Overig
alle pijlers
Zinloosheid van het leven.
zaterdag 24 februari 2018 om 20:27
Even voor de duidelijkheid : Ik ben niet depressief en ook zeker niet ongelukkig.
Maar de laatste tijd vind ik het leven allemaal behoorlijk zinloos. Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Eerst had ik nog wel wat leuke dingen die ik deed, en waar ik naar uitkeek. Maar nu, ook niet echt. Zo heb ik de afgelopen jaren meerdere verre reizen gemaakt. Maar nu merk ik eigenlijk dat ik reismoe ben. Ik heb er geen zin meer in. Jarenlang was het een beetje het hoofddoel van mijn leven, maar nu niet meer. Stappen deed ik ook graag, maar ook daar ben ik nogal op uitgekeken. Het is vaak een beetje een oppervlakkig wereldje.
En zo kabbelt het leven rustig Door. En ja ik ben gelukkig : ik hou van mijn werk, ik ben gezond etc. Maar toch vind ik alles zo saai en doelloos. Vriendinnen zijn allemaal gesetteld en hebben daar hun ding in gevonden. En ik? Ik weet het niet zo goed. Het idee dat mijn leven de komende jaren zo Door zou gaan staat me ook tegen. Zo hetzelfde altijd... Maar wat dan?
Wat ik op dit moment wel leuk vind is lezen, sporten en mijn werk. Maar verder vind ik de jaren steeds meer op elkaar gaan lijken. En dan denk ik : en nu?
Herkent iemand dit? En wat hiermee te doen?
Maar de laatste tijd vind ik het leven allemaal behoorlijk zinloos. Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Eerst had ik nog wel wat leuke dingen die ik deed, en waar ik naar uitkeek. Maar nu, ook niet echt. Zo heb ik de afgelopen jaren meerdere verre reizen gemaakt. Maar nu merk ik eigenlijk dat ik reismoe ben. Ik heb er geen zin meer in. Jarenlang was het een beetje het hoofddoel van mijn leven, maar nu niet meer. Stappen deed ik ook graag, maar ook daar ben ik nogal op uitgekeken. Het is vaak een beetje een oppervlakkig wereldje.
En zo kabbelt het leven rustig Door. En ja ik ben gelukkig : ik hou van mijn werk, ik ben gezond etc. Maar toch vind ik alles zo saai en doelloos. Vriendinnen zijn allemaal gesetteld en hebben daar hun ding in gevonden. En ik? Ik weet het niet zo goed. Het idee dat mijn leven de komende jaren zo Door zou gaan staat me ook tegen. Zo hetzelfde altijd... Maar wat dan?
Wat ik op dit moment wel leuk vind is lezen, sporten en mijn werk. Maar verder vind ik de jaren steeds meer op elkaar gaan lijken. En dan denk ik : en nu?
Herkent iemand dit? En wat hiermee te doen?
zaterdag 24 februari 2018 om 21:53
Wat brei je dan zoal? En wat doe je dan met die bergen breiwerk?
zaterdag 24 februari 2018 om 23:55
Waar leer je breien?
zondag 25 februari 2018 om 01:04
.Gatinmijnsok schreef: ↑24-02-2018 20:31De zingeving in mijn leven zit in de relaties met de mensen om mij heen. Mijn man, kinderen, verdere familie, vrienden, de kinderen uit mijn klas.
Dit ervaar ik ook zo, niet specifiek wat hier genoemd wordt, maar dat de relaties en verbinding met andere mensen veel betekenis geven aan het leven.
Daarnaast zou ik tekenen voor kabbelend terwijl je gelukkig bent en geniet van werken, sporten, lezen.
zondag 25 februari 2018 om 01:35
Ik had dat gevoel heel sterk een aantal jaar geleden, een soort van sleur. Niet fijn, daar moest ik me echt uittrekken. Ik ben een opleiding gaan doen in totaal andere een richting als mijn vakgebied.
Ik vond het heerlijk, zeker om uiteindelijk mijn diploma te behalen. Niet dat ik jou nu adviseer om een opleiding te gaan doen, in tegendeel. Het kost geld, tijd en behoorlijk veel doorzettingsvermogen om zoiets totaal zinloos (totaal niet mijn vakgebied, nul nut, werkgever betaalde niet mee natuurlijk) te doen. Maar het bleek wel mijn passie. En dat is wat je wellicht mist TO, een passie! Wat vind jij echt leuk? Iets waar je 100% voor zou gaan?
Ik vond het heerlijk, zeker om uiteindelijk mijn diploma te behalen. Niet dat ik jou nu adviseer om een opleiding te gaan doen, in tegendeel. Het kost geld, tijd en behoorlijk veel doorzettingsvermogen om zoiets totaal zinloos (totaal niet mijn vakgebied, nul nut, werkgever betaalde niet mee natuurlijk) te doen. Maar het bleek wel mijn passie. En dat is wat je wellicht mist TO, een passie! Wat vind jij echt leuk? Iets waar je 100% voor zou gaan?
zondag 25 februari 2018 om 02:34
Heel bekend verschijnsel, ik hoor het vaak van mensen zo halverwege de dertig of ze nou alleen wonen of een druk gezin hebben. Eigen zaak of een baan het maakt niet uit lijkt wel.
