Kinderen
alle pijlers
zoon van 15 uit huis
dinsdag 29 juni 2010 om 19:00
We hebben een zoon van 15 die hoogbegaafd autistisch is.
Thuis ging het prima met ons drietjes maar hij had meer behoefte aan contact met leeftijdsgenoten(met pa en ma op een terrasje zitten is niet zo tof)
Hij is woont sinds 3 weken nu in een leefgroep met jongens van zijn leeftijd en goede begeleiding.
Hij zit op zijn plek
Waarom heb ik dan het gevoel dat ik tekort schiet?
pff zal wel wennen op den duur hoop ik?
Thuis ging het prima met ons drietjes maar hij had meer behoefte aan contact met leeftijdsgenoten(met pa en ma op een terrasje zitten is niet zo tof)
Hij is woont sinds 3 weken nu in een leefgroep met jongens van zijn leeftijd en goede begeleiding.
Hij zit op zijn plek
Waarom heb ik dan het gevoel dat ik tekort schiet?
pff zal wel wennen op den duur hoop ik?
dinsdag 29 juni 2010 om 19:11
Penelope, hier een vergelijkbare situatie, maar dan met mijn zoon van 11. Overigens zit hij in een kliniek en is de bedoeling dat hij na behandeling weer thuiskomt, dus dat is wel een ander uitgangspunt.
Het gevoel dat ik tekortschiet heb ik ook regelmatig, hoewel ik uit de kliniek altijd te horen krijg dat ik het juist heel goed doe, maar dat mijn kind echt wel heel veel extra begeleiding nodig heeft. Lastig.
Hoe vind je zoon het? Kan hij een beetje wennen?
Het gevoel dat ik tekortschiet heb ik ook regelmatig, hoewel ik uit de kliniek altijd te horen krijg dat ik het juist heel goed doe, maar dat mijn kind echt wel heel veel extra begeleiding nodig heeft. Lastig.
Hoe vind je zoon het? Kan hij een beetje wennen?
You're not the same person you were a year ago. Now you're even worse.
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 29 juni 2010 om 19:16
Vrienden van me hebben een autistisch zoontje (6 jaar), die naast autischtisch ook verstandelijk gehandicapt is. Zij hebben de beslissing moeten nemen om hem uit huis te plaatsen, omdat het gewoon niet meer ging thuis. Hij werd agressief (kon toen nog niet praten), kon dus niet duidelijk maken wat hij wilde. Nu hij in een medisch kindertehuis zit (en naar school gaat) en dus begeleid wordt door geweldige mensen (die hiervoor geleerd hebben), gaat hij met sprongen vooruit! Hij praat zelfs, is heel gelukkig en komt nu in de weekenden thuis.
Zij hadden dus ook in het begin een erg schuldgevoel...hoeft niet hoor!
Zij hadden dus ook in het begin een erg schuldgevoel...hoeft niet hoor!
dinsdag 29 juni 2010 om 19:23
Dat gevoel van tekortschieten heb ik al nu mijn zoon dagbehandeling krijgt en ik soms op gesprekken met therapeuten moet toezien hoe hij mokt en onbeleefd doet en vragen ontwijkt .. dan denk ik, zo heb ik je niet opgevoed! Wat moet het voor jou naar voelen als je met je verstand nu vindt dat hij op zijn plek zit terwijl je hartje zegt dat zijn plek gewoon thuis is.
Wat was precies de reden dat hij naar de groep ging?
Wat was precies de reden dat hij naar de groep ging?
dinsdag 29 juni 2010 om 19:24
quote:Solomio schreef op 29 juni 2010 @ 19:11:
Penelope, hier een vergelijkbare situatie, maar dan met mijn zoon van 11. Overigens zit hij in een kliniek en is de bedoeling dat hij na behandeling weer thuiskomt, dus dat is wel een ander uitgangspunt.
