Kinderen
alle pijlers
Zucht
maandag 27 juni 2011 om 12:47
Hoi allemaal!
Ik wil heel even m'n ei kwijt!!
Ik probeer al een tijd zwanger te worden, maar dat gaat vooralsnog niet erg voorspoedig.
Volgende maand mag ik beginnen met clomid, en ik heb 2 weken geleden een hsg onderzoek gehad.
Vandaag heb ik bloed laten prikken, de uitslag van m'n progesteron was weer te laag, dus deze maand zal ik niet zwanger zijn.
En nou hoor ik net dat mijn collega zwanger is. Ze is net een maand getrouwd is (en zou stoppen met de pil als ze getrouwd was)
KUTZOOI!
ik vind het leuk voor haar maar t voelt zo oneerlijk! Ik probeer niet te janken maar het is even niet makkelijk
Dankjewel voor het luisteren iig
Ik wil heel even m'n ei kwijt!!
Ik probeer al een tijd zwanger te worden, maar dat gaat vooralsnog niet erg voorspoedig.
Volgende maand mag ik beginnen met clomid, en ik heb 2 weken geleden een hsg onderzoek gehad.
Vandaag heb ik bloed laten prikken, de uitslag van m'n progesteron was weer te laag, dus deze maand zal ik niet zwanger zijn.
En nou hoor ik net dat mijn collega zwanger is. Ze is net een maand getrouwd is (en zou stoppen met de pil als ze getrouwd was)
KUTZOOI!
ik vind het leuk voor haar maar t voelt zo oneerlijk! Ik probeer niet te janken maar het is even niet makkelijk
Dankjewel voor het luisteren iig
maandag 27 juni 2011 om 21:21
quote:elodita schreef op 27 juni 2011 @ 20:25:
[...]
Denk je echt zo, Paquerette? Vind je de medische molen ingaan wegens sub/ infertiliteit een luxe probleem?
Helaas probeert de regering ons dat soms ook te laten denken. En zijn het aantal IVF pogingen met vergoeding teruggeschroefd naar 3.
Wellicht ben ik er zo over gaan denken omdat ik op andere plekken moeders en baby's heb zien doodgaan en ik het hiermee vergeleken al luxe vindt dat je zelf al gezond kunt zijn. Als je gezond bent en een prima leven lijdt en geen kinderen kan krijgen vind ik het wat zelfgericht overkomen koste wat het kost je kinderwens in vervulling te laten gaan. Deze keuze is aan iedereen zelf, en ik wil niet ontkennen dat het een verschrikkelijk verdriet kan zijn als je geen kinderen kan krijgen. Maar als je het dan anderen misgunt zwanger te worden vind ik dat inderdaad misplaatst.
[...]
Denk je echt zo, Paquerette? Vind je de medische molen ingaan wegens sub/ infertiliteit een luxe probleem?
Helaas probeert de regering ons dat soms ook te laten denken. En zijn het aantal IVF pogingen met vergoeding teruggeschroefd naar 3.
Wellicht ben ik er zo over gaan denken omdat ik op andere plekken moeders en baby's heb zien doodgaan en ik het hiermee vergeleken al luxe vindt dat je zelf al gezond kunt zijn. Als je gezond bent en een prima leven lijdt en geen kinderen kan krijgen vind ik het wat zelfgericht overkomen koste wat het kost je kinderwens in vervulling te laten gaan. Deze keuze is aan iedereen zelf, en ik wil niet ontkennen dat het een verschrikkelijk verdriet kan zijn als je geen kinderen kan krijgen. Maar als je het dan anderen misgunt zwanger te worden vind ik dat inderdaad misplaatst.
maandag 27 juni 2011 om 21:25
quote:Eva82 schreef op 27 juni 2011 @ 21:09:
[...]Ah, hier hebben we er weer zo één, die even moet verkondigen dat als er niet spontaan een kindje komt, dit zo 'moet zijn'.
Bah. Ik weet dat de puke smily niet zo mag worden gebruikt, maar ik zou het bijna doen.
Waarom dan? Is iedereen die niet vind dat een kind krijgen een recht is om te kotsen? Vind ik persoonlijk net zo'n 'meelevende' stelling..
Persoonlijk snap ik niets van de medische molen, je gaat voor een kindje en als dat lukt is het prachtig en als het niet lukt is dat heel verdrietig. Net als met alles in het leven doe je het (m.i.!) met wat er op je pad komt. Niet alles is voor iedereen weggelegd of eigenlijk niets is voor iedereen weggelegd. En dan geef je het leven een nieuwe/andere draai en ga je verder en maak je er ook weer iets van. Natuurlijk is iets niet krijgen/hebben wat je heel graag wilt zuur, maar dat maakt het niet onoverkomelijk.
