Psyche
alle pijlers
Afgelopen
zondag 2 mei 2010 om 05:05
Hallo allemaal,
Het voelt de laatste maanden alsof ik op mijn tenen liep. In de relatie ZWAAR weer, baan afgelopen week beïndigd (erg druk tot op de laatste dag), en de afgelopen maanden zo hard op zoek naar nieuwe baan en eigen huis (vanwege dat extreem rollercoaster gebeuren met vriend wilde ik mijn eigen plek), en maandag begin ik op mijn nieuwe werk (jippie gelukt!).....sinds vannacht is het afgelopen.
Ik moest vandaag verhuizen, geen busje kunnen regelen (extreem korte termijn/plotseling iets gevonden), en maar 1 persoon die me kon helpen. We hebben dus niet veel meer gedaan dan schoonmaken, Terwijl ik maandag moet beginnen in nieuwe baan...
En ondertussen klop ik weer bij mijn vriend aan om steun, wat dus niet handig is als afhankelijk gevoel/ongelijkwaardigheid een issue is.
Wat ik met bovenstaande wil zeggen is dat ik compleet overspannen wordt, ik doe niet wat ik wil, en voel me door al die maanden op mijn tenen lopen en mooi weer spelen (vraag met niet waarom) ECHT depressief.
Er schieten duizend vragen door mijn hoofd: wie kan helpen bij verhuizing (echt iedereen gevraagd die ik goed ken, maar niemand kan)? Hoe moet dit allemaal? En meer van dat soort paniekvoetbal.
Ik herken dit niet bij mijzelf, maar ik wil het wel kennen en er nu goed mee omgaan. Wie heeft een recept over wat te doen, als zoektocht en onzekerheid wbt werk, relatie en woonruimte, kortom de basale dingen, alle energie vreten? Hoe helpen jullie jezelf om kalm te blijven en er niet aan onderdoor te gaan als het allemaal teveel tegelijk wordt?
Het voelt de laatste maanden alsof ik op mijn tenen liep. In de relatie ZWAAR weer, baan afgelopen week beïndigd (erg druk tot op de laatste dag), en de afgelopen maanden zo hard op zoek naar nieuwe baan en eigen huis (vanwege dat extreem rollercoaster gebeuren met vriend wilde ik mijn eigen plek), en maandag begin ik op mijn nieuwe werk (jippie gelukt!).....sinds vannacht is het afgelopen.
Ik moest vandaag verhuizen, geen busje kunnen regelen (extreem korte termijn/plotseling iets gevonden), en maar 1 persoon die me kon helpen. We hebben dus niet veel meer gedaan dan schoonmaken, Terwijl ik maandag moet beginnen in nieuwe baan...
En ondertussen klop ik weer bij mijn vriend aan om steun, wat dus niet handig is als afhankelijk gevoel/ongelijkwaardigheid een issue is.
Wat ik met bovenstaande wil zeggen is dat ik compleet overspannen wordt, ik doe niet wat ik wil, en voel me door al die maanden op mijn tenen lopen en mooi weer spelen (vraag met niet waarom) ECHT depressief.
Er schieten duizend vragen door mijn hoofd: wie kan helpen bij verhuizing (echt iedereen gevraagd die ik goed ken, maar niemand kan)? Hoe moet dit allemaal? En meer van dat soort paniekvoetbal.
Ik herken dit niet bij mijzelf, maar ik wil het wel kennen en er nu goed mee omgaan. Wie heeft een recept over wat te doen, als zoektocht en onzekerheid wbt werk, relatie en woonruimte, kortom de basale dingen, alle energie vreten? Hoe helpen jullie jezelf om kalm te blijven en er niet aan onderdoor te gaan als het allemaal teveel tegelijk wordt?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 18:22
Kortom: ik sta echt op instorten en voel me alsof ik moet janken, maar dat lukt niet eens meer. Ik blijf een soort van lachen.
En het voelt heel naar dat ik 2 jaar geleden een ander persoon was, voor ik mijn vriend leerde kennen. Ik was tevreden met mijzelf. Hoe hij me heeft behandeld is een heel groot stuk van mijn persoonlijkheid 'kapotgemaakt. WEET IEMAND OF DAT TERUG KOMT???
En het voelt heel naar dat ik 2 jaar geleden een ander persoon was, voor ik mijn vriend leerde kennen. Ik was tevreden met mijzelf. Hoe hij me heeft behandeld is een heel groot stuk van mijn persoonlijkheid 'kapotgemaakt. WEET IEMAND OF DAT TERUG KOMT???
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 3 mei 2010 om 07:09
woensdag 5 mei 2010 om 22:27
Hallo!
Dank jullie wel, ook voor jullie verhuishulpaanbod, XXX!
