Kinderen
alle pijlers
zwanger worden na scheiding
vrijdag 13 augustus 2010 om 18:39
Onlangs zijn de vader van mijn kinderen en ik uit elkaar gegaan. De scheiding is nog niet uitgesproken (wel bijna) en we hebben allebei een ander leren kennen. In mijn geval de liefde van mijn leven (ik weet dat dit wat pathetisch klinkt, maar deze man had ik echt 20 jaar eerder moeten ontmoeten...) Hij is net boven de 40 en heeft nog geen kinderen, ik ben zelf bijna 40. Hij had hiervoor nooit de behoefte aan kinderen, maar nu wel. Mijn eierstokken rammelen al sinds ik hem voor het eerst zag....We zijn er uit, en wat ik nooit wilde: net zo oud zijn als mijn eigen moeder als ik een kind krijg, zal hopelijk wel gaan gebeuren. Mijn eerdere kinderen zijn beginnende tieners, dol op babies, en roepen regelmatig dat ze nog wel een broer of zus willen. (waren zelfs teleurgesteld toen ze hoorden dat mijn vriend nog geen kinderen heeft). Wie zit in dezelfde situatie, heeft na een jaar of ten nog een nieuw kind gekregen eventueel met een nieuwe man, en wil ervaringen delen. Ook ervaringen over een nieuwe zwangerschap na 10 jaar, bij een leeftijd van 40 of ouder, zou ik graag horen.
vrijdag 13 augustus 2010 om 19:00
Misschien plaats ik niet de reactie die je wil horen, maar ik ben zelf een kind dat als laatste er bij kwam. Mijn ouders waren dan nog wel samen, maar er zit toch het een en ander aan leeftijdsverschil tussen.
Als kind vond ik het vreselijk en bij tijd en wijlen nog steeds wel eens lastig. Zo hebben zij met elkaar herinneringen die ik niet deel, ik had geen broers en zussen om mee te spelen (ja het is wel even leuk voor broers en zus, maar ze hebben niet hetzelfde niveau en fantasie) en toen ik tiener was waren de anderen in een totaal andere fase en begrepen we elkaar ook vaak niet. En nu nog! Als ik straks kinderen krijg dan zijn zijn/haar neefjes en nichtjes veel ouder.
Ik kan nog veel meer dingen opnoemen, maar de basicline is; het lijkt leuk voor jou en je nieuwe partner. En je kinderen vinden het nu nog leuk (maar niet als ze nachten uit hun slaap worden gehouden door gehuil van een baby), maar het is niet leuk voor het kind zelf.
Als kind vond ik het vreselijk en bij tijd en wijlen nog steeds wel eens lastig. Zo hebben zij met elkaar herinneringen die ik niet deel, ik had geen broers en zussen om mee te spelen (ja het is wel even leuk voor broers en zus, maar ze hebben niet hetzelfde niveau en fantasie) en toen ik tiener was waren de anderen in een totaal andere fase en begrepen we elkaar ook vaak niet. En nu nog! Als ik straks kinderen krijg dan zijn zijn/haar neefjes en nichtjes veel ouder.
Ik kan nog veel meer dingen opnoemen, maar de basicline is; het lijkt leuk voor jou en je nieuwe partner. En je kinderen vinden het nu nog leuk (maar niet als ze nachten uit hun slaap worden gehouden door gehuil van een baby), maar het is niet leuk voor het kind zelf.
vrijdag 13 augustus 2010 om 19:06
Nou, mijn laatste heeft ook een flink leeftijdsverschil met de eerste twee en de band onderling is toch supergoed.
Ze zijn superlief met hem en er dol op
Uiteraard blijf je onderling altijd op een ander niveau zitten en is de omgang anders dan als je weinig leeftijdsverschil hebt.
Ik weet wel dat mijn dochter het niet leuk vind dat ze een groot deel van het delen van haar broertje onder 1 dak mist( ze is inmiddels het huis uit).
