebben)
O, en er moet niets. Je partner kan over 5 jaar ook nog best vader worden, hoor. Is misschien niet ideaal, maar ook weer niet zo raar.
woensdag 13 oktober 2010 om 21:11
Ik heb die beren eigenlijk nooit gezien, ik had op een gegeven moment gewoon het gevoel dat de tijd rijp was om aan kinderen te beginnen. Gelukkig dacht (toen) vriend er hetzelfde over . Voor het zwanger zijn, en eigenlijk ook niet aan het eind van de zwangerschap, heb ik eigenlijk nooit nagedacht over de bevalling, uitscheuren of wat dan ook. Ik nam het gewoon als een gegeven dat het kind eruit zou moeten en dat heeft beide keren een hele gemakkelijke bevalling opgeleverd.
woensdag 13 oktober 2010 om 21:14
quote:Siefu schreef op 13 oktober 2010 @ 20:59:
Ik heb precies dezelfde gedachten...We zijn nu erg gelukkig, kunnen doen en laten wat we willen. Gaat dat echt zo drastisch veranderen of vind je daar je weg wel in? Aan de andere kant kan ik me geen leven voorstellen zonder kinderen...Collega's met kinderen vertellen me dat ze er liever eerder aan waren begonnen. (ipv half dertig, eind twintig) Al deze overwegingen spelen mee, terwijl voor mijn gevoel dit niet een rationele beslissing is. Twijfel, twijfel! Ik denk dus ook teveel na!Ohh wat fijn dat ik niet de enige ben met deze gedachte e.d. Wist ik natuurlijkwel, maar toch voelt het even heel fijn dit te lezen. Thanks.... Overigens, wat doe je er mee? Verder pijnzen?
Ik heb precies dezelfde gedachten...We zijn nu erg gelukkig, kunnen doen en laten wat we willen. Gaat dat echt zo drastisch veranderen of vind je daar je weg wel in? Aan de andere kant kan ik me geen leven voorstellen zonder kinderen...Collega's met kinderen vertellen me dat ze er liever eerder aan waren begonnen. (ipv half dertig, eind twintig) Al deze overwegingen spelen mee, terwijl voor mijn gevoel dit niet een rationele beslissing is. Twijfel, twijfel! Ik denk dus ook teveel na!Ohh wat fijn dat ik niet de enige ben met deze gedachte e.d. Wist ik natuurlijkwel, maar toch voelt het even heel fijn dit te lezen. Thanks.... Overigens, wat doe je er mee? Verder pijnzen?
woensdag 13 oktober 2010 om 21:19
quote:Siefu schreef op 13 oktober 2010 @ 20:59:
Ik heb precies dezelfde gedachten...We zijn nu erg gelukkig, kunnen doen en laten wat we willen. Gaat dat echt zo drastisch veranderen of vind je daar je weg wel in? Aan de andere kant kan ik me geen leven voorstellen zonder kinderen...Collega's met kinderen vertellen me dat ze er liever eerder aan waren begonnen. (ipv half dertig, eind twintig) Al deze overwegingen spelen mee, terwijl voor mijn gevoel dit niet een rationele beslissing is. Twijfel, twijfel! Ik denk dus ook teveel na!Ja dat gaat heel drastisch veranderen dan, maar je vind je weg er ook wel weer in (na een tijdje) Ik ben juist erg blij dat ik pas op latere leeftijd aan kinderen ben begonnen. Moet er niet aan denken om dit eind twintig al gedaan te hebben.