Het gevoel dat ik tekortschiet heb ik ook regelmatig, hoewel ik uit de kliniek altijd te horen krijg dat ik het juist heel goed doe, maar dat mijn kind echt wel heel veel extra begeleiding nodig heeft. Lastig.
Hoe vind je zoon het? Kan hij een beetje wennen?Mir heeft altijd gelijk!
Penelope, hier een vergelijkbare situatie, maar dan met mijn zoon van 11. Overigens zit hij in een kliniek en is de bedoeling dat hij na behandeling weer thuiskomt, dus dat is wel een ander uitgangspunt.
Het gevoel dat ik tekortschiet heb ik ook regelmatig, hoewel ik uit de kliniek altijd te horen krijg dat ik het juist heel goed doe, maar dat mijn kind echt wel heel veel extra begeleiding nodig heeft. Lastig.
Hoe vind je zoon het? Kan hij een beetje wennen?Mir heeft altijd gelijk!
Je weet toch!
dinsdag 29 juni 2010 om 19:35
[quote]penelope5 schreef op 29 juni 2010 @ 19:00:
Thuis ging het prima met ons drietjes maar hij had meer behoefte aan contact met leeftijdsgenoten(met pa en ma op een terrasje zitten is niet zo tof)
Ik kan alleen maar zeggen Respect. Als ik je verhaal zo lees, dan heb je geluisterd naar wat hij wil. Dat lijkt me niet makkelijk om een keuze voor je zoon van 15 jaar te gaan maken. Toch hebben jullie dit gedaan ten behoeve van je zoon.
Mijn complimenten!
Thuis ging het prima met ons drietjes maar hij had meer behoefte aan contact met leeftijdsgenoten(met pa en ma op een terrasje zitten is niet zo tof)
Ik kan alleen maar zeggen Respect. Als ik je verhaal zo lees, dan heb je geluisterd naar wat hij wil. Dat lijkt me niet makkelijk om een keuze voor je zoon van 15 jaar te gaan maken. Toch hebben jullie dit gedaan ten behoeve van je zoon.
Mijn complimenten!
dinsdag 29 juni 2010 om 20:30
jeetje
bedankt voor jullie reacties!!!doet me goed
en rary....het is natuurlijk niet zo dat hij alleen daar zit om een tarrasje te pakken met leeftijdsgenoten maar hij zit op een speciale school 50km van huis en gaat met de taxibus op en neer daardoor heeft hij geen vrienden hier in het dorp en is dus als hij thuis is van school op ons aangewezen.
waar "normale"jeugd nog lekker chillen of gewoon kletsen in de speeltuin ofzo zit mijn zoon thuis achter zijn computer en door zijn autisme zijn zijn sociale vaardigheden niet zo goed en dat leert hij voornamelijk op de groep.
Het is voor "ons volwassenen"heel moeilijk te bevatten dat gewone conversatie zo moeilijk kan zijn
ik hoop dat je hier wat begrip voor hebt en dat we hem dus niet weggedaan hebben omdat dat de makkelijkste keuze is
want dat is het zeker niet!!!!
bedankt voor jullie reacties!!!doet me goed
en rary....het is natuurlijk niet zo dat hij alleen daar zit om een tarrasje te pakken met leeftijdsgenoten maar hij zit op een speciale school 50km van huis en gaat met de taxibus op en neer daardoor heeft hij geen vrienden hier in het dorp en is dus als hij thuis is van school op ons aangewezen.
waar "normale"jeugd nog lekker chillen of gewoon kletsen in de speeltuin ofzo zit mijn zoon thuis achter zijn computer en door zijn autisme zijn zijn sociale vaardigheden niet zo goed en dat leert hij voornamelijk op de groep.
