Mee-eten bij ouders

Ik ben benieuwd, hoe het bij andere families is.

Mijn schoonmoeder is in de 70 en een actieve vrouw, sinds haar man is komen te overlijden, woont ze alleen. Door de afstand van onze woonplaatsen komen wij maar ongeveer eens in de 2 maanden bij haar op visite, meestal rond 12.00 tot 19.00/20.00 uur. Dat houdt in dat wij dan ook mee-eten.

'S middags kregen wij een kleine snack, iedereen één mini foccacia uit de oven, bij de koffie één koekje, toen kwamen wat chips en kaasblokjes/komkomer op tafel.
Bij voorkeur maakt ze dan 's avonds altijd iets makkelijks, bijvoorbeeld snacks uit de frituurpan en frietjes of wij krijgen steeds weer dezelfde 2 of 3 gerechten.
Gisteren hadden wij aardappel anders, want "dat eet ik anders nooit", nu ja behalve toen wij het laast op visite waren. De ovenschaal was net half gevuld met een dun laagje kant en klare aardappelschijfjes en een glas aardappel anders. Erbij had ze wat sla. Mijn man en zoon eten geen sla. Verder was er geen vlees of iets anders, oh, jawel achteraf een toetje, normaal altijd vanilleijs, deze keer een bakje mona.
Dat moet dan voor 3 volwassenen en een kind genoeg zijn. Je durft haast niets op te scheppen en tijdens het eten vermeld ze ook altijd dat ze de rest morgen wil gaan eten en dat dit nog ruim voldoende is...
Het liefst was ik achteraf nog langs de Chinees gereden, normaal hebben wij vaak nog een restje avondeten in huis, maar gisteren helaas niet en je begint er dan ook niet meer met koken, maar ik had echt nog honger ( nu ja, trek).

Oh, ik heb hier zo een hekel aan. Ik weet dat ik verwent ben vanuit huis. Mijn moeder maakt altijd als wij komen eten, dat wij graag lusten, sowieso vlees, vaak een braadstuk, schnitzel of kippenpootjes. Voor iemand nog een extra groente of zo/ als die iets niet lust.
Ik vind eten belangrijk, iets gezelligs, waar moeite voor gedaan wordt. Ook ik heb dagen dat ik geen zin heb om uitgebreid te koken of weinig inspiratie, maar voor gasten doe ik toch mijn best. En het is niet zo dat wij elke week aanschuiven of dat ze het niet meer kan.

Ik heb natuurlijk al merdere keren met mijn man gepraat, wat hij ervan vindt, wat ze vroeger kookte, of waarom ze nooit bijvoorbeeld het lievelingsgerecht van hem maakt, maar die durft dan blijkbaar weer niets tegen haar te zeggen. ik weet echt niet hoe ik het subtiel bij mijn schoonmoeder kan aankaarten, maar misschien is het ook heel normaal en zijn Nederlanders wat dat betreft niet zo gastvrij.

Het is ook niet zo dat wij onverwacht blijven eten, dat ze misschien niets in huis heeft. Ze hoeft ook helemaal geen dure dingen in huis te halen, iets heel moeilijks of tijdrovends te koken. Gewoon een maaltijd die iedereen eet en normale porties.

En dat oudere mensen kleinere porties eten snap ik ook wel, maar daarom kun je toch voor de rest voldoende koken. Maar waarschijnlijk denkt ze dat het genoeg is, omdat altijd nog een portie overblijft ( omdat ze er tijdens het eten al de nadruk erop legt, dat ze dat morgen gaat opwarmen). Het is ook niet zo dat het niet te eten is, het smaakte wel.
Ik kan er gewoon niet bij dat ze er weinig moeite voor doet, niet nadenkt dat wij nog niets gegeten hebben als wij 12.00 uur 's middags komen.
Ik voel mij daardoor ook niet welkom, eerder een last, terwijl het misschien helemaal niet zo bedoeld is.

Het topic gaat nu een hele andere kant op en heeft niets meer met mijn vraag te maken, hoe het bij andere families aan toe gaat. Sommige lezen alleen wat ze willen lezen en willen bewust provoceren.

Het kan zijn dat ik fout lig, hoe ik tegen de dingen aankijk. Dat was mijn gevoel, dat is, hoe ik het tot nu toe heb ervaren bij bezoekjes. En daarover heb ik een vraag gesteld met wat achtergrond, vanwaar die vraag vandaan kwam.
Het overgrote deel hier is voor niet zeuren, zelf wat meenemen of uit eten gaan, dat ga ik dan voortaan maar doen.
Ik ben blij dat jullie zo goed voor jullie ouders zorgen en ze vaak verwennen, hoop dat het ook echt zo is.