Ik ben er nog altijd helemaal doorheen. Maar kon vrijdag gelukkig vrij krijgen om te verhuizen. Een vriendin komt vrijdag helpen met het voorwerk: klussen en schilderen, en zaterdag gaan mijn spullen dan over.
Naar een huis dat ik eigenlijk helemaal niet zie zitten. T is natuurlijk ook de hele situatie waardoor verhuizen rot voelt (relatieperikelen), maar ook het huis zelf is echt niet zo prettig. Beter dan niks zou je zeggen, maar heb er gewoon geen tot een slecht gevoel bij.
Vandaag vrije dag gehad, na 2 dagen op mijn nieuwe werk. Het is leuk maar veel. Ik had echt vrij moeten nemen na mijn vorige baan. Even 2 weken helemaal niks behalve verhuizen.
Ongenuanceerd gezegd: het gaat slecht. Ik voel me gebroken.
Ik verwacht hier geen wondermiddelen, maar ik moet echt mijn verhaal kwijt. Alles is grijs, grijs grijs, en ik heb al zoooooo lang gevochten: voor de relatie, voor nieuwe baan, voor een ander huis. IK KAN NIET MEER.
Ik denk vaak aan wat iemand hier schreef: wat je nu meemaakt is echt VEEL, dus geen wonder dat je het niet trekt (zoiets), en sindsdien voel ik me veel vrijer om te zeggen: ik kan dit niet meer handelen.
Het is alsof ik keihard vecht en niks heb uiteindelijk.
Vandaag ruzie met mijn (ex)vriend. Allemaal verwijten over en weer.
Ik ben vervolgens naar Kinderdijk gegaan, in mijn eentje. En ik dacht: wat is mijn leven eigenlijk OVERLEVEN. Ben mezelf volslagen kwijt. Door de lichtontvlambaarheid van het karakter van mijn vriend ben ik mijzelf niet meer. Ik let op mijn woorden, ben niet meer mijn brutalige, open, vrolijke en spontane IK. Hoe heb ik dit kunnen laten gebeuren??
Lieve out there, ik kan zo nog wel doorgaan, maar heb echt geen grond meer onder mijn voeten, en ook het toetsenbord biedt geen houvast.
Dank jullie wel, ook voor jullie verhuishulpaanbod, XXX!
Ik ben er nog altijd helemaal doorheen. Maar kon vrijdag gelukkig vrij krijgen om te verhuizen. Een vriendin komt vrijdag helpen met het voorwerk: klussen en schilderen, en zaterdag gaan mijn spullen dan over.
Naar een huis dat ik eigenlijk helemaal niet zie zitten. T is natuurlijk ook de hele situatie waardoor verhuizen rot voelt (relatieperikelen), maar ook het huis zelf is echt niet zo prettig. Beter dan niks zou je zeggen, maar heb er gewoon geen tot een slecht gevoel bij.
Vandaag vrije dag gehad, na 2 dagen op mijn nieuwe werk. Het is leuk maar veel. Ik had echt vrij moeten nemen na mijn vorige baan. Even 2 weken helemaal niks behalve verhuizen.
Ongenuanceerd gezegd: het gaat slecht. Ik voel me gebroken.
Ik verwacht hier geen wondermiddelen, maar ik moet echt mijn verhaal kwijt. Alles is grijs, grijs grijs, en ik heb al zoooooo lang gevochten: voor de relatie, voor nieuwe baan, voor een ander huis. IK KAN NIET MEER.
Ik denk vaak aan wat iemand hier schreef: wat je nu meemaakt is echt VEEL, dus geen wonder dat je het niet trekt (zoiets), en sindsdien voel ik me veel vrijer om te zeggen: ik kan dit niet meer handelen.
Het is alsof ik keihard vecht en niks heb uiteindelijk.
Vandaag ruzie met mijn (ex)vriend. Allemaal verwijten over en weer.
Ik ben vervolgens naar Kinderdijk gegaan, in mijn eentje. En ik dacht: wat is mijn leven eigenlijk OVERLEVEN. Ben mezelf volslagen kwijt. Door de lichtontvlambaarheid van het karakter van mijn vriend ben ik mijzelf niet meer. Ik let op mijn woorden, ben niet meer mijn brutalige, open, vrolijke en spontane IK. Hoe heb ik dit kunnen laten gebeuren??
Lieve out there, ik kan zo nog wel doorgaan, maar heb echt geen grond meer onder mijn voeten, en ook het toetsenbord biedt geen houvast.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 5 mei 2010 om 22:34
Morgen wel werken, weet niet hoe ik het ga doen.
Dikke ogen van al het janken en extreem moe. Ik trek het gewoon niet meer. Straks kan ik er gelijk weer opstappen als ik me ziek moet melden.........
