Overig
alle pijlers
Klets mee met Lé
vrijdag 11 september 2009 om 18:04
Lief hoor, die alsnoggefeliciteerden en zo.....
Het ging goed. Heel best zelfs. Ik heb niet één Groninger in levensgevaar gebracht!
Ik ga zondag naar Amsterdam rijden want daar moet ik maandag werken en dan moet ik maandagavond terug rijden. Dat vind ik echt heel spannend maar ik ga het wél doen.
Een ding was niet handig. Ik dacht op een 100 km weg een auto met aanhanger voor me te kunnen passeren maar Wé zei dat ik daar te weinig ruimte voor had en niet genoeg vaart. Daar schrok ik wel van want als ik alleen was geweest had ik het denk ik wel gedaan. En dat was dus niet slim geweest.
Ik zal het niet zo snel weer proberen denk ik.
Kennen jullie dat? Dat je dan een suffe inschatting maakt? Of is dat typisch iets voor mij?
Het ging goed. Heel best zelfs. Ik heb niet één Groninger in levensgevaar gebracht!
Ik ga zondag naar Amsterdam rijden want daar moet ik maandag werken en dan moet ik maandagavond terug rijden. Dat vind ik echt heel spannend maar ik ga het wél doen.
Een ding was niet handig. Ik dacht op een 100 km weg een auto met aanhanger voor me te kunnen passeren maar Wé zei dat ik daar te weinig ruimte voor had en niet genoeg vaart. Daar schrok ik wel van want als ik alleen was geweest had ik het denk ik wel gedaan. En dat was dus niet slim geweest.
Ik zal het niet zo snel weer proberen denk ik.
Kennen jullie dat? Dat je dan een suffe inschatting maakt? Of is dat typisch iets voor mij?
vrijdag 11 september 2009 om 18:16
nee hoor dat is iets vrouwelijks, wij hebben niet hetzelfde inschattingsvermogen als een man. Zij zien dingen net iets sneller. Ik heb dat ook. Ik merk het alleen als ik het bijvoorbeeld daadwerkelijk doe en dan weet ik het voor de volgende keer.
Ik heb deze week mijn snelweg-angst overleefd. Zo na onbekende bestemming gereden zonder itsman. Ik vind het nog steeds niet heel leuk maar het gaat wel steeds beter. Heb mezelf getrakteerd op een veel te dure maar heel mooie jurk
Ik heb deze week mijn snelweg-angst overleefd. Zo na onbekende bestemming gereden zonder itsman. Ik vind het nog steeds niet heel leuk maar het gaat wel steeds beter. Heb mezelf getrakteerd op een veel te dure maar heel mooie jurk
Je moet soms vallen om weer leren op te staan
zaterdag 12 september 2009 om 18:44
Goed van je Itsje, ik ga morgen naar Amsterdam rijden, ben nu al zenuwachtig.
Een van mijn poezen is spoorloos en ik zit helemaal met mijn kont in het zand..
Ik zit zó met die verdwenen poes dat ik de schade die ik vandaag zélf gemaakt heb aan mijn (voor mij) gloednieuwe auto niet eens erg vind! !
Inparkeren moest ik, in een nauw plekje in een parkeergarage, én schuuuuurrrrr langs een pilaar, een joekel van een schuurplek met groene verf van de pilaar er in + een fraaie deuk.
Yihaaaaaa, ik hoor er nu echt bij, bij de rijdende en schade makende medemens.
Volgens Wé moet zoiets gebeuren als je net een rijbewijs hebt. Dat hoort zegt hij.
Een van mijn poezen is spoorloos en ik zit helemaal met mijn kont in het zand..
Ik zit zó met die verdwenen poes dat ik de schade die ik vandaag zélf gemaakt heb aan mijn (voor mij) gloednieuwe auto niet eens erg vind! !
Inparkeren moest ik, in een nauw plekje in een parkeergarage, én schuuuuurrrrr langs een pilaar, een joekel van een schuurplek met groene verf van de pilaar er in + een fraaie deuk.
Yihaaaaaa, ik hoor er nu echt bij, bij de rijdende en schade makende medemens.
