Psyche
alle pijlers
30'ers crisis...help!
dinsdag 22 november 2011 om 22:01
Hoi allemaal,
Ik lees al een tijdje mee en nu ook maar een account aangemaakt omdat ik met het een en ander zit waarvan ik hoop dat jullie mij hierbij kunnen helpen.
De laatste tijd zit ik met een aantal dingen in mn hoofd waarvan ik nu niet meer weet wat ik nu moet.
Het gaat om het volgende:
Ik ben 30 jaar en heb sinds ongeveer 2,5 jaar (3 jaar in maart) een relatie met een hele lieve en leuke jongen/man
Afgelopen april zijn we gaan samenwonen. Hij is vanuit een andere provincie bij mij komen wonen.
Nu roep ik al 4 jaar een opleiding te willen gaan doen waar ik echt razend enthousiast over was. Ik ben al een keertje eerder aan deze opleiding begonnen maar helaas heb ik toen moeten stoppen omdat ik het financieel niet kon rond breien.
Dus nu ik ging samenwonen met mijn vriend was dit een uitgelezen kans om de opleiding alsnog te doen.
Echter nu ik er sinds afgelopen september ben begonnen is mijn enthousiasme ver te zoeken. Al vrij snel toen ik met de opleiding begon eigenlijk. Ik was verward hoe dit kon. Ook de stage viel een beetje tegen maar goed, wie weet komt het goed.
Waar ik echter de laatste tijd dus heel erg mee worstel is of ik het nu allemaal wel zo graag wil. Mijn moedergevoelens zijn de laatste tijd erg aan het opspelen. Ik wil graag kinderen, en heb zoiets van hier wil ik niet al te lang meer mee wachten.
Ik ben dertig en zou, als het mij gegund is, graag meer dan 1 kind willen.
Het conflict wat ik nu voel is wil ik wel echt zo graag die opleiding doen en wat wil ik nou echt voor de toekomst. Vind ik kinderen krijgen belangrijker? Mijn opleiding duurt 2 jaar en in die tijd is een kind krijgen niet handig. Ook vlak daarna niet, want je wil dan toch een baan in die richting en welke werkgever zit er nu op een zwangere werknemer te wachten?
Bovendien heeft mijn vriend een spierziekte. Hij heeft hier op dit moment niet zo'n last van, maar af en toe toch wel te merken. Zeker met zijn energielevel. Dit gegeven speelt ook zeker een rol, want het verloop van het ziektebeeld bij deze spierziekte is onbekend. Het kan tot zijn 80e zo blijven, maar kan ook ineens zomaar achteruit gaan. En ja vriend, maar ook ik, zouden het natuurlijk fijn vinden als hij nog leuke dingen met de kinderen kan doen enzo.
Ik ben helemaal geen doemdenker en sta er normaal gesproken ook nooit zo bij stil, (eerder vriend zelf) maar nu speelt het toch bij me op.
Ik voel me zo in de knoop met wat ik nu moet enzo.. ppff i need help.
Sorry voor mn lange post, maar moest er ff uit.
Ik lees al een tijdje mee en nu ook maar een account aangemaakt omdat ik met het een en ander zit waarvan ik hoop dat jullie mij hierbij kunnen helpen.
De laatste tijd zit ik met een aantal dingen in mn hoofd waarvan ik nu niet meer weet wat ik nu moet.
Het gaat om het volgende:
Ik ben 30 jaar en heb sinds ongeveer 2,5 jaar (3 jaar in maart) een relatie met een hele lieve en leuke jongen/man
Afgelopen april zijn we gaan samenwonen. Hij is vanuit een andere provincie bij mij komen wonen.
Nu roep ik al 4 jaar een opleiding te willen gaan doen waar ik echt razend enthousiast over was. Ik ben al een keertje eerder aan deze opleiding begonnen maar helaas heb ik toen moeten stoppen omdat ik het financieel niet kon rond breien.
Dus nu ik ging samenwonen met mijn vriend was dit een uitgelezen kans om de opleiding alsnog te doen.