Dat snap ik ook, dat is de keerzijde, anderszijds er zijn nooit ruzie's of conflicten tussen alledrie geweest , simpelweg door het grote leeftijdsverschil. Ze zitten elkaar nooit in het vaarwater.
Ik zelf vind het heel leuk, het enige waar ik weleens een beetje treurig van word is dat de jongste nog lang alleen achter zal blijven met ons als ook zijn broer het huis uitgaat.
Lijkt mij best een leeg gevoel.
Ze zijn superlief met hem en er dol op
Uiteraard blijf je onderling altijd op een ander niveau zitten en is de omgang anders dan als je weinig leeftijdsverschil hebt.
Ik weet wel dat mijn dochter het niet leuk vind dat ze een groot deel van het delen van haar broertje onder 1 dak mist( ze is inmiddels het huis uit).
Dat snap ik ook, dat is de keerzijde, anderszijds er zijn nooit ruzie's of conflicten tussen alledrie geweest , simpelweg door het grote leeftijdsverschil. Ze zitten elkaar nooit in het vaarwater.
Ik zelf vind het heel leuk, het enige waar ik weleens een beetje treurig van word is dat de jongste nog lang alleen achter zal blijven met ons als ook zijn broer het huis uitgaat.
Lijkt mij best een leeg gevoel.
vrijdag 13 augustus 2010 om 19:26
Denk ook aan de juridische consequenties: officieel is je ex de vader van een kind dat binnen 306 dagen na de echtscheiding geboren wordt.
http://www.vragenoverecht ... scheiden-bij-zwangerschap
http://www.vragenoverecht ... scheiden-bij-zwangerschap
Ga in therapie!
vrijdag 13 augustus 2010 om 19:42
vrijdag 13 augustus 2010 om 19:54
Tip: niet in het bijzijn van je kinderen zeggen dat je wou dat je deze man 20 jaar eerder had ontmoet...
Gaan jullie samenwonen, hoe gaan jullie de zorg voor het kind verdelen, hoe regelen jullie de financiën, hoe gaan jullie een samengesteld gezin vormgeven? Hebben jullie het daar al over gehad?
Gaan jullie samenwonen, hoe gaan jullie de zorg voor het kind verdelen, hoe regelen jullie de financiën, hoe gaan jullie een samengesteld gezin vormgeven? Hebben jullie het daar al over gehad?
Ga in therapie!
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:51
Oei, ik zou haast willen dat ik iets leuks te melden heb, gezien bovenstaande reacties, maar helaas.
Ik ben zelf mijn moeders nakomertje. Ze had al drie jongens, mijn halfbroers, toen ze ging scheiden. Kwam ook snel mijn vader tegen en raakte snel zwanger van mij. Ik vond het niet echt leuk om drie veel oudere broers te hebben (jongste is tien jaar ouder), en mijn broers hebben ook moeite gehad met de snelheid van scheiding en nieuwe relatie en baby.
Ik ben zelf mijn moeders nakomertje. Ze had al drie jongens, mijn halfbroers, toen ze ging scheiden. Kwam ook snel mijn vader tegen en raakte snel zwanger van mij. Ik vond het niet echt leuk om drie veel oudere broers te hebben (jongste is tien jaar ouder), en mijn broers hebben ook moeite gehad met de snelheid van scheiding en nieuwe relatie en baby.
zaterdag 14 augustus 2010 om 11:22
tja, ik had natuurlijk kunnen verwachten dat ik voornamelijk negatieve reacties zou krijgen. En ja Dubiootje, van de juridische consequenties ben ik op de hoogte, maar deze zijn zoals in de link die je meestuurde te lezen valt, makkelijk te omzeilen. En natuurlijk zeg ik niet tegen mijn kids dat ik wilde dat ik deze man eerder had ontmoet.
