Overig
alle pijlers
Hoe zie jij de dood?
donderdag 16 april 2015 om 19:01
Als je geconfronteerd wordt met de dood dan is dat onwerkelijk en niet te bevatten. Nu ik het al een tijdje weet ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe iemand denkt over de dood. Hoe zie je dood? Ben je er bang voor? Wat denk je dat er gebeurt? Enzo eigenlijk.
Ben je bang voor pijn? Zou je erg vinden als het je nu overkomt..?
grt
Carla
Ben je bang voor pijn? Zou je erg vinden als het je nu overkomt..?
grt
Carla
donderdag 16 april 2015 om 19:49
Ik kijk er heel verschillend tegenaan. In mijn directe omgeving heb ik het ervaren als iets verschrikkelijk oneerlijks, als een verlossing en als iets wat simpelweg is gebeurd.
In het professionele kader zie ik het steeds meer en meer als iets wat nou eenmaal bij het leven en het werk hoort. Heel erg neutraal. Sneu voor de familie, maar vaak fijn voor de persoon zelf. Dat ligt uiteraard in sommige gevallen heel anders. Maar meestal voelt het zo.
In het professionele kader zie ik het steeds meer en meer als iets wat nou eenmaal bij het leven en het werk hoort. Heel erg neutraal. Sneu voor de familie, maar vaak fijn voor de persoon zelf. Dat ligt uiteraard in sommige gevallen heel anders. Maar meestal voelt het zo.
donderdag 16 april 2015 om 19:51
De enige zekerheid die je in het leven hebt is dat je ooit dood gaat. Ik ben niet bang voor de dood ( zie mijn motto)maar ik zou het wel zonde vinden om nu al te gaan. Ik denk dat je ' niks ' meer bent als je dood bent.
Je hoeft niet bang te zijn voor de dood. Als jij er bent is de dood er niet, ben jij er niet dan is de dood er.
donderdag 16 april 2015 om 19:52
quote:Rooss4.0 schreef op 16 april 2015 @ 19:42:
Ik vind de dood juist het enige dat wél eerlijk is. Iedereen gelijk, iedereen hetzelfde.
Je vindt een 90 jarige die zachtjes wegzakt in zijn slaap hetzelfde als een 40 jarige die vecht voor zijn leven en na een lijdensweg de strijd verliest?
Ik bedoel het echt niet rot hoor. Ik wil graag weten hoe en waarom je dat zo ziet. Heb je zelf wel eens een jong iemand uit je directe kring verloren? Ben je bekend met de oneerlijkheid daarvan? En de woede/onmacht die dat brengt?
Ik vind de dood juist het enige dat wél eerlijk is. Iedereen gelijk, iedereen hetzelfde.
Je vindt een 90 jarige die zachtjes wegzakt in zijn slaap hetzelfde als een 40 jarige die vecht voor zijn leven en na een lijdensweg de strijd verliest?
Ik bedoel het echt niet rot hoor. Ik wil graag weten hoe en waarom je dat zo ziet. Heb je zelf wel eens een jong iemand uit je directe kring verloren? Ben je bekend met de oneerlijkheid daarvan? En de woede/onmacht die dat brengt?
donderdag 16 april 2015 om 19:55
Ik ben er niet bang voor. Ik hoop ook dat er niets meer is daarna. Het moet toch een keer klaar zijn. Of dat morgen of over 50 jaar is maakt mij ook niet uit.
De dood lijkt mij het vervelendst voor nabestaande die een overledene lang blijven missen en het gevoel hebben niet zonder iemand te kunnen leven.
De dood lijkt mij het vervelendst voor nabestaande die een overledene lang blijven missen en het gevoel hebben niet zonder iemand te kunnen leven.
De zee is groen
donderdag 16 april 2015 om 19:58
Ik weet niet of ik bang ben voor de doodgaan, maar voor de dood zelf ben ik niet bang, lekker, naar huis. Voor zover ik heb vernomen is doodgaan een gemakkelijk iets, maar er is iets dat tegenhoud als je er nog niet aan toe bent. Het lijkt wel een muur waar je niet overheen mag kijken. Zelf zou ik in ieder geval niet extreem oud willen worden, daar vind ik de wereld niet interessant genoeg voor.
donderdag 16 april 2015 om 20:00
Ik vind de dood eng, ik heb controle issues en doodgaan is toch een stukje loslaten van controle. Zorg voor kinderen en dieren. Er niet meer bij zijn. Geen actie kunnen ondernemen. Echt, ik kan zo wel in huilen uitbarsten als ik eraan denk.
