Kinderen
alle pijlers
Wij willen kids, maar vriend heeft persoonlijkheidsstoornis
woensdag 2 juli 2008 om 11:25
Hallo,
Mijn vriend heeft en obsessieve complusieve persoonlijkheisstoornis, sinds kort weten we dat. Hij heeft nl. begin dit jaar een psychose gehad, en daarna is hij bij de psychiater beland, en dit is de diagnose.
Nu willen we graag kinderen. Maar ik twijfel, een vader met zo'n stoornis, is dit wel verstandig, ook m.b.t. opvoeden, aangezien hij twijfelt aan zichzelf, is te perfectionistisch, weet niet wat hij wel en niet wil enzovoort. Zit met zichzelf in de knoop, heel ingewikkeld. Is dit wel een goede basis voor een gezin?
Heeft iemand ervaringen met zoiets?
Op http://www.e-psychiater.n...ssief-compulsieve-ps.html vind je wat de stoornis inhoudt, maakt het misschien wat duidelijker.
Ook lees ik op internet dat zo'n stoornis vooral voortkomt uit de jeugd. Door de opvoeding die hij heeft gehad (= emotioneel kille, negatief kritische en/of strenge houding van de opvoeders, omgeving waarin sterk de nadruk ligt op verantwoordelijkheidsgevoel en schuld, met weinig ruimte voor verzet, spel en gevoel, sterke nadruk op onafhankelijkheid, hard werken, alsmaar doorgaan, presteren, perfectie, niet zeuren). Dit klopt naar mijn idee geheel met mijn vriend.
Dit moet natuurlijk niet doorwerken in onze kids! Mochten we die kunnen krijgen natuurlijk ...
Wie o wie kan mij raad geven?
Tya
Mijn vriend heeft en obsessieve complusieve persoonlijkheisstoornis, sinds kort weten we dat. Hij heeft nl. begin dit jaar een psychose gehad, en daarna is hij bij de psychiater beland, en dit is de diagnose.
Nu willen we graag kinderen. Maar ik twijfel, een vader met zo'n stoornis, is dit wel verstandig, ook m.b.t. opvoeden, aangezien hij twijfelt aan zichzelf, is te perfectionistisch, weet niet wat hij wel en niet wil enzovoort. Zit met zichzelf in de knoop, heel ingewikkeld. Is dit wel een goede basis voor een gezin?
Heeft iemand ervaringen met zoiets?
Op http://www.e-psychiater.n...ssief-compulsieve-ps.html vind je wat de stoornis inhoudt, maakt het misschien wat duidelijker.
Ook lees ik op internet dat zo'n stoornis vooral voortkomt uit de jeugd. Door de opvoeding die hij heeft gehad (= emotioneel kille, negatief kritische en/of strenge houding van de opvoeders, omgeving waarin sterk de nadruk ligt op verantwoordelijkheidsgevoel en schuld, met weinig ruimte voor verzet, spel en gevoel, sterke nadruk op onafhankelijkheid, hard werken, alsmaar doorgaan, presteren, perfectie, niet zeuren). Dit klopt naar mijn idee geheel met mijn vriend.
Dit moet natuurlijk niet doorwerken in onze kids! Mochten we die kunnen krijgen natuurlijk ...
Wie o wie kan mij raad geven?
Tya
woensdag 2 juli 2008 om 11:40
oei, das niet makkelijk als ik het zo lees.
Wil hij in therapie?
Het lijkt me voor hem anders vrij moeilijk om met kinderen om te gaan. Die houden zich vast niet aan zijn regels.
Is hij ook autoritair? (er staat in het stuk dat sommige mannen dat zijn).
En voor jou is het waarschijnlijk ook niet altijd makkelijk.
Wil hij in therapie?
Het lijkt me voor hem anders vrij moeilijk om met kinderen om te gaan. Die houden zich vast niet aan zijn regels.
Is hij ook autoritair? (er staat in het stuk dat sommige mannen dat zijn).
