Ik haat Martin

Aan de kop en de bijbehorende foto zie ik al dat er een nieuwe blog van Martin is. Vast weer zo'n sentimenteel stukje met een brief aan zijn zoon. Bah.



Het is natuurlijk prima dat hij zijn zoon dit soort semi-diepzinnig gevoelige kletspraat wil verkopen, maar waarom moet hij ons er mee lastig vallen? Doe dat gewoon in een schrift dat je later aan hem geeft! En bovendien, een man die over zijn zoontje schrijft op een vrouwenforum, pfff, hoe goedkoop wil je het hebben, de vertedering die dat moet oproepen is zo voorspelbaar, zo opgelegd, dat is gewoon stuitend.



Uit de stukjes zelf krijg ik het beeld dat Martin een ongevoelige botte hork is die puur om lezers te krijgen dus een beetje gevoelig loopt te doen. Nogmaals bah.



Ik haat hem en weet dat ik het beter kan negeren en dat niets me verplicht het te lezen, maar ik weet ook zeker dat ik het toch ga doen.



En ja hoor, weer dat geneuzel over of hij het wel goed doet als vader, met een standaard-kind dat dingen doet die alle kinderen van die leeftijd doen, met zo'n opgelegd sentimenteel ondertoontje. Oh, wat wil ik graag een cynische hatelijke reactie achterlaten, hem op zijn plaats zetten, hem afbranden, keihard.



En dan komt dat stukje dat het kind met de blokjes speelt, ik zie het blije gezichtje voor me en hoe leuk het kind het heeft met een geweldige vader die gewoon meedoet. Het raakt me, ik voel een brok in mijn keel en die krijg ik niet weggeslikt.



En daardoor haat ik Martin nog meer.



Door vals sentiment heenprikken is één ding, maar als het werkt is het nog veel erger.