Het klopt dat ik vroeger geen oude moeder wilde zijn, en daar nu anders over denk. deels vanwege deze relatie, maar ook omdat ik in mijn omgeving een aantal voorbeelden heb van moederschap op oudere leeftijd, die heel erg positief zijn. Het grote verschil is natuurlijk ook wel dat dit niet mijn eerste kind is, en ik dat wel was voor mijn moeder.
Mijn kinderwens was na de de kinderen die ik heb gekregen tijdens mijn huwelijk, nog niet helemaal vervuld. Ik heb alleen al wel vanaf de geboorte van de jongste geweten dat ik niet met dezelfde man nog een kind wilde, bovendien wilde hij dat ook niet....ik heb er vervolgens een aantal jaren over gedaan om ook echt de stap te zetten weg te gaan....weet nu dat ik dat beter een paar jaar eerder had kunnen doen, maar zo gaan die dingen blijkbaar. En het is ook niet dat ik nu dan een verse vent heb weten te strikken om aan die behoefte te voldoen, of dat we het alleen zouden willen omdat wij dat zo graag willen: we denken ook dat wij een goede, stabiele basis kunnen bieden aan een eventueel nieuw kindje, net zo als aan de kinderen die ik al heb. Ik weet zeker dat ik dat in deze relatie beter kan dan met mijn ex. Het is ook geen wet van meden en perzen dat het er komt: als het komt is het meer dan welkom en als het niet komt is het ook goed. ik zie wel dat het een best ingewikkelde situatie is: door de scheiding, door het leeftijdsverschil, door mijn eigen leeftijd. maar daarom vroeg ik nou juist ervaringen van mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Ik zou bv wel meer van Misascha en Iry willen horen.
Het klopt dat ik vroeger geen oude moeder wilde zijn, en daar nu anders over denk. deels vanwege deze relatie, maar ook omdat ik in mijn omgeving een aantal voorbeelden heb van moederschap op oudere leeftijd, die heel erg positief zijn. Het grote verschil is natuurlijk ook wel dat dit niet mijn eerste kind is, en ik dat wel was voor mijn moeder.
Mijn kinderwens was na de de kinderen die ik heb gekregen tijdens mijn huwelijk, nog niet helemaal vervuld. Ik heb alleen al wel vanaf de geboorte van de jongste geweten dat ik niet met dezelfde man nog een kind wilde, bovendien wilde hij dat ook niet....ik heb er vervolgens een aantal jaren over gedaan om ook echt de stap te zetten weg te gaan....weet nu dat ik dat beter een paar jaar eerder had kunnen doen, maar zo gaan die dingen blijkbaar. En het is ook niet dat ik nu dan een verse vent heb weten te strikken om aan die behoefte te voldoen, of dat we het alleen zouden willen omdat wij dat zo graag willen: we denken ook dat wij een goede, stabiele basis kunnen bieden aan een eventueel nieuw kindje, net zo als aan de kinderen die ik al heb. Ik weet zeker dat ik dat in deze relatie beter kan dan met mijn ex. Het is ook geen wet van meden en perzen dat het er komt: als het komt is het meer dan welkom en als het niet komt is het ook goed. ik zie wel dat het een best ingewikkelde situatie is: door de scheiding, door het leeftijdsverschil, door mijn eigen leeftijd. maar daarom vroeg ik nou juist ervaringen van mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Ik zou bv wel meer van Misascha en Iry willen horen.
zaterdag 14 augustus 2010 om 11:43
quote:Emaiden schreef op 13 augustus 2010 @ 19:29:
je weet van de risico's die een zwangerschap na je 40ste met zich meebrengt?De kans op een kind met afwijkingen is iets van 3%. Niet echt heel hoog dus. Veel is ook angstmakerij.
Er zijn ook genoeg mannen die aan een tweede leg beginnen. Veel heeft denk ik te maken met hoe goed jullie relatie is, ook met jouw kinderen, dat je niet te snel gaat en open en eerlijk zijn. Wat betreft kind dat alleen opgroeit, er zijn natuurlijk ook veel kinderen die enig kind zijn en geen broertje of zusje hebben.