Het is voor "ons volwassenen"heel moeilijk te bevatten dat gewone conversatie zo moeilijk kan zijn
ik hoop dat je hier wat begrip voor hebt en dat we hem dus niet weggedaan hebben omdat dat de makkelijkste keuze is
want dat is het zeker niet!!!!
dinsdag 29 juni 2010 om 20:35
dinsdag 29 juni 2010 om 21:06
ik voel met je mee, je hebt de juiste beslissing genomen, die in het belang van je kind!
Ik snap en voel je gevoel van falen als moeder zijnde, denk met je verstand en op dit moment niet met je hart. Je faalt niet je hebt een beslissing genomen die op dit moment het BESTE is voor jou kind. Ondanks dat zal je dit gevoel nog wel even houden, als ouder wil je niets liever dan thuis voor je kind zorgen en er voor hem zijn en dat kan je niet.
ik heb over mijn zoon altijd gezegd dat hij een moeilijk puber word en we nog wat met hem te stellen zouden krijgen, hij is na een ruzie met mij bij zijn vader gaan wonen, hij heeft ADD maar ook puber. Ik heb hem, met ontzettend veel pijn, verdriet en gevoel van falen, laten gaan en er zijn goede afspraken gemaakt met ex en zijn vrouw. Hij is nu 3 maanden weg maar hij is daar nu zo op zn plaats, gaat beter op school en is vrolijker. Nu pas kan ik zeggen dat ik een goede keus heb gemaakt door hem te laten gaan. Ik mis hem vreselijk maar we lijken zoveel op elkaar dat ik hem wilde behoeden voor de grote wereld en hij m wilde ontdekken. Hij kon niet met de trein reizen, kon geen buskaart kopen, kon geen afspraak nakomen als hij die hij al onthield.
ik heb nu een heel fijn contact met hem, zie hem 3 weekenden in de maand en hij komt tussendoor ook vaak langs.
ik hoop dat je zoon zn draai snel zal vinden, sterkte ermee! Je bent een goede moeder!
Ik snap en voel je gevoel van falen als moeder zijnde, denk met je verstand en op dit moment niet met je hart. Je faalt niet je hebt een beslissing genomen die op dit moment het BESTE is voor jou kind. Ondanks dat zal je dit gevoel nog wel even houden, als ouder wil je niets liever dan thuis voor je kind zorgen en er voor hem zijn en dat kan je niet.
ik heb over mijn zoon altijd gezegd dat hij een moeilijk puber word en we nog wat met hem te stellen zouden krijgen, hij is na een ruzie met mij bij zijn vader gaan wonen, hij heeft ADD maar ook puber. Ik heb hem, met ontzettend veel pijn, verdriet en gevoel van falen, laten gaan en er zijn goede afspraken gemaakt met ex en zijn vrouw. Hij is nu 3 maanden weg maar hij is daar nu zo op zn plaats, gaat beter op school en is vrolijker. Nu pas kan ik zeggen dat ik een goede keus heb gemaakt door hem te laten gaan. Ik mis hem vreselijk maar we lijken zoveel op elkaar dat ik hem wilde behoeden voor de grote wereld en hij m wilde ontdekken. Hij kon niet met de trein reizen, kon geen buskaart kopen, kon geen afspraak nakomen als hij die hij al onthield.
ik heb nu een heel fijn contact met hem, zie hem 3 weekenden in de maand en hij komt tussendoor ook vaak langs.
ik hoop dat je zoon zn draai snel zal vinden, sterkte ermee! Je bent een goede moeder!
dinsdag 29 juni 2010 om 21:11
Hier gaat zoon van tien eerdaags (na de grote vakantie) in een dagklinisch onderzoeks/behandelingstraject. En misschien waarschijnlijk wordt dat omgezet in klinisch. Ik vind het heel erg moeilijk, maar voorhem is het beter. Hij is nu nog jong en we kunnen nog een hoop bereiken om hem naar zelfstandigheid te laten groeien. En daar kiezen we nu dus voor. Moeilijk lastig, maar wel nodig.
MILF in the making 
