Hoe zie jij de dood?

16-04-2015 19:01 122 berichten
Alle reacties Link kopieren
Als je geconfronteerd wordt met de dood dan is dat onwerkelijk en niet te bevatten. Nu ik het al een tijdje weet ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe iemand denkt over de dood. Hoe zie je dood? Ben je er bang voor? Wat denk je dat er gebeurt? Enzo eigenlijk.

Ben je bang voor pijn? Zou je erg vinden als het je nu overkomt..?



grt

Carla
Ik heb besloten om te gaan voor het idee dat er na de dood wel nog iets is. Eigenlijk vooral mdat ik het een hele fijne gedachte vind dat dierbaren nog wel ergens rond zullen zweven. Of dat echt zo is of niet vind ik helemaal niet belangrijk, ik kies voor de fijne gedachten.



Zelf ben ik niet bang voor de dood. Ik hoop dat ik mijn hond overleef, want die trekt het slecht zonder mij en kun je ook niets uitleggen. Maar de rest redt het ook wel zonder mij.
Alle reacties Link kopieren
quote:1970carla schreef op 16 april 2015 @ 20:12:

Ik vind het vreselijk dat ik als kind sterf voor mijn ouders sterven eigenlijk.

“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Wat erg Carla . Het is ook 'onnatuurlijk' om een kind te verliezen.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind overigens een verschil tussen een 90 jarige die zijn leven geleefd heeft en zacht overlijd wel iets anders dan een 44 jarige die midden in het leven staat en een gevecht moet leveren.
Carla
Wat vreselijk Carla.
Voor mij ligt het geheel aan de situatie. Voor mijn moeder vond ik het een verlossing. Eindelijk verlost van een lichaam wat gewoon echt niet meer kan. Hoe verdrietig ook maar toen heb ik de dood omarmd.



Wat eerder gezegd is. In het geval van mijn dierbaren zoals onze kinderen en mijn man zie ik de dood als iets engs. De mogelijkheid om hen te verliezen boezemt mij angst in.



Komt de dood na een heel mooi en fijn leven, dan heb ik daar vrede mee. Dan is het goed zo. Maar komt het te vroeg dan vind ik het niet makkelijk om dit te moeten accepteren.
Alle reacties Link kopieren
Life is a fairytale told by an idiot
Alle reacties Link kopieren
Zwaar Carla, ik wens je veel sterkte!



Zelf ben ik -wat op zich al een zegen is- nu nauwelijks bezig met de dood. Ik kan dan ook niet zeggen of ik er bang voor ben. Op dit moment heb ik geen angst en als ik snel zou gaan zou ik dat zonde vinden want ik heb het hier op dit moment erg naar mijn zin. Maar ik sluit niet uit dat als ik mijn doodvonnis van te voren zal vernemen, ik alsnog erg angstig wordt.



Verder ben ik een hoopvolle agnost. Ik sluit niets uit. Atheïsme is nml op zich ook weer een geloof: namelijk dat er niets en niemand is en ook de dood een niets-en niemandlands zal zijn. Voor geen enkel geloof is er enig bewijs en daarom is het voor mij een non-issue en niet relevant. Het zal tezijnertijd wel blijken maar ook dan geloof ik niet dat ik nog in de gelegenheid zal zijn om tegen iets of iemand ' told you so, te zeggen. Dus besteed ik er geen denk-tijd aan en we zullen het wel zien.
Och Carla..
Carla, ik weet niet wat ik moet zeggen.
Alle reacties Link kopieren
quote:1970carla schreef op 16 april 2015 @ 20:12:

Hmmm....ja ik denk dat ik het juiste gevonden heb. Dood zijn is niet zo erg voor mij dan. Voor mijn ouders is het vreselijk. Maar doodgaan is inderdaad een ander verhaal dan al dood zijn. Doodgaan en dood zijn is anders natuurlijk.