Gezien de situatie, verse scheiding, zou ik iig niets overhaasten. Je kent de man nog niet zo heel lang waarschijnlijk. Wonen jullie al samen?
Er is hier een topic 35+ en zwanger, kijk daar eens, misschioen heb je er iets aan.
Btw, ik ben 40 en zwanger.
je weet van de risico's die een zwangerschap na je 40ste met zich meebrengt?De kans op een kind met afwijkingen is iets van 3%. Niet echt heel hoog dus. Veel is ook angstmakerij.
Er zijn ook genoeg mannen die aan een tweede leg beginnen. Veel heeft denk ik te maken met hoe goed jullie relatie is, ook met jouw kinderen, dat je niet te snel gaat en open en eerlijk zijn. Wat betreft kind dat alleen opgroeit, er zijn natuurlijk ook veel kinderen die enig kind zijn en geen broertje of zusje hebben.
Gezien de situatie, verse scheiding, zou ik iig niets overhaasten. Je kent de man nog niet zo heel lang waarschijnlijk. Wonen jullie al samen?
Er is hier een topic 35+ en zwanger, kijk daar eens, misschioen heb je er iets aan.
Btw, ik ben 40 en zwanger.
zaterdag 14 augustus 2010 om 11:44
Hoi Annali70,
Ik begrijp heel goed dat je nu je zo verliefd bent de behoefte hebt aan een nieuw kindje. En het verhaal hierboven, dat je kinderwens nog niet helemaal vervuld was kan ik ook begrijpen, evenals het feit dat je geen derde kindje wilde met je ex.
Eerlijk gezehd denk ik dat het wel mee zal vallen voor een nieuwe kleine om het nakomertje te zijn. Ik heb twee vriendinnen die dat zijn en zij hebben beide een leuke en juist veel stabielere jeugd dan ik gehad (mijn moeder was 19 toen ze mij kreeg binnen een slechte relatie, ik heb trouwens wel een zusje van 3 jaar jonger..)
Maar... er zit me wel iets dwars; namelijk de risico's vanwege je leeftijd. Emaiden zegt er al iets over maar daar reageer je helemaal niet op..
Natuurlijk kan het net zo goed allemaal prima verlopen, maar het valt niet te ontkennen dat de risico's toenemen na je 30e, nog eens na je 35e en wéér na je 40e..
Even voor de duidelijkheid: ik wil geen oordeel vellen over moeders die laat aan kinderen beginnen, Ieder zijn keuze.
Zelf ben ik op het moment 26 weken zwanger van mijn eerste en ik kan me zoveel zorgen maken of ales wel goed gaat, het lijkt me best zenuwslopend op latere leeftijd, that's all...
Hoe lang ken je deze man al btw?
En op wat voor temijn zouden jullie willen beginnen aan een kleinje?
Ik begrijp heel goed dat je nu je zo verliefd bent de behoefte hebt aan een nieuw kindje. En het verhaal hierboven, dat je kinderwens nog niet helemaal vervuld was kan ik ook begrijpen, evenals het feit dat je geen derde kindje wilde met je ex.
Eerlijk gezehd denk ik dat het wel mee zal vallen voor een nieuwe kleine om het nakomertje te zijn. Ik heb twee vriendinnen die dat zijn en zij hebben beide een leuke en juist veel stabielere jeugd dan ik gehad (mijn moeder was 19 toen ze mij kreeg binnen een slechte relatie, ik heb trouwens wel een zusje van 3 jaar jonger..)
Maar... er zit me wel iets dwars; namelijk de risico's vanwege je leeftijd. Emaiden zegt er al iets over maar daar reageer je helemaal niet op..
Natuurlijk kan het net zo goed allemaal prima verlopen, maar het valt niet te ontkennen dat de risico's toenemen na je 30e, nog eens na je 35e en wéér na je 40e..
Even voor de duidelijkheid: ik wil geen oordeel vellen over moeders die laat aan kinderen beginnen, Ieder zijn keuze.