Echter nu ik er sinds afgelopen september ben begonnen is mijn enthousiasme ver te zoeken. Al vrij snel toen ik met de opleiding begon eigenlijk. Ik was verward hoe dit kon. Ook de stage viel een beetje tegen maar goed, wie weet komt het goed.
Waar ik echter de laatste tijd dus heel erg mee worstel is of ik het nu allemaal wel zo graag wil. Mijn moedergevoelens zijn de laatste tijd erg aan het opspelen. Ik wil graag kinderen, en heb zoiets van hier wil ik niet al te lang meer mee wachten.
Ik ben dertig en zou, als het mij gegund is, graag meer dan 1 kind willen.
Het conflict wat ik nu voel is wil ik wel echt zo graag die opleiding doen en wat wil ik nou echt voor de toekomst. Vind ik kinderen krijgen belangrijker? Mijn opleiding duurt 2 jaar en in die tijd is een kind krijgen niet handig. Ook vlak daarna niet, want je wil dan toch een baan in die richting en welke werkgever zit er nu op een zwangere werknemer te wachten?
Bovendien heeft mijn vriend een spierziekte. Hij heeft hier op dit moment niet zo'n last van, maar af en toe toch wel te merken. Zeker met zijn energielevel. Dit gegeven speelt ook zeker een rol, want het verloop van het ziektebeeld bij deze spierziekte is onbekend. Het kan tot zijn 80e zo blijven, maar kan ook ineens zomaar achteruit gaan. En ja vriend, maar ook ik, zouden het natuurlijk fijn vinden als hij nog leuke dingen met de kinderen kan doen enzo.
Ik ben helemaal geen doemdenker en sta er normaal gesproken ook nooit zo bij stil, (eerder vriend zelf) maar nu speelt het toch bij me op.
Ik voel me zo in de knoop met wat ik nu moet enzo.. ppff i need help.
Sorry voor mn lange post, maar moest er ff uit.
dinsdag 22 november 2011 om 22:11
Ik denk dat je voor jezelf goed moet kijken wat je met je cariere wilt. Is een baan die je leuk vind en voldoende betaalt haalbaar zonder deze opleiding te doen? Of zou je ook iets lager kunnen beginnen en in de loop van de jaren door interne bijscholing en werkervaring die functie kunnen bekleden?
Als je op deze vragen met ja kunt beantwoorden: stoppen met de opleiding, zoek een leuke baan waarin je je kunt ontwikkelen en groeien in je carierre.
En stop met de pil. Go for it. Werken kan je nog heel je leven. Moeder worden iets korter.
Als je op deze vragen met ja kunt beantwoorden: stoppen met de opleiding, zoek een leuke baan waarin je je kunt ontwikkelen en groeien in je carierre.
En stop met de pil. Go for it. Werken kan je nog heel je leven. Moeder worden iets korter.
dinsdag 22 november 2011 om 22:12
dinsdag 22 november 2011 om 22:20
Ik denk dat je je goed moet afvragen waar je met die opleiding naar toe wilt, anders blijft je motivatie ver te zoeken en duurt twee jaar lang. Anderzijds lijkt het me zeer belangrijk je cariere kansen in het oog te houden. Als je vriend een spierziekte heeft is het mogelijk dat hij op termijn arbeidsongeschikt wordt, dan is het des te belangrijker dat ook jij een goed inkomen hebt. Zorg dat jullie niet van een inkomen afhankelijk zijn en dat je iets doet wat je leuk vindt. Als beiden zonder de opleiding kan dan zonder. Heb je met opleiding hierop veel meer kans dan: afmaken, twee jaar is niet zo lang en kinderen krijgen is hoe dan ook niet iets dat je moet overhaasten.
dinsdag 22 november 2011 om 22:29
ok na ja ik heb dus al een afgeronde HBO opleiding en heb ook in het werkveld van mijn opleiding gewerkt. alleen nooit DE baan gevonden. of 1 waar ik lang kon blijven.
de opleiding die ik nu doe is voor leraar in het basisonderwijs. totaal wat anders dan mijn vorige opleiding dus.
