Kinderen
alle pijlers
wat vinden jullie?
dinsdag 10 maart 2009 om 16:50
Een vriendin van me heeft maanden geleden een vroege miskraam gehad. Ze was 5 weken zwanger (1 week overtijd). Heel verdrietig en ik heb haar zo goed mogelijk getroost. Ze heeft geen relatie maar heeft wel een tijd met de man waarvan ze zwanger was samengewoond. (toen ze zwanger raakte niet meer dus).
Nu heb ik vorige week tegen haar gezegd dat het misschien maar goed is geweest en dat ze toch door moet.
Dit omdat ik me een beetje irriteerde aan haar opmerkingen: "ik heb mijn kindje verloren". Ik had het gevoel dat ze hierin bleef hangen. Bovendien verlies je in mijn ogen geen kindje als je een week overtijd bent geweest. Ik heb zelf 2 miskramen gehad en was heus verdrietig maar met alle respect voor iedereen..je kan toch niet spreken over een kindje verliezen?
Ik weet dat iedereen anders met verdriet omgaat en dat je daar respect voor moet hebben maar ik kreeg een beetje een boos gevoel als zij het vergelijkt met eenkind verliezen.
Nu heb ik vorige week tegen haar gezegd dat het misschien maar goed is geweest en dat ze toch door moet.
Dit omdat ik me een beetje irriteerde aan haar opmerkingen: "ik heb mijn kindje verloren". Ik had het gevoel dat ze hierin bleef hangen. Bovendien verlies je in mijn ogen geen kindje als je een week overtijd bent geweest. Ik heb zelf 2 miskramen gehad en was heus verdrietig maar met alle respect voor iedereen..je kan toch niet spreken over een kindje verliezen?
Ik weet dat iedereen anders met verdriet omgaat en dat je daar respect voor moet hebben maar ik kreeg een beetje een boos gevoel als zij het vergelijkt met eenkind verliezen.
dinsdag 10 maart 2009 om 17:18
En ik lees nu dat die miskraam maanden geleden was? dan vind ik de opmerking je moet toch door helemaal niet ontactisch, want dat is gewoon zo. Als je maanden na een miskraam bij 5 weken nog zo verdrietig bent dat je niet vooruit kan kijken, dan vind ik persoonlijk dat je niet goed bezig bent. Dus nee, niet niet tactloos en wat mij betreft terecht.
dinsdag 10 maart 2009 om 17:20
Je bedoelt dat het misschien maar goed is geweest (de miskraam), omdat ze die relatie nu niet meer heeft?
Ik heb met mijn ex heel erg lang geprobeerd om kinderen te krijgen en toen die relatie over ging, heb ik vaak te horen gekregen dat het maar goed was dat er geen kinderen waren gekomen. Dat deed me eerlijk gezegd best wel pijn.
Tuurlijk was het niet een ideale en wenselijke situatie geweest als we uit elkaar waren gegaan met kleine kindjes, maar ik wilde toen wel heel graag kinderen en het verdriet elke maand weer, als het weer niet gelukt was, kan ik me nog helder voor de geest halen!
Gelukkig heb ik nu een superlieve vent én mooie dochter.
Een half jaar na haar geboorte heb ik een miskraam gehad met 5 weken en eerlijk gezegd tilde ik daar ook niet zo heel zwaar aan. Maar dat is heel persoonlijk en erg afhankelijk van je persoonlijke situatie op dat moment.
De 1 ervaart het echt als een kind verliezen en de ander 'stapt er redelijk snel overheen'.
Ik was wel verdrietig, maar na een weekje was ik dat gevoel wel weer kwijt. Ik was toen niet gepland zwanger en dat heeft voor mij ook wel meegespeeld denk ik.
Als ik een miskraam bij 5 weken zou hebben gehad in die periode met mijn ex was ik er zeker weten kapot van geweest, maar ik zou het zeker niet ervaren als een kindje verliezen! Dat is in mijn ogen echt wat anders. Maar verdriet doen kan het zeker!
Ik denk dus dat je heel voorzichtig moet zijn met het oordelen over iemands gevoel. Wat voor jou geldt hoeft voor haar niet te gelden.