En voor jou is het waarschijnlijk ook niet altijd makkelijk.
woensdag 2 juli 2008 om 11:46
Hij heeft nog maar net de diagnose zeg je. Het lijkt me dat het verstandig is om het onderwerp kinderen even te laten rusten tot hij zijn weg erin heeft gevonden. Op zich valt er goed mee te leven, maar hij moet wel eerst zorgen dat hij goed functioneert, weet wanneer het erger wordt en wat hij ertegen kan doen. En als dat het geval is lijkt het me op zich geen probleem om kinderen te krijgen.
Maar hij moet dus wel zijn stoornis onder controle hebben en er normaal mee kunnen functioneren.
Maar hij moet dus wel zijn stoornis onder controle hebben en er normaal mee kunnen functioneren.
woensdag 2 juli 2008 om 11:51
Als je al kinderen hebt en je komt daar achter dan is het moeilijk genoeg. Je moet eigenlijk eerst aan jezelf kunnen werken voor je er voor je kinderen goed kunt zijn. Niet dat het onmogelijk is, integendeel, maar je maakt het wel heel erg moeilijk.
Als je dat al weet van te voren is het wellicht verstandig om dat onder controle te krijgen, voordat kinderen daar schade aan ondervinden.
Als je dat al weet van te voren is het wellicht verstandig om dat onder controle te krijgen, voordat kinderen daar schade aan ondervinden.
woensdag 2 juli 2008 om 12:20
Goede vraag inderdaad: hoe denkt hij zelf over kinderen krijgen? Heeft hij door die stoornis en zijn jeugd geen enorme twijfels over het vaderschap?
Zolang hij nog niet behandeld is zou ik het niet doen. Ik denk niet dat je een echt goede ouder kunt zijn als je zelf nog zoveel zorg nodig hebt. Bovendien zal in dat geval het grootste gedeelte van de zorg voor het kind op jouw schouders terecht komen. En dan komt er nog de zorg voor je partner bij. Alles hangt dus van jou af. De vraag is of je dat aankunt en aan wilt.
Bedenk ook dat zelfs al krijgen jullie pas een kind nadat hij is behandeld en stabiel is verklaard, hij altijd een ouder met beperkingen zal blijven. Hij kan namelijk wel leren omgaan met zijn stoornis, maar het zal nooit genezen. Het zal altijd een zwakke plek van hem blijven. En zwakke plekken komen nu eenmaal altijd weer opsteken als je ouder bent, want kinderen doen ook een beroep op jouw zwakke punten. Bovendien kan een kind zijn eigen nare kindertijd of frustraties daarover weer naar boven halen. De vraag is of hij sterk genoeg is om daar mee om te gaan. Maar het is denk ik nu nog te vroeg om dat te kunnen bepalen. Eerst maar eens kijken hoe hij uit de behandeling komt.
Ik ben zelf geneigd om te zeggen: jullie kunnen je energie nu beter steken in de behandeling van je vriend, want dat zal al genoeg energie gaan kosten. Zeker voor jou, omdat jij vanaf nu de sterke partner moet zijn die de kar moet trekken (de relatie in stand houden). Hij zal nu niet genoeg energie hebben om een goede vader te zijn (en niet sterk genoeg zijn om die verandering aan te kunnen) maar jij ook niet. En dat is ook oneerlijk voor het kindje. Want in deze situatie zullen jullie beide gewoon niet genoeg energie voor de zorg voor een baby hebben, waardoor hij niet de aandacht kan krijgen die hij nodig heeft. En vergis je niet: babies voelen fijnloos aan wanneer een van de ouders moe, chagerijnig of gefrustreerd is. En een baby voelt wel degelijk de stress van jouw partner aan.
Zolang hij nog niet behandeld is zou ik het niet doen. Ik denk niet dat je een echt goede ouder kunt zijn als je zelf nog zoveel zorg nodig hebt. Bovendien zal in dat geval het grootste gedeelte van de zorg voor het kind op jouw schouders terecht komen. En dan komt er nog de zorg voor je partner bij. Alles hangt dus van jou af. De vraag is of je dat aankunt en aan wilt.