Wat de dood precies inhoudt weet ik niet, zoals niemand dat eigenlijk weet. Ik hoop natuurlijk op een mooie plek waar we allemaal weer samenkomen. Ik hoop dat je in overleden staat toch nog kan bezoeken, helpen, bescherming bieden. Echter ben ik vaak bang dat er helemaal niets is. gewoon einde oefening, vinito, over.
Maar ja, hoe vaak en hoe lang ik er ook over nadenk, ik maak alleen mezelf gek, niemand weet het en iedereen krijgt er mee te maken. Of je nou wil of niet.
Wat de dood precies inhoudt weet ik niet, zoals niemand dat eigenlijk weet. Ik hoop natuurlijk op een mooie plek waar we allemaal weer samenkomen. Ik hoop dat je in overleden staat toch nog kan bezoeken, helpen, bescherming bieden. Echter ben ik vaak bang dat er helemaal niets is. gewoon einde oefening, vinito, over.
Maar ja, hoe vaak en hoe lang ik er ook over nadenk, ik maak alleen mezelf gek, niemand weet het en iedereen krijgt er mee te maken. Of je nou wil of niet.
donderdag 16 april 2015 om 20:01
quote:jippie55 schreef op 16 april 2015 @ 19:49:
[...]
Jeetje. Heftig! Lag je in coma?Niet echt maar ik was wel behoorlijk van de wereld, twee keer sepsis, de laatste keer is twee jaar geleden, dat kostte me ook een nier. Het overkomt je, je ligt dagen op de IC en je weet verder echt niet wat er met je gebeurt tot je uiteindelijk op een gewone afdeling belandt met overal slangetjes en een infuus aan twee kanten en dan zie je ineens en bekend gezicht, dan weet je weer dat je onder de mensen bent. Als je je zo beroerd voelt maakt het je echt niet meer uit of je het wel of niet haalt.
[...]
Jeetje. Heftig! Lag je in coma?Niet echt maar ik was wel behoorlijk van de wereld, twee keer sepsis, de laatste keer is twee jaar geleden, dat kostte me ook een nier. Het overkomt je, je ligt dagen op de IC en je weet verder echt niet wat er met je gebeurt tot je uiteindelijk op een gewone afdeling belandt met overal slangetjes en een infuus aan twee kanten en dan zie je ineens en bekend gezicht, dan weet je weer dat je onder de mensen bent. Als je je zo beroerd voelt maakt het je echt niet meer uit of je het wel of niet haalt.
verba volant, scripta manent.
donderdag 16 april 2015 om 20:02
quote:Ephina schreef op 16 april 2015 @ 19:52:
[...]
Je vindt een 90 jarige die zachtjes wegzakt in zijn slaap hetzelfde als een 40 jarige die vecht voor zijn leven en na een lijdensweg de strijd verliest?
Ik bedoel het echt niet rot hoor. Ik wil graag weten hoe en waarom je dat zo ziet. Heb je zelf wel eens een jong iemand uit je directe kring verloren? Ben je bekend met de oneerlijkheid daarvan? En de woede/onmacht die dat brengt?Het moment van de dood zelf zie ik inderdaad als compleet gelijk. En ja hoor, in mijn nabije kring is een 1 jarig kindje gestorven. Het is anders voor de nabestaanden maar daar gaat mijn bericht niet over.
[...]
Je vindt een 90 jarige die zachtjes wegzakt in zijn slaap hetzelfde als een 40 jarige die vecht voor zijn leven en na een lijdensweg de strijd verliest?
Ik bedoel het echt niet rot hoor. Ik wil graag weten hoe en waarom je dat zo ziet. Heb je zelf wel eens een jong iemand uit je directe kring verloren? Ben je bekend met de oneerlijkheid daarvan? En de woede/onmacht die dat brengt?Het moment van de dood zelf zie ik inderdaad als compleet gelijk. En ja hoor, in mijn nabije kring is een 1 jarig kindje gestorven. Het is anders voor de nabestaanden maar daar gaat mijn bericht niet over.
donderdag 16 april 2015 om 20:03
quote:MarianneDavids schreef op 16 april 2015 @ 20:01:
[...]
Niet echt maar ik was wel behoorlijk van de wereld, twee keer sepsis, de laatste keer is twee jaar geleden, dat kostte me ook een nier. Het overkomt je, je ligt dagen op de IC en je weet verder echt niet wat er met je gebeurt tot je uiteindelijk op een gewone afdeling belandt met overal slangetjes en een infuus aan twee kanten en dan zie je ineens en bekend gezicht, dan weet je weer dat je onder de mensen bent. Als je je zo beroerd voelt maakt het je echt niet meer uit of je het wel of niet haalt.Lijkt me een hele bizarre gewaarwording en dat twee keer. Heb het zelf meerdere malen naast het bed meegemaakt maar je kan je er geen voorstelling van maken hoe degene die daar ligt zich voelt.