In mijn vorige werkveld miste ik een beetje de creativiteit en was werkdruk zeker zwaar. maar nu ik zie hoe het in het onderwijs gaat, is het zeker niet anders. ik vind echter wel de kinderen erg leuk en voor de klas staan ook. alleen het gezeur eromheen stoort me nu. alleen maar constante zelfreflecties etc. dat heb ik tijdens mijn andere studie ook gehad, blegh!
nu ben ik dus erg in de twijfel gebracht van ja was mijn vorige werkveld wel zo slecht en heb ik het allemaal niet geromantiseerd? als ik zelf kinderen heb kan ik ook creatief doen bijvoorbeeld!
ik wil zeker niet overhaasten met kinderen. vriend en ik zijn allebei niet het type om dingen te overhaasten. ma ja opeens al die gevoelens die steeds sterker worden. moet ik die dan negeren?
de opleiding die ik nu doe is voor leraar in het basisonderwijs. totaal wat anders dan mijn vorige opleiding dus.
In mijn vorige werkveld miste ik een beetje de creativiteit en was werkdruk zeker zwaar. maar nu ik zie hoe het in het onderwijs gaat, is het zeker niet anders. ik vind echter wel de kinderen erg leuk en voor de klas staan ook. alleen het gezeur eromheen stoort me nu. alleen maar constante zelfreflecties etc. dat heb ik tijdens mijn andere studie ook gehad, blegh!
nu ben ik dus erg in de twijfel gebracht van ja was mijn vorige werkveld wel zo slecht en heb ik het allemaal niet geromantiseerd? als ik zelf kinderen heb kan ik ook creatief doen bijvoorbeeld!
ik wil zeker niet overhaasten met kinderen. vriend en ik zijn allebei niet het type om dingen te overhaasten. ma ja opeens al die gevoelens die steeds sterker worden. moet ik die dan negeren?
dinsdag 22 november 2011 om 22:31
Ik zou echt proberen je opleiding af te maken, 2 jaar is zo voorbij. Hoe gemotiveerd je van tevoren ook bent voor een opleiding, als je bezig bent valt het toch wel weer tegen of heb je zware momenten waar je doorheen moet is mijn ervaring.
Het komt een beetje over alsof je, omdat je niet helemaal tevreden bent over de studie, een soort 'vlucht' zoekt in een kind, maar dit is puur speculatie van mijn kant hoor.
Over een paar maanden kun je dan met de pil (oid) stoppen en kijken of het lukt om zwanger te worden, dan kun je als alles meezit na je afstuderen bevallen. Over werk zou ik dan niet inzitten, met een goede opleiding heb je een grote kans om een baan te vinden, met of zonder kind.
Ikzelf ben inmiddels bijna 2 jaar bezig om zwanger te worden en zou niet willen dat ik in die tijd m'n leven 'on hold' had gezet
Het komt een beetje over alsof je, omdat je niet helemaal tevreden bent over de studie, een soort 'vlucht' zoekt in een kind, maar dit is puur speculatie van mijn kant hoor.
Over een paar maanden kun je dan met de pil (oid) stoppen en kijken of het lukt om zwanger te worden, dan kun je als alles meezit na je afstuderen bevallen. Over werk zou ik dan niet inzitten, met een goede opleiding heb je een grote kans om een baan te vinden, met of zonder kind.
Ikzelf ben inmiddels bijna 2 jaar bezig om zwanger te worden en zou niet willen dat ik in die tijd m'n leven 'on hold' had gezet
dinsdag 22 november 2011 om 22:36
Oh sorry, je hebt inmiddels gereageerd zie ik. Zoals ik nu je vraag lees zit je twijfel meer in doorgaan met de studie of niet, los van de kinderwens. Dat punt herken ik wel en zelf denk ik dat geen enkele baan zaligmakend is, het gaat er wat mij betreft om dat de leuke momenten overheersen.
Hoort dat reflecteren vooral bij je opleiding, of is dat ook onderdeel van het werk?