Volgens Wé moet zoiets gebeuren als je net een rijbewijs hebt. Dat hoort zegt hij.
zaterdag 12 september 2009 om 21:17
is poes al terecht
ik reed mijn eerste schade pas in na een maand of vijf. Maar die was om het schaamrood van op je kaken te krijgen. Ik reed richting een rotonde en ik zag dat ze aan het werk waren. Ik ging toen vlak voor de rotonde keren op de weg. En reed bij dat keren eerst met mijn voorkant tegen een paaltje en toen met mijn achterkant. En niet zachtjes. De mannen die aan het werk waren hadden zo een o dat is weer een vrouw smile op hun gezicht. Ik was knalrood
ik reed mijn eerste schade pas in na een maand of vijf. Maar die was om het schaamrood van op je kaken te krijgen. Ik reed richting een rotonde en ik zag dat ze aan het werk waren. Ik ging toen vlak voor de rotonde keren op de weg. En reed bij dat keren eerst met mijn voorkant tegen een paaltje en toen met mijn achterkant. En niet zachtjes. De mannen die aan het werk waren hadden zo een o dat is weer een vrouw smile op hun gezicht. Ik was knalrood
Je moet soms vallen om weer leren op te staan
zondag 13 september 2009 om 10:34
Lieve Lé,
Ik breek helemaal in op je topic om je een knuffel (waar is mijn smiley?) te geven. Een week of wat geleden heb je me zo'n lief mailtje gestuurd, ik werd er helemaal blij van! Ik heb het op het moment alleen vreselijk druk, dus het is er niet van gekomen te reageren. Bij deze dus nog even drie dikke smakken, je bent een schat!
Ik breek helemaal in op je topic om je een knuffel (waar is mijn smiley?) te geven. Een week of wat geleden heb je me zo'n lief mailtje gestuurd, ik werd er helemaal blij van! Ik heb het op het moment alleen vreselijk druk, dus het is er niet van gekomen te reageren. Bij deze dus nog even drie dikke smakken, je bent een schat!
maandag 14 september 2009 om 07:25
Moge Lé,
Wat verschrikkelijk van je kat. Ik heb er vannacht over gedroomd. Was dit het eerste nestje van die moederpoes? Heb je toevallig een kitten (katertje) gehouden van het nestje? Zo ja denk ik dat ze binnen 2 a 3 weken weer terug is. Moet nu zo weg maar vanmiddag kan ik je wel wat meer schrijven als bovenstaande tenminste klopt.
Wat verschrikkelijk van je kat. Ik heb er vannacht over gedroomd. Was dit het eerste nestje van die moederpoes? Heb je toevallig een kitten (katertje) gehouden van het nestje? Zo ja denk ik dat ze binnen 2 a 3 weken weer terug is. Moet nu zo weg maar vanmiddag kan ik je wel wat meer schrijven als bovenstaande tenminste klopt.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
dinsdag 15 september 2009 om 14:53
Ik wilde eerder beginnen met schrijven (Miss C.) maar ik val steeds in slaap. Ben zo moe.
Goed, rijden naar Amsterdam dus en wat er gebeurde.....
Vrijdag was ik mijn poes kwijt, mijn lievelingspoes en ik maakte me erge zorgen. Ook zaterdag en zondag dus geen poes. Ik ging steeds naar buiten, roepen, zoeken, allerlei instanties gewaarschuwd, ik was ontzettend ongerust.
Fien moest vrijdag naar het ziekenhuis voor een check en onderzoek bij KNO en de afdeling anesthesie, dat was geen feest en ook zij was erg ongerust over de poes en overtuigd dat zowel zij als de poes het allemaal niet zouden overleven. Heel moeilijk als je dat een meisje van vijf hoort zeggen, als je ook zelf ongerust bent.
Ik had voor mijn verjaardag een TomTom gekregen, een waarmee je ook handsfree kon bellen. We hadden het uitgeprobeerd, het werkte en ik zou dus met Wé kunnen kletsen tijdens het rijden, ik was nerveus en moe, had al een paar nachten niet of nauwelijks geslapen en móest maandag werken want ik had zelf ook een auditie, voor een film en de regisseuse kwam speciaal voor mij naar kantoor.
Enfin, voor iemand die voor het eerst gaat rijden veel te veel zorgen en stress.
Zondag deed ineens de belfunctie van de TomTom het niet meer. Alles hebben we geprobeerd, niks hielp. Ik was übernerveus want nu kon ik niet bellen met Willem en dat wilde ik zo graag. Hij hoefde niks te zeggen, als ik hem maar zou horen ademen en als ik maar ik zou kunnen zeggen als ik dat zou willen. Ik vind snelwegen doodeng en nu moest ik bijna alleen snelweg rijden.
Wé en Fien brachten mij weg tot aan Zwolle, dat is hier 70 km vandaan. Ik reed achter mijn man aan en de ene bui volgde de andere op, gepaard gaand met rukwinden waar je U tegen zegt. Niet heel fijn maar ik probeerde me te focussen en gelukkig, dat lukte. Maar toen, afscheid nemen en ik voelde; dit gaat niet goed. Ik ben té gestressed, té moe, té bezorgd om Fien en de poes, ik moet het niet doen, ik moet naar huis. Maar goed, te laat.....