Bedenk ook dat zelfs al krijgen jullie pas een kind nadat hij is behandeld en stabiel is verklaard, hij altijd een ouder met beperkingen zal blijven. Hij kan namelijk wel leren omgaan met zijn stoornis, maar het zal nooit genezen. Het zal altijd een zwakke plek van hem blijven. En zwakke plekken komen nu eenmaal altijd weer opsteken als je ouder bent, want kinderen doen ook een beroep op jouw zwakke punten. Bovendien kan een kind zijn eigen nare kindertijd of frustraties daarover weer naar boven halen. De vraag is of hij sterk genoeg is om daar mee om te gaan. Maar het is denk ik nu nog te vroeg om dat te kunnen bepalen. Eerst maar eens kijken hoe hij uit de behandeling komt.
Ik ben zelf geneigd om te zeggen: jullie kunnen je energie nu beter steken in de behandeling van je vriend, want dat zal al genoeg energie gaan kosten. Zeker voor jou, omdat jij vanaf nu de sterke partner moet zijn die de kar moet trekken (de relatie in stand houden). Hij zal nu niet genoeg energie hebben om een goede vader te zijn (en niet sterk genoeg zijn om die verandering aan te kunnen) maar jij ook niet. En dat is ook oneerlijk voor het kindje. Want in deze situatie zullen jullie beide gewoon niet genoeg energie voor de zorg voor een baby hebben, waardoor hij niet de aandacht kan krijgen die hij nodig heeft. En vergis je niet: babies voelen fijnloos aan wanneer een van de ouders moe, chagerijnig of gefrustreerd is. En een baby voelt wel degelijk de stress van jouw partner aan.
woensdag 2 juli 2008 om 12:55
Mijn moeder had min of meer hetzelfde als jouw vriend, lieve TO. Alleen had zij haar stoornis (depressiviteit, OBS, psychoses, angsten) min of meer ontwikkeld na een postnatale despressie na de geboorte van mijn zusje. Ik weet natuurlijk dat dat niet hetzelfde is als bij jouw vriend maar ik kan alleen maar zeggen dat als ik zie hoe mijn zusje en ik erdoor beinvloed zijn, maar met name hoe mijn vader eronder heeft geleden (hij deed alles in huis, fulltime werken met onregelmatige diensten, boodschappen, kinderen in en uit school, mee naar zwemles etc.) zou ik er nog eens goed over nadenken.
De adviezen die gegeven werden hierboven, daar kan ik me bij aansluiten. Je schrijft dat de stoornis net pas vastgesteld is, geef jullie zelf de tijd om in therapie te gaan en eraan te werken. Als jullie samen weer "gezond" zijn, dan is het misschien wel tijd voor een kindje lijkt me..
De adviezen die gegeven werden hierboven, daar kan ik me bij aansluiten. Je schrijft dat de stoornis net pas vastgesteld is, geef jullie zelf de tijd om in therapie te gaan en eraan te werken. Als jullie samen weer "gezond" zijn, dan is het misschien wel tijd voor een kindje lijkt me..
woensdag 2 juli 2008 om 13:02
Hier een moeder met een obsessieve compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Wellicht in mindere mate dan jouw vriend/partner. Bij mij kwam die diagnose pas na mijn burn out en nadat mijn dochter geboren was. Het opvoeden gaat in principe prima, maar ik moet wel opletten dat ik niet te strak en te principieel ben. Ook moet ik oppassen dat ik mijn nerveuze karakter niet te veel over draag aan mijn dochter. Alleen al door deze diagnose ben ik me een stuk bewuster geworden van mijn eigen 'zijn' en dat scheelt in mijn geval al heel veel.