[...]
Niet echt maar ik was wel behoorlijk van de wereld, twee keer sepsis, de laatste keer is twee jaar geleden, dat kostte me ook een nier. Het overkomt je, je ligt dagen op de IC en je weet verder echt niet wat er met je gebeurt tot je uiteindelijk op een gewone afdeling belandt met overal slangetjes en een infuus aan twee kanten en dan zie je ineens en bekend gezicht, dan weet je weer dat je onder de mensen bent. Als je je zo beroerd voelt maakt het je echt niet meer uit of je het wel of niet haalt.Lijkt me een hele bizarre gewaarwording en dat twee keer. Heb het zelf meerdere malen naast het bed meegemaakt maar je kan je er geen voorstelling van maken hoe degene die daar ligt zich voelt.
donderdag 16 april 2015 om 20:04
Ik word zo verdrietig van de gedachte dat anderen dan verdriet hebben om mij. Ook van de gedachte dat ik mensen moet gaan missen waarbij ik niet weg wil. Maar hopelijk ben ik me dat niet bewust als ik dood ga want anders ga ik denk ik de strijd aan. En als ik dood ben hoop ik dat ik het contact weer ga ervaren met hen die ik inmiddels verloren ben. Maar ik denk zelf dat de kans op 'het niets' reëler zal blijken te zijn.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 16 april 2015 om 20:05
donderdag 16 april 2015 om 20:05
quote:Rooss4.0 schreef op 16 april 2015 @ 20:02:
[...]
Het moment van de dood zelf zie ik inderdaad als compleet gelijk. En ja hoor, in mijn nabije kring is een 1 jarig kindje gestorven. Het is anders voor de nabestaanden maar daar gaat mijn bericht niet over.Het moment van de dood is wellicht gelijk, maar voor mij onlosmakelijk verbonden met de weg er naartoe. En die vind ik bij geen enkel persoon gelijk.
[...]
Het moment van de dood zelf zie ik inderdaad als compleet gelijk. En ja hoor, in mijn nabije kring is een 1 jarig kindje gestorven. Het is anders voor de nabestaanden maar daar gaat mijn bericht niet over.Het moment van de dood is wellicht gelijk, maar voor mij onlosmakelijk verbonden met de weg er naartoe. En die vind ik bij geen enkel persoon gelijk.
donderdag 16 april 2015 om 20:07
In een leven of een ander soort voortbestaan na de dood geloof ik niet, dat geeft me rust. Iemand die gelooft in hemel en hel heeft volgens mij (ik kan uiteraard niet voor een ander spreken) meer angst voor de dood want stel je voor dat je iets niet goed hebt gedaan, dan zou je weleens in het vagevuur kunnen belanden. Er zijn al zoveel mensen in mijn nabije omgeving overleden dat de dood me ook niet vreemd is, wel de manier waarop, die was niet voor iedereen zacht.
verba volant, scripta manent.
donderdag 16 april 2015 om 20:09
quote:Ephina schreef op 16 april 2015 @ 20:05:
[...]
Het moment van de dood is wellicht gelijk, maar voor mij onlosmakelijk verbonden met de weg er naartoe. En die vind ik bij geen enkel persoon gelijk.Dat is begrijpelijk, ik denk dat ik dat ook wel heb maar de dood an sich vind ik niet oneerlijk, integendeel. De weg ernaartoe kan heel oneerlijk zijn en het moeten missen van een dierbaar iemand kan heel oneerlijk voelen, zeker.
[...]
Het moment van de dood is wellicht gelijk, maar voor mij onlosmakelijk verbonden met de weg er naartoe. En die vind ik bij geen enkel persoon gelijk.Dat is begrijpelijk, ik denk dat ik dat ook wel heb maar de dood an sich vind ik niet oneerlijk, integendeel. De weg ernaartoe kan heel oneerlijk zijn en het moeten missen van een dierbaar iemand kan heel oneerlijk voelen, zeker.
donderdag 16 april 2015 om 20:10
quote:beetjegek schreef op 16 april 2015 @ 20:05:
Jeetje Marianne, twee keer Sepsis? das heftig..Ik weet idd dat als je zover bent je het besef niet echt meer hebt, ik heb bv een keer z'on lage bloeddruk gehad dat ik 20 minuten weg was, omdat ik steeds weer even bij kwam besefte ik wel dat er iets mis was, maar ik ging er gewoon in mee ofzo..Klopt wel denk ik, mijn bloeddruk was ook extreem laag en dat is natuurlijk funest voor je organen. Zelf weet ik het niet maar ik ben ook wel een tijdje weg geweest, mijn man moest met spoed naar het ziekenhuis komen omdat ze dachten dat het fout ging. Van de uren daarna herinner ik me niets.