Voel me zwaar K*T.........ik ga maar proberen wat te ontspannen. Glas warme melk. En denken aan fijne dingen.
FIJNS om AAN TE DENKEN:
-gesprek met vriendin
-enorme molens
-wind maar ook zon
-lekker geslapen bij thuiskomst, met de zon in de slaapkamer
Dikke ogen van al het janken en extreem moe. Ik trek het gewoon niet meer. Straks kan ik er gelijk weer opstappen als ik me ziek moet melden.........
Voel me zwaar K*T.........ik ga maar proberen wat te ontspannen. Glas warme melk. En denken aan fijne dingen.
FIJNS om AAN TE DENKEN:
-gesprek met vriendin
-enorme molens
-wind maar ook zon
-lekker geslapen bij thuiskomst, met de zon in de slaapkamer
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 5 mei 2010 om 22:42
Kun je voor het slapen gaan gewoon maar 1 ding willen: een paar warme armen? Die misschien nu in Honolulu rondlopen, of die van mijn mama, of misschien gewoon van een onbekende, of van mijn v riend zoals het aan het begin was. We woonden niet samen, en t was veel evenwichtiger tussen ons (ken iemand dat: dat samenwonen heftige problemen met zich meebracht waar die er eerst helemaal niet waren?) - hoe dan ook: is het ok om gewoon niets anders te willen dat bij iemand in slaap vallen? Dit is een retorische vraag, maar vooral mijn gevoel. Ik zou willen schuilen bij mijn vriend toen hij nog echt mijn vriend was. Dan lagen we voorhoofd tegen neus als we in slaap vielen.
Nu zit hij in de woonkamer, met teveel wijn op en ik voel me alleen. Ik voel me alsof ik heb gefaald. Maar vooral ben ik verdrietig, omdat ik last but not least, ZIJN armen zou willen.
En nu - PFFF INEENS denk aan hoe het is. Hoe eenzaam die ruzie en mijn trip zonder hem.
Liefdesverdriet, nieuwe baan en vooral zo mijn best gedaan.
Ik gooi bij deze de handdoek met een grote smak in de ring. Ik ben er klaar mee. De bordjes kletteren 1 voor 1 en na ongeveer 30 seconden naar beneden. Ik ga niks meer ophouden. Niets.
De komende 3 weken geen enkel bord en geen enkel stokje. Ik ben er klaar mee.....
Nu zit hij in de woonkamer, met teveel wijn op en ik voel me alleen. Ik voel me alsof ik heb gefaald. Maar vooral ben ik verdrietig, omdat ik last but not least, ZIJN armen zou willen.
En nu - PFFF INEENS denk aan hoe het is. Hoe eenzaam die ruzie en mijn trip zonder hem.
Liefdesverdriet, nieuwe baan en vooral zo mijn best gedaan.
Ik gooi bij deze de handdoek met een grote smak in de ring. Ik ben er klaar mee. De bordjes kletteren 1 voor 1 en na ongeveer 30 seconden naar beneden. Ik ga niks meer ophouden. Niets.
De komende 3 weken geen enkel bord en geen enkel stokje. Ik ben er klaar mee.....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 15:54
Misia, wat knap van je dat je toch bent gaan werken.En dat je een vrije dag geregeld hebt.
Misschien is het gewoon wel tijd om je bordjes op de grond te mieteren. Je kunt ze altijd weer opnieuw op het stokje zetten als je er klaar voor bent, maar dan wel één voor één.
Ik hoop dat je je werk vol kunt houden, zoals je zelf al zegt, meer voor het geld nu misschien. Geld = huis = het zo maken dat je je wèl thuis gaat voelen - onafhankelijkheid = Misia die sterker wordt.
Ik zet het bewust achter elkaar neer, want het kan niet allemaal tegelijk.
Kun je al gauw weer naar dat maatschappelijk werk?
Heel veel sterkte
Misschien is het gewoon wel tijd om je bordjes op de grond te mieteren. Je kunt ze altijd weer opnieuw op het stokje zetten als je er klaar voor bent, maar dan wel één voor één.
Ik hoop dat je je werk vol kunt houden, zoals je zelf al zegt, meer voor het geld nu misschien. Geld = huis = het zo maken dat je je wèl thuis gaat voelen - onafhankelijkheid = Misia die sterker wordt.
Ik zet het bewust achter elkaar neer, want het kan niet allemaal tegelijk.
Kun je al gauw weer naar dat maatschappelijk werk?
Heel veel sterkte
zaterdag 8 mei 2010 om 16:58
Hallo Sapphire!