Toch denk ik dat het heel veel uit maakt in welke mate je deze persoonlijkheidsstoornis hebt. Met een kind kom je in situaties terecht die er voor zorgen dat je uit jouw ritueel/handeling/bezigheid moet stappen en dat kan soms moeilijk zijn. Ik heb bijvoorbeeld bij het opstaan een bepaald beeld van hoe de dag er uit gaat zien. Wijk ik daar vanaf dan kan ik daar nerveus van worden of geirriteerd. Hetzelfde geldt voor mijn werk.
Ik ben momenteel in therapie en hoop er wat beter mee te leren omgaan. Onzekerheden die bij het leven horen, zijn moeilijk voor mensen met deze stoornis.
Josje
Toch denk ik dat het heel veel uit maakt in welke mate je deze persoonlijkheidsstoornis hebt. Met een kind kom je in situaties terecht die er voor zorgen dat je uit jouw ritueel/handeling/bezigheid moet stappen en dat kan soms moeilijk zijn. Ik heb bijvoorbeeld bij het opstaan een bepaald beeld van hoe de dag er uit gaat zien. Wijk ik daar vanaf dan kan ik daar nerveus van worden of geirriteerd. Hetzelfde geldt voor mijn werk.
Ik ben momenteel in therapie en hoop er wat beter mee te leren omgaan. Onzekerheden die bij het leven horen, zijn moeilijk voor mensen met deze stoornis.
Josje
woensdag 2 juli 2008 om 13:03
woensdag 2 juli 2008 om 13:03
Ik ben ook "opgegroeid" met een moeder die leed aan diverse stoornissen en dat heeft mij veel ellende opgeleverd.
Zij kon het niet aan om kinderen op te voeden, had zelf teveel meegemaakt. Ik zou daarom goed nadenken over het krijgen van een kind met deze man, hoe graag je ook wilt.
Het zal een hoop stress en problemen met zich gaan meebrengen en de kans is groot dat ook je relatie eraan gaat.
Als het nu al zwaar is om een stabiele relatie te onderhouden, dan zal het met kind alleen maar zwaarder worden.
Vergeet niet dat als jullie uit elkaar gaan, je altijd met hem geconfronteerd wordt als zijnde vader van jullie kind.
Ook mijn vader ondernam dingen met mij, probeerde er iets van te maken, maar het gedrag (en de keuzes die zij maakte) hebben mij beschadigd. Doordat zij het zo moeilijk had met zichzelf ( het leven was te zwaar voor haar), was er geen ruimte voor mij. Was altijd met zichzelf bezig, was jaloers op mij omdat mijn vader mij aandacht gaf, dat soort dingen. Ik zou haast zeggen; doe een kind dat niet aan. En jezelf niet.
Zij kon het niet aan om kinderen op te voeden, had zelf teveel meegemaakt. Ik zou daarom goed nadenken over het krijgen van een kind met deze man, hoe graag je ook wilt.
Het zal een hoop stress en problemen met zich gaan meebrengen en de kans is groot dat ook je relatie eraan gaat.
Als het nu al zwaar is om een stabiele relatie te onderhouden, dan zal het met kind alleen maar zwaarder worden.
Vergeet niet dat als jullie uit elkaar gaan, je altijd met hem geconfronteerd wordt als zijnde vader van jullie kind.
Ook mijn vader ondernam dingen met mij, probeerde er iets van te maken, maar het gedrag (en de keuzes die zij maakte) hebben mij beschadigd. Doordat zij het zo moeilijk had met zichzelf ( het leven was te zwaar voor haar), was er geen ruimte voor mij. Was altijd met zichzelf bezig, was jaloers op mij omdat mijn vader mij aandacht gaf, dat soort dingen. Ik zou haast zeggen; doe een kind dat niet aan. En jezelf niet.
woensdag 2 juli 2008 om 13:15
Hoi,
Mijn vriend heeft ook een obsessieve compulsieve stoornis met borderline. De oorsprong hiervan ligt ook mn in zijn jeugd (affectief en pedagogisch verwaarloosd door vader die ook sloeg, een moeder die vaak psychisch in de war was en mijn vriend veel claimde). Hij heeft een heel onveilige en ongezonde hechting gekend in zijn kinderen en is ontspoord in zijn jeugd, opgegroeid zijnde met normen en waarden die niet netjes waren en vele angsten in zich. Op zijn 28e werd pas de diagnose gesteld en vielen stukken op zijn plaats en kon hij ook zijn dwangmatig schoonmaken hier uit verklaren.
