Kinderen
alle pijlers
Zwanger van 3e maar...
zondag 19 april 2009 om 21:00
Ik durf het mijn vriend niet te vertellen..
Ik ben mama van een zoon van 5 en een dohter van 2.
Mijn vriend wilde het na onze eerste al graag bij 1 houden, ik was er nog niet over uit toen ik door ziekte en zeer zwanger raakte omdat de pil in werking was vermindert.
Het duurde toen al even eer mijn vriend bijgedraaid was en nu genieten we uiteraard ook van onze 2e draak.
Maar hij heeft vorig jaar aangegeven echt geen kinderen er meer bij te willen. Vorig jaar hadden we ook een giga dip in onze relatie
en hij gaf aan dat hij veel moeite had met de 2e. Hij houd natuurlijk heel veel van haar maar het is geen makkelijk dametje.
Ontzettende driftbuien en ze luistert meer niet dan wel.
Slapen doet ze nauwelijks ook al leg ik haar standaart tussen 7 en half 8 in bed...
Pas tegen 23:00 stort ze eens een keer in.
Dus ja ik begrijp hem ook wel en ik moest er zelf ook niet meer aan denken..nog zo een..poe he
Maar nu is het dus zo dat het raak is, geen idee hoever ik ben
ik zat nog aan de cerazette en werd daardoor dus al maaaanden niet ondi dus daardoor had ik het niet in de gaten.
Pas toen ik me laatst steeds zo moe voelde en ongi pijn had in mijn buik de hele tijd.
Ben ik gaan testen afgelopen week.
En die was positief.
Nu heeft hij vorig jaar in zoverre aangegeven dat hij weg gaat als ik echt een derde wil.
Want hij zegt dat niet aan te kunnen. Hij was toen ook vrij depressief.
Maar ik weet van mezelf dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om zo'n kindje weg te laten halen.
En ik wil hem toch ook echt niet kwijt..
Bovendien is alles al stress want we zitten midden in een verhuizing en nu dit er nog bij komt zo onverwachts.
Hoe kan ik dit nou het beste brengen..
vertellen..uitleggen..
ik word al moedeloos als ik eraan denk...
grtz Tam.
Ik ben mama van een zoon van 5 en een dohter van 2.
Mijn vriend wilde het na onze eerste al graag bij 1 houden, ik was er nog niet over uit toen ik door ziekte en zeer zwanger raakte omdat de pil in werking was vermindert.
Het duurde toen al even eer mijn vriend bijgedraaid was en nu genieten we uiteraard ook van onze 2e draak.
Maar hij heeft vorig jaar aangegeven echt geen kinderen er meer bij te willen. Vorig jaar hadden we ook een giga dip in onze relatie
en hij gaf aan dat hij veel moeite had met de 2e. Hij houd natuurlijk heel veel van haar maar het is geen makkelijk dametje.
Ontzettende driftbuien en ze luistert meer niet dan wel.
Slapen doet ze nauwelijks ook al leg ik haar standaart tussen 7 en half 8 in bed...
Pas tegen 23:00 stort ze eens een keer in.
Dus ja ik begrijp hem ook wel en ik moest er zelf ook niet meer aan denken..nog zo een..poe he
Maar nu is het dus zo dat het raak is, geen idee hoever ik ben
ik zat nog aan de cerazette en werd daardoor dus al maaaanden niet ondi dus daardoor had ik het niet in de gaten.
Pas toen ik me laatst steeds zo moe voelde en ongi pijn had in mijn buik de hele tijd.
Ben ik gaan testen afgelopen week.
En die was positief.
Nu heeft hij vorig jaar in zoverre aangegeven dat hij weg gaat als ik echt een derde wil.
Want hij zegt dat niet aan te kunnen. Hij was toen ook vrij depressief.
Maar ik weet van mezelf dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om zo'n kindje weg te laten halen.
En ik wil hem toch ook echt niet kwijt..
Bovendien is alles al stress want we zitten midden in een verhuizing en nu dit er nog bij komt zo onverwachts.