Ik ben het dus ook eens met Banba, misschien denkt zij wel, wanneer heb ik weer een relatie waarin mijn kinderwens vervuld kan worden?
Ik heb met mijn ex heel erg lang geprobeerd om kinderen te krijgen en toen die relatie over ging, heb ik vaak te horen gekregen dat het maar goed was dat er geen kinderen waren gekomen. Dat deed me eerlijk gezegd best wel pijn.
Tuurlijk was het niet een ideale en wenselijke situatie geweest als we uit elkaar waren gegaan met kleine kindjes, maar ik wilde toen wel heel graag kinderen en het verdriet elke maand weer, als het weer niet gelukt was, kan ik me nog helder voor de geest halen!
Gelukkig heb ik nu een superlieve vent én mooie dochter.
Een half jaar na haar geboorte heb ik een miskraam gehad met 5 weken en eerlijk gezegd tilde ik daar ook niet zo heel zwaar aan. Maar dat is heel persoonlijk en erg afhankelijk van je persoonlijke situatie op dat moment.
De 1 ervaart het echt als een kind verliezen en de ander 'stapt er redelijk snel overheen'.
Ik was wel verdrietig, maar na een weekje was ik dat gevoel wel weer kwijt. Ik was toen niet gepland zwanger en dat heeft voor mij ook wel meegespeeld denk ik.
Als ik een miskraam bij 5 weken zou hebben gehad in die periode met mijn ex was ik er zeker weten kapot van geweest, maar ik zou het zeker niet ervaren als een kindje verliezen! Dat is in mijn ogen echt wat anders. Maar verdriet doen kan het zeker!
Ik denk dus dat je heel voorzichtig moet zijn met het oordelen over iemands gevoel. Wat voor jou geldt hoeft voor haar niet te gelden.
Ik ben het dus ook eens met Banba, misschien denkt zij wel, wanneer heb ik weer een relatie waarin mijn kinderwens vervuld kan worden?
dinsdag 10 maart 2009 om 17:22
quote:arwen173 schreef op 10 maart 2009 @ 17:12:
[...]
Banba, dat vind ik niet hetzelfde, je mag in mijn ogen zeker verdrietig zijn om een miskraam, maar je moet het niet vergelijken met een kindje verliezen.Nee klopt arwen, de vergelijking is inderdaad niet zo denderend. Wat ik wou aangeven is dat je niet minder 'recht' hebt op verdriet, omdat een ander 'meer reden heeft' om verdrietig te zijn.
[...]
Banba, dat vind ik niet hetzelfde, je mag in mijn ogen zeker verdrietig zijn om een miskraam, maar je moet het niet vergelijken met een kindje verliezen.Nee klopt arwen, de vergelijking is inderdaad niet zo denderend. Wat ik wou aangeven is dat je niet minder 'recht' hebt op verdriet, omdat een ander 'meer reden heeft' om verdrietig te zijn.
The time is now
dinsdag 10 maart 2009 om 17:25
Je kan hier een hele discussie voeren of het kindje of een klompje cellen gaat, maar het gaat in deze om het gevoel van je vriendin. Voor haar voelt het als dat ze haar kindje is verloren. En dat is heel erg verdrietig.
Jij hebt goed bedoelt een opmerking gemaakt die wellicht niet zo goed is gevallen bij haar. Het is niet fijn als je verdrietig bent dat een ander dat verdriet bagatelliseert. Aan de andere kant heb jij juist op dit vlak het nodige meegemaakt. Jij hebt het meegemaakt dat je kindje overleed toen het 40 weken oud was. Dat lijkt mij nog vele malen moeilijker. Uiteindelijk gaat het er echter niet om wat het ergst is. Wat jij hebt meegemaakt of wat zij nu meemaakt. Beiden is (heel erg) verdrietig.
Ik zou erop terugkomen bij haar. Zeggen dat je haar verdriet niet wilt bagatelliseren, maar dat het voor jou ook moeilijk is gezien het gebeurde. Vertel haar gerust dat je juist uit zorg voor haar, haar een schop onder de kond wilde geven omdat je bang was dat ze zich teveel in haar verdriet zou verliezen.
