Psyche
alle pijlers
Add/ adhd, naar de dokter en waarom?
vrijdag 10 september 2010 om 04:25
Ik twijfel of ik add/ adhd heb...
waarom: ik kan het wel helemaal uitleggen waarom ik dat denk, en hoe ik in elkaar steek, maar dan wordt het een topic zonder eind. Dus even een samenvatting:
--> als ik online vragenlijstjes invul (van die zelf-test lijstjes) scoor ik eigenlijk altijd hoog, en is de uitslag dat is waarschijnlijk ADD heb...
--> Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik ADD/ ADHD heb door andere mensen
--> ik kan me goed verplaatsen in de gedachtengang van mensen die het hebben, en herken mezelf erin
--> in het verleden heb ik meerdere malen te maken gehad met depressie/ burnout/ in de knoop/ hoe je het noemen wilt en heb daar in het verleden ook medicijnen voor gehad en bij maatsch.werk/ psycholoog gelopen.
--> dochter van 5 wordt "verdacht", in goed overleg met school, schoolarts, pedagogisch team v school, wordt ze in de gaten gehouden, maar zolang het voor zichzelf, en haar omgeving geen echt probleem is kijken we het nog een beetje aan, voordat we haar helemaal binnenste buiten laten keren door allerlei instanties. Wel word bijvoorbeeld aan concentratie trainen enz extra aadacht besteed...
Nu gaat het eigenlijk best goed met me. Maar de twijfel blijft bestaan, moet ik naar de huisarts om mijn twijfel uit te spreken? En dan: het gaat toch goed met mij, ik heb meer dan ooit het gevoel mezelf onder controle te hebben en ben happy. Stel dat mijn twijfels kloppen, en ik wordt getest oid, en het is zo. Tsjah dan weet ik het: wordt ik daar wijzer van? Wat voegt het toe.
En is het ook niet een beetje raar om dan zo naar de huisarts te gaan. Ik bedoel, als je nu helemaal in de put zit, en met jezelf niet uit de weg komt... maar dat is nu helemaal niet het geval nu (waarschijnlijk gaat het in de toekomst vast wel weer een keer mis hoor, die illusie heb ik niet)
Aan de andere kant, misschien gaat er een wereld voor me open en denk ik dat ik het nu wel zo goed doe, maar kan het nog stukken beter?? En zit het vet in de familie, en moet ik eigenlijk voor mijn dochter toch wel die medische molen in?
En stiekum ergens hoor ik soms dan ook diep in de verte een stemmetje, die gewoon bang is, dat als het zo is...
eeeh, hoe zeg ik het: als ik nu gewoon net doe alsof er niks aan de hand is, en ik doe gewoon mijn ding, zoals nu: dan gaat het goed. Maar wat als ik hiermee naar de huisarts ga, ga ik dan juist niet een hoop ellende overhoop halen... snappen jullie een beetje wat ik bedoel.
Nou ik heb er een beetje waarige toestand van gemaakt, degene die me nog snappen... graag jullie mening
waarom: ik kan het wel helemaal uitleggen waarom ik dat denk, en hoe ik in elkaar steek, maar dan wordt het een topic zonder eind. Dus even een samenvatting:
--> als ik online vragenlijstjes invul (van die zelf-test lijstjes) scoor ik eigenlijk altijd hoog, en is de uitslag dat is waarschijnlijk ADD heb...
--> Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik ADD/ ADHD heb door andere mensen
--> ik kan me goed verplaatsen in de gedachtengang van mensen die het hebben, en herken mezelf erin
--> in het verleden heb ik meerdere malen te maken gehad met depressie/ burnout/ in de knoop/ hoe je het noemen wilt en heb daar in het verleden ook medicijnen voor gehad en bij maatsch.werk/ psycholoog gelopen.
--> dochter van 5 wordt "verdacht", in goed overleg met school, schoolarts, pedagogisch team v school, wordt ze in de gaten gehouden, maar zolang het voor zichzelf, en haar omgeving geen echt probleem is kijken we het nog een beetje aan, voordat we haar helemaal binnenste buiten laten keren door allerlei instanties. Wel word bijvoorbeeld aan concentratie trainen enz extra aadacht besteed...
Nu gaat het eigenlijk best goed met me. Maar de twijfel blijft bestaan, moet ik naar de huisarts om mijn twijfel uit te spreken? En dan: het gaat toch goed met mij, ik heb meer dan ooit het gevoel mezelf onder controle te hebben en ben happy. Stel dat mijn twijfels kloppen, en ik wordt getest oid, en het is zo. Tsjah dan weet ik het: wordt ik daar wijzer van? Wat voegt het toe.
En is het ook niet een beetje raar om dan zo naar de huisarts te gaan. Ik bedoel, als je nu helemaal in de put zit, en met jezelf niet uit de weg komt... maar dat is nu helemaal niet het geval nu (waarschijnlijk gaat het in de toekomst vast wel weer een keer mis hoor, die illusie heb ik niet)
Aan de andere kant, misschien gaat er een wereld voor me open en denk ik dat ik het nu wel zo goed doe, maar kan het nog stukken beter?? En zit het vet in de familie, en moet ik eigenlijk voor mijn dochter toch wel die medische molen in?