[...]Ah, hier hebben we er weer zo één, die even moet verkondigen dat als er niet spontaan een kindje komt, dit zo 'moet zijn'.
Bah. Ik weet dat de puke smily niet zo mag worden gebruikt, maar ik zou het bijna doen.
Waarom dan? Is iedereen die niet vind dat een kind krijgen een recht is om te kotsen? Vind ik persoonlijk net zo'n 'meelevende' stelling..
Persoonlijk snap ik niets van de medische molen, je gaat voor een kindje en als dat lukt is het prachtig en als het niet lukt is dat heel verdrietig. Net als met alles in het leven doe je het (m.i.!) met wat er op je pad komt. Niet alles is voor iedereen weggelegd of eigenlijk niets is voor iedereen weggelegd. En dan geef je het leven een nieuwe/andere draai en ga je verder en maak je er ook weer iets van. Natuurlijk is iets niet krijgen/hebben wat je heel graag wilt zuur, maar dat maakt het niet onoverkomelijk.
maandag 27 juni 2011 om 21:36
Nee Sunemom, ik begrijp alleen niet waar zo'n mening vandaag komt.
Ik ben zelf helaas ongewild kinderloos, man en ik hebben 3 jaar vruchteloos geprobeerd om zwanger te worden. Lang getwijfeld, en toch de stap genomen om de medische molen in te gaan, alleen al omdat we een bepaalde zekerheid zochten. Het blijkt dat mijn man behoorlijk verminderd vruchtbaar is.
Dus zonder medische molen een kindje krijgen van ons zelf... die kans is heel klein geworden. Daarom proberen we het nu op deze manier.
Is dat dan zo 'onnatuurlijk'? Het zijn nog steeds mijn eitjes, en zijn zaadjes. Het zal nog steeds een kindje worden net zoals alle kindjes.
Ik zeg niet dat een kind krijgen een recht is, integendeel.
Een kindje krijgen is een geluk.
En wij hopen op die manier ons geluk te krijgen.
En ja, dan word ik wel misselijk van zo'n reactie, mag toch ook?
En natuurlijk, mocht het op deze manier niet lukken, dan is het heel verdrietig, maar zullen wij zeker op een gegeven moment on leven weer oppakken en doorgaan. Net zoals we nu doen. het is geen 'ik moet, ik zal' verhaal, maar een hele grote wens.
Ik ben zelf helaas ongewild kinderloos, man en ik hebben 3 jaar vruchteloos geprobeerd om zwanger te worden. Lang getwijfeld, en toch de stap genomen om de medische molen in te gaan, alleen al omdat we een bepaalde zekerheid zochten. Het blijkt dat mijn man behoorlijk verminderd vruchtbaar is.
Dus zonder medische molen een kindje krijgen van ons zelf... die kans is heel klein geworden. Daarom proberen we het nu op deze manier.
Is dat dan zo 'onnatuurlijk'? Het zijn nog steeds mijn eitjes, en zijn zaadjes. Het zal nog steeds een kindje worden net zoals alle kindjes.
Ik zeg niet dat een kind krijgen een recht is, integendeel.
Een kindje krijgen is een geluk.
En wij hopen op die manier ons geluk te krijgen.
En ja, dan word ik wel misselijk van zo'n reactie, mag toch ook?
En natuurlijk, mocht het op deze manier niet lukken, dan is het heel verdrietig, maar zullen wij zeker op een gegeven moment on leven weer oppakken en doorgaan. Net zoals we nu doen. het is geen 'ik moet, ik zal' verhaal, maar een hele grote wens.
maandag 27 juni 2011 om 21:56
quote:Eva82 schreef op 27 juni 2011 @ 21:36:
Nee Sunemom, ik begrijp alleen niet waar zo'n mening vandaag komt.
Ik ben zelf helaas ongewild kinderloos, man en ik hebben 3 jaar vruchteloos geprobeerd om zwanger te worden. Lang getwijfeld, en toch de stap genomen om de medische molen in te gaan, alleen al omdat we een bepaalde zekerheid zochten. Het blijkt dat mijn man behoorlijk verminderd vruchtbaar is.
Dus zonder medische molen een kindje krijgen van ons zelf... die kans is heel klein geworden. Daarom proberen we het nu op deze manier.
Is dat dan zo 'onnatuurlijk'? Het zijn nog steeds mijn eitjes, en zijn zaadjes. Het zal nog steeds een kindje worden net zoals alle kindjes.