Ik heb precies dezelfde gedachten...We zijn nu erg gelukkig, kunnen doen en laten wat we willen. Gaat dat echt zo drastisch veranderen of vind je daar je weg wel in? Aan de andere kant kan ik me geen leven voorstellen zonder kinderen...Collega's met kinderen vertellen me dat ze er liever eerder aan waren begonnen. (ipv half dertig, eind twintig) Al deze overwegingen spelen mee, terwijl voor mijn gevoel dit niet een rationele beslissing is. Twijfel, twijfel! Ik denk dus ook teveel na!Ja dat gaat heel drastisch veranderen dan, maar je vind je weg er ook wel weer in (na een tijdje) Ik ben juist erg blij dat ik pas op latere leeftijd aan kinderen ben begonnen. Moet er niet aan denken om dit eind twintig al gedaan te hebben.
woensdag 13 oktober 2010 om 21:19
Ik peins een heel eind weg ja Mijn vriend denkt eigenlijk hetzelfde. Ik weet dat hij kinderen wil, maar hij weet nog niet wanneer. Ik denk dat dat wel scheelt. Ik denk dat als hij heel graag zou willen, dat ik dan ook sneller weet wanneer ik kinderen wil. Nu zijn we samen twee twijfelaars... Daarnaast hebben we geen kinderen in onze families of kennissenkring. Voelt een beetje als een sprong in het diepe...Maar wel weer leuk om de 1e te zijn!
Hoe denkt jou vriend erover?
Hoe denkt jou vriend erover?
woensdag 13 oktober 2010 om 21:20
En met nummer 2 weer hele andere zorgen/vragen. Kan ik van mijn 2e kind wel net zoveel houden als van mijn 1e want die kan nooit zo leuk/lief zijn als mijn 1e. En hoe ga ik het allemaal regelen 1 is nog makkelijk onder te brengen, maar 2 is al moeilijker. Ik denk dat je altijd angsten/ beren zal zien van te voren en als je er eenmaal inzit valt het vaak mee.
woensdag 13 oktober 2010 om 21:21
Ik ben 39 weken zwanger en twijfel nog steeds ben overigens 27
- Maar stel dat het niet gezond is, dan vind je wel een manier om ermee om te gaan. Zonde om daar je gedachten aan te verspillen.
- Als de bevalling mis gaat is ook iets wat helemaal niet zeker is en de bevalling op zich is maar zo'n klein onderdeel in het geheel.
- Als je helemaal open scheurt: Daar hebben ze hechtingen voor uitgevonden.
- Huilbaby: De meeste baby's huilen minimaal een uur per dag. Baby's die extreem veel huilen voelen zich vaak niet lekker en heel vaak is er een lichamelijke oorzaak. De babyfase is maar een klein deel van het hele leven van een mens, wil je daar je besluit van af laten hangen?
- Als het moederschap je niet goed afgaat: Daar ben je zelf bij. Je hoeft geen perfecte ouder te zijn, je wilt toch ook dat jouw kind fouten mag maken en leert dat dat ok is? Dan moet hij ook zien dat andere mensen fouten mogen maken.
- Partners: Daar ben je ook zelf bij. Houd tijd voor elkaar vrij en blijf met z'n 2en leuke dingen doen.
Zelfs als je denkt dat je er klaar voor bent, weet je het nooit zeker. Twijfels blijven en ik denk dat de twijfels je juist scherp houden.
Succes!
- Maar stel dat het niet gezond is, dan vind je wel een manier om ermee om te gaan. Zonde om daar je gedachten aan te verspillen.
- Als de bevalling mis gaat is ook iets wat helemaal niet zeker is en de bevalling op zich is maar zo'n klein onderdeel in het geheel.
- Als je helemaal open scheurt: Daar hebben ze hechtingen voor uitgevonden.
- Huilbaby: De meeste baby's huilen minimaal een uur per dag. Baby's die extreem veel huilen voelen zich vaak niet lekker en heel vaak is er een lichamelijke oorzaak. De babyfase is maar een klein deel van het hele leven van een mens, wil je daar je besluit van af laten hangen?
- Als het moederschap je niet goed afgaat: Daar ben je zelf bij. Je hoeft geen perfecte ouder te zijn, je wilt toch ook dat jouw kind fouten mag maken en leert dat dat ok is? Dan moet hij ook zien dat andere mensen fouten mogen maken.
- Partners: Daar ben je ook zelf bij. Houd tijd voor elkaar vrij en blijf met z'n 2en leuke dingen doen.
Zelfs als je denkt dat je er klaar voor bent, weet je het nooit zeker. Twijfels blijven en ik denk dat de twijfels je juist scherp houden.
Succes!
woensdag 13 oktober 2010 om 21:22
Mijn eierstokken rammelden zo hevig dat ik geen tegenargument van vriend kon horen. Toen wist ik het dus .
Mijn vriend wilde er niets van weten maar later wel. Inmiddels zijn we alweer een jaar papa en mama van een meisje. Mijn vriend zegt nu ook dat hij er liever vroeger aan begonnen was.
Het kan erg zwaar zijn, maar weet je... alles gaat voorbij. Als je openscheurt zal het helen, de misselijkheid gaat voorbij, een huilbaby huilt niet tot hij 18 is en tussendoor is er genoeg om van te genieten. En het wordt steeds leuker, nu het eerste moeilijke jaar voorbij is.
Mijn vriend wilde er niets van weten maar later wel. Inmiddels zijn we alweer een jaar papa en mama van een meisje. Mijn vriend zegt nu ook dat hij er liever vroeger aan begonnen was.
Het kan erg zwaar zijn, maar weet je... alles gaat voorbij. Als je openscheurt zal het helen, de misselijkheid gaat voorbij, een huilbaby huilt niet tot hij 18 is en tussendoor is er genoeg om van te genieten. En het wordt steeds leuker, nu het eerste moeilijke jaar voorbij is.
woensdag 13 oktober 2010 om 21:23
Ik was nog kind toen er op een dag een baby in mijn armen werd gelegd, daar kreeg ik zo'n overweldigend geluksgevoel bij, het enige dat door me heen ging is, dat wil ik ook. Ik ben dat moment nooit vergeten. Tegen de tijd dat ik 19 was, werd ik zo broedig, dat het moest gebeuren, anders zou ik zijn ontploft. Ik was net een maand 20 toen mijn zoon geboren werd, nog steeds het gelukkigste moment van mijn leven.
woensdag 13 oktober 2010 om 21:24
quote:Happyathome schreef op 13 oktober 2010 @ 20:55:
Moeten we het wel doen want.....stel dat het kindje niet gezond is, de bevalling mis gaat, ik helemaal open scheur, we een huilbaby krijgen, we helemaal niet meer aan onszelf toekomen, het moederschap mij niet goed afgaat, we elkaar als partners verliezen omdat we gefocust zijn op de Kiss enz enz enz
Deze dingen heb ik helemaal nooit gedacht. Ik dacht alleen maar "Zou ik een kind willen/kunnen opvoeden samen met mijn man en dat ook overwegend leuk kunnen vinden?" en toen ik een jaar of 32 was was het antwoord "Ja" en mijn man zat een paar maanden later op dezelfde golflengte.
Ik probeerde me op een dag weer voor te stellen hoe het zou zijn als ik in verwachting zou zijn. En ik dacht niet gelijk "fuuuuuuuuuuck...", maar vond het wel leuk, dat was het moment dat ik besloot tegen mijn man te zeggen dat ik een kind wilde.
Mijn man denkt nooit zo aan de toekomst namelijk, ik wel, en als ik dan zeg wat ik wil/denk/vind, dan schrikt ie zich het leplazarus, moet een paar maanden wennen en uiteindelijk vind ie het meestal ook een goed idee.
Ik heb nooit klapperende eierstokken ofzo gehad en zie eigenlijk ook niet op tegen problemen die tijdelijk van aard zijn. Volgens mij heeft het krijgen van kinderen bij vrienden of familie ook niet echt invloed gehad bij ons, iedereen om ons heen is daarin namelijk al stukken verder. Ik denk dat van "Nog zeker niet" tot aan "Ja" een half jaar geduurd heeft ongeveer.
Maar goed, nu nog zwanger worden natuurlijk...
