Overig
alle pijlers
waar komt het vandaan?
zondag 21 mei 2017 om 12:46
en ineens kwam dit bij me op met het bijbehorende gevoel het op dit forum te zetten.
er hiermee achter proberen te komen of het antwoord te vinden is of dat het iets is waar naar gezocht zal blijven worden.
ik ben benieuwd naar jullie meningen, gedachtes en gevoelens hierin.
alvast bedankt voor jullie delen!!!
- wat is dit aardse leven soms toch onbegrijpelijk, zoveel dramatische dingen waar mensen zich zo emotioneel in mee laten trekken
om zo steeds verder verwijderd te raken van het puurste wat wij hebben, onze ziel.
zijn mensen zo bang van onze eigen pure ziel?zo bang om te zijn wie we waren voor we hier kwamen en zelfs nog even toen wij net geboren zijn?
zouden we niet juist bang moeten zijn om verder en verder van onze eigen puurheid verwijderd te raken omdat we, juist door ons te binden met onze ziel zo een prachtige wereld om ons heen kunnen creeeren die ons alles geeft om dit aardse leven te "overleven"zonder op te hoeven gaan in drama?
dat we door weer in contact te komen met onszelf alles kunnen overzien,kunnen ervaren zonder op te gaan in dingen die ons juist zo ver verwijderen van iets wat zo prachtig is, en iets wat juist de liefde, steun en wijsheid kan geven waar we in de buitenwereld zo drastische naar opzoek zijn.
waar is deze angst die van ouders en verzorgers op het kind steeds weer overgedragen word toch ontstaan?
waar is er wat gebeurd in de geschiedenis dat we nu zo in het aardse leven?
en ik weet het, het is niet van de 1 op de andere dag ineens over een groot deel van de mensheid neergedaald.het moet toch ergens zijn begonnen, zoals er bij alles een begin is waaruit dingen ontstaan.
waarom hebben we dit in den beginne als zuivere wezens toegelaten ons leven zo te laten beinvloeden?
wat is er toch gebeurd dat we ons aardse "zijn" zo laten meeslepen.
hebben we het gevoel gehad onze eigen zuivere ziel verraden te hebben(op wat voor manier dan ook) en zo door onze emoties hierin te laten leiden de keuze gemaakt of gecreeerd ons los te wrikken van de ziel in de hoop onszelf door onszelf niet meer teleur te hoeven stellen, zijn we door wat dan ook misschien de liefde voor onszelf als vanzelfsprekend gaan zien waardoor het verwaterde en we hierdoor opzoek zijn gegaan naar iets buiten onszelf en hierdoor bij het eerste wat we tegenkwamen,een ander mens. dit wat we kwijt zijn geraakt, zijn gaan zoeken in degene die zo dichtbij ons stond op dat moment,zo een die hetzelfde is als ik.
en onszelf hier wederom teveel hebben laten leiden door gedachten en emoties.
hebben we verwachtingen gezet in anderen, die we eigenlijk in onszelf zouden moeten zetten en hierdoor misschien een soort van dubbele teleurstelling hebben gekregen.
en hoe meer mensen er om ons heen kwamen hoe meer gedachten, emoties en verwachtingen kwamen, en daarmee weer meer teleurstelling.
teleurstelling die aan de buitenwereld werd geprojecteerd zodat we hem met eigen ogen konden zien.
maar dat we ook zagen hoe makkelijk sommige andere te beinvloeden zijn in de verwachtingen die we eigenlijk naar onszelf hebben.en hierdoor hoop kregen dat we ooit onszelf weer tevreden zouden kunnen stellen, door ons te focussen op anderen en hun niet teleur te stellen er ergens een moment zou komen hoe wij konden leren onszelf niet meer teleur te stellen dat we door deze les te leren vergiffenis zouden krijgen van onszelf naar onszelf over iets wat we in de eerste instantie zelf hebben gecreeerd?
Earthwalker
er hiermee achter proberen te komen of het antwoord te vinden is of dat het iets is waar naar gezocht zal blijven worden.
ik ben benieuwd naar jullie meningen, gedachtes en gevoelens hierin.
alvast bedankt voor jullie delen!!!
- wat is dit aardse leven soms toch onbegrijpelijk, zoveel dramatische dingen waar mensen zich zo emotioneel in mee laten trekken
om zo steeds verder verwijderd te raken van het puurste wat wij hebben, onze ziel.
zijn mensen zo bang van onze eigen pure ziel?zo bang om te zijn wie we waren voor we hier kwamen en zelfs nog even toen wij net geboren zijn?
zouden we niet juist bang moeten zijn om verder en verder van onze eigen puurheid verwijderd te raken omdat we, juist door ons te binden met onze ziel zo een prachtige wereld om ons heen kunnen creeeren die ons alles geeft om dit aardse leven te "overleven"zonder op te hoeven gaan in drama?
dat we door weer in contact te komen met onszelf alles kunnen overzien,kunnen ervaren zonder op te gaan in dingen die ons juist zo ver verwijderen van iets wat zo prachtig is, en iets wat juist de liefde, steun en wijsheid kan geven waar we in de buitenwereld zo drastische naar opzoek zijn.
waar is deze angst die van ouders en verzorgers op het kind steeds weer overgedragen word toch ontstaan?