De telefoon deed het nog steeds niet maar Wé bedacht; bel me en leg je mobiel in je vakje bij het stuur, op speaker, dan moet je misschien schreeuwen en ik ook maar dan horen we elkaar wel. Dat vond ik een fijn idee. Hij zou mij bellen, dan hoefde ik maar op één knop te drukken en klaar.
We rijden weg, hij belt me, ik pak de telefoon en die valt.......
Dus niks Wé, niks bellen, geen stem en ik die eigenlijk niet meer durfde.
Ik kon Wé seinend aan zijn verstand peuteren dat ik wilde stoppen bij een benzinestation maar ik was overstuur, janken, ik was als de dood op die snelweg en ik zag het niet meer zitten.
Wé sprak me ferm en terecht streng toe, ik moest het niet groter maken dan het was, ik héb een rijbewijs, ik kán het en ik moet ook, want ik had afspraken en die moest ik nakomen.
Hij had gelijk en we gingen rijden.
Bij Hattemerbroek ging het fout. Ik kreeg - midden op de snelweg mind you - een paniekaanval. Hijgen, geen controle meer over gedachten, hartkloppingen en omdat ik al eens een (kraambed)psychose had gehad wist ik dat ik zó de grens tussen nog bij zinnen en stapelgek over zou kunnen gaan als ik zo doorging met freaken. Op de een of andere manier heb ik mezelf onder controle gekregen door mezelf voor te houden dat ik een gevaar zou zijn voor mezelf en anderen en dat zou ik mezelf nooit vergeven als ik het al zou overleven. Ik ben rechts blijven rijden, hing 100 km achter een auto met caravan en heb niemand ingehaald. Hoewel ik bang bleef werd ik wel weer rustig gelukkig.
Het verkeer was een hel, bij Amersfoort file en bij Amsterdam bijna 2 uur file wegens uitgelopen wegwerkzaamheden.
Ik was om 15.00 uur gaan rijden en om 18.30 uur kwam ik aan bij mijn beste vriend.
Gesloopt....
De rol in de film heb ik na de screentest gekregen, ik ben om 16.00 uur gisteren terug gaan rijden. Bang voor een herhaling van de dag er voor maar die bleef uit, hoewel ik het wel erg spannend vond en om 19.00 uur (wéér 3 files!) reed ik het erf van mijn boerderij op.
Vannacht om 02.14 uur kwam mijn kwijte, grijze poes thuis en nu ben ik moe, moe en nog eens moe.
Zaterdag gaan we wéér naar Amsterdam. Met twee auto's. Maar ik weer alleen, want ik wil het zelf kunnen en durven en ik moet het gewoon leren, dus dan maar even zo.
Heftig, heftig, hefterdeheftig.........
Goed, rijden naar Amsterdam dus en wat er gebeurde.....
Vrijdag was ik mijn poes kwijt, mijn lievelingspoes en ik maakte me erge zorgen. Ook zaterdag en zondag dus geen poes. Ik ging steeds naar buiten, roepen, zoeken, allerlei instanties gewaarschuwd, ik was ontzettend ongerust.
Fien moest vrijdag naar het ziekenhuis voor een check en onderzoek bij KNO en de afdeling anesthesie, dat was geen feest en ook zij was erg ongerust over de poes en overtuigd dat zowel zij als de poes het allemaal niet zouden overleven. Heel moeilijk als je dat een meisje van vijf hoort zeggen, als je ook zelf ongerust bent.
Ik had voor mijn verjaardag een TomTom gekregen, een waarmee je ook handsfree kon bellen. We hadden het uitgeprobeerd, het werkte en ik zou dus met Wé kunnen kletsen tijdens het rijden, ik was nerveus en moe, had al een paar nachten niet of nauwelijks geslapen en móest maandag werken want ik had zelf ook een auditie, voor een film en de regisseuse kwam speciaal voor mij naar kantoor.
Enfin, voor iemand die voor het eerst gaat rijden veel te veel zorgen en stress.
Zondag deed ineens de belfunctie van de TomTom het niet meer. Alles hebben we geprobeerd, niks hielp. Ik was übernerveus want nu kon ik niet bellen met Willem en dat wilde ik zo graag. Hij hoefde niks te zeggen, als ik hem maar zou horen ademen en als ik maar ik zou kunnen zeggen als ik dat zou willen. Ik vind snelwegen doodeng en nu moest ik bijna alleen snelweg rijden.