En stiekum ergens hoor ik soms dan ook diep in de verte een stemmetje, die gewoon bang is, dat als het zo is...
eeeh, hoe zeg ik het: als ik nu gewoon net doe alsof er niks aan de hand is, en ik doe gewoon mijn ding, zoals nu: dan gaat het goed. Maar wat als ik hiermee naar de huisarts ga, ga ik dan juist niet een hoop ellende overhoop halen... snappen jullie een beetje wat ik bedoel.
Nou ik heb er een beetje waarige toestand van gemaakt, degene die me nog snappen... graag jullie mening
vrijdag 10 september 2010 om 04:28
Oh en hoe ik er nu zo op kwam om weer eens aan het twijfelen te gaan en weer voor de zoveelste keer een paar van die online testjes te doen, met een niet verrassende uitslag dat ik "goed" scoorde op de ADD / ADHD symptomen...
Collega met ADD, vroeg of ik het ook had... het gesprek wat daarna hadden waarin hij vertelde waar tegenaan hij allemaal liep en symptomen enzo: het was voor mij een groot feest der herkenning...
Collega met ADD, vroeg of ik het ook had... het gesprek wat daarna hadden waarin hij vertelde waar tegenaan hij allemaal liep en symptomen enzo: het was voor mij een groot feest der herkenning...
vrijdag 10 september 2010 om 07:30
Ja, je zou je gewoon moeten laten testen. Als je die diagnose dan echt krijgt dan heb je de rest van je leven een geweldige excuustruus bij de hand Bij alles dat ooit is misgegaan of misgaat zeg je vervolgens gewoon: ja, maar ik hen ADD.
Maar nu even echt: het klinkt erg aannemelijk dat je inderdaad een ADD kandidaat bent. Misschien is het toch fijn om dat zeker te weten. Je zou kunnen verwachten dat er dan toch een hoop op z'n plaats valt. Omdat je al eerder met burn out e.d. te maken hebt kun je dat als de 'medische indicatie' opvatten. Bewustwording van zwakke punten kan preventief helpen.
Tis niet zo dat je gelijk aan de Ritalin moet o.i.d., die keuze blijft bij jou.
Ik zou gewoon een afspraak maken bij de HA, succes!
Maar nu even echt: het klinkt erg aannemelijk dat je inderdaad een ADD kandidaat bent. Misschien is het toch fijn om dat zeker te weten. Je zou kunnen verwachten dat er dan toch een hoop op z'n plaats valt. Omdat je al eerder met burn out e.d. te maken hebt kun je dat als de 'medische indicatie' opvatten. Bewustwording van zwakke punten kan preventief helpen.
Tis niet zo dat je gelijk aan de Ritalin moet o.i.d., die keuze blijft bij jou.
Ik zou gewoon een afspraak maken bij de HA, succes!
vrijdag 10 september 2010 om 07:32
Sja dat is aan jou, het enige wat een huisarts kan doen is je doorverwijzen naar een loog zodat een officiële diagnose gesteld kan worden
Dit kan ( ik spreek uit ervaring met kind) als een enorme opluchting werken, daarnaast zou je indien gewenst eventueel medicatie kunnen nemen maar het is puur hoe je er zelf in staat
Je blijft immers dezelfde persoon, al dan niet met "etiketje"
Ik gebruik het "etiketje" in zoons geval in zijn voordeel, doordat hij het stickertje heeft gekregen is het zoveel makkelijker om dingen voor hem gedaan te krijgen
Dit kan ( ik spreek uit ervaring met kind) als een enorme opluchting werken, daarnaast zou je indien gewenst eventueel medicatie kunnen nemen maar het is puur hoe je er zelf in staat
Je blijft immers dezelfde persoon, al dan niet met "etiketje"
Ik gebruik het "etiketje" in zoons geval in zijn voordeel, doordat hij het stickertje heeft gekregen is het zoveel makkelijker om dingen voor hem gedaan te krijgen
vrijdag 10 september 2010 om 07:41
Toevallig zat ik met dezelfde vraag als jij en ik vroeg me ook af wat het me verder zou opleveren. Toch ben ik naar de HA gegaan, die mijn vraag heel normaal vond en volgende week start ik mijn diagnosetraject.
Als ik ADHD heb ben ik nog steeds dezelfde persoon als daarvoor, maar voor mezelf zou het wel een verklaring geven voor mijn gedrag en dat vind ik een rustige gedachte.
Medicijnen ga ik niet slikken en therapie heb ik niet nodig, maar een diagnose vind ik wel fijn (ook als ik het niet mocht hebben).
Als ik ADHD heb ben ik nog steeds dezelfde persoon als daarvoor, maar voor mezelf zou het wel een verklaring geven voor mijn gedrag en dat vind ik een rustige gedachte.