Hoort dat reflecteren vooral bij je opleiding, of is dat ook onderdeel van het werk?
dinsdag 22 november 2011 om 22:51
geeft niet
ja dat zijn idd dingen die ik me afvraag. bij mijn vorige baan was het werk niet geweldig maar had ik wel hele leuke collega's met wie ik nu nog zo nu en dan afspreek. helaas kon ik daar niet blijven wegens budgetten etc.
nou nu reflecteren op de opleiding, maar denk ook wel bij de functie. net als bij elke baan wel voortgangsgesprekken etc.
maar goed, voor mij heeft het 1 wel met het andere verbinding.
opleiding betekend voorlopig geen kinderen of bijvoorbeeld een huis kopen. gaat gewoon niet.
en net wat je zegt nikkie, dan moet ik mijn leven zeker nog 2 jaar on hold zetten. en dacht dat ik dit wilde, maar twijfel daar nu dus heel erg aan.
ja dat zijn idd dingen die ik me afvraag. bij mijn vorige baan was het werk niet geweldig maar had ik wel hele leuke collega's met wie ik nu nog zo nu en dan afspreek. helaas kon ik daar niet blijven wegens budgetten etc.
nou nu reflecteren op de opleiding, maar denk ook wel bij de functie. net als bij elke baan wel voortgangsgesprekken etc.
maar goed, voor mij heeft het 1 wel met het andere verbinding.
opleiding betekend voorlopig geen kinderen of bijvoorbeeld een huis kopen. gaat gewoon niet.
en net wat je zegt nikkie, dan moet ik mijn leven zeker nog 2 jaar on hold zetten. en dacht dat ik dit wilde, maar twijfel daar nu dus heel erg aan.
dinsdag 22 november 2011 om 23:10
Limoentje, een jaar of 4 geleden stond ik voor een vrijwel gelijk dilemma. Ik heb toen besloten de opleiding te gaan doen en te proberen zwanger te raken....mijn insteek was: ALS ik zwanger raak kan ik nog minimaal 8 mnd door studeren dat is (bijna) een heel studiejaar. Mocht het zwanger worden niet zo vlotten gooi je niet al je tijd weg...ik was dus vrij vlot na het begin van mijn studie zwanger. Eerste jaar net afgemaakt (de dag erna braken mijn vliezen) en toen na Kerst weer verder gegaan en het jaar daarna het eerste deel van het tweede jaar ingehaald. Dus in twee en een half jaar de opleiding gedaan. Een studiegenoot lukte het zelfs in twee jaar zij kreeg haar kind precies in de vakantie!
Vorig jaar toen ik zwanger was van onze tweede met een dikke buik gesolliciteerd (afgewezen) en nu ben ik aangenomen terwijl ik nog midden in mijn verlof zit! In januari ga ik beginnen bij mijn nieuwe baan.
Het duurde dus wat langer maar mijn doel is uiteindelijk wel bereikt
Wat ik hiermee wil zeggen: het een sluit het ander toch niet uit?
Heel veel succes met het maken van de, voor jou, goede keuze!
Vorig jaar toen ik zwanger was van onze tweede met een dikke buik gesolliciteerd (afgewezen) en nu ben ik aangenomen terwijl ik nog midden in mijn verlof zit! In januari ga ik beginnen bij mijn nieuwe baan.
Het duurde dus wat langer maar mijn doel is uiteindelijk wel bereikt
Wat ik hiermee wil zeggen: het een sluit het ander toch niet uit?
Heel veel succes met het maken van de, voor jou, goede keuze!
dinsdag 22 november 2011 om 23:21
hej Biekoe, bedankt voor je reactie.
ja ik heb er ook wel aan gedacht om volgend jaar dan te gaan proberen met zwanger worden. dus rond het begin van het 2e jaar. voorlopig zal zwanger worden er toch niet inzitten omdat ik graag eerst wat kilootjes af wil vallen. dus dat moet eerst.
maar ik vraag me af of het niet ontzettend zwaar is om zwanger te zijn en dan de studie te doen. ik neem aan dat je er niet bij werkte?
ik op het moment ook niet, maar wil dit wel voor een dag of 2 max 3.
