Kinderen
alle pijlers
Zit er doorheen..
maandag 8 maart 2010 om 11:32
Even kort een situatieschets. Heb op dit moment verlof omdat ik 1,5 maand geleden ben bevallen van mijn 2e kindje; de oudste is nog geen 18 maanden. Zit er op dit moment even helemaal doorheen. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar dit had ik niet voorzien (noem me naief ). Heb een heftige zwangerschap gehad van nr.2 (zwangerschapsvergiftiging) en een traumatische bevalling. Op dit moment zit ik dus thuis met verlof en weet ik niet meer hoe ik de dagen door moet komen. 's Morgens om 7.30 uur begin ik de uren al af te tellen naar 19.00 uur als man thuiskomt van zijn werk. Jongste huilt erg veel en is alleen rustig als ik hem tegen mij aanwieg. Oudste wil natuurlijk ook veel aandacht en wordt nogal baldadig als ik met de jongste bezig ben (lees zoveel mogelijk herrie proberen te maken en als het hem echt niet meer aanstaat met zijn hoofd op de grond bonken ).. Ben enorm geneigd om hem voor de tv te zetten als ik de jongste aan het troosten ben, maar weet dat dit ook niet echt de oplossing is (doe het nu alleen als ik aan het voeden ben). Er zijn dagen (zoals vandaag) dat ik gewoon niet meer weet waar ik het moet zoeken en waar ik moet beginnen (ben echt uitgeput). Wandelen probeer ik zoveel mogelijk te doen (kleine in de draagdoek), maar oudste is net in de fase dat hij begint te lopen en zich begint te verzetten tegen de wandelwagen. Oudste gaat 1 dag per week naar de opvang, dat dan weer wel.. Zijn er hier vrouwen met ervaring en met tips? Ben echt een beetje aan het einde van mijn latijn...
Alvast bedankt!
Alvast bedankt!
maandag 8 maart 2010 om 13:54
Paar dingen die ik hier doe, om te ontlasten (inmiddels met 1 vinger typend met kind aan de borst)
- boodschappen voor hele week laten bezorgen (daar heb ik graag 6,95 bezorgkosten voor over!)
- 1x per week schoonmaakster
- schoonvader 1 middag in de week om de oudste "uit te laten"
- moeder 1x per week dagje hier voor hetzelfde, maar ook voor de gezelligheid voor mij (beetje volwassen praat ipv hele dag alleen maar babypeuterpraat)
- oudste twee dagen naar creche (kan de jouwe een extra dag?)
- vriendinnen op bezoek laten komen, om gezamenlijk naar buiten te gaan (extra paar handen!) en ook voor eigen afleiding
- oudste laten logeren
- alvsat voor over een tijdje weekendje voor jullie samen plannen. Of een vakantie boeken voor de zomer, lekker genieten van het vooruitzicht
- leuke dvd voor de oudste, en niet bezwaard voelen bij wat meer tv dan je zou willen
- baby lekker veel in draagdoek, handen vrij en zo ongemerkt heel veel fijn lichamelijk contact/geborgenheid met je jongste
Ben wellicht hartstikke mosterd, had de reacties nog niet gelezen, ga ik nu doen!
- boodschappen voor hele week laten bezorgen (daar heb ik graag 6,95 bezorgkosten voor over!)
- 1x per week schoonmaakster
- schoonvader 1 middag in de week om de oudste "uit te laten"
- moeder 1x per week dagje hier voor hetzelfde, maar ook voor de gezelligheid voor mij (beetje volwassen praat ipv hele dag alleen maar babypeuterpraat)
- oudste twee dagen naar creche (kan de jouwe een extra dag?)
- vriendinnen op bezoek laten komen, om gezamenlijk naar buiten te gaan (extra paar handen!) en ook voor eigen afleiding
- oudste laten logeren
- alvsat voor over een tijdje weekendje voor jullie samen plannen. Of een vakantie boeken voor de zomer, lekker genieten van het vooruitzicht
- leuke dvd voor de oudste, en niet bezwaard voelen bij wat meer tv dan je zou willen
- baby lekker veel in draagdoek, handen vrij en zo ongemerkt heel veel fijn lichamelijk contact/geborgenheid met je jongste
Ben wellicht hartstikke mosterd, had de reacties nog niet gelezen, ga ik nu doen!
maandag 8 maart 2010 om 13:59
Mijn jongste is nu 3,5 maand en scheelt nog geen 17 maanden met zijn zus. Mijn man heeft mij meerdere malen huilend achter gelaten als hij naar zijn werk ging, dus ik begrijp precies hoe je je voelt. Ook mijn kleine huilde veel, ik liep daarom veel met hem rond in een draagzak.