Dank je, ik voel me vandaag lichtelijk beter, heb mijn spullen verhuisd. Zag er als een berg tegenop, maar het ging allemaal vlekkeloos (de verhuizing, met vriend nog wel hele taferelen). Ik had gisteren met een vriendin op mijn vrije dag op de woonboulevard rond gelopen, en wat inspiratie opgedaan....heel fijn om gewoon samen dat te doen met iemand die me goed kent. Er zat ook helemaal geen druk achter, zo van: waarom ben je nu niet zus of zo..etc (waardoor ik weer denk: ik doe het niet goed). Ik voelde me heel vrij, lekker op bedden gelegen, en kasten geinspecteerd. Zo'n mooie gezien, van grof hout met prachtige vitrinedeuren!!
Vandaag echter mijn eigen boedel neergezet in de nieuwe woning. Wat is het nog onwennig zeg. Het ziet er nu ook echt zo ongezellig uit: nog geen sprankje kleur (kasten zijn Ikeahout, muren wit). Maar waar ik heel voorzichtig blij van kan worden - voor het eerst in maanden.....is mijn handdoekproject.
Ik wilde heel graag een stapel fluffy handdoeken in de badkamer, je weet wel, een stapel die altijd fris gewassen is (met wasverzachter-zachte-uitstraling). Nu hangt er een plank in de badkamer, met 2 grote lichtblauwe badlakens, daarnaast een stapel babyroze handdoeken met stippen, daarnaast witte, met daarbovenop een stapel fuchsiawashanden. Ik ga er telkens even naar kijken, en wat ik zei: heel voorzichtig komt de echte Misia weer kijken.
Ik zal hier even neerzetten hoe ik ben en wat daarvan grotendeels weggeslagen was door relatieproblemen:
-ik ben een vrolijke spring in het veld
-ik houd van gesprekken over serieuze onderwerpen met thee
-ik houd van vrolijke kleuren en grappige designs
-ik ben open en spontaan
Nou, als ik eerlijk ben is er van sommige zaken nog weinig te bespeuren, zoals open en spontaan voel ik me allerminst. Maar die zin in kleur is dus wel langzaam terug aan het komen, en ook deels de reden dat ik wilde verhuizen.
Ik denk over wat je schrijft, dat het een geleidelijk proces is van sterker worden. Ik zie dat ik telkens meer stappen zet om bij mijzelf te blijven, maar soms word ik dan ineens echt superbang, dat ik alleen achter blijf. Ook in de nieuwe woning, ik MOET dan gewoon naar buiten, als ik al die dozen zie en die vreemde omgeving/geluiden - voel me helemaal niet op mijn gemak nu.
Hoe kan ik het allemaal wat gezelliger maken? Gaat dat vanzelf, dat wennen? Iemand ideeen hoe ik me minder "niet-op-mijn-plek kan voelen"? Ik heb gewoon de hele tijd het idee: wat doe ik hier??
Liefs, Misia
Dank je, ik voel me vandaag lichtelijk beter, heb mijn spullen verhuisd. Zag er als een berg tegenop, maar het ging allemaal vlekkeloos (de verhuizing, met vriend nog wel hele taferelen). Ik had gisteren met een vriendin op mijn vrije dag op de woonboulevard rond gelopen, en wat inspiratie opgedaan....heel fijn om gewoon samen dat te doen met iemand die me goed kent. Er zat ook helemaal geen druk achter, zo van: waarom ben je nu niet zus of zo..etc (waardoor ik weer denk: ik doe het niet goed). Ik voelde me heel vrij, lekker op bedden gelegen, en kasten geinspecteerd. Zo'n mooie gezien, van grof hout met prachtige vitrinedeuren!!
Vandaag echter mijn eigen boedel neergezet in de nieuwe woning. Wat is het nog onwennig zeg. Het ziet er nu ook echt zo ongezellig uit: nog geen sprankje kleur (kasten zijn Ikeahout, muren wit). Maar waar ik heel voorzichtig blij van kan worden - voor het eerst in maanden.....is mijn handdoekproject.
Ik wilde heel graag een stapel fluffy handdoeken in de badkamer, je weet wel, een stapel die altijd fris gewassen is (met wasverzachter-zachte-uitstraling). Nu hangt er een plank in de badkamer, met 2 grote lichtblauwe badlakens, daarnaast een stapel babyroze handdoeken met stippen, daarnaast witte, met daarbovenop een stapel fuchsiawashanden. Ik ga er telkens even naar kijken, en wat ik zei: heel voorzichtig komt de echte Misia weer kijken.
Ik zal hier even neerzetten hoe ik ben en wat daarvan grotendeels weggeslagen was door relatieproblemen:
-ik ben een vrolijke spring in het veld
-ik houd van gesprekken over serieuze onderwerpen met thee
-ik houd van vrolijke kleuren en grappige designs
-ik ben open en spontaan
Nou, als ik eerlijk ben is er van sommige zaken nog weinig te bespeuren, zoals open en spontaan voel ik me allerminst. Maar die zin in kleur is dus wel langzaam terug aan het komen, en ook deels de reden dat ik wilde verhuizen.