Dat is alleen maar heel erg eerlijk om te doen en daarmee toon je je in mijn ogen een top-vriendin!!!
Jij hebt goed bedoelt een opmerking gemaakt die wellicht niet zo goed is gevallen bij haar. Het is niet fijn als je verdrietig bent dat een ander dat verdriet bagatelliseert. Aan de andere kant heb jij juist op dit vlak het nodige meegemaakt. Jij hebt het meegemaakt dat je kindje overleed toen het 40 weken oud was. Dat lijkt mij nog vele malen moeilijker. Uiteindelijk gaat het er echter niet om wat het ergst is. Wat jij hebt meegemaakt of wat zij nu meemaakt. Beiden is (heel erg) verdrietig.
Ik zou erop terugkomen bij haar. Zeggen dat je haar verdriet niet wilt bagatelliseren, maar dat het voor jou ook moeilijk is gezien het gebeurde. Vertel haar gerust dat je juist uit zorg voor haar, haar een schop onder de kond wilde geven omdat je bang was dat ze zich teveel in haar verdriet zou verliezen.
Dat is alleen maar heel erg eerlijk om te doen en daarmee toon je je in mijn ogen een top-vriendin!!!
dinsdag 10 maart 2009 om 17:26
ik snap je wel hoor banba, verdriet is verdriet, net zoals zeggen bij je oma, ach ze was 85, dan nog kan je heel verdrietig zijn. Maar ik vind het persoonlijk gewoon niet gezond als je maanden na een miskraam bij 5 weken het zo zwaar opneemt dat je spreekt over een kindje verliezen en dat je niet vooruit kan kijken. Het is niet zo dat voor elke gebeurtenis een vastgestelde limiet aan verdriet gerechtvaardigd is ofzo, maar dit vind ik buiten proportie. En als het mijn vriendin was geweest had ik hetzelfde gereageerd als TO
dinsdag 10 maart 2009 om 17:26
Lizett, ik zou er hetzelfde over denken als jij. Toch moet je oppassen waar tact in deze blijft. Ik was er niet bij, maar misschien had je de gedachte een beetje meer voor jezelf kunnen houden (en in latere tijden indien nodig nog eens bespreken dat het misschien wel beter was, vanwege reden zus en zo)?
Maar goed, snappen doe ik het wel. Ik zie het ook niet als een kindje, maar als een verlies van een verwachting. Ik weet bijvoorbeeld ook niet hoe diep die kinderwens zit en hoe lang zij er al op zat te wachten. Tis niet dat ze volgende maand er weer opnieuw voor zou kunnen gaan, bij gebrek aan relatie. Als haar wens op een kind zó groot is, kan het vooruitzicht dan wrang zijn.
Ik vind wel dat je als vriendin niet teveel in verdriet hoeft mee te gaan. Soms kan een ontnuchterende opmerking best werken om iemand op weg te helpen weer verder te kijken. Want tis zinloos om in een te slachtofferige rol te blijven hangen (hoewel het woord niet echt past in deze situatie). Dus ik zou misschien wel voorzichtig kunnen zeggen dat ze ook weer verder moet proberen te kijken, want dat het haar niks brengt om erin te blijven hangen. Geef het een plekje en ga door.
Maar goed, snappen doe ik het wel. Ik zie het ook niet als een kindje, maar als een verlies van een verwachting. Ik weet bijvoorbeeld ook niet hoe diep die kinderwens zit en hoe lang zij er al op zat te wachten. Tis niet dat ze volgende maand er weer opnieuw voor zou kunnen gaan, bij gebrek aan relatie. Als haar wens op een kind zó groot is, kan het vooruitzicht dan wrang zijn.
Ik vind wel dat je als vriendin niet teveel in verdriet hoeft mee te gaan. Soms kan een ontnuchterende opmerking best werken om iemand op weg te helpen weer verder te kijken. Want tis zinloos om in een te slachtofferige rol te blijven hangen (hoewel het woord niet echt past in deze situatie). Dus ik zou misschien wel voorzichtig kunnen zeggen dat ze ook weer verder moet proberen te kijken, want dat het haar niks brengt om erin te blijven hangen. Geef het een plekje en ga door.
dinsdag 10 maart 2009 om 18:07
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ga ook nog een keer met vriendin praten en vooral aangeven dat ik haar verdriet niet wil bagataliseren.