Jeetje Marianne, twee keer Sepsis? das heftig..Ik weet idd dat als je zover bent je het besef niet echt meer hebt, ik heb bv een keer z'on lage bloeddruk gehad dat ik 20 minuten weg was, omdat ik steeds weer even bij kwam besefte ik wel dat er iets mis was, maar ik ging er gewoon in mee ofzo..Klopt wel denk ik, mijn bloeddruk was ook extreem laag en dat is natuurlijk funest voor je organen. Zelf weet ik het niet maar ik ben ook wel een tijdje weg geweest, mijn man moest met spoed naar het ziekenhuis komen omdat ze dachten dat het fout ging. Van de uren daarna herinner ik me niets.
verba volant, scripta manent.
donderdag 16 april 2015 om 20:11
Zelf geloof ik niet in een andere manier van zijn of een paradijs/hemel. Gewoon niets, zoals er ook niets was voor de geboorte.
Ik zie de overledene terug in nabestaanden. Soms letterlijk (kinderen) soms figuurlijk (traditie, uitspraak, iets dat je van hen hebt geleerd). Je bent pas 'weg' als er niemand meer in leven is die jou heeft gekend denk ik.
Bang voor de dood/pijn: nee, niet meer. Ik hoop alleen dat een sterfbed zoals dat van mijn oma mij bespaard blijft. Dat was echt afgrijselijk om aan te zien en je kon alleen maar de professionals op hun woord geloven dat ze er niets meer van meekreeg.
Nu dood: nee, ik heb een klein kind. Maar daar houdt de Dood geen rekening mee. Ik hoop dat het pas komt als hij op eigen benen kan staan.
Het enige qua dood en bang zijn: dat ik nu iets krijg en na een lijdensweg ben uitbehandeld. Dat ik dan weet dat ik op korte termijn dood ben maar niemand weet precies wanneer. Dat ik niet weet hoeveel tijd ik nog heb om voor mijn kind zaken te regelen of na te laten. En de zorgen om kind en man.
Ik zie de overledene terug in nabestaanden. Soms letterlijk (kinderen) soms figuurlijk (traditie, uitspraak, iets dat je van hen hebt geleerd). Je bent pas 'weg' als er niemand meer in leven is die jou heeft gekend denk ik.
Bang voor de dood/pijn: nee, niet meer. Ik hoop alleen dat een sterfbed zoals dat van mijn oma mij bespaard blijft. Dat was echt afgrijselijk om aan te zien en je kon alleen maar de professionals op hun woord geloven dat ze er niets meer van meekreeg.
Nu dood: nee, ik heb een klein kind. Maar daar houdt de Dood geen rekening mee. Ik hoop dat het pas komt als hij op eigen benen kan staan.
Het enige qua dood en bang zijn: dat ik nu iets krijg en na een lijdensweg ben uitbehandeld. Dat ik dan weet dat ik op korte termijn dood ben maar niemand weet precies wanneer. Dat ik niet weet hoeveel tijd ik nog heb om voor mijn kind zaken te regelen of na te laten. En de zorgen om kind en man.
donderdag 16 april 2015 om 20:12
Hmmm....ja ik denk dat ik het juiste gevonden heb. Dood zijn is niet zo erg voor mij dan. Voor mijn ouders is het vreselijk. Maar doodgaan is inderdaad een ander verhaal dan al dood zijn. Doodgaan en dood zijn is anders natuurlijk.
Ik weet dat ik geen 80 word of eigenlijk dat ik de 50 niet eens ga halen en als ik 48 wordt dan is er al een wonder gebeurt. Ik heb geen kinderen maar dat dood gaan lijkt niet zozeer gekoppeld aan kinderen. Kinderen zijn meer gekoppeld aan het al dood zijn misschien. Ik vind het vreselijk dat ik als kind sterf voor mijn ouders sterven eigenlijk.
En ik ben inderdaad ongeneeslijk ziek. Kutkanker.
Ik weet dat ik geen 80 word of eigenlijk dat ik de 50 niet eens ga halen en als ik 48 wordt dan is er al een wonder gebeurt. Ik heb geen kinderen maar dat dood gaan lijkt niet zozeer gekoppeld aan kinderen. Kinderen zijn meer gekoppeld aan het al dood zijn misschien. Ik vind het vreselijk dat ik als kind sterf voor mijn ouders sterven eigenlijk.
En ik ben inderdaad ongeneeslijk ziek. Kutkanker.