Medicijnen ga ik niet slikken en therapie heb ik niet nodig, maar een diagnose vind ik wel fijn (ook als ik het niet mocht hebben).
vrijdag 10 september 2010 om 08:53
Hier ook iemand met etiket . En mijn advies is hetzelfde als van de andere dames: Gaan! Het minste wat het je kan geven is duidelijkheid, dus wat heb je te verliezen.
Voor het geval je behoefte hebt aan andermans ervaring:
Het etiket heeft me alleen wat inzicht gegeven in m'n eigen gebruiksaanwijzing. Dus kan ik beter met mezelf omgaan met minder frustraties.
Het etiket is voor mij als een barcode op een product in de winkel: het is niet hetgeen wat het product benoemd, maakt of omschrijft. Maar wel handig voor degene die met het product werkt, verwerkt of verkoopt.
Ik heb mijn diagnose gekregen in een tijd dat het erg goed ging. Maar ik kon mezelf niet garanderen dat het altijd zo zou zijn. Ik ben blij dat ik toen de stap heb genomen naar de HA in plaats van wachten tot een moment waarop ik aan de grond zou zitten.
Voor het geval je behoefte hebt aan andermans ervaring:
Het etiket heeft me alleen wat inzicht gegeven in m'n eigen gebruiksaanwijzing. Dus kan ik beter met mezelf omgaan met minder frustraties.
Het etiket is voor mij als een barcode op een product in de winkel: het is niet hetgeen wat het product benoemd, maakt of omschrijft. Maar wel handig voor degene die met het product werkt, verwerkt of verkoopt.
Ik heb mijn diagnose gekregen in een tijd dat het erg goed ging. Maar ik kon mezelf niet garanderen dat het altijd zo zou zijn. Ik ben blij dat ik toen de stap heb genomen naar de HA in plaats van wachten tot een moment waarop ik aan de grond zou zitten.
vrijdag 10 september 2010 om 08:55
Ik kan niet meer zeggen dan lees eens op: www.addonline.nl/forum
Daar schrijven veel meer mensen over dit dilemma.
Ik ben voor een diagnose gegaan omdat ik tegen wat problemen aan liep die ik niet geheel kon plaatsen en waar ik zelf geen oplossing voor kon vinden.
Ik hoop dat dit binnenkort met therapie, coaching of begeleiding wel kan.
Daar schrijven veel meer mensen over dit dilemma.
Ik ben voor een diagnose gegaan omdat ik tegen wat problemen aan liep die ik niet geheel kon plaatsen en waar ik zelf geen oplossing voor kon vinden.
Ik hoop dat dit binnenkort met therapie, coaching of begeleiding wel kan.
vrijdag 10 september 2010 om 09:14
quote:Maja82 schreef op 10 september 2010 @ 08:55:
Ik kan niet meer zeggen dan lees eens op: www.addonline.nl/forum
Daar schrijven veel meer mensen over dit dilemma.
Ik ben voor een diagnose gegaan omdat ik tegen wat problemen aan liep die ik niet geheel kon plaatsen en waar ik zelf geen oplossing voor kon vinden.
Ik hoop dat dit binnenkort met therapie, coaching of begeleiding wel kan.
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.
Ik kan niet meer zeggen dan lees eens op: www.addonline.nl/forum
Daar schrijven veel meer mensen over dit dilemma.
Ik ben voor een diagnose gegaan omdat ik tegen wat problemen aan liep die ik niet geheel kon plaatsen en waar ik zelf geen oplossing voor kon vinden.
Ik hoop dat dit binnenkort met therapie, coaching of begeleiding wel kan.
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.
vrijdag 10 september 2010 om 09:22
quote:banaanaap schreef op 10 september 2010 @ 09:14:
[...]
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.
Dat klopt idd. Veel schrijven dan ook een openingspost, krijgen niet de gewenste antwoorden en zijn na 3 berichten weer vertrokken.
Maar ik vind het wel handig om te lezen welke afweging mensen gemaakt hebben voor ze besliste naar de dokter te gaan.
Ik vind het ook wel handig dat je kan zien wie er al wat langer rondlopen en een diagnose hebben.
Ook is het wel 'handig' om te lezen hoe andere met een net gestelde diagnose daar mee om gaan. Of idd hoe mensen die geen of een andere diagnose gekregen hebben daar mee om gaan.
Vandaar mijn tip.
En er staan heel veel practische tips hoe je met sommig chaotisch gedrag om kan gaan. en er wordt humor gebruikt om te relativeren. Dat helpt wel (mij tenminste) om makkelijker in het leven te staan.
[...]
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.
Dat klopt idd. Veel schrijven dan ook een openingspost, krijgen niet de gewenste antwoorden en zijn na 3 berichten weer vertrokken.
Maar ik vind het wel handig om te lezen welke afweging mensen gemaakt hebben voor ze besliste naar de dokter te gaan.
Ik vind het ook wel handig dat je kan zien wie er al wat langer rondlopen en een diagnose hebben.
Ook is het wel 'handig' om te lezen hoe andere met een net gestelde diagnose daar mee om gaan. Of idd hoe mensen die geen of een andere diagnose gekregen hebben daar mee om gaan.
Vandaar mijn tip.