ja ik heb er ook wel aan gedacht om volgend jaar dan te gaan proberen met zwanger worden. dus rond het begin van het 2e jaar. voorlopig zal zwanger worden er toch niet inzitten omdat ik graag eerst wat kilootjes af wil vallen. dus dat moet eerst.
maar ik vraag me af of het niet ontzettend zwaar is om zwanger te zijn en dan de studie te doen. ik neem aan dat je er niet bij werkte?
ik op het moment ook niet, maar wil dit wel voor een dag of 2 max 3.
dinsdag 22 november 2011 om 23:55
Liemoentje, misschien ter overweging: ik deed dezelfde opleiding rond dezelfde leeftijd. In het tweede jaar raakte ik zwanger, ongepland. Dat werd een miskraam. Toen wel besloten met mijn partner er serieus voor te gaan.
Drie miskramen verder was ik zwanger van mijn dochter. Ik kreeg hele ernstige bekkeninstabiliteit en heb mijn studie moeten opgeven.
Het ziet er voorlopig niet naar uit dat ik het alsnog kan afmaken.
Drie miskramen verder was ik zwanger van mijn dochter. Ik kreeg hele ernstige bekkeninstabiliteit en heb mijn studie moeten opgeven.
Het ziet er voorlopig niet naar uit dat ik het alsnog kan afmaken.
woensdag 23 november 2011 om 00:41
woensdag 23 november 2011 om 00:43
En het was dus niet omdat je zou zeuren, maar als voorbeeld van wat er eventueel mis zou kunnen gaan.
Je kunt ook een huilbaby of ziek kindje krijgen, dan is je studie ook ineens minder belangrijk.
Wat dat betreft is het een kwestie van prioriteiten stellen, wat weegt voor jou zwaarder op het moment?
Je kunt ook een huilbaby of ziek kindje krijgen, dan is je studie ook ineens minder belangrijk.
Wat dat betreft is het een kwestie van prioriteiten stellen, wat weegt voor jou zwaarder op het moment?
woensdag 23 november 2011 om 07:15
Hier ong hetzelfde verhaal als Helene 31 ook bekkeninstabiliteit en daardoor een studievertraging van 1,5 jaar. Wbt zelfreflectie dat is echt inherent aan een lerarenopleiding volgens mij. Even uit nieuwsgierigheid welke regio wil je de opleiding doen? Ik zit er nl zelf ook over te denken maar kon het verkorte traject niet zo snel vinden.
woensdag 23 november 2011 om 12:07
woensdag 23 november 2011 om 12:20
Wat betreft de zelfreflectie: ik snap dat dit een onderdeel is om er zelf beter van te worden. maar goed, ik ben er ook gewoon slecht in. ik kan best onzeker zijn over mezelf. waar die onzekerheid vandaan komt? Voornamelijk door mijn gewicht op het moment denk ik. Ik ben altijd bang om daar op beoordeeld te worden terwijl dit niet zo is.
Een gedeelte van verlies in enthousiasme komt hier ook vandaan denk ik. Toen ik begon met de stage dacht ik leuk, nieuwe klas etc.Ging langs om de juf te ontmoeten, wat allemaal gehaast ging tussen de gymles door. Juf is een meid die een paar jaar jonger is dan mij. Voelde niet direct een klik, maar goed, dat heb je vaker. toen ik de eerste dag meeliep in de klas had ik echt het idee dat dat zij het niet leuk vond dat ik er was, en het allemaal maar vermoeiend vond. Ook de 2e stagedag. Ik vertelde dit ook aan vriend thuis. verder had ze steeds na mij stagedag maar heel kort tijd om dingen te bespreken want vergaderingen etc
Nu ben ik Iemand die niet graag van confrontaties houd en ook best wel een people pleaser ben. daarom vind ik het lastig om voor mezelf op te komen. Ik wuif dingen weg van : het komt vast door dit of dat etc...
Nu kreeg ik dus opeens het commentaar van vind je het wel echt leuk, je straalt geen plezier uit. Nou ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar best wel moeilijk mee had om dit te horen. Mijn vriend was ook erg verbaasd aangezien ik juist altijd zo enthousiast was.
