Weekend thuisblijven?

Van wie moet dat dan?

Mijn dochter had gisteren een kinderfeestje. En we hebben boodschappen gedaan.

Vandaag ga ik echt niet de deur uit. Waarom zou ik? We vermaken ons thuis ook. Ik ben met mijn zoon een huis aan 5 bouwen van karton en vanmiddag spelen we met zijn drieeen een spelletje. Ik zou de toegevoegde waarde van perse weg gaan niet.

Ook een dag echt binnenblijven vind ik geen punt hoor. Gebeurt niet heel vaak omdat er meestal wel een boodschap te doen is ofzo, maar ik vind er niks mis mee om soms de deur niet uit te komen.

Ik denk ook niet dat verveling per sé vanzelf bij elk kind diens eigen creativiteit oproept.
Een kind dat gewend is om constant vermaakt te worden (doordat de ouders bezigheden voor hem/haar verzinnen, maar ook tegenwoordig door zelfs overdag ook, thuis, in de auto, op visite, op vakantie enz) tv, kinderseries en filmpjes kijken op tablets, gamen, zelfs op jonge leeftijd al) zal zich idd snel vervelen als dat wegvalt.

Ik houd mijn hart vast voor wat dat met zich meebrengt, nu online niet meer weg te denken is, hoe het is om in deze tijd op te groeien, ook als je als ouders bewust beperkingen aan "schermtijd" stelt. Ook iets oudere kinderen met eigen mobieltjes en social media, whatsapp en dergelijke raken eraan gewend om nooit "alleen" te zijn, zelfs niet tijdens het leren, niet als ze ergens moeten wachten (bushalte oid).

Binnen blijven in het weekend zie ik hier voornamelijk geassocieerd worden met "binnen hangen" (voor tv of gamend) of anders zich vervelen, chagrijnig, hun energie niet kwijt kunnen. Ik hoop dat er toch genoeg kinderen zichzelf weten te vermaken, door zelf of met vriendjes binnen en buiten te spelen.

Dat zelf spelen wordt niet uitgelokt als er weinig of geen materialen in huis zijn om zelf iets mee te kunnen doen/ bouwen/ maken (hut bouwen, muziekinstrumenten, lego, tekenen of schilderen, kleien, whatever.

Wat ik zorgwekkend vind is de hoeveelheid aandacht (aan info) die "van buiten naar binnen" gaat: allemaal indrukken van buitenaf, naast dat een (klein) kind al zoveel "inneemt": als vanzelf al leert en ontwikkelt aan taal eigen maken, (gewenst) eet-, drink-, slaap-, sociaal-, sportief-, enz gedrag en manieren aanleren, op school al de nodige kennis moet eigenmaken, huiswerk maken, muziek luistert, op allerlei manieren gewend raakt om prikkels van buiten naar binnen te ervaren.

Daar maken wetenschappers zich wel degelijk zorgen over, en niet alleen om alleen de effecten van het blauwe schermlicht, houding (hoofd voorover), bijziendheid, maar ook gewenning (en voor sommigen op den duur zelfs verslaving) aan constant "vermaak" voorhanden en nodig hebben.

Maar ook dat daardoor een hele generatie afgeleerd wordt om aandacht te hebben "van binnen naar buiten": niet alleen creativiteit (die individueel verschillend is en in verschillende vormen, van fantaseren en voorstellingsvermogen (zoals een verhaal verzinnen al (toneel)spelend of verhaal schrijven), zelf muziek maken, iets verzinnen of zelf uitvinden om te maken, bouwen of knutselen, en nog maar van hun eigen binnenwereld (gedachten en gevoelens) niet op eoa manier naar buiten toe uit.

Zie oa Daniel Goleman's boek Aandacht hierover.
Ook is ons hele school- en opleidingssysteem meer gericht op "kennis en vaardigheden eigenmaken" en reproduceren, en maar weinig beroep op eigen inventiviteit en creativiteit, zelf verbanden leggen of iets nieuws (kunnen) bedenken.

Op die manier zouden kinderen al van jongs af aan geleerd worden om alles van buiten zichzelf te halen (en zich te vervelen en misschien zich zelfs geen raad te weten zónder aanwezigheid van mobieltje of ander scherm of zonder "echt" -face to face- contact met anderen.

Laatst in een weekendeditie van het AD werd de komst van het mobieltje als grootste verandering van afgelopen decennium genoemd en de goede en slechte gevolgen daar (mogelijk) van.
Ook onder volwassenen zouden sommigen(/velen?) hun mobieltje als een extra (onmisbaar) ledemaat ervaren?!

Terwijl op het oog er een wereld lijkt open te zijn gegaan door die (constante, online) bereik- en beschikbaarheid aan contactmogelijkheden, zijn veel mensen er alleen maar eenzamer op geworden en hebben moeite met alleenzijn of zichzelf vermaken zónder tv, serie of social media bij de hand.