Ik zeg niet dat een kind krijgen een recht is, integendeel.
Een kindje krijgen is een geluk.
En wij hopen op die manier ons geluk te krijgen.
En ja, dan word ik wel misselijk van zo'n reactie, mag toch ook?
En natuurlijk, mocht het op deze manier niet lukken, dan is het heel verdrietig, maar zullen wij zeker op een gegeven moment on leven weer oppakken en doorgaan. Net zoals we nu doen. het is geen 'ik moet, ik zal' verhaal, maar een hele grote wens.Ja dat mag, maar daar snap ik dus niets van. Ieder mens trekt andere conclusies uit het leven. Ik heb in dezelfde situatie gezeten, 5 jaar ongewenst kinderloos gebleven met ex. We wilden dolgraag kinderen samen, dusdanig graag dat het uiteindelijk onze relatie gekost heeft. De medische molen hebben we echter nooit over getwijfeld, we wilden samen een kindje, als de natuur anders zou beslissen dan was dat zo. We hielden veel van elkaar en uiteindelijk heeft onze kinderloosheid ons een andere kant opgestuurd in het leven, zonder kinderen bleken we andere doelen in het leven na te streven, nog altijd kijken we met veel liefde en wederzijds gevoel/respect terug op onze relatie. Beiden hebben we nu (8 jaar later) een nieuwe relatie en in die relatie hebben we beiden wel het geluk kinderen te hebben gekregen. Het was ons samen niet gegund, dat was heel erg verdrietig, maar voor mij/ons gewoon een feit. Net als dat het overgrote deel van de wereldbevolking een normaal gehoor gegund is en ik slechthorend geboren ben. Net als dat het overgrote deel van de ouders hun kinderen mogen zien opgroeien en ik mijn zoon heb verloren. En zo kan ik nog wel even doorgaan.. Het leven is niet eerlijk, zo is het volgens mij ook niet bedoeld, iedereen krijgt zijn deel van geluk en verdriet en de verdeling kun je daarin niet kiezen. Het komt op je pad en je past je aan, je hebt maar 1 leven dus maak er zoveel mogelijk van met alles wat je wel is gegund is mijn levensinstelling. Dat betekent niet dat ik nooit verdriet heb om de dingen die ik verloren heb en/of die me niet gegund waren, maar wel dat ik zorg dat ik uiteindelijk meer geniet van datgene dat er wel is dan dat ik gebukt blijf gaan onder het verdriet.
Nee Sunemom, ik begrijp alleen niet waar zo'n mening vandaag komt.
Ik ben zelf helaas ongewild kinderloos, man en ik hebben 3 jaar vruchteloos geprobeerd om zwanger te worden. Lang getwijfeld, en toch de stap genomen om de medische molen in te gaan, alleen al omdat we een bepaalde zekerheid zochten. Het blijkt dat mijn man behoorlijk verminderd vruchtbaar is.
Dus zonder medische molen een kindje krijgen van ons zelf... die kans is heel klein geworden. Daarom proberen we het nu op deze manier.
Is dat dan zo 'onnatuurlijk'? Het zijn nog steeds mijn eitjes, en zijn zaadjes. Het zal nog steeds een kindje worden net zoals alle kindjes.
Ik zeg niet dat een kind krijgen een recht is, integendeel.
Een kindje krijgen is een geluk.
En wij hopen op die manier ons geluk te krijgen.
En ja, dan word ik wel misselijk van zo'n reactie, mag toch ook?
En natuurlijk, mocht het op deze manier niet lukken, dan is het heel verdrietig, maar zullen wij zeker op een gegeven moment on leven weer oppakken en doorgaan. Net zoals we nu doen. het is geen 'ik moet, ik zal' verhaal, maar een hele grote wens.Ja dat mag, maar daar snap ik dus niets van. Ieder mens trekt andere conclusies uit het leven. Ik heb in dezelfde situatie gezeten, 5 jaar ongewenst kinderloos gebleven met ex. We wilden dolgraag kinderen samen, dusdanig graag dat het uiteindelijk onze relatie gekost heeft. De medische molen hebben we echter nooit over getwijfeld, we wilden samen een kindje, als de natuur anders zou beslissen dan was dat zo. We hielden veel van elkaar en uiteindelijk heeft onze kinderloosheid ons een andere kant opgestuurd in het leven, zonder kinderen bleken we andere doelen in het leven na te streven, nog altijd kijken we met veel liefde en wederzijds gevoel/respect terug op onze relatie. Beiden hebben we nu (8 jaar later) een nieuwe relatie en in die relatie hebben we beiden wel het geluk kinderen te hebben gekregen. Het was ons samen niet gegund, dat was heel erg verdrietig, maar voor mij/ons gewoon een feit. Net als dat het overgrote deel van de wereldbevolking een normaal gehoor gegund is en ik slechthorend geboren ben. Net als dat het overgrote deel van de ouders hun kinderen mogen zien opgroeien en ik mijn zoon heb verloren. En zo kan ik nog wel even doorgaan.. Het leven is niet eerlijk, zo is het volgens mij ook niet bedoeld, iedereen krijgt zijn deel van geluk en verdriet en de verdeling kun je daarin niet kiezen. Het komt op je pad en je past je aan, je hebt maar 1 leven dus maak er zoveel mogelijk van met alles wat je wel is gegund is mijn levensinstelling. Dat betekent niet dat ik nooit verdriet heb om de dingen die ik verloren heb en/of die me niet gegund waren, maar wel dat ik zorg dat ik uiteindelijk meer geniet van datgene dat er wel is dan dat ik gebukt blijf gaan onder het verdriet.
