Het meest impulsieve dat je ooit deed

Naar het buitenland verhuizen. Ik woon er nu nog dus het heeft goed uitgepakt.

Normaal plan ik alles tot in den treure. Wat niet per se erg is want ik ken genoeg impulsieve mensen die door hun acties in de problemen zijn gekomen. Maar af en toe uit de band springen is wel heel leuk.

Ik was heel impulsief en plukte daar de vruchten van. Toen ontmoette ik mijn man op een zaterdag (tijdens iets impulsiefs) en we woonde op de zondag samen.

Daarna nam de impulsiviteit rap af. De liefde van mijn leven bleek een rasautist die over de flos raakt van mijn acties. Hij heeft wel een ‘oh we gaan nu ineens iets doen wat niet uitgekauwd besproken is modus’ maar die kan ik niet te vaak aanspreken.

Maar het leven gaat zooooooo langzaam als je overal over nadenkt

Ik ben niet impulsief maar behalve eten en slapen ontstaat de rest toch min of meer impulsief.

Je gaat wel naar de super om eten te kopen maar een groot deel koop je impulsief want "ja de puntpaprika's zagen er zo fris uit" terwijl je anders stoplichtpaprika's had gekocht. Een groot deel ervan vervangt dus een ander artikel wat je daardoor juist niet meer koopt anders gaat het niet op.

Als ik zie wat anderen impulsief noemen, dan doe ik álles impulsief.

Maar eigenlijk vind ik mezelf helemaal niet impulsief. Ik bedoel; Naar de kapper gaan om de puntjes te laten knippen en ter plekke besluiten dat de tondeuse erover moet, dát is impulsief.

Maar ik zie doorgaans heel snel diverse kanten van iets, kan vaak binnen twee minuten de voors en tegens afwegen en een beslissing nemen. Mensen noemen dat impulsief, maar of ik er nou twee minuten of twee jáár over nadenk, de voors en tegens blijven hetzelfde. Kan ik net zo goed meteen de knoop doorhakken.
Ik heb alleen soms iets langer dan twee minuten nodig om mijn man over te halen. Die bekijkt voors en tegens nog een paar keer voordat ie tot actie over wil gaan.

Op dit moment wil ik iets van mijn baas. Hij heeft geweigerd. Ik heb daarop besloten dat ik zijn weigering voor nu accepteer maar heb morgen wel een sollicitatiegesprek. Pas als ik een andere baan heb ga ik het nog eens vragen. En ik weet voor 98% zeker dat ik dan wel krijg wat ik wil. Zo niet, neem ik ontslag. Dat zal dan heel impulsief overkomen maar het voortraject is al veel eerder gestart. Namelijk op het moment dat ze me een vast contract gaven en de regels omtrent de meeruren veranderden, ook al wist ik dat toen nog niet.

Ander voorbeeld; bij een andere baas liep het niet zo lekker. Dat lag aan de baas overigens, hij kon met niemand door een deur. Maar goed, ik vond het werk en de collega´s wel heel erg leuk en Baas was er maar twee dagen per week, dus dan accepteer je veel. En toen namen er twee collega´s tegelijk ontslag op het moment dat er eentje met zwangerschapsverlof zou gaan. Op dat moment dacht ik; ze gaan mij straks vertellen dat mijn vakantie niet kan doorgaan. Toen ik drie dagen later op kantoor moest komen heb ik heel spontaan ontslag genomen. Maar hoe impulsief was dat echt?

Ik ben wel irritant impulsief in het veranderen van mijn interieur. Zie ik ergens iets wat ik leuk vind dan moet alles om en voordat het klaar is word ik weer door iets anders "gegrepen" en dan moet het wéér anders. Maar ook dat is minder geworden nadat ik verschillende malen geconfronteerd werd met het resultaat van mijn handelen.

Ik ben niet zo impulsief dat ik een drug zou gaan proberen.

Ik rende een paar keer met kleren aan de zee in omdat ik blij was haar weer te zien. Een keer was het vroeg in de lente en de zee nog bitter koud.