Ik denk dat je op eoa manier je kind(eren) ook aan kunt leren om met zichzelf en op zichzelf te zijn en zich daar prettig bij te voelen.
Een kind dus zich niet hoeft te vervelen als hij/zij zichzelf moet vermaken, dus ook te leren zelf te (be)denken, voelen, fantaseren, zelf beelden te leren maken bij het lezen van een boek/verhaal, zelf een liedje te verzinnen of muziek te maken, eigenhandig iets te maken/ creeren wat dus uit eigen brein en zelfdoen tot stand komt.

Juist het feit dát een kind (of volwassene) zich verveelt als het niet van buitenaf wordt gestimuleerd of iets wordt aangedragen (door wat anderen verzonnen en gemaakt hebben, aan spelletjes/ games/ series/ films enz) is eigenlijk al een zorgwekkend gegeven, denk ik?

Eigen zintuigen aan het werk zetten, lees ik hier iig gelukkig nog aktie als buitenspelen, naar speeltuintjes en sporten of gewoon in het bos/ naar de winkel wandelen, dansen of elke vorm van bewegen is ook je lijf voelen, bewust of onbewust mee in contact staan, spieren en conditie in werking.

Dus het lijkt me niet zo zwart-wit óf een georganiseerd uitje verzinnen en hoe vaak dan (door de ouders)/ eoa vorm van vermaak aanbieden óf een verveeld en chagrijnig binnenhangend kind bij gebrek aan impulsen van buitenaf?

Ik ben zelf moeder van 2 inmiddels volwassen kinderen, en misschien het geluk gehad dat die zich heel goed zelf konden vermaken van kleins af aan, en dat heb ik ook zeker gestimuleerd doordat ze mochten doen (in vrije tijd) waar ze zélf zin in hadden.

Zoon liep al op zijn 2e met een echte boor en ander gereedschap in zijn handen (vond mijn moeder en ook anderen "onverantwoord") binnen altijd met knexx of lego of timmeren/knutselen (na de eerste kopvoeters tekende hij geen personen maar dingen als verlichting of (tv)apparaten met hoe de electriciteitsdraden liepen, wilde toen al stekkers aan draden zetten en dergelijke) en bouwde buiten hutten compleet met deuren, vloeren, verlichting en zelfs echte bars bouwen in de tuin..

Misschien was toen dus al duidelijk waar zijn passie ligt, hij verbouwt en restaureert nu woningen (kan vanalles zelf).
Ouders van vriendje(s) vroegen zich hardop af waarom hun zonen niet zo waren, geen enkele ambities toonden en alle vrije tijd aan tv/gamen besteedde.

(maar die "mochten" imo niks (zelf): vader meehelpen klussen (aangeven van spullen en toekijken) en als het niet goed ging met de cijfers op school moesten van zijn sport/hobby/muziekles af, terwijl daar (dansen) zijn passie lag. Of mocht niet meer wisselen als eenmaal een sport/hobby/muziekinstrument gekozen was (en dus niet uitvinden wat hem beter bleek te liggen?)..

Overigens deden mijn kinderen evengoed ook aan Pokemon en Nintendospelletjes, alleen niet alleen maar dat. Hebben nu als volwassene helemaal niks met appen en social media, kunnen nog steeds zich ergens aan wijden en volledig opgaan in eigen bezigheden.

Ik denk dat ouders, scholen en samenleving iha ten onrechte vaak/soms veel teveel nadruk leggen intellect en kennis/diploma's, schoolprestaties en -cijfers, en in- en ontspanning in de vorm van sport en spel minder hoog waarderen, hooguit dat dat gezond is voor hun gezondheid dat ze óók bewegen en buiten komen.

Dochter was erg leergierig en als klein kind boekenwurm, en júist als tegenhanger daarnaast allerlei vormen van creativiteit en fysieke inspanningen, dansen, gitaarles enzo onderzocht (dit heb ik bewust gestimuleerd, mocht vanalles uitproberen wat haar leuk leek).

Op eoa manier hier nooit regels hoeven stellen over "schermtijd" en internet, ben toen dat opkwam nog geintervieuwd voor tv (teleac) als tegenhanger voor ouders die daar controle over hielden met ge-en verboden.
Kan aanleg zijn, maar ik geloofde toen al in zelfregulering (leren) ipv als ouders te bepalen (en op die manier niet van binnenuit leren te merken/voelen om een bepaalde -gezonde- mate aan te houden).

Ik geloof nog steeds niet in dat een kind zelfbeheersing of zelfdiscipline leert als dat (alleen maar) wordt opgelegd. Wat als die bepalende hand wegvalt (als ze op zichzelf aangewezen worden als jongvolwassene, en alles ineens zelf mogen bepalen?
Ik ben zelf opgegroeid met dat ouders bepaalden en de regels stelden (al dan niet consequent toegepast) en (daardoor?) niet bepaald aangeleerd om naar eigen "interne" richtlijnen te luisteren. Wist ook niet wat ik wilde of wilde worden of misschien wel in uitblonk.

Natuurlijk zijn er (grote?) individuele verschillen tussen kinderen (en tussen volwassenen) en speelt er altijd een stuk blauwdruk/aanleg mee en grote verschillen in talenten en eigenschappen.
Ik denk wel dat je sommige dingen bewust en onbewust kunt aanreiken en stimuleren zodat je die (sluimerende, al aanwezige) eigenschappen kunt ondekken of "(op)wekken" door diversiteit in wat je aanbiedt..