Wé en Fien brachten mij weg tot aan Zwolle, dat is hier 70 km vandaan. Ik reed achter mijn man aan en de ene bui volgde de andere op, gepaard gaand met rukwinden waar je U tegen zegt. Niet heel fijn maar ik probeerde me te focussen en gelukkig, dat lukte. Maar toen, afscheid nemen en ik voelde; dit gaat niet goed. Ik ben té gestressed, té moe, té bezorgd om Fien en de poes, ik moet het niet doen, ik moet naar huis. Maar goed, te laat.....
De telefoon deed het nog steeds niet maar Wé bedacht; bel me en leg je mobiel in je vakje bij het stuur, op speaker, dan moet je misschien schreeuwen en ik ook maar dan horen we elkaar wel. Dat vond ik een fijn idee. Hij zou mij bellen, dan hoefde ik maar op één knop te drukken en klaar.
We rijden weg, hij belt me, ik pak de telefoon en die valt.......
Dus niks Wé, niks bellen, geen stem en ik die eigenlijk niet meer durfde.
Ik kon Wé seinend aan zijn verstand peuteren dat ik wilde stoppen bij een benzinestation maar ik was overstuur, janken, ik was als de dood op die snelweg en ik zag het niet meer zitten.
Wé sprak me ferm en terecht streng toe, ik moest het niet groter maken dan het was, ik héb een rijbewijs, ik kán het en ik moet ook, want ik had afspraken en die moest ik nakomen.
Hij had gelijk en we gingen rijden.
Bij Hattemerbroek ging het fout. Ik kreeg - midden op de snelweg mind you - een paniekaanval. Hijgen, geen controle meer over gedachten, hartkloppingen en omdat ik al eens een (kraambed)psychose had gehad wist ik dat ik zó de grens tussen nog bij zinnen en stapelgek over zou kunnen gaan als ik zo doorging met freaken. Op de een of andere manier heb ik mezelf onder controle gekregen door mezelf voor te houden dat ik een gevaar zou zijn voor mezelf en anderen en dat zou ik mezelf nooit vergeven als ik het al zou overleven. Ik ben rechts blijven rijden, hing 100 km achter een auto met caravan en heb niemand ingehaald. Hoewel ik bang bleef werd ik wel weer rustig gelukkig.
Het verkeer was een hel, bij Amersfoort file en bij Amsterdam bijna 2 uur file wegens uitgelopen wegwerkzaamheden.
Ik was om 15.00 uur gaan rijden en om 18.30 uur kwam ik aan bij mijn beste vriend.
Gesloopt....
De rol in de film heb ik na de screentest gekregen, ik ben om 16.00 uur gisteren terug gaan rijden. Bang voor een herhaling van de dag er voor maar die bleef uit, hoewel ik het wel erg spannend vond en om 19.00 uur (wéér 3 files!) reed ik het erf van mijn boerderij op.
Vannacht om 02.14 uur kwam mijn kwijte, grijze poes thuis en nu ben ik moe, moe en nog eens moe.
Zaterdag gaan we wéér naar Amsterdam. Met twee auto's. Maar ik weer alleen, want ik wil het zelf kunnen en durven en ik moet het gewoon leren, dus dan maar even zo.
Heftig, heftig, hefterdeheftig.........
dinsdag 15 september 2009 om 15:02
Ohhhhh vrouw, wat een ellende!
Ik zat te grappen omdat ik A'dam zo'n kutstad vind om in te rijden, met die enge trams die je van alle kanten aanvallen enzo...
Maar je doet het goed! BLIJF rijden, ga veel de weg op! En over een poosje vind je de snelweg een stuk minder erg dan druk verkeer in een stad.
Schiet me iets te binnen, is het voor jou niet korter om over de A6 (bij Lemmer erop geloof ik) naar A'dam te rijden? Dan vermijdt je in ieder geval dat pokkeklaverblad bij Hoevelaken waar je altijd en eeuwig vast staat....
Ik zat te grappen omdat ik A'dam zo'n kutstad vind om in te rijden, met die enge trams die je van alle kanten aanvallen enzo...
Maar je doet het goed! BLIJF rijden, ga veel de weg op! En over een poosje vind je de snelweg een stuk minder erg dan druk verkeer in een stad.
Schiet me iets te binnen, is het voor jou niet korter om over de A6 (bij Lemmer erop geloof ik) naar A'dam te rijden? Dan vermijdt je in ieder geval dat pokkeklaverblad bij Hoevelaken waar je altijd en eeuwig vast staat....
dinsdag 15 september 2009 om 15:14
dinsdag 15 september 2009 om 15:30
dinsdag 15 september 2009 om 16:51