Ik denk over wat je schrijft, dat het een geleidelijk proces is van sterker worden. Ik zie dat ik telkens meer stappen zet om bij mijzelf te blijven, maar soms word ik dan ineens echt superbang, dat ik alleen achter blijf. Ook in de nieuwe woning, ik MOET dan gewoon naar buiten, als ik al die dozen zie en die vreemde omgeving/geluiden - voel me helemaal niet op mijn gemak nu.
Hoe kan ik het allemaal wat gezelliger maken? Gaat dat vanzelf, dat wennen? Iemand ideeen hoe ik me minder "niet-op-mijn-plek kan voelen"? Ik heb gewoon de hele tijd het idee: wat doe ik hier??
Liefs, Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 17:04
Sapphire,
Ja, dat maatschappelijk werk. Ik denk dat er wat meer nodig is nu, denk regelmatig: ik kan dit niet aan zo. Het is echt overleven. Dus als ik er volgende week heen ga, zal ik bespreken dat ik graag wat vaker wil praten dat 1 x per maand.
Het gaat namelijk over het geheel slecht, ik heb gewoon te weinig GEPRAAT, in plaats daarvan zoveel opgekropt dat het me helemaal heeft 'verlamd' van binnen. Zo voelt dat.
Ik denk dat als ik flink ga praten, het makkelijker zal worden met relatietroebels, verhuizing en nieuwe baan om te gaan.
Want hoewel open en spontaan ben ik in sommige opzichten - zeer tot mijn ongenoegen - een podicht boek.
Liefs, Misia
PS: Wat is jouw stek hier op Viva-forum, Sapphire, maw, wat is het onderwerp/-en waar jij mee bezig bent (nieuwsgierig ben ik ook, haha :C)
Ja, dat maatschappelijk werk. Ik denk dat er wat meer nodig is nu, denk regelmatig: ik kan dit niet aan zo. Het is echt overleven. Dus als ik er volgende week heen ga, zal ik bespreken dat ik graag wat vaker wil praten dat 1 x per maand.
Het gaat namelijk over het geheel slecht, ik heb gewoon te weinig GEPRAAT, in plaats daarvan zoveel opgekropt dat het me helemaal heeft 'verlamd' van binnen. Zo voelt dat.
Ik denk dat als ik flink ga praten, het makkelijker zal worden met relatietroebels, verhuizing en nieuwe baan om te gaan.
Want hoewel open en spontaan ben ik in sommige opzichten - zeer tot mijn ongenoegen - een podicht boek.
Liefs, Misia
PS: Wat is jouw stek hier op Viva-forum, Sapphire, maw, wat is het onderwerp/-en waar jij mee bezig bent (nieuwsgierig ben ik ook, haha :C)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 17:05
Wat mijn grootste uitdaging is is om me niet meer te gaan 'bewijzen': niet meer ophouden voor anderen wat er niet is.
Gewoon mezelf zijn........
Dat ga ik proberen....
Gewoon mezelf zijn........
Dat ga ik proberen....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 17:07
Ik heb hier een daar wat gelezen en er zijn al veel goede dingen gezegd.
Het valt me op dat je heel graag je nieuwe huis JOUW plek wilt maken en daarvoor naar de woonboulevard gaat, een handdoekenproject hebt, etc.
Is het misschien handig dat je nu even niet het ideale huis bedenkt, maar het even heel simpel oplost? Of iig zo simpel mogelijk?
Misschien hebben mensen nog meubels over waar ze niks mee doen. Ga naar de Hema en koop in één keer alle basisdingen: een set handdoeken, etc.
Dan kun je later op je gemak zoeken naar de ideale bank, de ideale handdoeken, de ideale hapjespan etc. Maar zoals je zelf aangeeft zit je in de fase van overleven en dan hoeven de handdoeken niet exact te passen bij het bankstel.
(sorry ik zeg het even wat flauw)
Ik herken dingen van jou die ik zelf ook gehad hebt. Verhuizing onderschatten, ieder vrij uurtje naar de Ikea gaan, etc.
Als je het mij vraagt heb je nu nodig: Rust.
Overleven houdt in dat je genoeg slaapt en regelmatig eet. Meer niet.
Aangezien je net een nieuwe baan hebt is ziekmelden niet echt een optie denk ik. Dus probeer voorlopig werken - eten - slapen goed te doen en de andere dingen komen later.
Als iets een stressfactor is, is het wel een overvolle Ikea. Het kan zijn dat het bij jou anders werkt en dat je rust hebt als je je meubels bij elkaar hebt. Maar kan me ook voorstellen dat dat alleen nog maar meer stress geeft.