Ik weet dat ik geen 80 word of eigenlijk dat ik de 50 niet eens ga halen en als ik 48 wordt dan is er al een wonder gebeurt. Ik heb geen kinderen maar dat dood gaan lijkt niet zozeer gekoppeld aan kinderen. Kinderen zijn meer gekoppeld aan het al dood zijn misschien. Ik vind het vreselijk dat ik als kind sterf voor mijn ouders sterven eigenlijk.

En ik ben inderdaad ongeneeslijk ziek. Kutkanker.Voor ouders is het vreselijk een kind te verliezen maar jouw ouders weten dat je ziek bent, niet dat dat verschil maakt maar je kunt afscheid nemen, dat klinkt misschien raar, zelfs onwezenlijk, maar als iemand is voorbereid op de dood, erover kan praten met zijn of haar naasten, kan dat heel waardevol zijn voor de laatste jaren, maanden, misschien zelfs weken.
verba volant, scripta manent.
Alle reacties Link kopieren
Dank jullie wel overigens......Lief...Ik weet dat het vreselijk maar eigenlijk wil ik juist dat niet horen omdat dat het juist nog moeilijker maakt. Maar ja om nu te zeggen dat het goed is is ook weer niet wat ik wil horen........Ik hoop dat ik straks de dood inderdaad als mijn rust en verlossing kan zien maar hoop dat het leven mijn nog een tijd een lach kan geven en ik hoop de dood voorlopig los te kunnen laten maat das erg moeilijk....een leuke bikini zegt al dat ik gewoon baal dat ik hem misschien maar 1 zomer aan kan...
Mijn vorige vriend is 4 jaar geleden overleden. Hij heeft 2 jaar tegen botkanker geknokt en heeft het helaas verloren. Hij was enorm bang voor zijn dood. Hij durfde uiteindelijk niet meer te slapen, omdat hij bang was dat hij geen afscheid kon nemen. Uiteindelijk is hij toch nog in zijn slaap overleden, ik vond dat zo rot voor hem.



Zijn intense angst voor de dood heb ik overgenomen. Ik ben écht heel bang voor de dood. Wat gebeurt er na jouw dood? Ik weiger te geloven dat je helemaal 'weg' bent na het overlijden. Het lijkt me zo stug.



Mijn vriend was nog niet klaar om te sterven. Hij had nog zoveel te doen. En ik ben ook heel erg bang dat ik mijn leven niet kan afmaken. Maar mijn angst belemmer mij niet, ik zie het als iets moois. Dat mijn leven weer goed is en dat het leven waardevol voor mij is. En dat ben ik toch een tijd kwijt geweest na het verlies van mijn grote liefde.
Ik geloof niet in een hemel of andere staat van zijn helaas. Ik zeg 'helaas' omdat het me ergens wel troostend lijkt. Het gekke is, ik ben bekend met suïcide pogingen en tevens ben ik als de 'dood' voor de dood.

Ik wil gewoon eewig leven
Alle reacties Link kopieren
quote:1970carla schreef op 16 april 2015 @ 20:28:

Dank jullie wel overigens......Lief...Ik weet dat het vreselijk maar eigenlijk wil ik juist dat niet horen omdat dat het juist nog moeilijker maakt. Maar ja om nu te zeggen dat het goed is is ook weer niet wat ik wil horen........Ik hoop dat ik straks de dood inderdaad als mijn rust en verlossing kan zien maar hoop dat het leven mijn nog een tijd een lach kan geven en ik hoop de dood voorlopig los te kunnen laten maat das erg moeilijk....een leuke bikini zegt al dat ik gewoon baal dat ik hem misschien maar 1 zomer aan kan...Helpen kan ik je niet, een virtuele arm om je heen slaan wel en zeggen, leef het leven zolang het je gegund is, haal eruit wat erin zit, een vakantie naar de plek waar je van houdt, koop die bikini en geniet ervan.
verba volant, scripta manent.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind de dood aan de ene kant een enge gedachte, aan de andere kant ben ik er relaxed onder. Wat mij met name bezig houdt is het "zelf regie houden". Ik ben nu alleen, ook geen kinderen, en hoewel ik hoop dat ik ooit nog iemand vind om het leven mee te delen, ben ik ook realistisch: het zou best kunnen dat ik de rest van mijn leven alleen blijf. En het laatste wat ik dan zou willen is dat ik 90 word, dement raak en in alle opzichten afhankelijk ben van anderen, maar toch alleen ben (in die zin dat er alleen nog maar professionele zorgverleners aan je bed staan en geen familie, partner oid meer is).