Moeten we het wel doen want.....stel dat het kindje niet gezond is, de bevalling mis gaat, ik helemaal open scheur, we een huilbaby krijgen, we helemaal niet meer aan onszelf toekomen, het moederschap mij niet goed afgaat, we elkaar als partners verliezen omdat we gefocust zijn op de Kiss enz enz enz
Deze dingen heb ik helemaal nooit gedacht. Ik dacht alleen maar "Zou ik een kind willen/kunnen opvoeden samen met mijn man en dat ook overwegend leuk kunnen vinden?" en toen ik een jaar of 32 was was het antwoord "Ja" en mijn man zat een paar maanden later op dezelfde golflengte.
Ik probeerde me op een dag weer voor te stellen hoe het zou zijn als ik in verwachting zou zijn. En ik dacht niet gelijk "fuuuuuuuuuuck...", maar vond het wel leuk, dat was het moment dat ik besloot tegen mijn man te zeggen dat ik een kind wilde.
Mijn man denkt nooit zo aan de toekomst namelijk, ik wel, en als ik dan zeg wat ik wil/denk/vind, dan schrikt ie zich het leplazarus, moet een paar maanden wennen en uiteindelijk vind ie het meestal ook een goed idee.
Ik heb nooit klapperende eierstokken ofzo gehad en zie eigenlijk ook niet op tegen problemen die tijdelijk van aard zijn. Volgens mij heeft het krijgen van kinderen bij vrienden of familie ook niet echt invloed gehad bij ons, iedereen om ons heen is daarin namelijk al stukken verder. Ik denk dat van "Nog zeker niet" tot aan "Ja" een half jaar geduurd heeft ongeveer.
Maar goed, nu nog zwanger worden natuurlijk...
woensdag 13 oktober 2010 om 21:30
quote:Siefu schreef op 13 oktober 2010 @ 21:19:
Ik peins een heel eind weg ja Mijn vriend denkt eigenlijk hetzelfde. Ik weet dat hij kinderen wil, maar hij weet nog niet wanneer. Ik denk dat dat wel scheelt. Ik denk dat als hij heel graag zou willen, dat ik dan ook sneller weet wanneer ik kinderen wil. Nu zijn we samen twee twijfelaars... Daarnaast hebben we geen kinderen in onze families of kennissenkring. Voelt een beetje als een sprong in het diepe...Maar wel weer leuk om de 1e te zijn!
Hoe denkt jou vriend erover?Mijn vriend twijfelt. Denkt dat ie teveel moet opgeven. We onze vrijheid verliezen. Spontane etentjes, weekendjes weg e.d. Over zijn. Hij wil eigenlijk geen oude vader zijn.dat zou betekenen dat we geen jaren meer moeten wachten. Aan de andere kant dus de twijfel. Bah... wat moet ik
Ik peins een heel eind weg ja Mijn vriend denkt eigenlijk hetzelfde. Ik weet dat hij kinderen wil, maar hij weet nog niet wanneer. Ik denk dat dat wel scheelt. Ik denk dat als hij heel graag zou willen, dat ik dan ook sneller weet wanneer ik kinderen wil. Nu zijn we samen twee twijfelaars... Daarnaast hebben we geen kinderen in onze families of kennissenkring. Voelt een beetje als een sprong in het diepe...Maar wel weer leuk om de 1e te zijn!
Hoe denkt jou vriend erover?Mijn vriend twijfelt. Denkt dat ie teveel moet opgeven. We onze vrijheid verliezen. Spontane etentjes, weekendjes weg e.d. Over zijn. Hij wil eigenlijk geen oude vader zijn.dat zou betekenen dat we geen jaren meer moeten wachten. Aan de andere kant dus de twijfel. Bah... wat moet ik
woensdag 13 oktober 2010 om 21:58
Maak voor jezelf een lijst wat wil ik allemaal nog doen voor ik een kind krijg en ga het allemaal doen. Ja je leven veranderd drastisch en de eerste tijd is dat heel erg wennen, kan je echt balen dat sommige dingen niet meer zo makkelijk gaan. Spontaan uit eten, 's avond samen weg dat soort dingen.