maandag 27 juni 2011 om 22:02
Volgens mij is hier helemaal niemand geweest die een ander het misgunt. TO was gewoon even verdrietig en opende een topic om haar ei kwijt te kunnen. Op je werk kan je dat namelijk vaak niet en zeker niet als er net iemand terecht helemaal dolblij en gelukkig is. Er hebben mensen gereageerd die dit gevoel wel begrijpen en dat is fijn voor TO.
Jammer dat mensen dit meteen aangrijpen om zeer kwetsende opmerkingen te maken omdat zij blijkbaar dit verwende luxe probleempjes vinden. Dat mogen zij van mij ook allemaal vinden. Het illustreert de reacties die ik dus bedoelde met de muur van onbegrip.
Jammer dat mensen dit meteen aangrijpen om zeer kwetsende opmerkingen te maken omdat zij blijkbaar dit verwende luxe probleempjes vinden. Dat mogen zij van mij ook allemaal vinden. Het illustreert de reacties die ik dus bedoelde met de muur van onbegrip.
You know how I know? Because I reeaally think so!
maandag 27 juni 2011 om 22:07
maandag 27 juni 2011 om 22:30
quote:Eva82 schreef op 27 juni 2011 @ 22:10:
Trouwens Sunemom, jouw verhaal heb ik meerdere keren gelezen hier op viva en ik wou zeggen dat ik enorme bewondering heb voor jou. Echt respect!
Dat vind ik altijd heel lief maar ook bijzonder om te lezen, ik doe het ook alleen maar met wat het leven me gegeven heeft.
De mening dat stelling in de mm een instelling van 'hebben hebben hebben' lijken te hebben is denk ik ook nog wel te plaatsen. Vaak is het beeld toch dat het vooral oudere stellen zijn die lang gewacht hebben met het 'krijgen' van kinderen en die dus 'eerst wilden reizen, toen een carriere wilden en dan laat een kind willen en dan allerlei noodgrepen uit gaan halen als ze eigenlijk gewoon te laat blijken'. Ik besef me dat dat maar een (heel?) klein deel van de stellen is die zich tot de medische wetenschap wend maar het is wel een erg zichtbaar deel. En een deel waar inderdaad minder begrip voor is dan voor de 30-jarige die al 4 jaar probeerd en wiens partner gewoon verminderd vruchtbaar blijkt. Dat is geen eerlijk beeld misschien, maar wel een hardnekkig beeld waar iedereen in de mm op aangekeken wordt. Net als dat iedere dikkerd wordt aangekeken als ie een ijsje in het openbaar eet, of ie het er nou allemaal zelf heeft aangegeten of door een medicijn of ziekte last heeft van het overgewicht doet niets af aan de afkeurende blik van de massa.
Voor mij is dat de kern denk ik, mensen zien alleen de buitenkant, de muur van onbegrip waar mensen in diverse situaties tegenop botsen is vaak een muur van 'blindheid'. Mensen zien wat ze heel direct wordt voorgeschoteld daarop wordt gereageerd en wat erachter zit, hoe mensen ehct leven, wat er precies speelt in het leven wat je be-/veroordeeld weet je meestal niet. Ik probeer er meestal geen aandacht aan te besteden, natuurlijk ben ik soms gekwetst, diep geraakt en zelf soms gebroken door de opmerkingen van andere, maar ik weet wel dat het veel te vaak onwil is je te begrijpen en echt te zien. Leef je leven met zoveel mogelijk energie en straal dat uit dan wordt je ook minder vaak (diep) gekwetst denk ik.