Hoe kan ik dit nou het beste brengen..
vertellen..uitleggen..
ik word al moedeloos als ik eraan denk...
grtz Tam.
zondag 19 april 2009 om 21:03
quote:Yuna0627 schreef op 19 april 2009 @ 21:00:
Ik durf het mijn vriend niet te vertellen..
Ik ben mama van een zoon van 5 en een dohter van 2.
Mijn vriend wilde het na onze eerste al graag bij 1 houden, ik was er nog niet over uit toen ik door ziekte en zeer zwanger raakte omdat de pil in werking was vermindert.
Het duurde toen al even eer mijn vriend bijgedraaid was en nu genieten we uiteraard ook van onze 2e draak.
Maar hij heeft vorig jaar aangegeven echt geen kinderen er meer bij te willen. Vorig jaar hadden we ook een giga dip in onze relatie
en hij gaf aan dat hij veel moeite had met de 2e. Hij houd natuurlijk heel veel van haar maar het is geen makkelijk dametje.
Ontzettende driftbuien en ze luistert meer niet dan wel.
Slapen doet ze nauwelijks ook al leg ik haar standaart tussen 7 en half 8 in bed...
Pas tegen 23:00 stort ze eens een keer in.
Dus ja ik begrijp hem ook wel en ik moest er zelf ook niet meer aan denken..nog zo een..poe he
Maar nu is het dus zo dat het raak is, geen idee hoever ik ben
ik zat nog aan de cerazette en werd daardoor dus al maaaanden niet ondi dus daardoor had ik het niet in de gaten.
Pas toen ik me laatst steeds zo moe voelde en ongi pijn had in mijn buik de hele tijd.
Ben ik gaan testen afgelopen week.
En die was positief.
Nu heeft hij vorig jaar in zoverre aangegeven dat hij weg gaat als ik echt een derde wil.
Want hij zegt dat niet aan te kunnen. Hij was toen ook vrij depressief.
Maar ik weet van mezelf dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om zo'n kindje weg te laten halen.
En ik wil hem toch ook echt niet kwijt..
Bovendien is alles al stress want we zitten midden in een verhuizing en nu dit er nog bij komt zo onverwachts.
Hoe kan ik dit nou het beste brengen..
vertellen..uitleggen..
ik word al moedeloos als ik eraan denk...
grtz Tam.
En ik word moedeloos als ik je verhaal lees
Wat vervelend.
Je zal het hem in ieder geval moeten vertellen, dan weet je pas echt hoe hij er over denkt en kunnen jullie samen òf jij alleen een beslissing nemen.
Sterkte
Ik durf het mijn vriend niet te vertellen..
Ik ben mama van een zoon van 5 en een dohter van 2.
Mijn vriend wilde het na onze eerste al graag bij 1 houden, ik was er nog niet over uit toen ik door ziekte en zeer zwanger raakte omdat de pil in werking was vermindert.
Het duurde toen al even eer mijn vriend bijgedraaid was en nu genieten we uiteraard ook van onze 2e draak.
Maar hij heeft vorig jaar aangegeven echt geen kinderen er meer bij te willen. Vorig jaar hadden we ook een giga dip in onze relatie
en hij gaf aan dat hij veel moeite had met de 2e. Hij houd natuurlijk heel veel van haar maar het is geen makkelijk dametje.
Ontzettende driftbuien en ze luistert meer niet dan wel.
Slapen doet ze nauwelijks ook al leg ik haar standaart tussen 7 en half 8 in bed...
Pas tegen 23:00 stort ze eens een keer in.
Dus ja ik begrijp hem ook wel en ik moest er zelf ook niet meer aan denken..nog zo een..poe he
Maar nu is het dus zo dat het raak is, geen idee hoever ik ben
ik zat nog aan de cerazette en werd daardoor dus al maaaanden niet ondi dus daardoor had ik het niet in de gaten.
Pas toen ik me laatst steeds zo moe voelde en ongi pijn had in mijn buik de hele tijd.
Ben ik gaan testen afgelopen week.
En die was positief.
Nu heeft hij vorig jaar in zoverre aangegeven dat hij weg gaat als ik echt een derde wil.
Want hij zegt dat niet aan te kunnen. Hij was toen ook vrij depressief.
Maar ik weet van mezelf dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om zo'n kindje weg te laten halen.
En ik wil hem toch ook echt niet kwijt..
Bovendien is alles al stress want we zitten midden in een verhuizing en nu dit er nog bij komt zo onverwachts.
Hoe kan ik dit nou het beste brengen..
vertellen..uitleggen..
ik word al moedeloos als ik eraan denk...
grtz Tam.
En ik word moedeloos als ik je verhaal lees
Wat vervelend.
Je zal het hem in ieder geval moeten vertellen, dan weet je pas echt hoe hij er over denkt en kunnen jullie samen òf jij alleen een beslissing nemen.
Sterkte
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 19 april 2009 om 21:05
quote:Yuna0627 schreef op 19 april 2009 @ 21:00:
Ik durf het mijn vriend niet te vertellen..
Ik ben mama van een zoon van 5 en een dohter van 2.
Mijn vriend wilde het na onze eerste al graag bij 1 houden, ik was er nog niet over uit toen ik door ziekte en zeer zwanger raakte omdat de pil in werking was vermindert.
Het duurde toen al even eer mijn vriend bijgedraaid was en nu genieten we uiteraard ook van onze 2e draak.
Maar hij heeft vorig jaar aangegeven echt geen kinderen er meer bij te willen. Vorig jaar hadden we ook een giga dip in onze relatie
en hij gaf aan dat hij veel moeite had met de 2e. Hij houd natuurlijk heel veel van haar maar het is geen makkelijk dametje.
Ontzettende driftbuien en ze luistert meer niet dan wel.
Slapen doet ze nauwelijks ook al leg ik haar standaart tussen 7 en half 8 in bed...
Pas tegen 23:00 stort ze eens een keer in.
Dus ja ik begrijp hem ook wel en ik moest er zelf ook niet meer aan denken..nog zo een..poe he
Maar nu is het dus zo dat het raak is, geen idee hoever ik ben
ik zat nog aan de cerazette en werd daardoor dus al maaaanden niet ondi dus daardoor had ik het niet in de gaten.
Pas toen ik me laatst steeds zo moe voelde en ongi pijn had in mijn buik de hele tijd.
Ben ik gaan testen afgelopen week.
En die was positief.
Nu heeft hij vorig jaar in zoverre aangegeven dat hij weg gaat als ik echt een derde wil.
Want hij zegt dat niet aan te kunnen. Hij was toen ook vrij depressief.
Maar ik weet van mezelf dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om zo'n kindje weg te laten halen.
En ik wil hem toch ook echt niet kwijt..
Bovendien is alles al stress want we zitten midden in een verhuizing en nu dit er nog bij komt zo onverwachts.
Hoe kan ik dit nou het beste brengen..
vertellen..uitleggen..
ik word al moedeloos als ik eraan denk...
grtz Tam.
Tja, dit soort dingen gebeuren. Ik zou het toch maar gewoon vertellen. Je kunt het moeilijk verborgen houden. daarbij als hij geen kinderen meer wil, kan hij daar zelf ook maatregelen tegen nemen. De pil is nu eenmaal niet 100% betrouwbaar. En maandag de huisarts bellen om een echo te laten maken. Als je al lang niet ongesteld bent geweest zou je wel eens langer zwanger kunnen zijn dan je denkt.
En ondanks alle problemen, gefeliciteerd!
Ik durf het mijn vriend niet te vertellen..
Ik ben mama van een zoon van 5 en een dohter van 2.
Mijn vriend wilde het na onze eerste al graag bij 1 houden, ik was er nog niet over uit toen ik door ziekte en zeer zwanger raakte omdat de pil in werking was vermindert.
Het duurde toen al even eer mijn vriend bijgedraaid was en nu genieten we uiteraard ook van onze 2e draak.