Grote zus was hier niet echt blij mee, de voedingen vond ze nog erger en als ik hem op bed ging leggen was het drama compleet.
Nu gaat het een stuk beter (dankzij Pepti, reflux-medicatie en hormoonzalf), hij huilt niet meer zoveel en ligt zelfs regelmatig rustig in zijn wipper of in de box. We zijn er nog lang niet want het slapen gaat nog steeds niet goed, maar er schijnt licht aan het einde van de tunnel. Blijf naar dat licht kijken , dat doe ik ook.
Grote zus was hier niet echt blij mee, de voedingen vond ze nog erger en als ik hem op bed ging leggen was het drama compleet.
Nu gaat het een stuk beter (dankzij Pepti, reflux-medicatie en hormoonzalf), hij huilt niet meer zoveel en ligt zelfs regelmatig rustig in zijn wipper of in de box. We zijn er nog lang niet want het slapen gaat nog steeds niet goed, maar er schijnt licht aan het einde van de tunnel. Blijf naar dat licht kijken , dat doe ik ook.
maandag 8 maart 2010 om 14:04
quote:Darceltje schreef op 08 maart 2010 @ 13:59:
Mijn man heeft mij meerdere malen huilend achter gelaten als hij naar zijn werk ging
Zoooo herkenbaar!
En dan heb ik nog het geluk dat mijn jongste tot nu toe een heel tevreden zoet mannetje is, die weinig huilt en als hij huilt makkelijk te troosten is.
Oudste is wel drama met slapen 's nachts, dus de vermoeidheid door gebrek nachtrust komt mn door de oudste.
Mijn man heeft mij meerdere malen huilend achter gelaten als hij naar zijn werk ging
Zoooo herkenbaar!
En dan heb ik nog het geluk dat mijn jongste tot nu toe een heel tevreden zoet mannetje is, die weinig huilt en als hij huilt makkelijk te troosten is.
Oudste is wel drama met slapen 's nachts, dus de vermoeidheid door gebrek nachtrust komt mn door de oudste.
maandag 8 maart 2010 om 14:14
Heb even weinig tijd om inhoudelijk te reageren, maar ik ben hier ooit een topic begonnen: Leeftijdsverschil <1,5 jaar, wie ook?, misschien heb je er wat aan om daar te lezen?
@ CMLgirly: Er kunnen allerlei redenen zijn voor een klein leeftijdsverschil. Bij mij heeft dit een medische achtergrond: als ik langer had gewacht, had een tweede zwangerschap er waarschijnlijk niet meer in gezeten. Toch wilden we graag een gezin met twee kinderen. Dan is het kiezen of delen. Het leven is niet altijd zo maakbaar als je wel zou willen...
@ CMLgirly: Er kunnen allerlei redenen zijn voor een klein leeftijdsverschil. Bij mij heeft dit een medische achtergrond: als ik langer had gewacht, had een tweede zwangerschap er waarschijnlijk niet meer in gezeten. Toch wilden we graag een gezin met twee kinderen. Dan is het kiezen of delen. Het leven is niet altijd zo maakbaar als je wel zou willen...
maandag 8 maart 2010 om 14:32
Wat fijn dat er al zoveel reacties zijn!
Heb nog geen tijd om te reageren op alle reacties, maar zag al dat er een aantal praktische tips tussen zaten die ik zeker ga proberen, echt super! Ook het topic over leeftijdsverschil <1,5 jaar zal ik vanavond rustig doorlezen.
Oudste ligt nu te slapen en de jongste krijst het hele huis bij elkaar. Wil niet binnen in een draagdoek (helaas); wordt hij om een of andere reden heel onrustig van (is volgens mij niet te warm, ligt alleen in romper in de doek en huis is redelijk koel).
Hierboven gaf iemand al aan om eens naar de huisarts te gaan, en ik denk dat ik dat de komende week ook maar eens moet gaan doen. Merk dat ik nog heel veel last heb van bevalling (met name psychisch) en daarom misschien ook wel met de hechting aan de jongste; hoe erg dit ook klinkt. Misschien wel handig om te vermelden dat mijn tweede bevalling (zonder overdrijven) een bijna dood ervaring was; zoveel bloed verloren dat ik mijzelf voelde wegzakken en iedereen aan mijn bed stond te schreeuwen dat ik bij moest blijven en dat ik alleen maar kon denken: ' laat me nou, het is zo heerlijk rustig'. Tot ik mij realiseerde dat ik G (zoon nr. 1) niet zou zien opgroeien en ik compleet in paniek raakte, maar het gevoel had dat ik niet meer terug kon komen (voelde als een nachtmerrie waarin je niet ontwaken kan). Ik heb zoveel dromen over deze bevalling, wat ook niet bevordelijk is voor herstel.