Trouwens Sunemom, jouw verhaal heb ik meerdere keren gelezen hier op viva en ik wou zeggen dat ik enorme bewondering heb voor jou. Echt respect!
Dat vind ik altijd heel lief maar ook bijzonder om te lezen, ik doe het ook alleen maar met wat het leven me gegeven heeft.
De mening dat stelling in de mm een instelling van 'hebben hebben hebben' lijken te hebben is denk ik ook nog wel te plaatsen. Vaak is het beeld toch dat het vooral oudere stellen zijn die lang gewacht hebben met het 'krijgen' van kinderen en die dus 'eerst wilden reizen, toen een carriere wilden en dan laat een kind willen en dan allerlei noodgrepen uit gaan halen als ze eigenlijk gewoon te laat blijken'. Ik besef me dat dat maar een (heel?) klein deel van de stellen is die zich tot de medische wetenschap wend maar het is wel een erg zichtbaar deel. En een deel waar inderdaad minder begrip voor is dan voor de 30-jarige die al 4 jaar probeerd en wiens partner gewoon verminderd vruchtbaar blijkt. Dat is geen eerlijk beeld misschien, maar wel een hardnekkig beeld waar iedereen in de mm op aangekeken wordt. Net als dat iedere dikkerd wordt aangekeken als ie een ijsje in het openbaar eet, of ie het er nou allemaal zelf heeft aangegeten of door een medicijn of ziekte last heeft van het overgewicht doet niets af aan de afkeurende blik van de massa.
Voor mij is dat de kern denk ik, mensen zien alleen de buitenkant, de muur van onbegrip waar mensen in diverse situaties tegenop botsen is vaak een muur van 'blindheid'. Mensen zien wat ze heel direct wordt voorgeschoteld daarop wordt gereageerd en wat erachter zit, hoe mensen ehct leven, wat er precies speelt in het leven wat je be-/veroordeeld weet je meestal niet. Ik probeer er meestal geen aandacht aan te besteden, natuurlijk ben ik soms gekwetst, diep geraakt en zelf soms gebroken door de opmerkingen van andere, maar ik weet wel dat het veel te vaak onwil is je te begrijpen en echt te zien. Leef je leven met zoveel mogelijk energie en straal dat uit dan wordt je ook minder vaak (diep) gekwetst denk ik.
maandag 27 juni 2011 om 23:25
Lieve groupie,
Begrijp precies hoe je je voelt, laat de gevoelens gewoon komen en wees vooral eerlijk.
Mijn man en ik kunnen ook geen kinderen krijgen (ligt aan mijn lichaam ), hebben de medische molen doorlopen, ivf behandelingen gehad en aangemeld voor adoptie, met resultaat nul. Mijn collega werd ook zwanger en was natuurlijk enorm blij, kon er dag en nacht over praten, ik had t daar met momenten enorm moeilijk mee, dit heb ik aangegeven en als zij enthousiast met iemand anders aan t praten was en t werd mij teveel ging ik even weg (koffie halen of naar toilet) om mijzelf de kans te geven t verdriet te verwerken want daar kon zij niets aan doen, door mijn openheid is t nooit een ongemakkelijke situatie geweest en met tijd wordt ietsje makkelijker (pijn blijft ). Ik wens je heel veel sterkte met alles en laat je gevoelens gewoon toe!
Begrijp precies hoe je je voelt, laat de gevoelens gewoon komen en wees vooral eerlijk.
Mijn man en ik kunnen ook geen kinderen krijgen (ligt aan mijn lichaam ), hebben de medische molen doorlopen, ivf behandelingen gehad en aangemeld voor adoptie, met resultaat nul. Mijn collega werd ook zwanger en was natuurlijk enorm blij, kon er dag en nacht over praten, ik had t daar met momenten enorm moeilijk mee, dit heb ik aangegeven en als zij enthousiast met iemand anders aan t praten was en t werd mij teveel ging ik even weg (koffie halen of naar toilet) om mijzelf de kans te geven t verdriet te verwerken want daar kon zij niets aan doen, door mijn openheid is t nooit een ongemakkelijke situatie geweest en met tijd wordt ietsje makkelijker (pijn blijft ). Ik wens je heel veel sterkte met alles en laat je gevoelens gewoon toe!
dinsdag 28 juni 2011 om 11:20
quote:mrsstanleywalker schreef op 27 juni 2011 @ 22:02:
Jammer dat mensen dit meteen aangrijpen om zeer kwetsende opmerkingen te maken omdat zij blijkbaar dit verwende luxe probleempjes vinden. Dat mogen zij van mij ook allemaal vinden. Het illustreert de reacties die ik dus bedoelde met de muur van onbegrip.