Maar hij heeft vorig jaar aangegeven echt geen kinderen er meer bij te willen. Vorig jaar hadden we ook een giga dip in onze relatie
en hij gaf aan dat hij veel moeite had met de 2e. Hij houd natuurlijk heel veel van haar maar het is geen makkelijk dametje.
Ontzettende driftbuien en ze luistert meer niet dan wel.
Slapen doet ze nauwelijks ook al leg ik haar standaart tussen 7 en half 8 in bed...
Pas tegen 23:00 stort ze eens een keer in.
Dus ja ik begrijp hem ook wel en ik moest er zelf ook niet meer aan denken..nog zo een..poe he
Maar nu is het dus zo dat het raak is, geen idee hoever ik ben
ik zat nog aan de cerazette en werd daardoor dus al maaaanden niet ondi dus daardoor had ik het niet in de gaten.
Pas toen ik me laatst steeds zo moe voelde en ongi pijn had in mijn buik de hele tijd.
Ben ik gaan testen afgelopen week.
En die was positief.
Nu heeft hij vorig jaar in zoverre aangegeven dat hij weg gaat als ik echt een derde wil.
Want hij zegt dat niet aan te kunnen. Hij was toen ook vrij depressief.
Maar ik weet van mezelf dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om zo'n kindje weg te laten halen.
En ik wil hem toch ook echt niet kwijt..
Bovendien is alles al stress want we zitten midden in een verhuizing en nu dit er nog bij komt zo onverwachts.
Hoe kan ik dit nou het beste brengen..
vertellen..uitleggen..
ik word al moedeloos als ik eraan denk...
grtz Tam.
Tja, dit soort dingen gebeuren. Ik zou het toch maar gewoon vertellen. Je kunt het moeilijk verborgen houden. daarbij als hij geen kinderen meer wil, kan hij daar zelf ook maatregelen tegen nemen. De pil is nu eenmaal niet 100% betrouwbaar. En maandag de huisarts bellen om een echo te laten maken. Als je al lang niet ongesteld bent geweest zou je wel eens langer zwanger kunnen zijn dan je denkt.
En ondanks alle problemen, gefeliciteerd!
zondag 19 april 2009 om 21:10
Ja er was al sprake over dat hij zich wilde laten sterriliseren maar de artsen hier wilden dat nog niet doen want ze vinden hem te jong ervoor...
En condooms ja, ene keer dachten we er wel aan en andere keer niet, daarom ook de beslissing tot toch maar sterrilisatie.
Ik heb werkelijk geen idee hoever ik dan nu zou moeten zijn, maar het zal vast niet al heel ver wezen want ik herinner me bij m'n 2e dat ik met 9 weken m'n broek niet meer dicht kreeg en dat gaat nu nog wel.
iig bedankt voor jullie reacties.
Ik zit er al steeds mee in m'n hoofd en moest het echt even kwijt ergens.
En condooms ja, ene keer dachten we er wel aan en andere keer niet, daarom ook de beslissing tot toch maar sterrilisatie.
Ik heb werkelijk geen idee hoever ik dan nu zou moeten zijn, maar het zal vast niet al heel ver wezen want ik herinner me bij m'n 2e dat ik met 9 weken m'n broek niet meer dicht kreeg en dat gaat nu nog wel.
iig bedankt voor jullie reacties.
Ik zit er al steeds mee in m'n hoofd en moest het echt even kwijt ergens.
zondag 19 april 2009 om 21:16
Beste Yuna,
Soms helpt het inderdaad om het op papier te zetten. (In dit geval de digitale versie)
Daardoor wordt het echt hé.
Ik ben het met de anderen eens, nu nog de stap maken om het aan je vriend te vertellen.
Het is jullie beide verantwoordelijkheid toch?
Misschien is het goed om voor jezelf te bedenken, of je eerst wilt weten hoe ver je bent en het dan te vertellen, of gelijk.
Ik wens je veel sterkte met het vertellen.
Soms helpt het inderdaad om het op papier te zetten. (In dit geval de digitale versie)
Daardoor wordt het echt hé.
Ik ben het met de anderen eens, nu nog de stap maken om het aan je vriend te vertellen.