En er staan heel veel practische tips hoe je met sommig chaotisch gedrag om kan gaan. en er wordt humor gebruikt om te relativeren. Dat helpt wel (mij tenminste) om makkelijker in het leven te staan.
vrijdag 10 september 2010 om 09:26
quote:Maja82 schreef op 10 september 2010 @ 09:22:
[...] en er wordt humor gebruikt om te relativeren. Dat helpt wel (mij tenminste) om makkelijker in het leven te staan.
ik [hartje] humor
TO, kom anders ook een keertje kijken/meeschrijven bij het achter-de-gordijnen-topic.
daar staan ook ervaringsverhalen en er schrijven ook dames mee die aan het begin van het diagnose traject staan.
[...] en er wordt humor gebruikt om te relativeren. Dat helpt wel (mij tenminste) om makkelijker in het leven te staan.
ik [hartje] humor
TO, kom anders ook een keertje kijken/meeschrijven bij het achter-de-gordijnen-topic.
daar staan ook ervaringsverhalen en er schrijven ook dames mee die aan het begin van het diagnose traject staan.
vrijdag 10 september 2010 om 09:26
Ik heb dezelfde twijfels, en ook een zoon van 5 met een aantal kenmerken.
Ik ga mezelf niet laten testen. Ik functioneer momenteel prima. Tja, mijn huis is nooit helemaal opgeruimd en om mijn werk gestructureerd te doen moet ik ontzettend mijn best doen.
Zolang ik wat meer mijn best doe en goed voor mezelf zorg en accepteer dat ik ben zoals ik ben is het best te doen. Ik zie dus, als het goed met je gaat, de meerwaarde van testen niet in.
Succes!
Ik ga mezelf niet laten testen. Ik functioneer momenteel prima. Tja, mijn huis is nooit helemaal opgeruimd en om mijn werk gestructureerd te doen moet ik ontzettend mijn best doen.
Zolang ik wat meer mijn best doe en goed voor mezelf zorg en accepteer dat ik ben zoals ik ben is het best te doen. Ik zie dus, als het goed met je gaat, de meerwaarde van testen niet in.
Succes!
vrijdag 10 september 2010 om 09:27
vrijdag 10 september 2010 om 09:28
Ook ik zeg gaan. Ik heb het uitgesteld, om allemaal vage redenen. Ik wilde het niet geloven, was bang dat het geen zin zou hebben om aan mijn problemen te werken omdat het dan dus schijnbaar er gewoon niet in zou zitten. In goede periodes vond ik het onzin om te testen, in slechte periodes geloofde ik niet dat het zou helpen, een diagnose.
Uiteindelijk toch maar eens getest, en hoewel ik niet veranderd ben, kijk ik wel anders tegen mezelf aan en vind ik het makkelijker te accepteren dat ik bepaalde dingen nodig heb (ritme, lijstjes, hulp bij planning). Het haalt flink wat frustratie bij mezelf weg, juist ook de frustratie dat ik niet in staat ben een goede periode vast te houden. Want ik kan mijn leven wel op de rit krijgen maar niet houden.
Ik heb medicatie geprobeerd, en ik vind mezelf echt een stuk leuker met. Nu niet aan de medicatie ivm kinderwens maar mocht die vervuld zijn dan is mijn eerste gang weer naar de psychiater voor ritalin.
Overigens weet bijna niemand van mijn diagnose, mijn zus, vriend, mijn beste vriendin en mijn baas zijn de enige. Ik hang het niet aan de grote klok, daar voel ik me niet prettig bij. Niet uit schaamte, maar meer om het voor anderen geen verklaring te laten zijn. Hm, weet niet zo goed hoe ik dit uit moet leggen.
Uiteindelijk toch maar eens getest, en hoewel ik niet veranderd ben, kijk ik wel anders tegen mezelf aan en vind ik het makkelijker te accepteren dat ik bepaalde dingen nodig heb (ritme, lijstjes, hulp bij planning). Het haalt flink wat frustratie bij mezelf weg, juist ook de frustratie dat ik niet in staat ben een goede periode vast te houden. Want ik kan mijn leven wel op de rit krijgen maar niet houden.
Ik heb medicatie geprobeerd, en ik vind mezelf echt een stuk leuker met. Nu niet aan de medicatie ivm kinderwens maar mocht die vervuld zijn dan is mijn eerste gang weer naar de psychiater voor ritalin.
Overigens weet bijna niemand van mijn diagnose, mijn zus, vriend, mijn beste vriendin en mijn baas zijn de enige. Ik hang het niet aan de grote klok, daar voel ik me niet prettig bij. Niet uit schaamte, maar meer om het voor anderen geen verklaring te laten zijn. Hm, weet niet zo goed hoe ik dit uit moet leggen.
vrijdag 10 september 2010 om 09:30
vrijdag 10 september 2010 om 10:40
quote:banaanaap schreef op 10 september 2010 @ 09:14:
[...]
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.
Ja daar heb ik ook wat moeite mee, want ik ben niet van plan om me te wentelen in de diagnose mocht ik deze krijgen en ook eindeloos doorpraten over de problemen die je ondervindt zie ik totaal niet zitten.