Nu zou je zeggen aha dit is de oorzaak van de twijfel.
nou het weegt zeker wel mee, maar is niet de hoofdoorzaak.
Bij mij gaan voornamelijk de gedachten van ik heb al een HBO opleiding, dus ik hoef het niet perse te doen. En ik wil eigenlijk een stap vooruit maken in het leven, door kinderen te krijgen, huis kopen etc. wil ik dit on hold zetten?
Een gedeelte van verlies in enthousiasme komt hier ook vandaan denk ik. Toen ik begon met de stage dacht ik leuk, nieuwe klas etc.Ging langs om de juf te ontmoeten, wat allemaal gehaast ging tussen de gymles door. Juf is een meid die een paar jaar jonger is dan mij. Voelde niet direct een klik, maar goed, dat heb je vaker. toen ik de eerste dag meeliep in de klas had ik echt het idee dat dat zij het niet leuk vond dat ik er was, en het allemaal maar vermoeiend vond. Ook de 2e stagedag. Ik vertelde dit ook aan vriend thuis. verder had ze steeds na mij stagedag maar heel kort tijd om dingen te bespreken want vergaderingen etc
Nu ben ik Iemand die niet graag van confrontaties houd en ook best wel een people pleaser ben. daarom vind ik het lastig om voor mezelf op te komen. Ik wuif dingen weg van : het komt vast door dit of dat etc...
Nu kreeg ik dus opeens het commentaar van vind je het wel echt leuk, je straalt geen plezier uit. Nou ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar best wel moeilijk mee had om dit te horen. Mijn vriend was ook erg verbaasd aangezien ik juist altijd zo enthousiast was.
Nu zou je zeggen aha dit is de oorzaak van de twijfel.
nou het weegt zeker wel mee, maar is niet de hoofdoorzaak.
Bij mij gaan voornamelijk de gedachten van ik heb al een HBO opleiding, dus ik hoef het niet perse te doen. En ik wil eigenlijk een stap vooruit maken in het leven, door kinderen te krijgen, huis kopen etc. wil ik dit on hold zetten?
woensdag 23 november 2011 om 12:22
Mararoulette schreef : Even uit nieuwsgierigheid welke regio wil je de opleiding doen? Ik zit er nl zelf ook over te denken maar kon het verkorte traject niet zo snel vinden.
ik woon in de buurt van rotterdam. daar zijn wel verschillende scholen te vinden hoor die een verkort traject doen. die van mij is deeltijd 2 jaar. sommige scholen doen verkort weer in 3 jaar. en hangt ook af van je vooropleiding.
ik woon in de buurt van rotterdam. daar zijn wel verschillende scholen te vinden hoor die een verkort traject doen. die van mij is deeltijd 2 jaar. sommige scholen doen verkort weer in 3 jaar. en hangt ook af van je vooropleiding.
woensdag 23 november 2011 om 13:14
woensdag 23 november 2011 om 15:31
Lastig..toch een heel persoonlijk iets.
Ik zou niet wachten met de kinderwens. Je kan er gewoon niet vanuit gaan dat het snel gebeurd.wat als je nu wacht en je 32/33 bent als je opleiding af is en het daarna niet wil vlotten met zwanger worden. Zeker met de ziekte van jouw vriend in gedachten , en omdat je zei graag nog meerdere kinderen te willen, zou ik dat risico niet willen nemen.
Als je complicaties krijgt waardoor je opleiding niet kan afmaken
Heb je grote kans dat voor de klas staan dan ook niet gaat lukken Zeker in het onderwijs is er ruimte om iets later in te stromen en mss komt de zwangerschap wel heel gunstig in het schooljaar n kan je zonder veel vertraging verder.
Ik zou niet wachten met de kinderwens. Je kan er gewoon niet vanuit gaan dat het snel gebeurd.wat als je nu wacht en je 32/33 bent als je opleiding af is en het daarna niet wil vlotten met zwanger worden. Zeker met de ziekte van jouw vriend in gedachten , en omdat je zei graag nog meerdere kinderen te willen, zou ik dat risico niet willen nemen.