Zelf ben ik op het moment 26 weken zwanger van mijn eerste en ik kan me zoveel zorgen maken of ales wel goed gaat, het lijkt me best zenuwslopend op latere leeftijd, that's all...
Hoe lang ken je deze man al btw?
En op wat voor temijn zouden jullie willen beginnen aan een kleinje?
zaterdag 14 augustus 2010 om 11:56
Ik wil je mijn situatie wel vertellen
Ik was op hele jonge leeftijd moeder geworden( 17) waardoor tussen de eerste en de tweede ook al best wat leeftijdsverschil kwam( 7 jaar).
Na 12 jaar huwelijk liep met veel verdiet mijn huwelijk op d eklippen met de vader van mijn kinderen en binnen een paar maanden ontmoette ik iemand anders waarmee ik uiteindelijk een langdurige relatie kreeg.
Hij was vanaf het begin af aan duidelijk dat hij wel een kinderwens had, ik was duidelijk dat ik niet wist of ik hem dat kon bieden omdat ik in principe deze niet meer had. Maar ik wilde deur wel openlaten, immer weet je nooit hoe je e over een tijdje weer over denkt.
En idd, na een paar jaar relatie veranderde mijn gedachte daar over en vond ik het een fijne gedachte samen met mijn grote liefde een kind te willen. En zo geschiedde( ik was toen nog wel jong genoeg, 32)
Er zitten dus tussen alledrie mijn kids grote leeftijdsverschillen en dat is onderling echt nooit een probleem geweest, zijn allemaal dol op elkaar en hebben een goede leuke band.
Wat ik al wel schreef, ze zitten nooit op een niveau wat bij elkaar aansluit en zijn daarin eigenlijk alledrie een soort enigst kind met broertje en zusje.
Eigenlijk verliep alles heel goed, mijn twee oudste kids konden ook geweldig met mijn vriend omgaan en vriend was een geweldige stiefvader, we waren een mooi gezin waar pais en vree heerste en iedereen het goed met elkaar kon vinden.
( helaas, wist niemand binnen en buiten ons gezin dat vriend dat kennelijk niet vond, inc. ik, en ben ik sinds 3 maanden een alleenstaand moeder)
Ik was op hele jonge leeftijd moeder geworden( 17) waardoor tussen de eerste en de tweede ook al best wat leeftijdsverschil kwam( 7 jaar).
Na 12 jaar huwelijk liep met veel verdiet mijn huwelijk op d eklippen met de vader van mijn kinderen en binnen een paar maanden ontmoette ik iemand anders waarmee ik uiteindelijk een langdurige relatie kreeg.
Hij was vanaf het begin af aan duidelijk dat hij wel een kinderwens had, ik was duidelijk dat ik niet wist of ik hem dat kon bieden omdat ik in principe deze niet meer had. Maar ik wilde deur wel openlaten, immer weet je nooit hoe je e over een tijdje weer over denkt.
En idd, na een paar jaar relatie veranderde mijn gedachte daar over en vond ik het een fijne gedachte samen met mijn grote liefde een kind te willen. En zo geschiedde( ik was toen nog wel jong genoeg, 32)
Er zitten dus tussen alledrie mijn kids grote leeftijdsverschillen en dat is onderling echt nooit een probleem geweest, zijn allemaal dol op elkaar en hebben een goede leuke band.
Wat ik al wel schreef, ze zitten nooit op een niveau wat bij elkaar aansluit en zijn daarin eigenlijk alledrie een soort enigst kind met broertje en zusje.
Eigenlijk verliep alles heel goed, mijn twee oudste kids konden ook geweldig met mijn vriend omgaan en vriend was een geweldige stiefvader, we waren een mooi gezin waar pais en vree heerste en iedereen het goed met elkaar kon vinden.