Hij heeft zeer veel woede in zich over vroeger (geen kind hebben kunnen zijn) en kan grof taalgebruik bezigen. Is hiervoor ooit wel in therapie geweest. In de praktijk wordt de therapie zoveel mogelijk toegepast maar lukt niet altijd ... resultaat is dat hij in zijn meest negatieve stemming behoorlijk denigrerend naar ons kan reageren, ons a.h.w. weggooit. we hebben 2 kinderen, waarvan hij van 1 de vader is.
Deze momenten kunnen heel zwaar zijn. In zijn vaderrol moest hij echt groeien. Hij reageert in negatieve stemming vaak net als een kind namelijk alleen dan met volwassen taal. En kan dan niet als ouder de situatie rond het kind/ de kinderen bezien. Heel lastig.
Gelukkig staat hij meer en meer stil hierbij en leert hij met situaties om te gaan op een manier die je als ouder mag verwachten.
In ons geval dus : best lastig maar te doen. Mits jij ook als partner samen met hem openstaat voor het aanbrengen of liever gezegd aanleren van veranderingen in zijn gedrag.
Hem constant wijzen op zijn 'fouten' werkt averechts.
maarrr hoe uit de stoornis zich bij je vriend?
Mijn vriend heeft ook een obsessieve compulsieve stoornis met borderline. De oorsprong hiervan ligt ook mn in zijn jeugd (affectief en pedagogisch verwaarloosd door vader die ook sloeg, een moeder die vaak psychisch in de war was en mijn vriend veel claimde). Hij heeft een heel onveilige en ongezonde hechting gekend in zijn kinderen en is ontspoord in zijn jeugd, opgegroeid zijnde met normen en waarden die niet netjes waren en vele angsten in zich. Op zijn 28e werd pas de diagnose gesteld en vielen stukken op zijn plaats en kon hij ook zijn dwangmatig schoonmaken hier uit verklaren.
Hij heeft zeer veel woede in zich over vroeger (geen kind hebben kunnen zijn) en kan grof taalgebruik bezigen. Is hiervoor ooit wel in therapie geweest. In de praktijk wordt de therapie zoveel mogelijk toegepast maar lukt niet altijd ... resultaat is dat hij in zijn meest negatieve stemming behoorlijk denigrerend naar ons kan reageren, ons a.h.w. weggooit. we hebben 2 kinderen, waarvan hij van 1 de vader is.
Deze momenten kunnen heel zwaar zijn. In zijn vaderrol moest hij echt groeien. Hij reageert in negatieve stemming vaak net als een kind namelijk alleen dan met volwassen taal. En kan dan niet als ouder de situatie rond het kind/ de kinderen bezien. Heel lastig.
Gelukkig staat hij meer en meer stil hierbij en leert hij met situaties om te gaan op een manier die je als ouder mag verwachten.
In ons geval dus : best lastig maar te doen. Mits jij ook als partner samen met hem openstaat voor het aanbrengen of liever gezegd aanleren van veranderingen in zijn gedrag.
Hem constant wijzen op zijn 'fouten' werkt averechts.
maarrr hoe uit de stoornis zich bij je vriend?
woensdag 2 juli 2008 om 13:22
Hoi To, zoals ik op een andere pijler al vermelde:
ik ben samen met nog wat andere dingen (comorbiditeit, waardoor het wat lastig is te onderscheiden waar het een ophoudt en het ander begint) destijds gediagnosticeerd met deze PS. Als je vragen hebt hierover, dan wil ik ze graag beantwoorden. Overigens heb ik het in milde vorm denk ik en geen psychose gehad.