Pas hoorde ik een liedje van Doe Maar uit begin jaren '80 meen ik (weet het niet precies) met als titel: 'Is dit alles'.
Het viel me op dat het klonk zoals veel getrouwde vrienden van mijn leeftijd tegen me praten. Vooral als er verder niemand bij is en met een paar biertjes erin
De vrienden met kleine kinderen die altijd moe zijn, maar ook de vrijgezellen die werkweken van 70, 80 uur maken en het bedrijf hebben, succesvol zijn en dat altijd wilden... En toch denken: is dit nou alles?
Gaat wel weer over, zelf heb ik dat gevoel gehad toen veel mensen om me heen gingen samenwonen, kinderen kregen en ik dacht dat ik het leven van een student bleef houden terwijl ik... ja wat eigenlijk? Altijd werk gehad, opgestapt als ik het niet meer leuk vond, verhuisd, huis gekocht, weer verkocht, mooie reizen gemaakt eigenlijk niks te klagen maar toch een onbestemd gevoel dat er iets ontbrak, ik ergens een verkeerde afslag had genomen..
Inmiddels heb ik ervan geleerd dat ik niet geschikt ben om samen te wonen, dat je dat soort uitspraken van jezelf met een korreltje zout moet nemen want het kan zomaar dat ik over 10 jaar getrouwd ben en 2 kinderen heb.
Op dit moment moet ik er niet aan denken. Weet in ieder geval wat ik persé niet wil op dit moment en dat is al heel wat
Ik hou wel van kinderen, dus sluit het niet uit je weet maar nooit.
Een paar keer radicaal van beroep veranderd, dat was ook leerzaam en nu mijn draai gevonden wat dat betreft. (voorlopig).
Ik denk dat het er ook mee te maken heeft dat je beseft dat je op je 18e echt alle kanten op kan maar toen ik ooit las dat je om -ik meen- F16 piloot te worden niet ouder mocht zijn dan 28 drong opeens tot me door dat ik de dertig toen allang gepasseerd was en niet meer alles kan doen wat ik zou willen.
Dat kan best even een gevoel geven dat je steeds minder mogelijkheden hebt. En dat terwijl ik nooit piloot heb willen worden, moeilijk uit te leggen maar gewoon het feit dat je ouder wordt.
Nu maak ik dankbaar gebruik van mijn levenservaring en moet stiekem lachen als ik 18-jarigen heel stellig dingen hoor beweren waarvan ik denk: ik spreek je over 15 jaar nog wel eens
In het besef dat ik precies hetzelfde was op die leeftijd; sommige dingen zou ik NOOIT doen, of laten.
Probeer er minder over te piekeren, laat het gewoon even zo zijn.
Volgend jaar plaats je hier wellicht een topic met: als ik vorig jaar had geweten wat er allemaal is gebeurd afgelopen jaar had ik getekend voor nog een jaartje rustig door het leven kabbelen al heb ik het nu geweldig naar mijn zin.
Zelf ben ik nog geen 40 en denk weleens aan wat mijn vader vroeger altijd zei: stel dat je honderd wordt dan ben je op je 50e pas op de helft van je leven. Het roer kan altijd nog een heleboel keren om als je dat zou willen.
Annie M.G. Schmidt is daar een mooi voorbeeld van vind ik, ze had al een heel leven achter de rug eigenlijk vóór ze voor het eerst werk uit ging brengen en zie wat ze bereikt heeft met haar schrijven... Terwijl ze toch ook thuis heeft gezeten met een kind, niet mocht werken in die tijd en heel vaak gedacht moet hebben: is dit alles....?
Pas hoorde ik een liedje van Doe Maar uit begin jaren '80 meen ik (weet het niet precies) met als titel: 'Is dit alles'.
Het viel me op dat het klonk zoals veel getrouwde vrienden van mijn leeftijd tegen me praten. Vooral als er verder niemand bij is en met een paar biertjes erin
De vrienden met kleine kinderen die altijd moe zijn, maar ook de vrijgezellen die werkweken van 70, 80 uur maken en het bedrijf hebben, succesvol zijn en dat altijd wilden... En toch denken: is dit nou alles?
Gaat wel weer over, zelf heb ik dat gevoel gehad toen veel mensen om me heen gingen samenwonen, kinderen kregen en ik dacht dat ik het leven van een student bleef houden terwijl ik... ja wat eigenlijk? Altijd werk gehad, opgestapt als ik het niet meer leuk vond, verhuisd, huis gekocht, weer verkocht, mooie reizen gemaakt eigenlijk niks te klagen maar toch een onbestemd gevoel dat er iets ontbrak, ik ergens een verkeerde afslag had genomen..
Inmiddels heb ik ervan geleerd dat ik niet geschikt ben om samen te wonen, dat je dat soort uitspraken van jezelf met een korreltje zout moet nemen want het kan zomaar dat ik over 10 jaar getrouwd ben en 2 kinderen heb.