( helaas, wist niemand binnen en buiten ons gezin dat vriend dat kennelijk niet vond, inc. ik, en ben ik sinds 3 maanden een alleenstaand moeder)
zaterdag 14 augustus 2010 om 11:58
quote:noodles schreef op 14 augustus 2010 @ 11:50:
[...]
ow oeps, nu lees ik je dit pas,
nu voel ik me wel een beetje lullig dat ik dat heb gezegd..
sorry..Hoeft niet hoor, wij waren ons ook van de risico's bewust, maar die blijken dus helemaal niet zo hoog te zijn. En dat weet je gewoon als je op deze leeftijd nog een kind wilt.
[...]
ow oeps, nu lees ik je dit pas,
nu voel ik me wel een beetje lullig dat ik dat heb gezegd..
sorry..Hoeft niet hoor, wij waren ons ook van de risico's bewust, maar die blijken dus helemaal niet zo hoog te zijn. En dat weet je gewoon als je op deze leeftijd nog een kind wilt.
zaterdag 14 augustus 2010 om 11:59
Oh , ik vind het trouwens wel weer vreselijk wennen na twee zelfstandige kinderen weer met zo'n tijdrovend frummeltje in mijn leven te zjn, enorme verandering .
Uiteraard vond ik het een geweldige tijd en snuffelde ik alles van mijn babietje extra op omdat ik wist, dit is de laatste.
Maar oei wat moest ik wennen aan weer zoveel tijd in te leveren.
Uiteraard vond ik het een geweldige tijd en snuffelde ik alles van mijn babietje extra op omdat ik wist, dit is de laatste.
Maar oei wat moest ik wennen aan weer zoveel tijd in te leveren.
zaterdag 14 augustus 2010 om 12:03
Annali, vind je het fair tegenover je andere kinderen om zo snel alweer een kind te krijgen? Leef je eens in in hun situatie. Papa en mama gaan scheiden. Mama gaat weer samenwonen. Mama krijgt weer een kind.
Niet leuk lijkt me. Ik zou er spontaan van bij mijn vader gaan bivakkeren (en daar niet meer weggaan ondanks bezoek regelingen en dergelijke). Je hoeft je leven niet te laten leiden door je kinderen, maar je hebt wel een verantwoordelijkheid naar hen toe. Een van die verantwoordelijkheden is dat je hen laat wennen aan een nieuwe situatie. En dat doe je m.i. helemaal niet.
Niet leuk lijkt me. Ik zou er spontaan van bij mijn vader gaan bivakkeren (en daar niet meer weggaan ondanks bezoek regelingen en dergelijke). Je hoeft je leven niet te laten leiden door je kinderen, maar je hebt wel een verantwoordelijkheid naar hen toe. Een van die verantwoordelijkheden is dat je hen laat wennen aan een nieuwe situatie. En dat doe je m.i. helemaal niet.
zaterdag 14 augustus 2010 om 21:10
een van de eerste dingen die mijn kinderen riepen toen ze hoorden dat wij uit elkaar zouden gaan, was: kunnen we dan nu nog een broertje of zusje krijgen? Dezelfde reactie kreeg ik toen ik ze over mijn vriend vertelde. En op hetzelfde hopen ze overigens ook bij hun vader.
En ik wil daarmee niet zeggen dat ik me niet kan voorstellen dat de hele situatie voor hen niet makkelijk is, maar ze vatten het tot nu toe heel erg positief op.
En ik wil daarmee niet zeggen dat ik me niet kan voorstellen dat de hele situatie voor hen niet makkelijk is, maar ze vatten het tot nu toe heel erg positief op.
donderdag 19 augustus 2010 om 15:45
Hoi Annali,
Gefeliciteerd met je nieuwe lieffie! Heerlijk voor je!
Ik herken veel in jouw verhaal.
Ik ben 41 jaar, heb 2 kids van 14 en 11 jaar. Ik was vorig jaar 4 jaar gescheiden en heb alleen met de kids gewoond. Totdat ik in juni mijn lieffie tegen kwam. Hij was 42, no kids. Rond december is hij bij ons komen wonen. Mijn dochter had daar wel moeite mee en dat was begrijpelijk. Ze begreep dat ik nu echt never nooit meer terug naar haar vader zou gaan en ze was bang om heel veel aandacht te moeten gaan missen.