Dit is jouw interpretatie.
TO ziet de reacties gelukkig gewoon voor wat ze zijn. Goed bedoeld en soms met een andere mening.
Heb het idee, dat jij ook niet erg begripvol bent voor mensen die een andere mening of visie hebben. Een muur van onbegrip wordt vaak door twee mensen gebouwd.
Jammer dat mensen dit meteen aangrijpen om zeer kwetsende opmerkingen te maken omdat zij blijkbaar dit verwende luxe probleempjes vinden. Dat mogen zij van mij ook allemaal vinden. Het illustreert de reacties die ik dus bedoelde met de muur van onbegrip.
Dit is jouw interpretatie.
TO ziet de reacties gelukkig gewoon voor wat ze zijn. Goed bedoeld en soms met een andere mening.
Heb het idee, dat jij ook niet erg begripvol bent voor mensen die een andere mening of visie hebben. Een muur van onbegrip wordt vaak door twee mensen gebouwd.
dinsdag 28 juni 2011 om 12:13
Hoi allemaal!
Ik wou nog even wat van me laten horen
Ik voel me niet aangevallen door wat anderen vinden, mijn mening is namelijk dat iedereen zijn eigen mening mag hebben, en dat je dit laat gelden op je eigen doen en laten. En dan vind ik het prima
Met mij gaat t een stuk beter, ik ben inmiddels een pro in het loslaten van issues waar ik niks aan kan veranderen ik heb echt een heel warm gevoel van binnen van alle lieve en meelevende reacties, als ik het in de toekomst moeilijk heb dan lees ik alles zeker nog eens door
Dankjewel!! X
Ik wou nog even wat van me laten horen
Ik voel me niet aangevallen door wat anderen vinden, mijn mening is namelijk dat iedereen zijn eigen mening mag hebben, en dat je dit laat gelden op je eigen doen en laten. En dan vind ik het prima
Met mij gaat t een stuk beter, ik ben inmiddels een pro in het loslaten van issues waar ik niks aan kan veranderen ik heb echt een heel warm gevoel van binnen van alle lieve en meelevende reacties, als ik het in de toekomst moeilijk heb dan lees ik alles zeker nog eens door
Dankjewel!! X
dinsdag 28 juni 2011 om 13:11
[quote]Sunemom schreef op 27 juni 2011 @ 22:30:
[...]
Dat vind ik altijd heel lief maar ook bijzonder om te lezen, ik doe het ook alleen maar met wat het leven me gegeven heeft.
De mening dat stelling in de mm een instelling van 'hebben hebben hebben' lijken te hebben is denk ik ook nog wel te plaatsen. Vaak is het beeld toch dat het vooral oudere stellen zijn die lang gewacht hebben met het 'krijgen' van kinderen en die dus 'eerst wilden reizen, toen een carriere wilden en dan laat een kind willen en dan allerlei noodgrepen uit gaan halen als ze eigenlijk gewoon te laat blijken'. Ik besef me dat dat maar een (heel?) klein deel van de stellen is die zich tot de medische wetenschap wend maar het is wel een erg zichtbaar deel. En een deel waar inderdaad minder begrip voor is dan voor de 30-jarige die al 4 jaar probeerd en wiens partner gewoon verminderd vruchtbaar blijkt. Dat is geen eerlijk beeld misschien, maar wel een hardnekkig beeld waar iedereen in de mm op aangekeken wordt. Net als dat iedere dikkerd wordt aangekeken als ie een ijsje in het openbaar eet, of ie het er nou allemaal zelf heeft aangegeten of door een medicijn of ziekte last heeft van het overgewicht doet niets af aan de afkeurende blik van de massa.
Voor mij is dat de kern denk ik, mensen zien alleen de buitenkant, de muur van onbegrip waar mensen in diverse situaties tegenop botsen is vaak een muur van 'blindheid'. Mensen zien wat ze heel direct wordt voorgeschoteld daarop wordt gereageerd en wat erachter zit, hoe mensen ehct leven, wat er precies speelt in het leven wat je be-/veroordeeld weet je meestal niet. Ik probeer er meestal geen aandacht aan te besteden, natuurlijk ben ik soms gekwetst, diep geraakt en zelf soms gebroken door de opmerkingen van andere, maar ik weet wel dat het veel te vaak onwil is je te begrijpen en echt te zien. Leef je leven met zoveel mogelijk energie en straal dat uit dan wordt je ook minder vaak (diep) gekwetst denk ik.[/quote]
Mooi gezegd Sunemom..
[...]