Wat heb je nu nodig: een bed, een tafel en een stoel, een koelkast, een paar pannen en handdoeken. Ga een tijdje kamperen in je nieuwe huis en rust een beetje uit. Stapel tijdschriften erbij.... dat heb je verdiend.
Het valt me op dat je heel graag je nieuwe huis JOUW plek wilt maken en daarvoor naar de woonboulevard gaat, een handdoekenproject hebt, etc.
Is het misschien handig dat je nu even niet het ideale huis bedenkt, maar het even heel simpel oplost? Of iig zo simpel mogelijk?
Misschien hebben mensen nog meubels over waar ze niks mee doen. Ga naar de Hema en koop in één keer alle basisdingen: een set handdoeken, etc.
Dan kun je later op je gemak zoeken naar de ideale bank, de ideale handdoeken, de ideale hapjespan etc. Maar zoals je zelf aangeeft zit je in de fase van overleven en dan hoeven de handdoeken niet exact te passen bij het bankstel.
(sorry ik zeg het even wat flauw)
Ik herken dingen van jou die ik zelf ook gehad hebt. Verhuizing onderschatten, ieder vrij uurtje naar de Ikea gaan, etc.
Als je het mij vraagt heb je nu nodig: Rust.
Overleven houdt in dat je genoeg slaapt en regelmatig eet. Meer niet.
Aangezien je net een nieuwe baan hebt is ziekmelden niet echt een optie denk ik. Dus probeer voorlopig werken - eten - slapen goed te doen en de andere dingen komen later.
Als iets een stressfactor is, is het wel een overvolle Ikea. Het kan zijn dat het bij jou anders werkt en dat je rust hebt als je je meubels bij elkaar hebt. Maar kan me ook voorstellen dat dat alleen nog maar meer stress geeft.
Wat heb je nu nodig: een bed, een tafel en een stoel, een koelkast, een paar pannen en handdoeken. Ga een tijdje kamperen in je nieuwe huis en rust een beetje uit. Stapel tijdschriften erbij.... dat heb je verdiend.
zaterdag 8 mei 2010 om 17:19
Wat is er mis gegaan in de relatie?
Ik heb me veel te veel op hem gericht. Hij zegt van niet, dat ik juist geen rekening met hem hield. Maar dat deed ik TE VEEL. Ik had geen eigen leven, te weinig. Dat maakt dit huis ook ineens zo eng: dit is van mij. Ik geef het vorm. Ben daar al heel lang niet mee bezig geweest, met 'mijn' ding......ik was altijd druk met anderen.
Het is confronterend om dat nu niet meer te hebben. Wat wil ik eigenlijk? Waar wil ik heen in t leven?
Bij dit soort vragen luister ik sportcommentaar, dat is wel rustgevend......hoe laat komt wie over de finish? Of wacht, dat is weer teveel tegelijk willen!
Ik weet wat de bottom line is van dit proces, namelijk mijn eigen leven te leiden, zonder bang te zijn.
Ik heb me veel te veel op hem gericht. Hij zegt van niet, dat ik juist geen rekening met hem hield. Maar dat deed ik TE VEEL. Ik had geen eigen leven, te weinig. Dat maakt dit huis ook ineens zo eng: dit is van mij. Ik geef het vorm. Ben daar al heel lang niet mee bezig geweest, met 'mijn' ding......ik was altijd druk met anderen.
Het is confronterend om dat nu niet meer te hebben. Wat wil ik eigenlijk? Waar wil ik heen in t leven?
Bij dit soort vragen luister ik sportcommentaar, dat is wel rustgevend......hoe laat komt wie over de finish? Of wacht, dat is weer teveel tegelijk willen!
Ik weet wat de bottom line is van dit proces, namelijk mijn eigen leven te leiden, zonder bang te zijn.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 17:28
Ha Moonlight,
Yep. Ik krijg hier echt een fijn gevoel, want iedereen die mailt zegt ongeveer iets in de trant van: take your time. Dat meerdere mensen dat hier zeggen, geeft al een hoop rust. Ik draafde de laatste tijd mijn eigen hoofd achterna, die zei dat ik MEER SNELLER EN ALLES voor elkaar moest krijgen: baan vinden, huis vinden, relatieproblemen oplossen.
Zoals ik al schreef, ik laat hier nu een voor een de bordjes op de grond kletteren hier. En kloppen jullie me graag op de schouder als ik er weer eentje op zo'n ding wurm, want ik heb al gauw weer de neiging teveel tegelijk te doen.
Dat uitrusten, ik hoop dat dat lukt. Daar ben ik tot nu toe niet goed in....en voel me nu al helemaal gejaagd.....