Het is jullie beide verantwoordelijkheid toch?
Misschien is het goed om voor jezelf te bedenken, of je eerst wilt weten hoe ver je bent en het dan te vertellen, of gelijk.
Ik wens je veel sterkte met het vertellen.
zondag 19 april 2009 om 21:16
quote:Yuna0627 schreef op 19 april 2009 @ 21:10:
Ja er was al sprake over dat hij zich wilde laten sterriliseren maar de artsen hier wilden dat nog niet doen want ze vinden hem te jong ervoor...
En condooms ja, ene keer dachten we er wel aan en andere keer niet, daarom ook de beslissing tot toch maar sterrilisatie.
Ik heb werkelijk geen idee hoever ik dan nu zou moeten zijn, maar het zal vast niet al heel ver wezen want ik herinner me bij m'n 2e dat ik met 9 weken m'n broek niet meer dicht kreeg en dat gaat nu nog wel.
iig bedankt voor jullie reacties.
Ik zit er al steeds mee in m'n hoofd en moest het echt even kwijt ergens.Hoe oud is hij dan? En nhoe oud ben jij? Condooms vergeten is ook zijn eigen verantwoordelijkheid, dus kan hij moeilijk jou de schuld gaan geven. (Ik krijg tenminste de indruk dat je daar bang voor bent). Hoe ver je bent, qua wanneer je buik krijgt, kan per zwangerschap verschillen, dus toch even naar de dokter.
Ja er was al sprake over dat hij zich wilde laten sterriliseren maar de artsen hier wilden dat nog niet doen want ze vinden hem te jong ervoor...
En condooms ja, ene keer dachten we er wel aan en andere keer niet, daarom ook de beslissing tot toch maar sterrilisatie.
Ik heb werkelijk geen idee hoever ik dan nu zou moeten zijn, maar het zal vast niet al heel ver wezen want ik herinner me bij m'n 2e dat ik met 9 weken m'n broek niet meer dicht kreeg en dat gaat nu nog wel.
iig bedankt voor jullie reacties.
Ik zit er al steeds mee in m'n hoofd en moest het echt even kwijt ergens.Hoe oud is hij dan? En nhoe oud ben jij? Condooms vergeten is ook zijn eigen verantwoordelijkheid, dus kan hij moeilijk jou de schuld gaan geven. (Ik krijg tenminste de indruk dat je daar bang voor bent). Hoe ver je bent, qua wanneer je buik krijgt, kan per zwangerschap verschillen, dus toch even naar de dokter.
zondag 19 april 2009 om 21:27
zondag 19 april 2009 om 21:36
Opbiechten? Je hebt toch geen zonde begaan?
Ik snap wel wat je bedoelt hoor, maar nu is het net of het alleen jouw 'schuld' is. Ik zou het maar zo snel mogelijk vertellen. Ik denk dat mijn man heel erg boos zou zijn als ik alleen voor een echo e.d. ging ook al wil hij geen derde. Het is ook zijn kind die jullie voor het eerst op de echo zien.
Ik snap wel wat je bedoelt hoor, maar nu is het net of het alleen jouw 'schuld' is. Ik zou het maar zo snel mogelijk vertellen. Ik denk dat mijn man heel erg boos zou zijn als ik alleen voor een echo e.d. ging ook al wil hij geen derde. Het is ook zijn kind die jullie voor het eerst op de echo zien.
zondag 19 april 2009 om 21:37
Ik vind het gek dat jij je schuldig voelt, zo iets gebeurd nl alleen door samen sex te hebben, hij was er net zo goed bij.
Je bent misschien wel wat angstig voor zijn reactie, maar jullie moeten samen bedenken hoe of wat lijkt me ??
Succes iig
Je bent misschien wel wat angstig voor zijn reactie, maar jullie moeten samen bedenken hoe of wat lijkt me ??