Voor mij is het alleen om nog meer zelfinzicht te krijgen en om mijn naasten (ouders, zus, vrienden) mij iets beter te laten begrijpen. Wat mijn werk betreft meld ik dit alleen aan mijn kamergenoten als dit nodig mocht zijn.
[...]
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.
Ja daar heb ik ook wat moeite mee, want ik ben niet van plan om me te wentelen in de diagnose mocht ik deze krijgen en ook eindeloos doorpraten over de problemen die je ondervindt zie ik totaal niet zitten.
Voor mij is het alleen om nog meer zelfinzicht te krijgen en om mijn naasten (ouders, zus, vrienden) mij iets beter te laten begrijpen. Wat mijn werk betreft meld ik dit alleen aan mijn kamergenoten als dit nodig mocht zijn.
vrijdag 10 september 2010 om 10:48
ik heb me wel laten testen en schijn ADD te hebben, ik voel me soms meer ADHD.... heb een tijd medicatie geslikt en kon dingen in mijn leven beter plaatsen, vooral het waarom ik zo anders was vond ik fijn te weten. Ik kon ook zaken beter overzien en kon meer aan, mn grote groepen mensen, lang de stad in en zelfs in een pashokje.
Na een jaar begon ik allerlei tiks te krijgen van de medicatie en ben ik gestopt. Ik heb dan wel wat maar heb mijn leven goed op de rails en functioneer prima zonder pillen. Dan maar niet de stad in of korter, kleding pas ik thuis wel en concerten kijk ik wel op tv
Ik heb mijn leven zo ingedeeld dat ik me red met 3 kids, man en hond en eigen huishouding. Het is soms chaos maar ik ben zo en ik accepteer mezelf, anderen ook. Het heeft voor mij geen meerwaarde te weten dat ik iets zou hebben. als ik nu kijk naar mensen die diagnoses krijgen functioneer ik veeeeel beter dan zij en vraag ik me soms af of het geen moment opname was.... Ik heb wat maar ik ben ik met al mn tekortkomingen en ik doe het ermee.
Na een jaar begon ik allerlei tiks te krijgen van de medicatie en ben ik gestopt. Ik heb dan wel wat maar heb mijn leven goed op de rails en functioneer prima zonder pillen. Dan maar niet de stad in of korter, kleding pas ik thuis wel en concerten kijk ik wel op tv
Ik heb mijn leven zo ingedeeld dat ik me red met 3 kids, man en hond en eigen huishouding. Het is soms chaos maar ik ben zo en ik accepteer mezelf, anderen ook. Het heeft voor mij geen meerwaarde te weten dat ik iets zou hebben. als ik nu kijk naar mensen die diagnoses krijgen functioneer ik veeeeel beter dan zij en vraag ik me soms af of het geen moment opname was.... Ik heb wat maar ik ben ik met al mn tekortkomingen en ik doe het ermee.
vrijdag 10 september 2010 om 11:46
Wat verandert er als je een diagnose laat stellen? Je blijft gewoon dezelfde persoon.
@TO: Blijkbaar wil je toch meer zekerheid over het wel of niet hebben van AD(H)D want je doet telkens opnieuw testen op internet, je leest er veel over en je opent er een topic over.
Daarnaast zit je kind in de diagnosefase, niets mis om zekerheid op alle fronten te hebben. Voor jezelf en voor je dochter. Heb jij óók ADHD dan is de "standaardaanpak" voor kinderen met ADHD (bv structuur aanbrengen) vaak lastiger dan voor een ouder zonder ADHD. Als jij en de omgeving dit weten kan je voorkomen dat jullie een aanpak kiezen die niet werkt. Alleen dat lijkt mij al voldoende om die doorverwijzing te halen.
Vergeet niet dat het hebben van een diagnose je geen verplichting geeft er ook iets mee te doen. Stel dat de diagnose uitwijst dat je AD(H)D hebt dan kan je kiezen wat je doet:
- niets.
- je verder laten informeren over mogelijke stappen in de behandeling en dan kiezen om toch niets te ondernemen of gebruik maken van de mogelijkheden.
- behandeling starten en hier de dingen uitpakken die jij nuttig vindt en jou ondersteunen.
Wat levert een diagnose op? Het voordeel van het verkrijgen van een etiket is dat je gebruik kan maken van de ondersteuning en hulp van deskundigen uit de hulpverlening. Niemand dwingt je tot iets.
Daarom zie ik enkel voordelen van het laten stellen van een diagnose.
Wellicht helpt het als ik je omschrijf hoe mijn diagnose is verlopen en wat ik aan voordelen heb gehad.
Allereerst heb ik gekozen voor laten stellen van een diagnose omdat ik zekerheid wilde over het wel/niet hebben van AD(H)D van een professional en niet van div. internettesten. Ik liep telkens tegen dezelfde problemen aan (chaos thuis én op mijn werk, onderpresteren en soms gek worden van mijn eigen energie en doormalende geachten --> de storm in mijn hoofd).