Als je complicaties krijgt waardoor je opleiding niet kan afmaken
Heb je grote kans dat voor de klas staan dan ook niet gaat lukken Zeker in het onderwijs is er ruimte om iets later in te stromen en mss komt de zwangerschap wel heel gunstig in het schooljaar n kan je zonder veel vertraging verder.
woensdag 23 november 2011 om 17:55
ik begin nu steeds sterker het gevoel te krijgen om er misschien toch maar mee te stoppen. vandaag met mn ouders er over gesproken. was zo van slag vandaag en steeds aant huilen dat ik met hun ben gaan praten. zij kunnen ook geen beslissing voor mij maken maar wel naar me luisteren en meedenken.
wat ook meespeelt is dat ik mezelf anders zo'n mislukkeling voel. dat ik nu de 2e keer dan weer gestopt ben. maar mn ouders zeiden ook dat ik het zo niet moet zien dan.
op dit moment maak ik de opdrachten voor school ook met tegenzin. ik moet morgen weer stagelopen en bij een van mn lessen willen ze me opnemen op de camera zodat ik kan zien hoe ik voor de klas sta en wat ik dan zou kunnen verbeteren. maar heb nu das al geen zin meer om te gaan
en net wat jij zegt cheerlesscard, ik denk dat nog lang gaan wachten met kinderen krijgen ook niet verstandig is.
denk dat alleen de combinatie met school het em niet gaat worden dan.
wat ook meespeelt is dat ik mezelf anders zo'n mislukkeling voel. dat ik nu de 2e keer dan weer gestopt ben. maar mn ouders zeiden ook dat ik het zo niet moet zien dan.
op dit moment maak ik de opdrachten voor school ook met tegenzin. ik moet morgen weer stagelopen en bij een van mn lessen willen ze me opnemen op de camera zodat ik kan zien hoe ik voor de klas sta en wat ik dan zou kunnen verbeteren. maar heb nu das al geen zin meer om te gaan
en net wat jij zegt cheerlesscard, ik denk dat nog lang gaan wachten met kinderen krijgen ook niet verstandig is.
denk dat alleen de combinatie met school het em niet gaat worden dan.
woensdag 23 november 2011 om 18:23
Ik doe dezelfde opleiding en ben (ongepland) zwanger. Ik vind het loeizwaar want heb flinke bekkeninstabiliteit en ook niet een altijd even makkelijke stagementor. Ik vind de opleiding niet zo leuk (ook de schurft aan die zelfreflectie) maar het werk wel. Ik word blij van werken met kinderen en ik denk dat ik het prima in de vingers krijg. Toch heb ik besloten het voor nu rustiger aan te gaan doen (ook op medisch advies) wb studie en stage, ik loop dus geheid vertraging op. Ik ben overigens 33. Bang dat ik 'm niet afmaak ben ik niet want ben slim genoeg, nu alleen niet fit genoeg. Maar soms mis ik m'n oude werkveld ook wel, althans bepaalde aspecten daarvan. Andere dingen weer niet. Ik geloof dat je prima een kind tussendoor kan krijgen, zelfs als je (zoals ik) flinke klachten krijgt. Het belangrijkste is dat je het werk leuk vindt. Die opleiding is suf, maar dat is tijdelijk en daar niet je doorheen. Klik met stagejuf is ook niet zo belangrijk want ook die rol (van stagiair) is tijdelijk. Zie je jezelf dat werk doen? Geniet je van de kinderen? Ik denk dat dat de belangrijkste vragen zijn die je jezelf moet stellen. De rest komt dan wel goed.
woensdag 23 november 2011 om 22:15
Ik heb een kind gekregen tijdens mijn tweede studie. Ik had een prima zwangerschap en een redelijk makkelijk kind, en toch... heb ik de studie niet afgemaakt. Dat heeft niet 100% 1 op 1 met elkaar te maken, maar het heeft er zeker een rol in gespeeld. Je prioriteiten komen toch iets anders te liggen als je een kind hebt. Ik denk dat als je nu al twijfels hebt over je studie, je hem nooit meer afmaakt als je zwanger wordt.