Sorry als ik een beetje warrig overkom, maar is niet makkelijk typen met huilende baby tegen mij aan..
Ook hier trouwens een medische reden voor snelle tweede zwangerschap.
Nogmaals dank voor alle reacties tot nu toe en zal als het rustiger is wat persoonlijker reageren!
Heb nog geen tijd om te reageren op alle reacties, maar zag al dat er een aantal praktische tips tussen zaten die ik zeker ga proberen, echt super! Ook het topic over leeftijdsverschil <1,5 jaar zal ik vanavond rustig doorlezen.
Oudste ligt nu te slapen en de jongste krijst het hele huis bij elkaar. Wil niet binnen in een draagdoek (helaas); wordt hij om een of andere reden heel onrustig van (is volgens mij niet te warm, ligt alleen in romper in de doek en huis is redelijk koel).
Hierboven gaf iemand al aan om eens naar de huisarts te gaan, en ik denk dat ik dat de komende week ook maar eens moet gaan doen. Merk dat ik nog heel veel last heb van bevalling (met name psychisch) en daarom misschien ook wel met de hechting aan de jongste; hoe erg dit ook klinkt. Misschien wel handig om te vermelden dat mijn tweede bevalling (zonder overdrijven) een bijna dood ervaring was; zoveel bloed verloren dat ik mijzelf voelde wegzakken en iedereen aan mijn bed stond te schreeuwen dat ik bij moest blijven en dat ik alleen maar kon denken: ' laat me nou, het is zo heerlijk rustig'. Tot ik mij realiseerde dat ik G (zoon nr. 1) niet zou zien opgroeien en ik compleet in paniek raakte, maar het gevoel had dat ik niet meer terug kon komen (voelde als een nachtmerrie waarin je niet ontwaken kan). Ik heb zoveel dromen over deze bevalling, wat ook niet bevordelijk is voor herstel.
Sorry als ik een beetje warrig overkom, maar is niet makkelijk typen met huilende baby tegen mij aan..
Ook hier trouwens een medische reden voor snelle tweede zwangerschap.
Nogmaals dank voor alle reacties tot nu toe en zal als het rustiger is wat persoonlijker reageren!
maandag 8 maart 2010 om 14:56
rin, ik kan alleen maar zeggen dat ik het heel knap van je vind dat je onder deze omstandigheden uberhaupt nog functioneert. Zo'n bevalling ís ook echt traumatisch. Ik zou zeker naar de huisarts gaan en ook andere hulp zoeken, mensen zijn van minder overspannen geraakt.
Heel veel sterkte en een knuffel (mijn smilies doen het niet)
Heel veel sterkte en een knuffel (mijn smilies doen het niet)
Het is zoals het is
maandag 8 maart 2010 om 17:12
Lieve Rin,
Het is geen schande om hulp te zoeken, er is zoveel te verwerken in juw geval. Vraag hulp en accepteer die hulp! Ik weet zeker dat er mensen in jouw omgeving zijn die je meer rust gunnen en concreet dingen voor je kunnen doen.
Maar hoe zit het met d evader in dit verhaal? Daar hoor ik je niet over. Zou wel heel fijn zijn als hij je wat meer kan ondersteunen in deze lastige tijd.
Liefs en dikke knuffel van mij (10 weken geleden bevallen van de 2e, maar met een leeftijdsverschil van 3 jaar, toch weer heel anders)
Het is geen schande om hulp te zoeken, er is zoveel te verwerken in juw geval. Vraag hulp en accepteer die hulp! Ik weet zeker dat er mensen in jouw omgeving zijn die je meer rust gunnen en concreet dingen voor je kunnen doen.
Maar hoe zit het met d evader in dit verhaal? Daar hoor ik je niet over. Zou wel heel fijn zijn als hij je wat meer kan ondersteunen in deze lastige tijd.