Daarnaast is het een erfelijk overdraagbare "aandoening". Ongeacht wat ik met de diagnose zou doen wilde ik inzicht in eventuele kenmerken zodat ik deze kan herkennen bij Dochter mocht zij dit ook hebben (statistisch is de kans groter dan bij koppels waarvan de ouders geen AD(H)D hebben).
Tot slot was mijn laatste argument: kan ik er slechter van worden als ik een diagnose laat stellen? Nee. Op naar de HA dus.
De HA heeft mij zonder problemen of oordeel doorverwezen naar een (gespecialiseerde) psychiater. Was best spannend want ik was nog nooit bij een pscyhiater, psycholoog of zelf maar een coach geweest.
Ik heb diverse intakesessies gehad (diepteinterviews). Mijn ouders en partner zijn ook geinterviewd. Ik heb daar (lange!) vragenlijsten ingevuld (parter en ouders wederom).
Conclusie was dat ik op alle (9?) kenmerken positief scoorde met als einduitslag ADHD gecombineerde type. Géén sprake van veelvoorkomende comorbiditeit (bijkomende stoornissen) als depressies, angsten oid.
Daarna is de mogelijke combindatie van hulp besproken:
- individuele ondersteuning (psychiater, psycholoog, coach)
- groepsondersteuning (olv professionals)
- medicatie.
Niemand heeft mij gedwongen tot wat dan ook, ik ben altijd de persoon geweest die de keuze bepaalt.
Ik heb gekozen voor het starten met een korte serie groepsgesprekken (volwassenen die ook net diagnose ADHD hadden gekregen). Tevens gestart met medicatie (methylfenidaat - ritalin dus).
De groepssessies waren erg zinvol om ervaringen uit te wisselen en informatie te delen.
Nu heb ik eens per 1,5 maand een gesprek met een coach (psychiatrisch verpleegkundige met specialisatie ADHD bij volwassenen). Gewoon als ondersteuning bij het organiseren van mijn dagelijks leven.
Eens per 3 maanden zie ik mijn psychiater kort ivm de medicatie.
Ik ben ontzettend tevreden over de medicatie. Het helpt mij zaken beter te organiseren en geeft mij meer rust in mijn hoofd. De gedachtenstorm is zeker niet verdwenen maar ik kan het beter sturen.
Ik heb ontzettend veel gelezen over ADHD en ben me veel beter bewust van de valkuilen maar vooral ook van de voordelen die het mij geeft. Ben ontzettend creatief in probleemoplossingen (niet in schilderen oid) wat in mijn werk superhandig is. Ik ben weliswaar een wervelwind in de omgang soms maar door het bewust worden icm medicatie kan ik het "scherpe" eraf halen en het inzetten in mijn omgang met mensen. Ik krijg obv van enthousiasme en charme héél veel gedaan bij anderen.. Niet per se een unieke ADHD eigenschap maar wel een kenmerk dat ik op een positieve manier gebruik.
Zeer snel schakelen en kunnen combineren. Oja, en mijn hyperfocus kan ik inzetten om in razend tempo belachelijke productie te leveren (rapporten etc). Moet soms ook omdat ik weer te laks of chaotisch was en heb verzaakt haha.
Ik heb nu beter zicht om mijn denken en handelen en zie nu ook waarom mijn jeugd eigenlijk een perfecte ondersteuning is geweest en mij (onbewust) heeft geholpen ver te komen (HBO én WO studie afgerond, goede baan, fijne relatie en goede band met ouders en vrienden).
Mijn jeugd was gestructureerd (strenge basisschool). Mijn ouders zijn nog steeds bij elkaar en gaven mij alle ruimte máár wel binnen duidelijke grenzen. Ik mocht rennen, springen en klauteren zoveel ik wilde (mijn moeder is zelf een stuiterbal dus stoorde zich er absoluut niet aan, werd het echt te gek stuurde ze me naar buiten). We woonden aan de rand van een natuurgebied waar ik iedere dag een paar uur buiten aan het spelen was.
Middelbare school was klein, overzichtelijk en weer redelijk streng. Ideaal want dit gaf mijn structuur en geborgenheid. Tijdens mijn studie heb ik mezelf trucjes aangeleerd om beter te studeren (studeren in de bieb in klein hokje met enkel tafel en stoel en dan het gordijn dicht --> minimale prikkels). Op een bepaalde manier met stof omgaan (schema's tekenen etc, ben nogal visueel ingesteld. Als ik het in een schema teken dan blijft het makkelijk hangen). Verder veel gesport en gewerkt om die energie te verwerken.
Anyway, lang verhaal geworden. Ik hoop dat je er iets aan hebt.
@TO: Blijkbaar wil je toch meer zekerheid over het wel of niet hebben van AD(H)D want je doet telkens opnieuw testen op internet, je leest er veel over en je opent er een topic over.
Daarnaast zit je kind in de diagnosefase, niets mis om zekerheid op alle fronten te hebben. Voor jezelf en voor je dochter. Heb jij óók ADHD dan is de "standaardaanpak" voor kinderen met ADHD (bv structuur aanbrengen) vaak lastiger dan voor een ouder zonder ADHD. Als jij en de omgeving dit weten kan je voorkomen dat jullie een aanpak kiezen die niet werkt. Alleen dat lijkt mij al voldoende om die doorverwijzing te halen.