Dat ik hoop dat ze weer vooruit kan kijken en het verdriet een plek kan geven. Ik denk (wat jullie ook opmerkten) dat het een verlies van een verwachting is. Ze had geen stabiele relatie en dat was ook haar enigste relatie die ze ooit heeft gehad dus misschien is ze bang wel nooit moeder te worden..? Dit ga ik gewoon eerlijk aan haar vragen.
Het is inderdaad maanden geleden, ze is ook een tijd thuis gebleven van haar werk 'om het verlies van haar baby" zoals ze het tegen me zei. Ik wil helemaal niet koud doen maar dat vind ik toch echt niet. Ik wil dat ze het een beetje in perspektief ziet.
Ik heb zelf trouwens geen doodgeboren kindje gehad maar mijn schoonzusje en heb het verdriet van dichtbij meegemaakt.
Dat ik ook nog opmerkte dat 'het misschien maar beter was' dat was misschien niet zo tactvol. Dat is trouwens ook tegen mij gezegd toen ik een miskraam kreeg door de gyneacoloog. Inderdaad dat de natuur dat zelf regelt.
Maargoed, ik hoop dat vriendin is bijgetrokken want ze was zo kwaad. Ik ga haar bellen!
Ik ga ook nog een keer met vriendin praten en vooral aangeven dat ik haar verdriet niet wil bagataliseren.
Dat ik hoop dat ze weer vooruit kan kijken en het verdriet een plek kan geven. Ik denk (wat jullie ook opmerkten) dat het een verlies van een verwachting is. Ze had geen stabiele relatie en dat was ook haar enigste relatie die ze ooit heeft gehad dus misschien is ze bang wel nooit moeder te worden..? Dit ga ik gewoon eerlijk aan haar vragen.
Het is inderdaad maanden geleden, ze is ook een tijd thuis gebleven van haar werk 'om het verlies van haar baby" zoals ze het tegen me zei. Ik wil helemaal niet koud doen maar dat vind ik toch echt niet. Ik wil dat ze het een beetje in perspektief ziet.
Ik heb zelf trouwens geen doodgeboren kindje gehad maar mijn schoonzusje en heb het verdriet van dichtbij meegemaakt.
Dat ik ook nog opmerkte dat 'het misschien maar beter was' dat was misschien niet zo tactvol. Dat is trouwens ook tegen mij gezegd toen ik een miskraam kreeg door de gyneacoloog. Inderdaad dat de natuur dat zelf regelt.
Maargoed, ik hoop dat vriendin is bijgetrokken want ze was zo kwaad. Ik ga haar bellen!
dinsdag 10 maart 2009 om 18:26
quote:Star schreef op 10 maart 2009 @ 17:17:
Ik ben blij dat mijn vriendinnen wel zeiden dat het maar beter was, want ze hadden gewoon gelijk. In een heel hoog (90 of 95 dacht ik) percentage gaat het mis in verband met een aanlegfout en dan zit je er echt niet op te wachten dat het blijft zitten, hoe lullig ook.
Ja, dit ben ik wel met je eens. Maar ik had uit de openingspost meer het idee dat ze het zei omdat de vriend van haar vriendin vertrokken was en ze dan wel van hem een kindje had gehad. In die zin vind ik dat je niet kan zeggen dat ze zonder kind beter af is.
Niet in reactie op bovenstaande maar ik had ook niet zo snel gelezen dat de miskraam al langer geleden is.
Ik ben blij dat mijn vriendinnen wel zeiden dat het maar beter was, want ze hadden gewoon gelijk. In een heel hoog (90 of 95 dacht ik) percentage gaat het mis in verband met een aanlegfout en dan zit je er echt niet op te wachten dat het blijft zitten, hoe lullig ook.