Ik wist altijd al dat ik kinderen wilde, maar pas met 28 ofzo was ik er echt klaar voor, 3 jaar later mijn vriend ook. Getwijfeld over: kunnen wij dit wel? gaat het wel goed? gehad tot week 36 van mijn zwangerschap. Toen werd ik bijna overmoedig:dit doe ik even.
Mijn zoon is nu 6 maanden en ondanks dat mijn leven totaal anders is nu, is het ook genieten. Je kunt je het niet voorstellen als je het niet meemaakt. Hoeveel je van een ander mens kan houden. En om toch nog een beetje leuke dingen te kunnen doen: goed communiceren met je partner en af en toe oppas regelen en er even tussenuit, al is het maar twee uurtjes.
Enne mijn vader heeft een halfzus die bijna 30 jaar met hem scheelt, mijn opa was 50+ toen zij geboren werd. Dus rustig aan, jullie hebben nog geen haast.
Ik wist altijd al dat ik kinderen wilde, maar pas met 28 ofzo was ik er echt klaar voor, 3 jaar later mijn vriend ook. Getwijfeld over: kunnen wij dit wel? gaat het wel goed? gehad tot week 36 van mijn zwangerschap. Toen werd ik bijna overmoedig:dit doe ik even.
Mijn zoon is nu 6 maanden en ondanks dat mijn leven totaal anders is nu, is het ook genieten. Je kunt je het niet voorstellen als je het niet meemaakt. Hoeveel je van een ander mens kan houden. En om toch nog een beetje leuke dingen te kunnen doen: goed communiceren met je partner en af en toe oppas regelen en er even tussenuit, al is het maar twee uurtjes.
Enne mijn vader heeft een halfzus die bijna 30 jaar met hem scheelt, mijn opa was 50+ toen zij geboren werd. Dus rustig aan, jullie hebben nog geen haast.
woensdag 13 oktober 2010 om 21:58
Paar jaar voordat ik daadwerkelijk zwanger was, wist ik al dat ik een kind wilde. Mijn hormonen waren echt niet meer te stuiten en van een rationeel wezen veranderde ik in een broedmachine. Toen was het nog wachten op mijn lief, want hij had vooral last van koudwatervrees. Toen we besloten dat het dat jaar maar eens moest gebeuren, was ik binnen no time echt zwanger (hehe, had er al drie jaar op zitten wachten ofzo).
woensdag 13 oktober 2010 om 22:07
quote:Joy4britt schreef op 13 oktober 2010 @ 21:58:
Maak voor jezelf een lijst wat wil ik allemaal nog doen voor ik een kind krijg en ga het allemaal doen.
En halverwege bedenk je je dan vast dat je allemaal tamelijk onzinnige dingen op die lijst hebt staan.
Ik bedacht me namelijk net dat deze gedachtengang ook nog een rol speelde in mijn beslissingsprocess: Wat als ik op mijn sterfbed lig, wat zou ik hebben willen gedaan of willen hebben meegemaakt? Nou, ik zou niet treuren om het feit dat ik nooit in Australie ben geweest, maar wel als ik nooit had geprobeerd om moeder te worden.
Maak voor jezelf een lijst wat wil ik allemaal nog doen voor ik een kind krijg en ga het allemaal doen.
En halverwege bedenk je je dan vast dat je allemaal tamelijk onzinnige dingen op die lijst hebt staan.
Ik bedacht me namelijk net dat deze gedachtengang ook nog een rol speelde in mijn beslissingsprocess: Wat als ik op mijn sterfbed lig, wat zou ik hebben willen gedaan of willen hebben meegemaakt? Nou, ik zou niet treuren om het feit dat ik nooit in Australie ben geweest, maar wel als ik nooit had geprobeerd om moeder te worden.
woensdag 13 oktober 2010 om 22:16
Dankjewel dankjewel allemaal.