We hebben het heel goed aangepakt, veel consideratie met de kids (vooral met haar) gehad door echt rekening te houden met haar. Niet kleffen, niet naast elkaar op de bank gaan zitten, zelfs niet steeds hand in hand lopen etc.
Voor mijn lieffie was het liefde op het eerste gezicht en zag hij in mij al gauw de moeder van zijn kindjes. Bij mij heeft dat wel een aantal maanden geduurd en opeens was ik om en had ik dat oergevoel. Ik was 10 jaar geleden echter gesteriliseerd dus een gesprek met de gynaecoloog volgde. Hersteloperatie was niet mogelijk omdat ze dat tot 37 jaar doen. Toen zijn we voor ivf gegaan en inmiddels ben ik 3 maanden zwanger!
We zijn zielsgelukkig en super dankbaar. De kids vinden het hartstikke leuk en het lijkt wel alsof hier meer rust is in huis. Alsof mijn dochter nu ook de rust heeft en het vertrouwen dat dit stabiel is, dat hij niet meer weggaat...
Ik was natuurlijk niet meer zo onbevangen. Eigenlijk was ik klaar met kids; ik vond het eigenlijk wel fijn dat mijn kids zo zelfstandig aan het worden waren en dat ik meer bewegingsvrijheid kreeg... Maar opeens was er dat oergevoel.
Ik vond het ook best eng omdat het snel ging. Wat als deze relatie ook stuk zou gaan? Dan zouden er straks 2 kids naar de ene pappa gaan, en dan nog een kleintje naar een andere pappa. Dat zou wel een rotzooitje worden...
Elke relatie blijft een risico maar dit voelt zo ontzettend goed. Ik heb het gevoel alsof ik bij deze man thuisgekomen ben. Ik was helemaal niet met kerels bezig. Ik had het wel prima met mijn kids zo; het ging goed en ik vond het wel prima om mijn eigen bedoeninkje te hebben... Maar het lot bepaalde anders...
Ik vind het wel super snel bij jou gaan en mijn grootste zorg ligt altijd bij de kinderen. Laat je ook niet gek maken door de klok. Ik weet dat jij ook niet veel tijd hebt maar denk wel goed na!
Voor mijn kids zou het niet goed geweest zijn om zo snel te gaan maar on the other hand: jij kent je kids het beste en je bent niet voor niets zo 'oud' geworden, ik neem aan dat je goed hebt nagedacht over alle consequenties. En als jij het al niet gedaan hebt; dan wordt je er hier wel op geattendeerd...haha....
Volg je hart!
Heel veel geluk gewenst!
Greys
Gefeliciteerd met je nieuwe lieffie! Heerlijk voor je!
Ik herken veel in jouw verhaal.
Ik ben 41 jaar, heb 2 kids van 14 en 11 jaar. Ik was vorig jaar 4 jaar gescheiden en heb alleen met de kids gewoond. Totdat ik in juni mijn lieffie tegen kwam. Hij was 42, no kids. Rond december is hij bij ons komen wonen. Mijn dochter had daar wel moeite mee en dat was begrijpelijk. Ze begreep dat ik nu echt never nooit meer terug naar haar vader zou gaan en ze was bang om heel veel aandacht te moeten gaan missen.
We hebben het heel goed aangepakt, veel consideratie met de kids (vooral met haar) gehad door echt rekening te houden met haar. Niet kleffen, niet naast elkaar op de bank gaan zitten, zelfs niet steeds hand in hand lopen etc.
Voor mijn lieffie was het liefde op het eerste gezicht en zag hij in mij al gauw de moeder van zijn kindjes. Bij mij heeft dat wel een aantal maanden geduurd en opeens was ik om en had ik dat oergevoel. Ik was 10 jaar geleden echter gesteriliseerd dus een gesprek met de gynaecoloog volgde. Hersteloperatie was niet mogelijk omdat ze dat tot 37 jaar doen. Toen zijn we voor ivf gegaan en inmiddels ben ik 3 maanden zwanger!