Ja, dit ben ik wel met je eens. Maar ik had uit de openingspost meer het idee dat ze het zei omdat de vriend van haar vriendin vertrokken was en ze dan wel van hem een kindje had gehad. In die zin vind ik dat je niet kan zeggen dat ze zonder kind beter af is.
Niet in reactie op bovenstaande maar ik had ook niet zo snel gelezen dat de miskraam al langer geleden is.
dinsdag 10 maart 2009 om 18:33
Heel goed dat je gaat bellen Lizet. Je zult heel erg gelijk hebben gehad maar pijnlijk is het wel als het bij haar zo hard aankwam. Dat kun je toch ook zeggen? Dat het bedoeld was als hart onder de riem en dat je haar wil behouden voor het blijven hangen in haar verdriet maar dat je het heel naar vindt dat het bij haar zo hard is aangekomen?
Bel haar (en stuur haar een lieve kaart), dan denk ik dat het helemaal goed is hoor.
(f)
Bel haar (en stuur haar een lieve kaart), dan denk ik dat het helemaal goed is hoor.
(f)
dinsdag 10 maart 2009 om 18:38
quote:Lizett schreef op 10 maart 2009 @ 18:07:
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ga ook nog een keer met vriendin praten en vooral aangeven dat ik haar verdriet niet wil bagataliseren.
Dat ik hoop dat ze weer vooruit kan kijken en het verdriet een plek kan geven. Ik denk (wat jullie ook opmerkten) dat het een verlies van een verwachting is. Ze had geen stabiele relatie en dat was ook haar enigste relatie die ze ooit heeft gehad dus misschien is ze bang wel nooit moeder te worden..? Dit ga ik gewoon eerlijk aan haar vragen.
Het is inderdaad maanden geleden, ze is ook een tijd thuis gebleven van haar werk 'om het verlies van haar baby" zoals ze het tegen me zei. Ik wil helemaal niet koud doen maar dat vind ik toch echt niet. Ik wil dat ze het een beetje in perspektief ziet.
Ik heb zelf trouwens geen doodgeboren kindje gehad maar mijn schoonzusje en heb het verdriet van dichtbij meegemaakt.
Dat ik ook nog opmerkte dat 'het misschien maar beter was' dat was misschien niet zo tactvol. Dat is trouwens ook tegen mij gezegd toen ik een miskraam kreeg door de gyneacoloog. Inderdaad dat de natuur dat zelf regelt.
Maargoed, ik hoop dat vriendin is bijgetrokken want ze was zo kwaad. Ik ga haar bellen!
Super dat je haar gaat bellen.
Ik kan me, nu je de situatie hebt omschreven, toch wel inleven in haar reactie. Dit was haar enige relatie die ze ooit heeft gehad en waarschijnlijk vreest ze nu idd dat ze nooit moeder zal worden. Als je heel graag kinderen wilt hebben, is de gedachte dat je wellicht nooit kinderen zult krijgen vrij moeilijk om te verteren. Als mijn vriendin dan tegen mij zou zeggen dat het maar het beste is, zou ik ook behoorlijk kwaad en gekwetst zijn. Misschien blijft ze erin hangen omdat ze het niet durft los te laten.
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ga ook nog een keer met vriendin praten en vooral aangeven dat ik haar verdriet niet wil bagataliseren.
Dat ik hoop dat ze weer vooruit kan kijken en het verdriet een plek kan geven. Ik denk (wat jullie ook opmerkten) dat het een verlies van een verwachting is. Ze had geen stabiele relatie en dat was ook haar enigste relatie die ze ooit heeft gehad dus misschien is ze bang wel nooit moeder te worden..? Dit ga ik gewoon eerlijk aan haar vragen.
Het is inderdaad maanden geleden, ze is ook een tijd thuis gebleven van haar werk 'om het verlies van haar baby" zoals ze het tegen me zei. Ik wil helemaal niet koud doen maar dat vind ik toch echt niet. Ik wil dat ze het een beetje in perspektief ziet.
Ik heb zelf trouwens geen doodgeboren kindje gehad maar mijn schoonzusje en heb het verdriet van dichtbij meegemaakt.