Zit hier te snuffen achter mijn pc. Nooit gedacht dat het zo erg zou leven bij me.
Dingen moeten doen voor het moeder worden heb ik niet echt geloof ik. Wel veel maaren en daar moet ik vanaf.
Bedenk me opeens dat ik helemaal geen familie in de buurt heb wonen om op te passen en net verhuist dus ook nog weinig vrienden hier...
Zit hier te snuffen achter mijn pc. Nooit gedacht dat het zo erg zou leven bij me.
Dingen moeten doen voor het moeder worden heb ik niet echt geloof ik. Wel veel maaren en daar moet ik vanaf.
Bedenk me opeens dat ik helemaal geen familie in de buurt heb wonen om op te passen en net verhuist dus ook nog weinig vrienden hier...
woensdag 13 oktober 2010 om 23:00
quote:Happyathome schreef op 13 oktober 2010 @ 20:55:Moeten we het wel doen want.....stel dat het kindje niet gezond is, de bevalling mis gaat, ik helemaal open scheur, we een huilbaby krijgen, we helemaal niet meer aan onszelf toekomen, het moederschap mij niet goed afgaat, we elkaar als partners verliezen omdat we gefocust zijn op de Kiss enz enz enz
Zoals mijn broer vanavond al zei over hetzelfde onderwerp: als je al deze risico's wil voorkomen kan je het beste direct voor de trein springen, dan weet je zeker dat je nooit meer wat ergs overkomt. In werkelijkheid moet je in het leven nou eenmaal wel eens een angstige stap nemen om verder te komen en risico's horen bij het leven.
Het is natuurlijk wel zo dat je nooit echt helemaal klaar bent voor de verandering die een kind brengt, maar daar zal je ook wel aan wennen.
p.s. mogelijk ben ik onze eigen keuze aan het goedpraten
(al is mijn angst vooral het effect van dit kabinet).
Zoals mijn broer vanavond al zei over hetzelfde onderwerp: als je al deze risico's wil voorkomen kan je het beste direct voor de trein springen, dan weet je zeker dat je nooit meer wat ergs overkomt. In werkelijkheid moet je in het leven nou eenmaal wel eens een angstige stap nemen om verder te komen en risico's horen bij het leven.
Het is natuurlijk wel zo dat je nooit echt helemaal klaar bent voor de verandering die een kind brengt, maar daar zal je ook wel aan wennen.
p.s. mogelijk ben ik onze eigen keuze aan het goedpraten
(al is mijn angst vooral het effect van dit kabinet).
woensdag 13 oktober 2010 om 23:49
@Yetiman: Hier ook grote angst voor de beslissingen van "ons" kabinet. maar bedenk dat je daarin niet alleen staat. Mijn zoon is nu 6 maanden en als de plannen voor 2012 door gaan, heeft werken voor mij geen zin meer......
We zullen dan weer ouderwets aan ruiloppas gaan doen ofzo. of te wel jij past ma en di op mijn kids en ik wo en do op die van jou...of we worden allemaal thuisblijfmoeder en kunnen elke dag om 10 uur samen koffie drinken (wel zonder koekje want die kunnen we niet meer betalen...)
We zullen dan weer ouderwets aan ruiloppas gaan doen ofzo. of te wel jij past ma en di op mijn kids en ik wo en do op die van jou...of we worden allemaal thuisblijfmoeder en kunnen elke dag om 10 uur samen koffie drinken (wel zonder koekje want die kunnen we niet meer betalen...)
donderdag 14 oktober 2010 om 18:49
@happyathome. Wij weten het nu bijna 3 maanden. Altijd gedacht geen kindjes, maar in de vakantie is bij ons allebei de knop om gegaan en na de vakantie hebben we dit tegen elkaar gezegd. Heel apart, hebben we gevierd met een etentje. Ben nu bijna twee weken gestopt met de pil, vorige week weer die twijfels die jij ook schrijft, maar nu gaan we er vol voor. Wel heel spannend hoor. Succes met denken!
