Terugval eetstoornis

Hallo leuke mensen,



Ik zit ergens mee en ik vind het vrij lastig om dit in mijn omgeving aan te kaarten, dus lang leve het viva-forum.



Ik ben halverwege de twintig. Van mijn zestiende tot ongeveer mijn negentiende heb ik met een eetstoornis geworsteld. Ik ben ontzettend onzeker geweest, niet alleen daarover, maar over alles in mijn leven. Ik ben in therapie geweest, heb de eetstoornis verslagen, en toen ik me een aantal jaar terug me losmaakte van een relatie die niet goed voor me was ging het met de rest van mijn zelfbeeld ook veel beter. Ik ging mezelf leuk vinden, ik startte een goedlopend bedrijf en sinds een halfjaar heb ik een ontzettend leuke, lieve vriend. (Die ik overigens niet over mijn eetstoornis verteld heb. Niet opzettelijk, maar een van de redenen dat het nu beter met mij gaat is omdat ik niet lang in het negatieve probeer te hangen, en daarnaast zag ik het gewoon niet als iets relevants, ik dacht er nooit meer aan eigenlijk.)



Ik ben trouwens afgelopen jaren ook intensief gaan sporten, als hobby. Ik eet daardoor best veel - ik kan het leien, zeg maar. De relatie met eten en met mijn lichaam was tot voor kort echt goed, zeg maar. Ik was tevreden.



Maar opeens zijn er kleine dingetjes die me bang maken voor een terugval. Ik weet niet waar ze vandaan komen, ik weet niet wat me triggert - ik heb verder geen spanningen op het moment, geen problemen. Die dingen zijn:

- Het wisselt heel erg hoe ik mijn spiegelbeeld zie. Het ene moment zie ik mezelf slank, en dan kan het zijn dat ik me vijf minuten later, in dezelfde spiegel, opeens als heel dik zie. Ik herken dit van toen ik een eetstoornis had.

- Ik heb opeens het gevoel dat ik moet afvallen. Ik geef mezelf weer 'regeltjes' - minder suiker, bijvoorbeeld.

- Ik merk dat ik weer calorieën aan het tellen ben. Nog niet precies wat ik op een dag eet, maar ik maak per maaltijd wel opsommingen in mijn hoofd.



Ik durf dit eerlijk gezegd aan niemand te vertellen in mijn omgeving. Ik heb het gevoel dat als ik dit bespreek met anderen, dat ik het probleem dan erken, dat de eetstoornis er dan echt weer is. Plus dat ik bang ben dat de bemoeienis van anderen het probleem juist gaat versterken, het wordt dan echt een ding. Als ik het met mijn ouders zou bespreken, zouden zich zorgen maken. Als ik het aan mijn vriend zou vertellen... Het is een schat, maar ik denk niet dat hij het zou begrijpen. En hij zou zich ook zorgen maken.



...En ik wilde net alles wat ik getypt had weghalen. Want ik heb het gevoel dat ik zelfs met het plaatsen van dit topic mijn eetstoornis trigger. Ik wil het eigenlijk wegstoppen. Doen alsof het er niet is. Want toegeven dat er iets is, zou toegeven zijn dat het niet goed gaat met mij.

Een eetstoornis was bij mij een uiting van onzekerheid. Maar ik snap het niet. Ik bén niet meer onzeker. Het gaat goed met mij. Ik ben gelukkig. Waarom speelt mijn hoofd dan weer een spelletje met me?

Hmm Spuit, je slaat de spijker wel een beetje op z'n kop denk ik. Het stomme is dat ik ergens achter in m'n hoofd ook denk dat m'n vriend het niet zou begrijpen omdat hij dan zou zeggen: 'Maar je bent toch niet dun?' (Of nog verder weggestopt in mijn hoofd: 'Maar je bent dik!'). En dat zijn natuurijk typische gedachten die bij een eetstoornis horen... Maar ik ben ook zo bang om een smet te brengen op mijn relatie.. Toen ik op mijn zestiende die eetstoornis kreeg had ik ook een vriend, en die klotestoornis speelde altijd de hoofdrol in die relatie. (Dat is overigens niet dezelfde jongen als waar ik me een paar jaar terug van heb losgemaakt.)

Dank je Rastan, voor je reactie. Ik ben gewoon zo bang, ik wil niet dat hele traject weer in, ik wil niet depressief en ongeluk zijn en m'n toekomst weggooien omdat alles moet wijken voor dat gedoe in m'n hoofd. Maar tegelijkertijd weet ik dat als ik het niet aankaart, dat dat dan ook kan gebeuren.. Hmpf, ik vind het echt moeilijk.