Yep. Ik krijg hier echt een fijn gevoel, want iedereen die mailt zegt ongeveer iets in de trant van: take your time. Dat meerdere mensen dat hier zeggen, geeft al een hoop rust. Ik draafde de laatste tijd mijn eigen hoofd achterna, die zei dat ik MEER SNELLER EN ALLES voor elkaar moest krijgen: baan vinden, huis vinden, relatieproblemen oplossen.
Zoals ik al schreef, ik laat hier nu een voor een de bordjes op de grond kletteren hier. En kloppen jullie me graag op de schouder als ik er weer eentje op zo'n ding wurm, want ik heb al gauw weer de neiging teveel tegelijk te doen.
Dat uitrusten, ik hoop dat dat lukt. Daar ben ik tot nu toe niet goed in....en voel me nu al helemaal gejaagd.....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 17:34
Ik denk dat veel dames zo reageren omdat ze zelf (of mensen in hun omgeving) ook al eens het deksel op hun neus gehad hebben.
Het gaat lang goed met al die bordjes op die stokjes, maar op een gegeven moment is het allemaal teveel en dan klettert de hele boel op de grond.
Daarom denk ik dat je nu moet focussen op een paar dingen (werken eten en slapen) en de rest een beetje laten voor wat het is.
Je doet allerlei grote dingen in één keer. Nieuwe baan, relatie beëindigen, nieuw huis. Kon even niet anders, dat snap ik, maar realiseer je dat deze dingen al zo groot zijn, dat er even niks bij hoeft.
Het huis hoeft niet perfect en jij hoeft nog niet keihard aan jezelf te werken nu.
Neem je wel je rust s avonds na het werk?
Het gaat lang goed met al die bordjes op die stokjes, maar op een gegeven moment is het allemaal teveel en dan klettert de hele boel op de grond.
Daarom denk ik dat je nu moet focussen op een paar dingen (werken eten en slapen) en de rest een beetje laten voor wat het is.
Je doet allerlei grote dingen in één keer. Nieuwe baan, relatie beëindigen, nieuw huis. Kon even niet anders, dat snap ik, maar realiseer je dat deze dingen al zo groot zijn, dat er even niks bij hoeft.
Het huis hoeft niet perfect en jij hoeft nog niet keihard aan jezelf te werken nu.
Neem je wel je rust s avonds na het werk?
zaterdag 8 mei 2010 om 17:36
Oh en dat wennen gaat deels vanzelf. Het kost tijd. Zet muziek op die jij leuk vindt, zet thee die jij lekker vindt, steek geurkaarsen aan... etc.
Ik weet weer helemaal hoe het voelt in een nieuw huis... dat rare gevoel hoort er een beetje bij. Maar over een tijdje zul je merken dat het steeds meer je thuis wordt ipv je huis.
Ik weet weer helemaal hoe het voelt in een nieuw huis... dat rare gevoel hoort er een beetje bij. Maar over een tijdje zul je merken dat het steeds meer je thuis wordt ipv je huis.
zaterdag 8 mei 2010 om 17:44
Moonlight constructieve posts!!
Misia, ik kwam hier op het forum terecht omdat ik in een zeer ingewikkelde relatie met een tweede liefde zat - en dus niet echt een schoonheidsprijs verdiende. Ik heb aan veel forumsters hier heel goeie inzichten te danken (en op mn falie gehad waarvoor dank Minny ).
Ik was totaal mezelf niet, van een rationeel, beredenerend iemand was ik veranderd in een roze-brildraagster maar dan wel met een fikse barst er in die ik niet wilde zien.
Op dit moment kan ik gelukkig zeggen dat ik weer stabiel kan denken, gelukkig ben, en omdat ik nou eenmaal een oud mens ben heb ik best veel meegemaakt. Dus hoop ik dat andere mensen iets aan mijn ervaringen hebben. Geen speciale issues dus.
Jij klinkt als een leuke, gezonde meid, bij wie het tegenzit, maar die zeker haar plek weer gaat vinden. Ik geloofde zelf niet dat dat ooit zou terugkomen, maar das dus wèl gebeurd. En ik vertrouw er wel op dat jij jezelf weer vindt hoor!
Je klinkt beter!!!!
Misia, ik kwam hier op het forum terecht omdat ik in een zeer ingewikkelde relatie met een tweede liefde zat - en dus niet echt een schoonheidsprijs verdiende. Ik heb aan veel forumsters hier heel goeie inzichten te danken (en op mn falie gehad waarvoor dank Minny ).
Ik was totaal mezelf niet, van een rationeel, beredenerend iemand was ik veranderd in een roze-brildraagster maar dan wel met een fikse barst er in die ik niet wilde zien.
Op dit moment kan ik gelukkig zeggen dat ik weer stabiel kan denken, gelukkig ben, en omdat ik nou eenmaal een oud mens ben heb ik best veel meegemaakt. Dus hoop ik dat andere mensen iets aan mijn ervaringen hebben. Geen speciale issues dus.