waar is er wat gebeurd in de geschiedenis dat we nu zo in het aardse leven?
en ik weet het, het is niet van de 1 op de andere dag ineens over een groot deel van de mensheid neergedaald.het moet toch ergens zijn begonnen, zoals er bij alles een begin is waaruit dingen ontstaan.
waarom hebben we dit in den beginne als zuivere wezens toegelaten ons leven zo te laten beinvloeden?
wat is er toch gebeurd dat we ons aardse "zijn" zo laten meeslepen.
hebben we het gevoel gehad onze eigen zuivere ziel verraden te hebben(op wat voor manier dan ook) en zo door onze emoties hierin te laten leiden de keuze gemaakt of gecreeerd ons los te wrikken van de ziel in de hoop onszelf door onszelf niet meer teleur te hoeven stellen, zijn we door wat dan ook misschien de liefde voor onszelf als vanzelfsprekend gaan zien waardoor het verwaterde en we hierdoor opzoek zijn gegaan naar iets buiten onszelf en hierdoor bij het eerste wat we tegenkwamen,een ander mens. dit wat we kwijt zijn geraakt, zijn gaan zoeken in degene die zo dichtbij ons stond op dat moment,zo een die hetzelfde is als ik.
en onszelf hier wederom teveel hebben laten leiden door gedachten en emoties.
hebben we verwachtingen gezet in anderen, die we eigenlijk in onszelf zouden moeten zetten en hierdoor misschien een soort van dubbele teleurstelling hebben gekregen.
en hoe meer mensen er om ons heen kwamen hoe meer gedachten, emoties en verwachtingen kwamen, en daarmee weer meer teleurstelling.
teleurstelling die aan de buitenwereld werd geprojecteerd zodat we hem met eigen ogen konden zien.
maar dat we ook zagen hoe makkelijk sommige andere te beinvloeden zijn in de verwachtingen die we eigenlijk naar onszelf hebben.en hierdoor hoop kregen dat we ooit onszelf weer tevreden zouden kunnen stellen, door ons te focussen op anderen en hun niet teleur te stellen er ergens een moment zou komen hoe wij konden leren onszelf niet meer teleur te stellen dat we door deze les te leren vergiffenis zouden krijgen van onszelf naar onszelf over iets wat we in de eerste instantie zelf hebben gecreeerd?
Earthwalker
. Ik begrijp er niks van.
zondag 21 mei 2017 om 13:17
Ik denk dat je je druk maakt om veel ongrijpbare dingen.
Mooi om daar over na te denken, maar een betere wereld begint bij jezelf
, dat is tevens ook het enige wat je écht kan veranderen.
''wat is dit aardse leven soms toch onbegrijpelijk, zoveel dramatische dingen waar mensen zich zo emotioneel in mee laten trekken''
Tja, de homo sapiens zijn in een (te) rap tempo gestegen naar een plekje bovenaan de voedselketen. Normaal verandert een ecologisch systeem mee (herten die sneller gaan rennen omdat tijgers en leeuwen bovenaan de voedselketen stonden)
echter is door de snelheid van de mens niet zo gegaan.
We zijn zo snel omhoog gestegen, dat we van gekkigheid niet meer weten wat we met al die macht moeten.
Stel dat jack russels nu opeens bovenaan de voedselketen staan, van de een op de andere dag, dan zouden zij de wereld ook in puin achter laten.
Mooi om daar over na te denken, maar een betere wereld begint bij jezelf
, dat is tevens ook het enige wat je écht kan veranderen. ''wat is dit aardse leven soms toch onbegrijpelijk, zoveel dramatische dingen waar mensen zich zo emotioneel in mee laten trekken''
Tja, de homo sapiens zijn in een (te) rap tempo gestegen naar een plekje bovenaan de voedselketen. Normaal verandert een ecologisch systeem mee (herten die sneller gaan rennen omdat tijgers en leeuwen bovenaan de voedselketen stonden)
echter is door de snelheid van de mens niet zo gegaan.
We zijn zo snel omhoog gestegen, dat we van gekkigheid niet meer weten wat we met al die macht moeten.
Stel dat jack russels nu opeens bovenaan de voedselketen staan, van de een op de andere dag, dan zouden zij de wereld ook in puin achter laten.
Wie wat wil die moet wat.
zondag 21 mei 2017 om 13:30
zondag 21 mei 2017 om 14:26
Ik snap denk ik wel wat je wil zeggen.
Maar als wat jij zegt klopt, dan zal het vast vanzelf weer goedkomen en is het enkel een kwestie van tijd. Nieuwe tijdskinderen enzo.
Dus niet te veel over nadenken en je leven leven zoals jij het leven wil. Zonder te oordelen over hen die dat niet doen, want ook dat, is niets wat de ziel niet heeft 'aangeleerd'.
Kun je daar weer een paar uur mee filosoferen?
Maar als wat jij zegt klopt, dan zal het vast vanzelf weer goedkomen en is het enkel een kwestie van tijd. Nieuwe tijdskinderen enzo.
Dus niet te veel over nadenken en je leven leven zoals jij het leven wil. Zonder te oordelen over hen die dat niet doen, want ook dat, is niets wat de ziel niet heeft 'aangeleerd'.
Kun je daar weer een paar uur mee filosoferen?