Het stomme is trouwen dat ik mezelf (nog) niet aan het uithongeren ben ofzo.. Ik eet wel goed, en ik vind het ook belangrijk dat ik goed eet (iets wat ik wel geleerd heb van het vele sporten). Ik krijg wel genoeg calorieën binnen. Dit verwart me ook wel enigszins, omdat ik op mijn zestiende heel radicaal van de ene op de andere dag gestopt ben met eten. Ik weet dat eetstoornissen vaak geleidelijk komen, maar in mijn hoofd was het altijd zo zwart-wit.

@ Lupine, ik snap wat je bedoelt, maar ik ben ook bang dat als ik het vertel, dat mensen er dan de hele tijd op letten en erover willen praten, en dat ik er daardoor ook meer bezig ga zijn, weet je wel?



@ Pelikaan, je hebt ook wel gelijk. Hoe bang ik ook ben lijkt het me ergens ook zo'n opluchting om het gewoon aan m'n vriend te kunnen vertellen.. Tegenstrijdige gevoelens dus.



@ Viva-amber, dank je. Zoals jij het brengt klinkt allemaal al een stuk positiever/minder erg.



@ Rastan, bedankt voor je lieve reactie(s). En je hebt natuurlijk helemaal gelijk, dat ik me niet per se hoef uit te hongeren om onder het labeltje eetgestoord te vallen. En misschien moet ik het ook maar zo zien: dat ik me niet van de ene op de andere dag ga uithongeren nu komt omdat ik al veel sterker ben dan ik vroeger was.. En handvatten heb om tegen die eetstoornis te vechten.. En dat ik het beter nu meteen kan aanpakken.

@jellybelly, zo zou ik er ook graag naar kijken. Sterker nog, ik hou mezelf voor dat het zo is. Maar ik denk dat het een beetje kan vergelijken met een alcoholverslaving: als je er nooit verslaafd aan bent geweest kun je met een gerust hart af en toe een drankje doen, en ook weleens een nacht superlazerus worden. Maar als je ooit verslaafd bent geweest dan moet je er helemaal van afblijven, en dan kan één drankje de verslaving triggeren. Ik denk dat één dieet mijn eetstoornis zou kunnen triggeren.



@retrostar, ik begrijp niet helemaal wat je bedoelt.



@ alle anderen: heel erg bedankt voor jullie reacties. Ik wist dat er zulke dingen gezegd zouden worden en blijkbaar had ik dat nodig - ik heb net m'n vriend gebeld en kort uitgelegd wat er speelt. Als we in elkaar 'in het echt zien' gaan we het er iets uitgebreider over hebben. Zijn reactie was echt heel lief en zorgzaam.

Nog even een update.. Ik had dus gisteravond, na het lezen van jullie reacties, mijn vriend gebeld en kort wat verteld. De rest van de avond begon ik me heel rot te voelen. Ik realiseerde me dat het, net zoals Spuit al zei, een leugen tegen mezelf was dat ik het mijn vriend niet had verteld omdat het niet belangrijk of iets dergelijks zou zijn.. En dat het ook niet waar was dat als ik het zou vertellen, dat het dan opeens een echte terugval zou worden, alleen maar door het vertellen..



Want nadat ik hem gebeld had voelde ik me dus heel naar worden, en dat was 1) omdat ik me realiseerde dat ik de afgelopen weken al meer ermee bezig was dan ik dacht, maar doordat ik het aan niemand vertelde kon ik mezelf lekker voor de gek houden.. Nu dat het hoge woord eruit was zag ik in dat ik er eigenlijk al best weer wat dieper inzat (zo heb ik gisteren overdag maaltijden overgeslagen, misschien onbewust toch ook de reden dat ik het topic ben gestart). En 2) ik voelde me rot dat ik het aan m'n vriend had verteld omdat ik het gevoel kreeg dat hij het 'van me af ging pakken', net zoals het gevoel dat ik had toen mijn ouders er destijds achterkwamen dat ik een eetstoornis had..



Toen ik deze twee dingen besefte heb ik laat op de avond mijn vriend weer gebeld. Ik barste in tranen uit en heb ook aan hem toegegeven dat ik bang ben dat hij het van me gaat proberen af te pakken en dat ik dat zo stom vind van mezelf, omdat het helemaal niet iets is wat ik zou moeten willen hebben.. Hij reageerde zo ontzettend lief, en heeft echt tien keer gezegd dat hij me ontzettend stoer en sterk en dapper vindt.. Dat gaf me wel ontzettend veel moed.



Ik ga nu even nadenken over wat mijn volgende stap gaat zijn.. Maar het is al heel fijn dat mijn vriend op de hoogte is.



@Spuit, ik heb trouwens geen anti-terugvalplan.. Sowieso was de nazorg van de behandeling toentertijd heel erg slapjes. Ik ging op kamers wonen in een andere stad, en er is toen eigenlijk amper nazorg geweest.



@Geraldine, bedankt voor je lieve woorden.