In een vlaag van verstandsverbijstering ben ik een hardloopwinkel binnengestapt en heb peperdure hardloopschoenen aan laten praten/meten.
Had nog nooit meer dan 500 meter gerend.

met veel grote dingen ben ik vrij impulsief. Ik kocht namelijk ooit met mijn vriend (nu man) na 4 maanden samen te zijn een appartement. toen een paar jaar later een huis, dit was het 1e en enige huis wat we toen hebben bezichtigd. Toen we besloten toch te trouwen was dat binnen een maand ook geregeld en gedaan, nu hebben we weer een huis gekocht ook weer het enige wat we bezichtigd hebben.
maar ik kan weken dubben of ik dat paar schoenen nou wel of niet moet halen

daenerys79 schreef: ↑

11-12-2018 11:23

met veel grote dingen ben ik vrij impulsief. Ik kocht namelijk ooit met mijn vriend (nu man) na 4 maanden samen te zijn een appartement. toen een paar jaar later een huis, dit was het 1e en enige huis wat we toen hebben bezichtigd. Toen we besloten toch te trouwen was dat binnen een maand ook geregeld en gedaan, nu hebben we weer een huis gekocht ook weer het enige wat we bezichtigd hebben.
maar ik kan weken dubben of ik dat paar schoenen nou wel of niet moet halen

Ik vind dat dus niet impulsief. Je besluit te trouwen. Dan is het toch goed zo. Je wilt een huis, je vindt een prima huis, klaar. Je had al besloten dat je een huis wilde. Als het een bouwval was geweest en je hebt geen geld én geen twee rechterhanden, had je het vast niet gekocht. Waarom zou je eerst nog tien andere huizen bekijken als je het goede huis al gevonden hebt?

Langs een huis fietsen waar de makelaar net een ´te koop´ bord in de tuin zet, van je fiets stappen en zeggen; ik bied twee ton en hij plakt meteen een stikker ´verkocht´ eroverheen, dát is impulsief. Nouja, vind ik dan .

@ Ceylon: vind het altijd heerlijk om je te lezen!

Ik ben van impulsief naar drastisch alles behalve impulsief veranderd.
Behoorlijke aanpassing voor mezelf en mijn omgeving, echter op andere wijze "overleef" ik niet.

Ik werd ziek en moe(s)t voor zelfbehoud dingen rustiger aanpakken en meer plannen.

De tegenstelling tav voorheen is opvallend, hoewel het an sich niet slecht is.

Overigens was ik impulsief, echter geen in-10-sloten-tegelijk-loper.

Impulsieve beslissingen waren van het kaliber haar kort knippen, bril kopen, nachtje weg reizen, etc. Dus geen extravagante of drastische zaken.

Ik doet niets impulsief maar ik hoef er geen 200 x over na te denken. ik denk er 1 of 2 x over na en dan is het ja of nee.

Om 20u een huis bezichtigen, om 20u15 buiten komen, op de fiets terug naar huis het bod bespreken samen met man en om 20u25 de makelaar opbellen voor 't bod.

Geen zin dat gelijk wie ons dat huis nog ging afnemen .



We wonen hier heerlijk en dit huis is "for ever and ever".



Man zegt nog altijd dat ik 1.000 keer langer doe over een weekend weg boeken dan over een huis kopen.

Belg007 schreef: ↑

11-12-2018 16:48

Om 20u een huis bezichtigen, om 20u15 buiten komen, op de fiets terug naar huis het bod bespreken samen met man en om 20u25 de makelaar opbellen voor 't bod.

Geen zin dat gelijk wie ons dat huis nog ging afnemen .



We wonen hier heerlijk en dit huis is "for ever and ever".



Man zegt nog altijd dat ik 1.000 keer langer doe over een weekend weg boeken dan over een huis kopen.

Haha, ik noem ons nieuwe huis ook ons forever huis

Ceylon schreef: ↑

11-12-2018 11:26

Ik vind dat dus niet impulsief. Je besluit te trouwen. Dan is het toch goed zo. Je wilt een huis, je vindt een prima huis, klaar. Je had al besloten dat je een huis wilde. Als het een bouwval was geweest en je hebt geen geld én geen twee rechterhanden, had je het vast niet gekocht. Waarom zou je eerst nog tien andere huizen bekijken als je het goede huis al gevonden hebt?

Langs een huis fietsen waar de makelaar net een ´te koop´ bord in de tuin zet, van je fiets stappen en zeggen; ik bied twee ton en hij plakt meteen een stikker ´verkocht´ eroverheen, dát is impulsief. Nouja, vind ik dan .

ja je hebt gelijk. maar reken maar dat het voor mijn doen erg impulsief was
en wat dat laatste huis betreft, we waren dus niet op zoek maar toen we het zagen was het bod erg snel gedaan