Dat vind ik altijd heel lief maar ook bijzonder om te lezen, ik doe het ook alleen maar met wat het leven me gegeven heeft.
De mening dat stelling in de mm een instelling van 'hebben hebben hebben' lijken te hebben is denk ik ook nog wel te plaatsen. Vaak is het beeld toch dat het vooral oudere stellen zijn die lang gewacht hebben met het 'krijgen' van kinderen en die dus 'eerst wilden reizen, toen een carriere wilden en dan laat een kind willen en dan allerlei noodgrepen uit gaan halen als ze eigenlijk gewoon te laat blijken'. Ik besef me dat dat maar een (heel?) klein deel van de stellen is die zich tot de medische wetenschap wend maar het is wel een erg zichtbaar deel. En een deel waar inderdaad minder begrip voor is dan voor de 30-jarige die al 4 jaar probeerd en wiens partner gewoon verminderd vruchtbaar blijkt. Dat is geen eerlijk beeld misschien, maar wel een hardnekkig beeld waar iedereen in de mm op aangekeken wordt. Net als dat iedere dikkerd wordt aangekeken als ie een ijsje in het openbaar eet, of ie het er nou allemaal zelf heeft aangegeten of door een medicijn of ziekte last heeft van het overgewicht doet niets af aan de afkeurende blik van de massa.
Voor mij is dat de kern denk ik, mensen zien alleen de buitenkant, de muur van onbegrip waar mensen in diverse situaties tegenop botsen is vaak een muur van 'blindheid'. Mensen zien wat ze heel direct wordt voorgeschoteld daarop wordt gereageerd en wat erachter zit, hoe mensen ehct leven, wat er precies speelt in het leven wat je be-/veroordeeld weet je meestal niet. Ik probeer er meestal geen aandacht aan te besteden, natuurlijk ben ik soms gekwetst, diep geraakt en zelf soms gebroken door de opmerkingen van andere, maar ik weet wel dat het veel te vaak onwil is je te begrijpen en echt te zien. Leef je leven met zoveel mogelijk energie en straal dat uit dan wordt je ook minder vaak (diep) gekwetst denk ik.[/quote]
Mooi gezegd Sunemom..
dinsdag 28 juni 2011 om 15:16
Dat is dan geheel jouw idee, StabiloBoss en dat vind ik wel een beetje jammer dat je dit over mij uit mijn posts opmaakt. Ik krijg van mensen in mijn omgeving helemaal niet de indruk dat ik geen begrip kan opbrengen voor andere meningen of levensvisies. Wel dat ik na een zware periode in mijn leven wel snel emotioneel reageer en soms snel uit de bocht kan vliegen. En natuurlijk interpreteer ik opmerkingen vanuit mijn eigen referentiekader, lijkt me logisch. Ik
kan niet uit een post opmaken wat er achter
schuil gaat.
kan niet uit een post opmaken wat er achter
schuil gaat.
You know how I know? Because I reeaally think so!
donderdag 7 juli 2011 om 17:07
quote:Sunemom schreef op 27 juni 2011 @ 22:30:
[...]
vooral oudere stellen zijn die lang gewacht hebben met het 'krijgen' van kinderen en die dus 'eerst wilden reizen, toen een carriere wilden en dan laat een kind willen en dan allerlei noodgrepen uit gaan halen als ze eigenlijk gewoon te laat blijken'.
Tja ik ben 30 en ben d'r nog lang niet aan toe. Inderdaad eerst reizen, wat ik al 10 jaar doe. Moet dan NU proberen zwanger te worden omdat ik anders misschien te laat zal zijn? Wie weet lukt het wel in 1x en zit ik met een baby te kijken waar ik nog helemaal geen zin in heb...
[...]
vooral oudere stellen zijn die lang gewacht hebben met het 'krijgen' van kinderen en die dus 'eerst wilden reizen, toen een carriere wilden en dan laat een kind willen en dan allerlei noodgrepen uit gaan halen als ze eigenlijk gewoon te laat blijken'.
Tja ik ben 30 en ben d'r nog lang niet aan toe. Inderdaad eerst reizen, wat ik al 10 jaar doe. Moet dan NU proberen zwanger te worden omdat ik anders misschien te laat zal zijn? Wie weet lukt het wel in 1x en zit ik met een baby te kijken waar ik nog helemaal geen zin in heb...
donderdag 7 juli 2011 om 17:58
Nee Koekie, dat zou ik niet doen. Je moet het doen wanneer je er klaar voor bent (of wanneer je gevoel sterk ´ja´ zegt, want wat is precies ´er klaar voor zijn´) en niet omdat je denkt, ik ben nu al over de 30, dus laat ik er vast mee beginnen.