Sterkte Intiem
p.s. ik heb dagbehandeling gevolgd en daar valt erg veel uit te leren en dat kan je persoonlijkheid ook een draai geven, waardoor je veel minder last hebt van je eigen nukken.
ik ben samen met nog wat andere dingen (comorbiditeit, waardoor het wat lastig is te onderscheiden waar het een ophoudt en het ander begint) destijds gediagnosticeerd met deze PS. Als je vragen hebt hierover, dan wil ik ze graag beantwoorden. Overigens heb ik het in milde vorm denk ik en geen psychose gehad.
Sterkte Intiem
p.s. ik heb dagbehandeling gevolgd en daar valt erg veel uit te leren en dat kan je persoonlijkheid ook een draai geven, waardoor je veel minder last hebt van je eigen nukken.
woensdag 2 juli 2008 om 17:27
Of je wel of niet aan kinderen wil beginnen met hem hangt van jullie af en niet van zo'n label. Vergeet niet dat ook de labels kunnen veranderen met de psychiater, heb dat vaak genoeg mee gemaakt.
Dus ik zou het gewoon vanuit de persoon bekijken: is hij de persoon waarmee jij graag kinderen wil? Wil hij kinderen? Zie jij hem als vader?
Want als je gaat kijken of iemand met zo'n stoornis vader kan zijn, dat is belachelijk natuurlijk. Het kan behoorlijk verschillen van persoon tot persoon en ook in gradaties weer...
Als jullie wens er ligt en jullie beloven dat alles rustig bespreekbaar blijft, zie ik geen probleem hoor. Ik ken genoeg mensen zonder stoornis die het in mijn ogen slechter doen als een aantal mensen die ik ken met een persoonlijkheids stoornis... Het is maar net hoe jullie er samen mee omgaan.
Veel succes, ik wens jullie het beste!
Dus ik zou het gewoon vanuit de persoon bekijken: is hij de persoon waarmee jij graag kinderen wil? Wil hij kinderen? Zie jij hem als vader?
Want als je gaat kijken of iemand met zo'n stoornis vader kan zijn, dat is belachelijk natuurlijk. Het kan behoorlijk verschillen van persoon tot persoon en ook in gradaties weer...
Als jullie wens er ligt en jullie beloven dat alles rustig bespreekbaar blijft, zie ik geen probleem hoor. Ik ken genoeg mensen zonder stoornis die het in mijn ogen slechter doen als een aantal mensen die ik ken met een persoonlijkheids stoornis... Het is maar net hoe jullie er samen mee omgaan.
Veel succes, ik wens jullie het beste!
woensdag 2 juli 2008 om 20:26
Kan me helemaal aansluiten met Bloempje. De stoornis is bij lange na niet de mens, al schrik je wel even als je dit net te horen hebt gekregen. Iedereen verschilt daarin weer en bovendien, diagnoses zijn zo wisselvallig soms, dat je daar absoluut je leven niet op moet baseren. Bijvoorbeeld:
ik heb enkele diagnoses te horen gekregen ten tijde van therapie. Na de therapie ga ik met zoveel dingen anders om en voel ik me op een boel fronten ook anders, heb ik dan uberhaupt nog die diagnoses? Als ik van etiketjes -ooit gekregen- mijn leven af zou moeten laten hangen, dan zou het een fraaie boel worden. Beter is om te kijken naar wie jullie zijn, individueel en als stel en daar je keuzes op basseren!
Sterkte met je/jullie keuzes
ik heb enkele diagnoses te horen gekregen ten tijde van therapie. Na de therapie ga ik met zoveel dingen anders om en voel ik me op een boel fronten ook anders, heb ik dan uberhaupt nog die diagnoses? Als ik van etiketjes -ooit gekregen- mijn leven af zou moeten laten hangen, dan zou het een fraaie boel worden. Beter is om te kijken naar wie jullie zijn, individueel en als stel en daar je keuzes op basseren!