Liefs en dikke knuffel van mij (10 weken geleden bevallen van de 2e, maar met een leeftijdsverschil van 3 jaar, toch weer heel anders)
maandag 8 maart 2010 om 17:15
Rin, gezien jou bevalling alleen maar des te meer redenen om een dezer dagen eens bij de huisarts langs te lopen, in ieder geval zodat hij op de hoogte is wat je hebt meegemaakt, maar ook eens te kijken naarde kleine. Misschien heeft hij klachten of probleempjes die het huilen kunnen verklaren (ik hoop het, dan is er namelijk ook vaak een makkelijke oplossing).
Verder zou ik vragen of je man af en toe vrij wil nemen. al is het maar een halve dag. Dat jij even lekker weg kunt, even wat frisse wind door je haren. Dat helpt al een hoop
Verder zou ik vragen of je man af en toe vrij wil nemen. al is het maar een halve dag. Dat jij even lekker weg kunt, even wat frisse wind door je haren. Dat helpt al een hoop
maandag 8 maart 2010 om 23:00
Oh ik voel zo met je mee. Ben in nov van de 2e bevallen. Mijn dochter is 29-12 2 geworden. De 2e heeft de eerste 6/7 weken 18 tot 20 uur op een dag gehuild, neeeeee, gekrijst. Ik hen jankend aan de lijn gehangen bij het cb. Tot ik een week voor Kerst van mijn moeder de huisarts moest bellen. Binnen 3 uur lag mijn zoontje in het ziekenhuis. Kiss syndroom/Reflux, met Kerst was hij weer thuis Janken............Ik weer naar de dokter. Bleek IK in een postnatale depressie te zitten. Het gaf mij opzich wel een 'goed gevoel' dat het niet aan mij lag, dat ik niet gelukkig was. Ben nog steeds niet aan het werk, maar door medicijnen voel ik me wel beter en kan ik de situatie thuis wel aan.
Succes Andrea
Succes Andrea
maandag 8 maart 2010 om 23:43
Jezus Rin, meid wat een verhaal. Dat hoef je toch ook niet allemaal in je up te verwerken én daarbij twee kleintjes verzorgen! (Zoals je hoort van alle moeders met meer dan één kind: wij vonden het begin allemaal heftig!)
Hup, gauw naar de HA (voor jezelf). Van zo'n bevalling ben je natuurlijk ook fysiek niet zomaar 1,2,3 hersteld, en dan die angstdromen...
Hele dikke knuffel!
Hup, gauw naar de HA (voor jezelf). Van zo'n bevalling ben je natuurlijk ook fysiek niet zomaar 1,2,3 hersteld, en dan die angstdromen...
Hele dikke knuffel!
dinsdag 9 maart 2010 om 09:07
Eindelijk even een rustig moment gevonden om te reageren. Bedankt voor alle lieve reacties. Heb vanmiddag een afspraak met de huisarts,ben benieuwd.
Een aantal van jullie vroeg waar mijn man in dit verhaal is. Hij is freelancer in een branche waar harden klappen vallen/zijn gevallen en aangezien hij ook al heel veel vrij is geweest tijdens mijn zwangerschap (lag veel in het ziekenhuis), is dat voor hem nu lastig, wat ik goed begrijp. Opa en oma wonen ver weg, maar komen vanaf nu 1 dag per week helpen, wat natuurlijk heel erg fijn is.
Op zich is het al heel fijn dat ik het nu van mij af kan schrijven en daarbij ook zoveel bruikbare reacties en tips krijg. Heb altijd het gevoel dat ik niet moet zeuren (is ook een beetje de West Friese mentaliteit warin ik ben grootgebracht), dus het is fijn om te lezen dat het geen gezeur is en dat er meer mensen zijn die de situatie herkennen.
Ben benieuwd wat de huisarts zegt.
Nogmaals dank!
Een aantal van jullie vroeg waar mijn man in dit verhaal is. Hij is freelancer in een branche waar harden klappen vallen/zijn gevallen en aangezien hij ook al heel veel vrij is geweest tijdens mijn zwangerschap (lag veel in het ziekenhuis), is dat voor hem nu lastig, wat ik goed begrijp. Opa en oma wonen ver weg, maar komen vanaf nu 1 dag per week helpen, wat natuurlijk heel erg fijn is.
Op zich is het al heel fijn dat ik het nu van mij af kan schrijven en daarbij ook zoveel bruikbare reacties en tips krijg. Heb altijd het gevoel dat ik niet moet zeuren (is ook een beetje de West Friese mentaliteit warin ik ben grootgebracht), dus het is fijn om te lezen dat het geen gezeur is en dat er meer mensen zijn die de situatie herkennen.
Ben benieuwd wat de huisarts zegt.
Nogmaals dank!