Toen ik 30 was dacht ik ook dat ik ´nog lang niet aan kinderen toe was´ en dat ik nog heel wat jaren wilde besteden aan reizen, maar ik ben nu 32 en er is nu wel een kinderwens. Dat kun je dus eigenlijk niet inschatten wanneer dat komt (en soms komt het misschien helemaal nooit).
Wat TO schrijft kan ik me goed voorstellen, het steekt om anderen om je heen wel zwanger te zien worden terwijl je zelf ook zo graag wil en niet omdat je het een ander niet zo gunnen. Zeker als andere vrouwen jonger zijn, in jouw ogen minder een ´moedertype´ zijn, tienermoeders, onverwacht plotseling toch zwangeren, hun privésituatie minder stabiel lijkt te zijn etc.
Ik laat pas sinds enkele maanden echt toe dat ik mijn leven toch mét kinderen voor me zie (niet altijd vanzelfsprekend geweest) maar kan de gevoelens van TO over haar zwangere collega heel goed voorstellen.
Toen ik 30 was dacht ik ook dat ik ´nog lang niet aan kinderen toe was´ en dat ik nog heel wat jaren wilde besteden aan reizen, maar ik ben nu 32 en er is nu wel een kinderwens. Dat kun je dus eigenlijk niet inschatten wanneer dat komt (en soms komt het misschien helemaal nooit).
Wat TO schrijft kan ik me goed voorstellen, het steekt om anderen om je heen wel zwanger te zien worden terwijl je zelf ook zo graag wil en niet omdat je het een ander niet zo gunnen. Zeker als andere vrouwen jonger zijn, in jouw ogen minder een ´moedertype´ zijn, tienermoeders, onverwacht plotseling toch zwangeren, hun privésituatie minder stabiel lijkt te zijn etc.
Ik laat pas sinds enkele maanden echt toe dat ik mijn leven toch mét kinderen voor me zie (niet altijd vanzelfsprekend geweest) maar kan de gevoelens van TO over haar zwangere collega heel goed voorstellen.
donderdag 7 juli 2011 om 18:18
Ik zal laatst in de wachtkamer van de fertiliteitskliniek met allemaal stellen van mijn eigen leeftijd, midden/eind twintig, toen er een stel van eind 30 begin 40 binnenkwam.
Die mevrouw keek erg overdreven om zich heen en zei toen luid en duidelijk tegen haar man 'Sjonge jonge, wat zijn ze nog jong, wat moeten die meisjes met een baby'. Nou, mijn mond viel nog net niet open.
TO, hoe is het nu? Is het al wat makkelijker met je collega?
Werkt bij mij wel zo, eerst is het even heel zuur, maar dan kan ik toch wel vaak heel blij zijn voor iemand en meeleven.
Die mevrouw keek erg overdreven om zich heen en zei toen luid en duidelijk tegen haar man 'Sjonge jonge, wat zijn ze nog jong, wat moeten die meisjes met een baby'. Nou, mijn mond viel nog net niet open.
TO, hoe is het nu? Is het al wat makkelijker met je collega?
Werkt bij mij wel zo, eerst is het even heel zuur, maar dan kan ik toch wel vaak heel blij zijn voor iemand en meeleven.
vrijdag 8 juli 2011 om 15:24
Hoi Eva,
Het gaat inmiddels al een heel stuk beter, ik ben weer helemaal biostabiel
Ik heb de zwangere collega verteld hoever zat en hoe ik me voelde en dat ik het jammer van mezelf vond dat ik niet zo enthousiast was, en ze reageerde zo lief!! Daar ben ik heel blij mee, het was echt een last an m'n schouders!
Inmiddels ben ik begonnen met de clomid, en behalve wat opvliegers ben in gelukkig niet heel emo daar was ik wel een beetje bang voor namelijk! Alleen ben ik wat overgevoelig voor het sarcasme van m'n man haha, arm schaap
Het gaat inmiddels al een heel stuk beter, ik ben weer helemaal biostabiel
Ik heb de zwangere collega verteld hoever zat en hoe ik me voelde en dat ik het jammer van mezelf vond dat ik niet zo enthousiast was, en ze reageerde zo lief!! Daar ben ik heel blij mee, het was echt een last an m'n schouders!
Inmiddels ben ik begonnen met de clomid, en behalve wat opvliegers ben in gelukkig niet heel emo daar was ik wel een beetje bang voor namelijk! Alleen ben ik wat overgevoelig voor het sarcasme van m'n man haha, arm schaap