Jij klinkt als een leuke, gezonde meid, bij wie het tegenzit, maar die zeker haar plek weer gaat vinden. Ik geloofde zelf niet dat dat ooit zou terugkomen, maar das dus wèl gebeurd. En ik vertrouw er wel op dat jij jezelf weer vindt hoor!
Je klinkt beter!!!!
zaterdag 8 mei 2010 om 17:49
Lieve Moonlight,
Fijn dat je iets herkend in dat huis-gevoel. Ik denk dat dat wel gaat werken, dat leuke muziek opzetten.......maar ook daarin zal ik niets gaan forceren...
Het voelt nu gewoon heel slecht hier, niks is meer zoals het was: baan, relatie, woning...en ik heb ook mezelf wat 'laten gaan'.
Ik ga nu maar niet veel aan mijzelf sleutelen, heb al het gevoel dat ik vreselijk heb gefaald, dus als ik nu ga 'schaven' dan blijft er niks over.
Ik ga mezelf wat verwennen.....
Net een lekker soepje gegeten, en nu ga ik even liggen, ben zo moe......
Fijn dat je iets herkend in dat huis-gevoel. Ik denk dat dat wel gaat werken, dat leuke muziek opzetten.......maar ook daarin zal ik niets gaan forceren...
Het voelt nu gewoon heel slecht hier, niks is meer zoals het was: baan, relatie, woning...en ik heb ook mezelf wat 'laten gaan'.
Ik ga nu maar niet veel aan mijzelf sleutelen, heb al het gevoel dat ik vreselijk heb gefaald, dus als ik nu ga 'schaven' dan blijft er niks over.
Ik ga mezelf wat verwennen.....
Net een lekker soepje gegeten, en nu ga ik even liggen, ben zo moe......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 19:16
Goed dat je gaat uitrusten.
Weet je, als je moe bent zie je alles nog iets grijzer (zwarter) en dan kun je wel van alles doen om t minder grijs te maken. Maar dan blijf je dus bezig en word je nog meer moe.
Af en toe een goede nacht slaap maakt het ook al wat minder heftig.
(Ben door schade en schande wijs geworden )
Weet je, als je moe bent zie je alles nog iets grijzer (zwarter) en dan kun je wel van alles doen om t minder grijs te maken. Maar dan blijf je dus bezig en word je nog meer moe.
Af en toe een goede nacht slaap maakt het ook al wat minder heftig.
(Ben door schade en schande wijs geworden )
zaterdag 8 mei 2010 om 22:39
Hallo;
Dank jullie wel! Ik ben nu nog 1 nacht in mijn oude huis, te moe om weer terug te gaan, en voel me ook te klein nu. Voelt wel als een afgang, zeker naar familie en vrienden die denken: ga daar zo snel mogelijk weg. En ik denk dat ook, maar ben zooooooo bekaf nu. Gauw naar bed, en dan morgen een matras regelen voor mijn nieuwe huis.
Vinden jullie mij slap dat ik nog een nacht in mijn oude huis wil zijn, en niet in mijn nieuwe huis? Voel me een weinig doortastende slappeling, en wat moet mijn (ex)vriend hiervan denken? Ik wilde zo graag weg, en dan dit?
Tja, lekker in de war.
Dank jullie wel! Ik ben nu nog 1 nacht in mijn oude huis, te moe om weer terug te gaan, en voel me ook te klein nu. Voelt wel als een afgang, zeker naar familie en vrienden die denken: ga daar zo snel mogelijk weg. En ik denk dat ook, maar ben zooooooo bekaf nu. Gauw naar bed, en dan morgen een matras regelen voor mijn nieuwe huis.
Vinden jullie mij slap dat ik nog een nacht in mijn oude huis wil zijn, en niet in mijn nieuwe huis? Voel me een weinig doortastende slappeling, en wat moet mijn (ex)vriend hiervan denken? Ik wilde zo graag weg, en dan dit?
Tja, lekker in de war.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 8 mei 2010 om 22:41
Maak mezelf echt helemaal af nu. Waarom ben ik zo blij terwijl ie vandaag ook weer wat heeft geflikt dat niet bepaald leuk is. Maar goed, ik weet dat dit een fase is.....
Nu toch maar proberen te slapen.......zoals Moonlight schreef, door geen slaap wordt het allemaal steeds vreemder in mijn hoofd, ben al helemaal draaierig......
Welterusten en tot morgen.......
Misia
Nu toch maar proberen te slapen.......zoals Moonlight schreef, door geen slaap wordt het allemaal steeds vreemder in mijn hoofd, ben al helemaal draaierig......
Welterusten en tot morgen.......
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