Mijn kinderen gaven 3x niks om de Efteling of andere pretparken, wel tenten bouwen binnen of buiten, hele zomers zwemmen (altijd lid van eoa buitenbad of natuurbad), zelf iets koken, zelf iets doen, maken, verzinnen, later met vrienden te "chillen", te logeren te vragen en dan een hele avond kaarten of een spel als Kolonisten van Katan helemaal uit te spelen, thuis een feestje te bouwen (minder interesse in uitgaansgelegenheden en nog steeds niet).

Ik denk dat de rol als ouder/opvoeder weliswaar een beperkte invloed heeft op de eigenheid van kinderen en hun "peergroup" (school, vriendjes, sport) uiteindelijk ook een grote rol speelt in hoe en wat ze ontwikkelen, maar je wel als ouders naast voorbeeld ook min of meer de kaders/mogelijkheden kunt verruimen danwel beperken in wat je ze meegeeft (als normaalwaarden oa).

Gelukkig volgen ze niet alles wat de ouders doen! (in mijn geval gelukkig, als ouders hebben wij ook zo onze slechte gewoontes en zij zijn veel aktiever/creatiever dan ik, of op andere manieren, maar kunnen ook goed "niksdoen" en balans houden tussen sociale aktiviteiten en op zichzelf zijn. Kinderen zetten zich altijd wel ergens tegen af van de ouders (en zo hoort het ook, denk ik, of soms maar goed ook)

Genoeg dingen die ze (helaas of gelukkig maar) ook niét overnemen, die invloed is beperkt en iedere ouder wil een sterke basis meegeven, verder is het aan het kind zelf wat het daarvan oppikt en wat de invloed van innerlijke eigenheid/eigengereidheid en eigen vermogens (aanboren/ ontwikkelen/inzetten) beklijft (of van andere invloeden van buitenaf).

Ik denk wel dat het belangrijk is dat ze leren zélf te denken en te voelen en leren te luisteren en vertrouwen op hun eigen mening, oordeel en innerlijke/ verinnerlijkte normen en waarden, smaak en voorkeuren, keuzes en beslissingen (en consequenties). Door zelfreflecteren, door zichzelf en hun eigen vermogens te kennen, door hun brein en lijf ook rust te gunnen zodat er ideeen, plannen, fantasieen en gevoelens enz (dus dingen spontaan van binnenuit) op kunnen "poppen".


Grappig wel om te lezen dat als ouders vrije weekenden als "chillen" en bijkomen van rust en lekker geen verplichtingen hebben, ff niks moeten, pyjamadag oid de kinderen dat blijkbaar ook vaak prettig vinden of nodig hebben.
En de sportieve ouders of buiten wandelen/speeltuin of culturele aktievelingen het hele gezin dat vaak ook leuk vindt om te doen.

Ik onderneem vooral elke dag wat, omdat mijn peuter zich slecht kan vermaken. Rond 10u ben ik wel uitgespeeld en alle truken uit de kast gehaald. Dan wachten we tot baby weggaat en gaan we naar buiten. Maar vaak is dat simpel, hier al veel genoemd maar speeltuin, winkel, gewoon de hond doen of naar de bieb. Op zaterdag heeft hij peutergym en op zondag doen we graag iets met het gezin, maar dat kan ook gewoon een wandeling met de hond zijn en ergens een drankje drinken. Ik denk dat we een keer per maand echt een uitje doen en dat is dan vaak zwemmen of een museum. Als peuter zich beter kon vermaken thuis, denk ik wel dat ik minder buiten zou komen,buiten de rondjes met de hond. Maar buiten is hij echt een stuk relaxter dan binnen. Dus ja.

Ik zit echt wel eens een hele dag binnen, en de kinderen ook. Geen enkel probleem vind ik hoor, heerlijk juist! Ook prima als dat dan veel scherm is. Morgenochtend stapt iedereen weer op de fiets, wordt er weer hard gewerkt, gesport en gespeeld, en onderaan de streep krijgen we allemaal genoeg lichaamsbeweging, buitenlucht en sociale interactie. En dan vind ik t verder prima!

Hier een dreumes.
In de weekenden gaan we:
soms even naar mijn ouders in de buurt, boodschappen doen of langs familie/vrienden dichtbij of aan de andere kant van het land.
Maar dat is per weekend verschillend en net wat we hebben staan of zin in hebben.
En als het een weekend heel druk is geweest las ik een zogenaamde “balansdag” in die maandag erop. Of de hele week als het moet. Alleen het hoognodige, zoals opvang,
play date enz. Lekker bijslapen!
Dreumes is een sociaal kind en geniet van aandacht dus dat scheelt wel...

Vroeger toen ze kleiner was wel, altijd even naar het strandje en we kwamen daar altijd dezelfde buiten ouders tegen , speelafspraken gingen gewoon door in het weekend, samen winkelen.

En nu is ze groter en kan ze het meeste zelf! Heel fijn ze fietst met vriendinnen naar de manege, komt pas later op de dag weer terug en afspreken doen ze zelf, heerlijk hoor.