Op dit moment moet ik er niet aan denken. Weet in ieder geval wat ik persé niet wil op dit moment en dat is al heel wat
Ik hou wel van kinderen, dus sluit het niet uit je weet maar nooit.
Een paar keer radicaal van beroep veranderd, dat was ook leerzaam en nu mijn draai gevonden wat dat betreft. (voorlopig).
Ik denk dat het er ook mee te maken heeft dat je beseft dat je op je 18e echt alle kanten op kan maar toen ik ooit las dat je om -ik meen- F16 piloot te worden niet ouder mocht zijn dan 28 drong opeens tot me door dat ik de dertig toen allang gepasseerd was en niet meer alles kan doen wat ik zou willen.
Dat kan best even een gevoel geven dat je steeds minder mogelijkheden hebt. En dat terwijl ik nooit piloot heb willen worden, moeilijk uit te leggen maar gewoon het feit dat je ouder wordt.
Nu maak ik dankbaar gebruik van mijn levenservaring en moet stiekem lachen als ik 18-jarigen heel stellig dingen hoor beweren waarvan ik denk: ik spreek je over 15 jaar nog wel eens
In het besef dat ik precies hetzelfde was op die leeftijd; sommige dingen zou ik NOOIT doen, of laten.
Probeer er minder over te piekeren, laat het gewoon even zo zijn.
Volgend jaar plaats je hier wellicht een topic met: als ik vorig jaar had geweten wat er allemaal is gebeurd afgelopen jaar had ik getekend voor nog een jaartje rustig door het leven kabbelen al heb ik het nu geweldig naar mijn zin.
Zelf ben ik nog geen 40 en denk weleens aan wat mijn vader vroeger altijd zei: stel dat je honderd wordt dan ben je op je 50e pas op de helft van je leven. Het roer kan altijd nog een heleboel keren om als je dat zou willen.
Annie M.G. Schmidt is daar een mooi voorbeeld van vind ik, ze had al een heel leven achter de rug eigenlijk vóór ze voor het eerst werk uit ging brengen en zie wat ze bereikt heeft met haar schrijven... Terwijl ze toch ook thuis heeft gezeten met een kind, niet mocht werken in die tijd en heel vaak gedacht moet hebben: is dit alles....?
zondag 25 februari 2018 om 02:55
[quote=Lenn12345 post_id=28192933 time=1519522478
Zelf ben ik nog geen 40 en denk weleens aan wat mijn vader vroeger altijd zei: stel dat je honderd wordt dan ben je op je 50e pas op de helft van je leven. Het roer kan altijd nog een heleboel keren om als je dat zou willen.
Wat een wijze vader! Je bepaalt zelf je leven. Niemand anders, je staat aan het stuur.
Ik heb behoorlijk wat voor mijn kiezen gehad, traumatische ervaringen, het verliezen van mijn lieve ouders etc. Er zijn mensen die om minder het niet meer zien zitten. Niet dat ik het voorbeeld ben van stabiliteit. Iedere ervaring draag je met je mee. Het verdriet dat ik gehad heb wens ik niemand toe. Maakt het je sterker? Nee. Wel strijdlustiger. Pak je kansen, je passie en maak er wat van!
Zelf ben ik nog geen 40 en denk weleens aan wat mijn vader vroeger altijd zei: stel dat je honderd wordt dan ben je op je 50e pas op de helft van je leven. Het roer kan altijd nog een heleboel keren om als je dat zou willen.
Wat een wijze vader! Je bepaalt zelf je leven. Niemand anders, je staat aan het stuur.
Ik heb behoorlijk wat voor mijn kiezen gehad, traumatische ervaringen, het verliezen van mijn lieve ouders etc. Er zijn mensen die om minder het niet meer zien zitten. Niet dat ik het voorbeeld ben van stabiliteit. Iedere ervaring draag je met je mee. Het verdriet dat ik gehad heb wens ik niemand toe. Maakt het je sterker? Nee. Wel strijdlustiger. Pak je kansen, je passie en maak er wat van!
zondag 25 februari 2018 om 12:55
Ik was degene die het had over een leuke man.
In de OP geeft TO aan dat al haar vriendinnen gesetteld zijn en daar hun ding in hebben gevonden, vandaar mijn idee of TO misschien ook een leuke vent zou kunnen ontmoeten.
Uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf
zondag 25 februari 2018 om 12:57
En je bent pas gegsettled als er een man naast je op de bank zit?
En als je vriendinnen het zo doen moet jij het ook zo doen?
Wie zegt dat TO überhaupt een man prefereert?
zondag 25 februari 2018 om 13:00
Dit.
Ik probeer mijn leven zo leuk mogelijk te maken dat lukt me heel aardig moet ik zeggen. Ik geniet van mijn huis, mijn man, mijn werk, de reizen die ik maak, van mijn vrienden en familie. Ik heb er niks aan als ik dood ben, maar ik heb een kutleven als ik daar steeds bij stil sta. Ik heb nu een leven, kan ik het beter zo leuk mogelijk maken voor mezelf.