Sterkte met je/jullie keuzes
woensdag 16 juli 2008 om 11:32
Bedankt voor al jullie reacties! Leuk om te lezen dat iedereen meeleeft en meedenkt. Mijn vriend heeft inderdaad de persoonlijkheidsstoornis (OCPS), en niet de stoornis (OCS).
Hij wil zelf wel graag kinderen. Maar er is een paar weken geleden wat ergs gebeurd, waardoor we dit weer op lange baan schuiven. Hij is opgenomen in een psychiatrische kliniek met weer een psychose. Nu blijkt dat hij ook lijdt aan een stemmingsstoornis (oftewel manisch depressief). Dit is goed te onderdrukken met medicijnen, zodra de dosering goed is.
Ik las op internet dat mensen met OCPS soms daarna een stemmingsstoornis ontwikkelen. Dit maakt het extra ingewikkeld.
Hij is momenteel nog niet uit de psychose en zal nog even moeten blijven. Het is uitproberen hoe hij daar uit komt.
Bedankt voor het medeleven!
Hij wil zelf wel graag kinderen. Maar er is een paar weken geleden wat ergs gebeurd, waardoor we dit weer op lange baan schuiven. Hij is opgenomen in een psychiatrische kliniek met weer een psychose. Nu blijkt dat hij ook lijdt aan een stemmingsstoornis (oftewel manisch depressief). Dit is goed te onderdrukken met medicijnen, zodra de dosering goed is.
Ik las op internet dat mensen met OCPS soms daarna een stemmingsstoornis ontwikkelen. Dit maakt het extra ingewikkeld.
Hij is momenteel nog niet uit de psychose en zal nog even moeten blijven. Het is uitproberen hoe hij daar uit komt.
Bedankt voor het medeleven!
woensdag 16 juli 2008 om 12:51
Tyatira,
dat zal wel schrikken geweest zijn en nog. Is idnerdaad verstandig om af te wachten hoe je vriend zich voelt en functioneert zodra hij ingesteld is op medicijnen. Voor de toekomstige baby, maar ook voor jou als moeder. Want als je vriend periodiek uitvalt vanwege zijn stemmingsstoornis of persoonlijkheidsproblemen, komt dat allemaal op jouw schouders uit. Dus een rustperiode lijkt me wel het prettigst.
Btw, ik denk dat jullie tzt toch wel wat gesprekken moeten kunnen krijgen met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige of zoiets om daar te praten over de toekomst en kinderen en wat je daarin kan verwachten.
Ik bedoel, ik ken genoeg mensen die prima functioneren met hun stoornissen als ze mediactie nemen en rekening houden met hun beperkingen. Hetzelfde als dat je lichamelijk een beperking zou hebben. Dan moet je daar ook rekening mee houden. Het kan wel hoor.
Maar bekijk inderdaad eerst even rustig de situatie.
Sterkte!
dat zal wel schrikken geweest zijn en nog. Is idnerdaad verstandig om af te wachten hoe je vriend zich voelt en functioneert zodra hij ingesteld is op medicijnen. Voor de toekomstige baby, maar ook voor jou als moeder. Want als je vriend periodiek uitvalt vanwege zijn stemmingsstoornis of persoonlijkheidsproblemen, komt dat allemaal op jouw schouders uit. Dus een rustperiode lijkt me wel het prettigst.
Btw, ik denk dat jullie tzt toch wel wat gesprekken moeten kunnen krijgen met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige of zoiets om daar te praten over de toekomst en kinderen en wat je daarin kan verwachten.
Ik bedoel, ik ken genoeg mensen die prima functioneren met hun stoornissen als ze mediactie nemen en rekening houden met hun beperkingen. Hetzelfde als dat je lichamelijk een beperking zou hebben. Dan moet je daar ook rekening mee houden. Het kan wel hoor.
Maar bekijk inderdaad eerst even rustig de situatie.
Sterkte!