Vergeet niet dat het hebben van een diagnose je geen verplichting geeft er ook iets mee te doen. Stel dat de diagnose uitwijst dat je AD(H)D hebt dan kan je kiezen wat je doet:
- niets.
- je verder laten informeren over mogelijke stappen in de behandeling en dan kiezen om toch niets te ondernemen of gebruik maken van de mogelijkheden.
- behandeling starten en hier de dingen uitpakken die jij nuttig vindt en jou ondersteunen.
Wat levert een diagnose op? Het voordeel van het verkrijgen van een etiket is dat je gebruik kan maken van de ondersteuning en hulp van deskundigen uit de hulpverlening. Niemand dwingt je tot iets.
Daarom zie ik enkel voordelen van het laten stellen van een diagnose.
Wellicht helpt het als ik je omschrijf hoe mijn diagnose is verlopen en wat ik aan voordelen heb gehad.
Allereerst heb ik gekozen voor laten stellen van een diagnose omdat ik zekerheid wilde over het wel/niet hebben van AD(H)D van een professional en niet van div. internettesten. Ik liep telkens tegen dezelfde problemen aan (chaos thuis én op mijn werk, onderpresteren en soms gek worden van mijn eigen energie en doormalende geachten --> de storm in mijn hoofd).
Daarnaast is het een erfelijk overdraagbare "aandoening". Ongeacht wat ik met de diagnose zou doen wilde ik inzicht in eventuele kenmerken zodat ik deze kan herkennen bij Dochter mocht zij dit ook hebben (statistisch is de kans groter dan bij koppels waarvan de ouders geen AD(H)D hebben).
Tot slot was mijn laatste argument: kan ik er slechter van worden als ik een diagnose laat stellen? Nee. Op naar de HA dus.
De HA heeft mij zonder problemen of oordeel doorverwezen naar een (gespecialiseerde) psychiater. Was best spannend want ik was nog nooit bij een pscyhiater, psycholoog of zelf maar een coach geweest.
Ik heb diverse intakesessies gehad (diepteinterviews). Mijn ouders en partner zijn ook geinterviewd. Ik heb daar (lange!) vragenlijsten ingevuld (parter en ouders wederom).
Conclusie was dat ik op alle (9?) kenmerken positief scoorde met als einduitslag ADHD gecombineerde type. Géén sprake van veelvoorkomende comorbiditeit (bijkomende stoornissen) als depressies, angsten oid.
Daarna is de mogelijke combindatie van hulp besproken:
- individuele ondersteuning (psychiater, psycholoog, coach)
- groepsondersteuning (olv professionals)
- medicatie.
Niemand heeft mij gedwongen tot wat dan ook, ik ben altijd de persoon geweest die de keuze bepaalt.
Ik heb gekozen voor het starten met een korte serie groepsgesprekken (volwassenen die ook net diagnose ADHD hadden gekregen). Tevens gestart met medicatie (methylfenidaat - ritalin dus).
De groepssessies waren erg zinvol om ervaringen uit te wisselen en informatie te delen.
Nu heb ik eens per 1,5 maand een gesprek met een coach (psychiatrisch verpleegkundige met specialisatie ADHD bij volwassenen). Gewoon als ondersteuning bij het organiseren van mijn dagelijks leven.
Eens per 3 maanden zie ik mijn psychiater kort ivm de medicatie.
Ik ben ontzettend tevreden over de medicatie. Het helpt mij zaken beter te organiseren en geeft mij meer rust in mijn hoofd. De gedachtenstorm is zeker niet verdwenen maar ik kan het beter sturen.
Ik heb ontzettend veel gelezen over ADHD en ben me veel beter bewust van de valkuilen maar vooral ook van de voordelen die het mij geeft. Ben ontzettend creatief in probleemoplossingen (niet in schilderen oid) wat in mijn werk superhandig is. Ik ben weliswaar een wervelwind in de omgang soms maar door het bewust worden icm medicatie kan ik het "scherpe" eraf halen en het inzetten in mijn omgang met mensen. Ik krijg obv van enthousiasme en charme héél veel gedaan bij anderen.. Niet per se een unieke ADHD eigenschap maar wel een kenmerk dat ik op een positieve manier gebruik.
Zeer snel schakelen en kunnen combineren. Oja, en mijn hyperfocus kan ik inzetten om in razend tempo belachelijke productie te leveren (rapporten etc). Moet soms ook omdat ik weer te laks of chaotisch was en heb verzaakt haha.
Ik heb nu beter zicht om mijn denken en handelen en zie nu ook waarom mijn jeugd eigenlijk een perfecte ondersteuning is geweest en mij (onbewust) heeft geholpen ver te komen (HBO én WO studie afgerond, goede baan, fijne relatie en goede band met ouders en vrienden).