Dat ik ook nog opmerkte dat 'het misschien maar beter was' dat was misschien niet zo tactvol. Dat is trouwens ook tegen mij gezegd toen ik een miskraam kreeg door de gyneacoloog. Inderdaad dat de natuur dat zelf regelt.
Maargoed, ik hoop dat vriendin is bijgetrokken want ze was zo kwaad. Ik ga haar bellen!
Super dat je haar gaat bellen.
Ik kan me, nu je de situatie hebt omschreven, toch wel inleven in haar reactie. Dit was haar enige relatie die ze ooit heeft gehad en waarschijnlijk vreest ze nu idd dat ze nooit moeder zal worden. Als je heel graag kinderen wilt hebben, is de gedachte dat je wellicht nooit kinderen zult krijgen vrij moeilijk om te verteren. Als mijn vriendin dan tegen mij zou zeggen dat het maar het beste is, zou ik ook behoorlijk kwaad en gekwetst zijn. Misschien blijft ze erin hangen omdat ze het niet durft los te laten.
anoniem_26650 wijzigde dit bericht op 10-03-2009 18:39
Reden: Anglicisme
Reden: Anglicisme
% gewijzigd
dinsdag 10 maart 2009 om 19:44
quote:kaetje schreef op 10 maart 2009 @ 18:26:
[...]
Ja, dit ben ik wel met je eens. Maar ik had uit de openingspost meer het idee dat ze het zei omdat de vriend van haar vriendin vertrokken was en ze dan wel van hem een kindje had gehad. In die zin vind ik dat je niet kan zeggen dat ze zonder kind beter af is.
Niet in reactie op bovenstaande maar ik had ook niet zo snel gelezen dat de miskraam al langer geleden is.
Nee inderdaad, dat zou je reinste onzin zijn.
Ik las 'm dus anders
[...]
Ja, dit ben ik wel met je eens. Maar ik had uit de openingspost meer het idee dat ze het zei omdat de vriend van haar vriendin vertrokken was en ze dan wel van hem een kindje had gehad. In die zin vind ik dat je niet kan zeggen dat ze zonder kind beter af is.
Niet in reactie op bovenstaande maar ik had ook niet zo snel gelezen dat de miskraam al langer geleden is.
Nee inderdaad, dat zou je reinste onzin zijn.
Ik las 'm dus anders
dinsdag 10 maart 2009 om 21:28
Na het lezen van dit topic moet ik aan een gesprek denken dat ik niet zo lang geleden had. Ik heb zelf mijn 1e kind verloren tijdens de zwangerschap, zij overleed in mijn buik in de 8e maand. Een jaartje later sprak ik mijn nicht, die enkele jaren daarvoor een vroege miskraam heeft gehad (ik weet niet precies hoe lang ze zwanger was, ik geloof iets van 8 weken). Mijn nicht betuigde haar medeleven met het verlies van mijn dochter en zei toen: "Ik weet hoe het is, ik heb het ook meegemaakt. We denken dat het een jongen is geweest en we hebben hem Jonas genoemd. We vinden het nog altijd heel moeilijk".
Ik was perplex en heb haar waarschijnlijk voor een moment met open mond aan zitten kijken. Mijn 1e gedachten (en zo zie ik het nu trouwens nog steeds): Hoe kwam ze erbij dat ze hetzelfde had meegemaakt als ik? In de verste verte niet! Tegelijkertijd realiseerde ik mij dat het haar gevoel is en ik daar niet over ga. Ik ben er dan ook niet op ingegaan, waarom zou ik daarover gaan discussiëren.
Kortom, zo zie je maar hoe mensen hun miskraam kunnen ervaren.
Ik was perplex en heb haar waarschijnlijk voor een moment met open mond aan zitten kijken. Mijn 1e gedachten (en zo zie ik het nu trouwens nog steeds): Hoe kwam ze erbij dat ze hetzelfde had meegemaakt als ik? In de verste verte niet! Tegelijkertijd realiseerde ik mij dat het haar gevoel is en ik daar niet over ga. Ik ben er dan ook niet op ingegaan, waarom zou ik daarover gaan discussiëren.
Kortom, zo zie je maar hoe mensen hun miskraam kunnen ervaren.