Succes iig
Op het dak zie je kleine musjes,
je weet; ze krijgen wormen ... maar het lijken kusjes!
je weet; ze krijgen wormen ... maar het lijken kusjes!
zondag 19 april 2009 om 21:46
Ja opbiechten was meer in de spreekwoordelijke zin hoor
bedoel er verder niet iets mee.
maar indd ik voel me ook een beetje schuldig
ik weet dat het onzin is maar omdat het bij onze dochter ook al ongepland geweest is, voelt het een beetje alsof ik gefaald heb met de anticonceptie
terwijl het natuurlijk net zo goed zijn verantwoordelijkheid is.
Ben er misschien zelf nog ff te beduusd van.
Terwijl ik er over chat met jullie moet ik zeggen dat het wel ineens anders voelt, ik voel me opgeluchter en ben zelfs nu een beetje blij aan het worden ervan
bedoel er verder niet iets mee.
maar indd ik voel me ook een beetje schuldig
ik weet dat het onzin is maar omdat het bij onze dochter ook al ongepland geweest is, voelt het een beetje alsof ik gefaald heb met de anticonceptie
terwijl het natuurlijk net zo goed zijn verantwoordelijkheid is.
Ben er misschien zelf nog ff te beduusd van.
Terwijl ik er over chat met jullie moet ik zeggen dat het wel ineens anders voelt, ik voel me opgeluchter en ben zelfs nu een beetje blij aan het worden ervan
zondag 19 april 2009 om 22:08
Even over je dochtertje..
ik ken je problematiek met inslapen en het is KILLING! Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je partner en voor je relatie.
Heb je al eens melatonine tabletjes geprobeerd? Die zijn te koop bij de drogist, hogere doses verkrijgbaar bij d eapotheek op recept van kinder- of huisarts.
Melatonine is een lichaamseigen stof die niet voldoende wordt geproduceerd en waardoor dan het bioritme verstoord raakt.
Mijn dochter sliep hooguit 4 van de 24 uur toen ze 2 jaar oud was en ik was zwanger van een tweeling toen. Het nekt je echt! Via de kinderarts heeft ze melatonine gekregen om 'het wekkertje te zetten' zoals zij noemde.
Sterkte met alles !
ik ken je problematiek met inslapen en het is KILLING! Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je partner en voor je relatie.
Heb je al eens melatonine tabletjes geprobeerd? Die zijn te koop bij de drogist, hogere doses verkrijgbaar bij d eapotheek op recept van kinder- of huisarts.
Melatonine is een lichaamseigen stof die niet voldoende wordt geproduceerd en waardoor dan het bioritme verstoord raakt.
Mijn dochter sliep hooguit 4 van de 24 uur toen ze 2 jaar oud was en ik was zwanger van een tweeling toen. Het nekt je echt! Via de kinderarts heeft ze melatonine gekregen om 'het wekkertje te zetten' zoals zij noemde.
Sterkte met alles !
zondag 19 april 2009 om 23:30
maandag 20 april 2009 om 12:21
mijn eerste gedachte is ook: zoals hiervoor al genoemd: je bent samen verantwoordelijk!
Maar ook naar dat je je in je relatie kennelijk niet veilig genoeg voelt om het al te vertellen als je een vermoeden hebt en gaat testen!
Je man is net zo verantwoordelijk voor alle drie jullie kids als jij. En ook om een veilige omgeving voor jullie samen en de kids te creeren. Moest ik ook aan denken in verband met je dochtertje...
De kunst is waarschijnlijk om er samen voor te gaan en het wij-gevoel te vergroten in plaats van nu uit elkaar te groeien of te gaan.... Ik benijd je niet... wens je wel heel veel sterkte!!
Maar ook naar dat je je in je relatie kennelijk niet veilig genoeg voelt om het al te vertellen als je een vermoeden hebt en gaat testen!
Je man is net zo verantwoordelijk voor alle drie jullie kids als jij. En ook om een veilige omgeving voor jullie samen en de kids te creeren. Moest ik ook aan denken in verband met je dochtertje...
De kunst is waarschijnlijk om er samen voor te gaan en het wij-gevoel te vergroten in plaats van nu uit elkaar te groeien of te gaan.... Ik benijd je niet... wens je wel heel veel sterkte!!