Mijn jeugd was gestructureerd (strenge basisschool). Mijn ouders zijn nog steeds bij elkaar en gaven mij alle ruimte máár wel binnen duidelijke grenzen. Ik mocht rennen, springen en klauteren zoveel ik wilde (mijn moeder is zelf een stuiterbal dus stoorde zich er absoluut niet aan, werd het echt te gek stuurde ze me naar buiten). We woonden aan de rand van een natuurgebied waar ik iedere dag een paar uur buiten aan het spelen was.
Middelbare school was klein, overzichtelijk en weer redelijk streng. Ideaal want dit gaf mijn structuur en geborgenheid. Tijdens mijn studie heb ik mezelf trucjes aangeleerd om beter te studeren (studeren in de bieb in klein hokje met enkel tafel en stoel en dan het gordijn dicht --> minimale prikkels). Op een bepaalde manier met stof omgaan (schema's tekenen etc, ben nogal visueel ingesteld. Als ik het in een schema teken dan blijft het makkelijk hangen). Verder veel gesport en gewerkt om die energie te verwerken.
Anyway, lang verhaal geworden. Ik hoop dat je er iets aan hebt.
vrijdag 10 september 2010 om 11:51
quote:banaanaap schreef op 10 september 2010 @ 09:14:
[...]
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.Wat op het Viva-forum ook erg veel gebeurt, dwepen met adhd. Net als mensen die een topic openen op Psyche (gaat vooral om Psyche, en dan m.n. als het over adhd, wajong of zwangerschap + antidepressiva's gaat) en dan na een halve dag niks meer laten horen. Prima hoor, zijn niks verplicht. Het heeft me alleen geleerd om op dat soort topics pas na een week te reageren, als duidelijk is dat topic een beetje loopt en TO nog mee doet.
[...]
Wat mij opviel aan dat forum is dat mensen zich heel erg wentelen in hun problemen en nog voor de diagnose er vanuit gaan dat ze AD(h)D hebben. Je kan zelf een vermoeden hebben, maar enkel een arts kan dat bevestigen.
En aan die stap wordt nogal eens voorbij gegaan door de bezoekers aldaar.Wat op het Viva-forum ook erg veel gebeurt, dwepen met adhd. Net als mensen die een topic openen op Psyche (gaat vooral om Psyche, en dan m.n. als het over adhd, wajong of zwangerschap + antidepressiva's gaat) en dan na een halve dag niks meer laten horen. Prima hoor, zijn niks verplicht. Het heeft me alleen geleerd om op dat soort topics pas na een week te reageren, als duidelijk is dat topic een beetje loopt en TO nog mee doet.
vrijdag 10 september 2010 om 12:02
Eensch met Fleurtje. Dwepen met je ADHD en werkelijk alles betrekken op die ADHD is zinloos. (zie het ook met "hoogsensitief", dyslectie, etc etc. Ineens is alles wat men doet een gevolg van. Alsof je niet meer zelfstandig kan handelen). Je bent verantwoordelijk voor je eigen handelen, dus wat je doet met die ADHD. Aanpakken of er in zwelgen (heb ik het wel/niet blablalba maar vertikken het te laten onderzoeken). Maar met zwelgen wordt men wel een passieve zeur.
"Iets laten vallen, oh dat is de ADHD. Sleutels kwijt, ja check dat is de ADHD. Kan er niet aan doen want dat is de ADHD etc". Onzin, het beinvloedt je leven wel maar het zit niet in iedere handeling die je doet of zin die je zegt.
Je bent geen ADHD, je hebt enkel ADHD. Net zoals een ander geen migraine, depressie of wat dan ook is maar er wel last van heeft. Het is geen excuus voor zaken, misschien een aanleiding maar je bent meer dan je etiketje.
"Iets laten vallen, oh dat is de ADHD. Sleutels kwijt, ja check dat is de ADHD. Kan er niet aan doen want dat is de ADHD etc". Onzin, het beinvloedt je leven wel maar het zit niet in iedere handeling die je doet of zin die je zegt.
Je bent geen ADHD, je hebt enkel ADHD. Net zoals een ander geen migraine, depressie of wat dan ook is maar er wel last van heeft. Het is geen excuus voor zaken, misschien een aanleiding maar je bent meer dan je etiketje.
vrijdag 10 september 2010 om 12:16
Ik ben niet verdergekomen dan halfverwege met de langer reactie.
Ik vind het 'andere' forum vooral prettig om een beetje te kleppen.In het begin was het meer om dingen rond de diagnose en de onderzoeken van me af te schrijven. Nu gaat het vaak niet eens meer over ADD en wordt het voor mij bijna een vriendenkluppie. Ik ben niet zo handig in vriendschappen aangaan en onderhouden en ik hoop nu dat dat daar wel gaat lukken.
Ik vind het 'andere' forum vooral prettig om een beetje te kleppen.In het begin was het meer om dingen rond de diagnose en de onderzoeken van me af te schrijven. Nu gaat het vaak niet eens meer over ADD en wordt het voor mij bijna een vriendenkluppie. Ik ben niet zo handig in vriendschappen aangaan en onderhouden en ik hoop nu dat dat daar wel gaat lukken.