We zijn zielsgelukkig en super dankbaar. De kids vinden het hartstikke leuk en het lijkt wel alsof hier meer rust is in huis. Alsof mijn dochter nu ook de rust heeft en het vertrouwen dat dit stabiel is, dat hij niet meer weggaat...
Ik was natuurlijk niet meer zo onbevangen. Eigenlijk was ik klaar met kids; ik vond het eigenlijk wel fijn dat mijn kids zo zelfstandig aan het worden waren en dat ik meer bewegingsvrijheid kreeg... Maar opeens was er dat oergevoel.
Ik vond het ook best eng omdat het snel ging. Wat als deze relatie ook stuk zou gaan? Dan zouden er straks 2 kids naar de ene pappa gaan, en dan nog een kleintje naar een andere pappa. Dat zou wel een rotzooitje worden...
Elke relatie blijft een risico maar dit voelt zo ontzettend goed. Ik heb het gevoel alsof ik bij deze man thuisgekomen ben. Ik was helemaal niet met kerels bezig. Ik had het wel prima met mijn kids zo; het ging goed en ik vond het wel prima om mijn eigen bedoeninkje te hebben... Maar het lot bepaalde anders...
Ik vind het wel super snel bij jou gaan en mijn grootste zorg ligt altijd bij de kinderen. Laat je ook niet gek maken door de klok. Ik weet dat jij ook niet veel tijd hebt maar denk wel goed na!
Voor mijn kids zou het niet goed geweest zijn om zo snel te gaan maar on the other hand: jij kent je kids het beste en je bent niet voor niets zo 'oud' geworden, ik neem aan dat je goed hebt nagedacht over alle consequenties. En als jij het al niet gedaan hebt; dan wordt je er hier wel op geattendeerd...haha....
Volg je hart!
Heel veel geluk gewenst!
Greys
donderdag 19 augustus 2010 om 15:50
Je gaat trouwens heel anders een relatie in als je wat ouder bent; ik bedoel, ik heb toch op heel andere gelet bij het aangaan van deze relatie dan toen ik 25 jaar was.
En dan heel erg belangrijk: alles viel of stond natuurlijk met de manier waarop mijn lief met mijn kids omging. Als dat niet had geklikt, dan was het einde oefening geweest.
Mijn zoon vond hem vanaf dag 1 helemaal te gek, mijn dochter had mixed feelings.
Greysman is echt een natural; onvoorstelbaar hoe hij met mijn kids om gaat! Ik geef het je te doen, 7 jaar zo goed als vrijgezel, en dan opeens een gezinsleven met kids van die (vaak toch moeilijke) leeftijd!
Daar heb ik mij wel eens zorgen om gemaakt, dat hij zijn oude leventje zou gaan missen, dat hij het toch te zwaar zou gaan vinden etc. Maar goed: nu komt er zelfs een Greysbabietje bij en hij is er helemaal vol van! Heerlijk!
En dan heel erg belangrijk: alles viel of stond natuurlijk met de manier waarop mijn lief met mijn kids omging. Als dat niet had geklikt, dan was het einde oefening geweest.
Mijn zoon vond hem vanaf dag 1 helemaal te gek, mijn dochter had mixed feelings.
Greysman is echt een natural; onvoorstelbaar hoe hij met mijn kids om gaat! Ik geef het je te doen, 7 jaar zo goed als vrijgezel, en dan opeens een gezinsleven met kids van die (vaak toch moeilijke) leeftijd!
Daar heb ik mij wel eens zorgen om gemaakt, dat hij zijn oude leventje zou gaan missen, dat hij het toch te zwaar zou gaan vinden etc. Maar goed: nu komt er zelfs een Greysbabietje bij en hij is er helemaal vol van! Heerlijk!