Als dat mijn einde wordt, dan hou ik liever zelf de regie om op het leven en besluiten er zelf uit te stappen als het genoeg is.
Alle reacties Link kopieren
Wat heftig Carla
Hallo?!
Wat ontzettend kut Carla, dat is op geen enkele manier te relativeren. Gewoonweg zwaar klote!

Koop alsjeblieft die bikini, koop er 2!



Wat bijzonder om ieders gedachte te lezen, ik weet niet of ik bang ben om dood te gaan, wel ben ik bang om mijn man en kinderen achter te moeten laten. Ik hoop op leven na de dood en wedergeboorte, ergens biedt dat geruststelling.
Alle reacties Link kopieren
Ik ben in zekere zin wel bang voor de dood.

Iemand schreef het al; het leven loslaten lijkt me verschrikkelijk. De controle niet meer hebben, niets meer voelen, niets meer weten, niets meer denken, je nergens meer bewust van zijn en het niet meer leven. Het maakt me angstig.



Ook het idee dat ik dierbaren ga verliezen maakt me ontzettend verdrietig. De dood is definitief. Bepaalde dingen komen dan nooit meer terug. Vreselijk.
quote:CaafDracula schreef op 16 april 2015 @ 20:28:

Mijn vorige vriend is 4 jaar geleden overleden. Hij heeft 2 jaar tegen botkanker geknokt en heeft het helaas verloren. Hij was enorm bang voor zijn dood. Hij durfde uiteindelijk niet meer te slapen, omdat hij bang was dat hij geen afscheid kon nemen. Uiteindelijk is hij toch nog in zijn slaap overleden, ik vond dat zo rot voor hem.



Zijn intense angst voor de dood heb ik overgenomen. Ik ben écht heel bang voor de dood. Wat gebeurt er na jouw dood? Ik weiger te geloven dat je helemaal 'weg' bent na het overlijden. Het lijkt me zo stug.



Mijn vriend was nog niet klaar om te sterven. Hij had nog zoveel te doen. En ik ben ook heel erg bang dat ik mijn leven niet kan afmaken. Maar mijn angst belemmer mij niet, ik zie het als iets moois. Dat mijn leven weer goed is en dat het leven waardevol voor mij is. En dat ben ik toch een tijd kwijt geweest na het verlies van mijn grote liefde. Ook voor jou een

Klinkt alsof je gelukkig weer een beetje de zon ziet schijnen, na deze enorm trieste periode.
quote:redbuIIetje schreef op 16 april 2015 @ 19:34:

Ik ben niet zo bang voor mijn eigen dood, alhoewel ik ook niet sta te springen om pijn te lijden ofzo. De dood van dierbaren jaagt me pas echt angst aan. Moeten verder leven met het gemis is veel zwaarder dan zelf dood gaan.Dit inderdaad en dan vooral in de gewone alledaagse dingen.
Sinds ik mijn moeder vol vertrouwen heb zien overlijden. Ze had kanker en is overleden door euthanasie, ben ik niet bang meer voor de dood.

Dood van dierbaren is niet leuk, beter is de wetenschap dat ze ergens verder leven. Maar inmiddels heb ik ook geleerd dat het leven doorgaat, ook zonder dierbaren. Ze leven voort in je hart en hopelijk in de harten van de mensen om je heen.
quote:courtisane schreef op 16 april 2015 @ 21:27:

[...]

Ook voor jou een

Klinkt alsof je gelukkig weer een beetje de zon ziet schijnen, na deze enorm trieste periode.



Lief!

Hij zei altijd tegen mij dat er achter elke wolk de zon schijnt. Dus jouw opmerking is helemaal raak. Het komt wel weer even binnen.



En hij heeft gelukkig gelijk gekregen.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven