Psyche
alle pijlers
Afgelopen
zondag 2 mei 2010 om 05:05
Hallo allemaal,
Het voelt de laatste maanden alsof ik op mijn tenen liep. In de relatie ZWAAR weer, baan afgelopen week beïndigd (erg druk tot op de laatste dag), en de afgelopen maanden zo hard op zoek naar nieuwe baan en eigen huis (vanwege dat extreem rollercoaster gebeuren met vriend wilde ik mijn eigen plek), en maandag begin ik op mijn nieuwe werk (jippie gelukt!).....sinds vannacht is het afgelopen.
Ik moest vandaag verhuizen, geen busje kunnen regelen (extreem korte termijn/plotseling iets gevonden), en maar 1 persoon die me kon helpen. We hebben dus niet veel meer gedaan dan schoonmaken, Terwijl ik maandag moet beginnen in nieuwe baan...
En ondertussen klop ik weer bij mijn vriend aan om steun, wat dus niet handig is als afhankelijk gevoel/ongelijkwaardigheid een issue is.
Wat ik met bovenstaande wil zeggen is dat ik compleet overspannen wordt, ik doe niet wat ik wil, en voel me door al die maanden op mijn tenen lopen en mooi weer spelen (vraag met niet waarom) ECHT depressief.
Er schieten duizend vragen door mijn hoofd: wie kan helpen bij verhuizing (echt iedereen gevraagd die ik goed ken, maar niemand kan)? Hoe moet dit allemaal? En meer van dat soort paniekvoetbal.
Ik herken dit niet bij mijzelf, maar ik wil het wel kennen en er nu goed mee omgaan. Wie heeft een recept over wat te doen, als zoektocht en onzekerheid wbt werk, relatie en woonruimte, kortom de basale dingen, alle energie vreten? Hoe helpen jullie jezelf om kalm te blijven en er niet aan onderdoor te gaan als het allemaal teveel tegelijk wordt?
Het voelt de laatste maanden alsof ik op mijn tenen liep. In de relatie ZWAAR weer, baan afgelopen week beïndigd (erg druk tot op de laatste dag), en de afgelopen maanden zo hard op zoek naar nieuwe baan en eigen huis (vanwege dat extreem rollercoaster gebeuren met vriend wilde ik mijn eigen plek), en maandag begin ik op mijn nieuwe werk (jippie gelukt!).....sinds vannacht is het afgelopen.
Ik moest vandaag verhuizen, geen busje kunnen regelen (extreem korte termijn/plotseling iets gevonden), en maar 1 persoon die me kon helpen. We hebben dus niet veel meer gedaan dan schoonmaken, Terwijl ik maandag moet beginnen in nieuwe baan...
En ondertussen klop ik weer bij mijn vriend aan om steun, wat dus niet handig is als afhankelijk gevoel/ongelijkwaardigheid een issue is.
Wat ik met bovenstaande wil zeggen is dat ik compleet overspannen wordt, ik doe niet wat ik wil, en voel me door al die maanden op mijn tenen lopen en mooi weer spelen (vraag met niet waarom) ECHT depressief.
Er schieten duizend vragen door mijn hoofd: wie kan helpen bij verhuizing (echt iedereen gevraagd die ik goed ken, maar niemand kan)? Hoe moet dit allemaal? En meer van dat soort paniekvoetbal.
Ik herken dit niet bij mijzelf, maar ik wil het wel kennen en er nu goed mee omgaan. Wie heeft een recept over wat te doen, als zoektocht en onzekerheid wbt werk, relatie en woonruimte, kortom de basale dingen, alle energie vreten? Hoe helpen jullie jezelf om kalm te blijven en er niet aan onderdoor te gaan als het allemaal teveel tegelijk wordt?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 9 mei 2010 om 10:49
Lekker geslapen?
Niks slaps aan dat je nog in je oude huis geslapen hebt, heel veel mensen doen dat tijdens een verhuizing. Het is geen afgang om gewoon moe te zijn na wat je deze week allemaal hebt meegemaakt.
Het maakt niet uit wat vrienden en familie van je denken, probeer eerst een positief beeld van jezelf te krijgen. Je hebt genoeg gedaan, goede stappen gezet - en dat hoef je niet ook nog leuk te vinden hoor. Het is niet niks, een relatiebreuk, verhuizen en een nieuwe baan, daar mag je best last van hebben (trouwens, ik denk zomaar dat je familie en vrienden daar ook last van zouden hebben).
Doe rustig aan. Als je naar de rest van je leven kijkt, denk je dan dat het ècht, wezenlijk verschil zal maken of je huis een dag/week eerder of later klaar is?
Het advies van Moonlight om dingetjes te doen die je leuk vindt, lijkt me een heel goed advies, dan went het vast prettiger.
Veel succes vandaag!
Niks slaps aan dat je nog in je oude huis geslapen hebt, heel veel mensen doen dat tijdens een verhuizing. Het is geen afgang om gewoon moe te zijn na wat je deze week allemaal hebt meegemaakt.
Het maakt niet uit wat vrienden en familie van je denken, probeer eerst een positief beeld van jezelf te krijgen. Je hebt genoeg gedaan, goede stappen gezet - en dat hoef je niet ook nog leuk te vinden hoor. Het is niet niks, een relatiebreuk, verhuizen en een nieuwe baan, daar mag je best last van hebben (trouwens, ik denk zomaar dat je familie en vrienden daar ook last van zouden hebben).
Doe rustig aan. Als je naar de rest van je leven kijkt, denk je dan dat het ècht, wezenlijk verschil zal maken of je huis een dag/week eerder of later klaar is?
Het advies van Moonlight om dingetjes te doen die je leuk vindt, lijkt me een heel goed advies, dan went het vast prettiger.
Veel succes vandaag!
zondag 9 mei 2010 om 22:06
He Sapph!
Dank je! Slapen was zo zo, en vriend is vandaag naar zijn ouders. Ik heb de dag lekker rustig doorgebracht, weinig gedaan, maar wel leuke dingen.
Lekker koffie gedronken, en wel zo langzaam dat ik tijd had om er wat bij te denken. En naar een mooie dienst geweest. Ben helemaal niet gelovig of zo opgevoed, maar was fijn en bijzonder!
Daarnaast wilde ik mijn haar nog even verven.
Al met al een rustige dag, eindelijk......
Je schreef de reden dat je hier op het forum belandde. Nu heb ik veel op mijzelf aan te merken af en toe, maar ben ook erg oordeelsloos, dus schoonheidsprijzen gelden hier niet, die ken ik niet.
Hoe is het er nu mee?
Zo, de haren in de verf zetten en dat slowmotiongevoel van vandaag rekken tot morgen (hoop ik).........ik zie in geen velden of wegen van die borden draaien en tollen......fijn....
Ben nu weer in mijn ouwe huisje. Ik voel me daar erg ongemakkelijk bij, gezien de omstandigheden met vriend (de sfeer is af en toe best geladen en verdrietig)
Knuffel, Misia
PS: Dank je wel voor je open en lieve reacties!! Ik wens je een fijne avond nog!
Dank je! Slapen was zo zo, en vriend is vandaag naar zijn ouders. Ik heb de dag lekker rustig doorgebracht, weinig gedaan, maar wel leuke dingen.
Lekker koffie gedronken, en wel zo langzaam dat ik tijd had om er wat bij te denken. En naar een mooie dienst geweest. Ben helemaal niet gelovig of zo opgevoed, maar was fijn en bijzonder!
Daarnaast wilde ik mijn haar nog even verven.
Al met al een rustige dag, eindelijk......
Je schreef de reden dat je hier op het forum belandde. Nu heb ik veel op mijzelf aan te merken af en toe, maar ben ook erg oordeelsloos, dus schoonheidsprijzen gelden hier niet, die ken ik niet.
Hoe is het er nu mee?
Zo, de haren in de verf zetten en dat slowmotiongevoel van vandaag rekken tot morgen (hoop ik).........ik zie in geen velden of wegen van die borden draaien en tollen......fijn....
Ben nu weer in mijn ouwe huisje. Ik voel me daar erg ongemakkelijk bij, gezien de omstandigheden met vriend (de sfeer is af en toe best geladen en verdrietig)
Knuffel, Misia
PS: Dank je wel voor je open en lieve reacties!! Ik wens je een fijne avond nog!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 9 mei 2010 om 22:16
Tja, wat anderen ervan denken is misschien niet eens de hoofdzaak, al speelt dat zeker mee in de druk die ik mezelf opleg.
Het belangrijkste is dat ellendige gevoel van afhankelijkheid, het zo graag goed willen hebben met de man, met wie ik zeker oud wil worden (nog steeds, of hoop ik dat alleen tegen beter weten in?).
Ik neem mezelf kwalijk dat ik er zo aan blijf sleutelen, zo blijf hopen tegen de feiten in. Me zo verheug op zijn thuiskomst, en op zijn verhalen. Ik verheug me altijd als ik m zie.
Niks mis mee, maar ik vind de hele situatie wel erg verwarrend.
Ik wil en ga halsoverkop maatregelen nemen om het huis uit te gaan, en blijf dan 'plakken'. Is dat egoistisch? Is dat verward?
Ik denk soms van wel.
Want wat is de boodschap die ik daarmee uitzend? Weet ik zelf wel wat ik wil? ' Profiteer' ik niet van dat ooit fijne thuisgevoel, en sta ik daarmee niet genoeg in mijn eigen leven = nieuwe huis?
Of wil ik nu weer teveel van mijzelf?
Het is zo dat ik zeker rekening met hem wil houden hierin. En ik kan zijn gevoel en idee niet peilen (en we kunnen er niet goed open over praten) - over hoe nu verder.
Bovenalles, en daar kan hij niks aan doen en kan hij NIKS mee, is de vraag: WAT WIL IK NU?
Zo vaak heb ik op het punt gestaan zelfs een hotelkamer te boeken om hier maar weg te zijn, ik ging af en toe een weekje bij vrienden logeren etc. En nu lijk ik vast te houden aan een kapot huis, alles ligt relatiegewijs namelijk op zijn gat.
Sapph, je schreef over die roze bril die je ophad, met daarin die barst. Ik heb het gevoel dat ik een bril draag met/van bakstenen. Maar van welk huis IN GODSNAAM ;0). Zonder gekheid, dit dwarrelt er door mijn hoofd.
Bottom line ervan is, dat ik het zo graag anders had gehad, ben nu in de 30 en wil wel eens af van dat gehops en wat je noemt settelen. Met de vent die geen barstjes maakt in mijn bril, altthans niet van die grote.
Godver, er ligt nu al een hele tijd een ketting om mijn hart, en het lijkt alsof die elke dag benauwder wordt. Alhoewel, vandaag had ik het gevoel MEER ruimte te hebben. Maar alles voelt nog erg wankel.
Nu maar een laatste stap richting haarverf zetten, als t nog lukt vanaaf (ben ook supermoe)....
X Groetjes Misia
Het belangrijkste is dat ellendige gevoel van afhankelijkheid, het zo graag goed willen hebben met de man, met wie ik zeker oud wil worden (nog steeds, of hoop ik dat alleen tegen beter weten in?).
Ik neem mezelf kwalijk dat ik er zo aan blijf sleutelen, zo blijf hopen tegen de feiten in. Me zo verheug op zijn thuiskomst, en op zijn verhalen. Ik verheug me altijd als ik m zie.
Niks mis mee, maar ik vind de hele situatie wel erg verwarrend.
Ik wil en ga halsoverkop maatregelen nemen om het huis uit te gaan, en blijf dan 'plakken'. Is dat egoistisch? Is dat verward?
Ik denk soms van wel.
Want wat is de boodschap die ik daarmee uitzend? Weet ik zelf wel wat ik wil? ' Profiteer' ik niet van dat ooit fijne thuisgevoel, en sta ik daarmee niet genoeg in mijn eigen leven = nieuwe huis?
Of wil ik nu weer teveel van mijzelf?
Het is zo dat ik zeker rekening met hem wil houden hierin. En ik kan zijn gevoel en idee niet peilen (en we kunnen er niet goed open over praten) - over hoe nu verder.
Bovenalles, en daar kan hij niks aan doen en kan hij NIKS mee, is de vraag: WAT WIL IK NU?
Zo vaak heb ik op het punt gestaan zelfs een hotelkamer te boeken om hier maar weg te zijn, ik ging af en toe een weekje bij vrienden logeren etc. En nu lijk ik vast te houden aan een kapot huis, alles ligt relatiegewijs namelijk op zijn gat.
Sapph, je schreef over die roze bril die je ophad, met daarin die barst. Ik heb het gevoel dat ik een bril draag met/van bakstenen. Maar van welk huis IN GODSNAAM ;0). Zonder gekheid, dit dwarrelt er door mijn hoofd.
Bottom line ervan is, dat ik het zo graag anders had gehad, ben nu in de 30 en wil wel eens af van dat gehops en wat je noemt settelen. Met de vent die geen barstjes maakt in mijn bril, altthans niet van die grote.
Godver, er ligt nu al een hele tijd een ketting om mijn hart, en het lijkt alsof die elke dag benauwder wordt. Alhoewel, vandaag had ik het gevoel MEER ruimte te hebben. Maar alles voelt nog erg wankel.
Nu maar een laatste stap richting haarverf zetten, als t nog lukt vanaaf (ben ook supermoe)....
X Groetjes Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 12 mei 2010 om 22:33
Alweer een paar dagen verder........het huis is nog altijd een puinhoop. Morgen naar de slaapzaak voor een matras, dat ligt tenminste beter dan een luchtbed.
Verder een enorm sjaggerijnige bui. Vriend zorgt zeer goed voor zichzelf, koopt mooie planten voor zijn balkon en vraagt niet hoe het in mijn paleisje vordert.
Nou ja, ik weet gewoon niet meer wat ik ermee moet. Het beste niks, maar ik klap helemaal dicht. Moet dit het nu wezen, een relatie, samen alles delen?
Er is natuurlijk meer gebeurt, anders ging ik niet apart wonen. Maar toch, het voelt alsof ik zoooooo ver van hem afsta nu, hij weet niet meer wat ik doe en hoe het met me gaat, we zitten in een andere plaats/tijdzone en dat voelt heel verdrietig.......
Ik weet geen manieren om daar nog verandering in te brengen.....
Iemand schreef eens: het ergste dat je in relaties kan overkomen is niet haat, maar onverschilligheid. Ik voel een soort machteloze berusting, die geen onverschilligheid is, maar daar wel wat van weg heeft. NIET EEN FIJN GEVOEL.
Liefs en een goed lang weekend voor iedereen,
Misia
Verder een enorm sjaggerijnige bui. Vriend zorgt zeer goed voor zichzelf, koopt mooie planten voor zijn balkon en vraagt niet hoe het in mijn paleisje vordert.
Nou ja, ik weet gewoon niet meer wat ik ermee moet. Het beste niks, maar ik klap helemaal dicht. Moet dit het nu wezen, een relatie, samen alles delen?
Er is natuurlijk meer gebeurt, anders ging ik niet apart wonen. Maar toch, het voelt alsof ik zoooooo ver van hem afsta nu, hij weet niet meer wat ik doe en hoe het met me gaat, we zitten in een andere plaats/tijdzone en dat voelt heel verdrietig.......
Ik weet geen manieren om daar nog verandering in te brengen.....
Iemand schreef eens: het ergste dat je in relaties kan overkomen is niet haat, maar onverschilligheid. Ik voel een soort machteloze berusting, die geen onverschilligheid is, maar daar wel wat van weg heeft. NIET EEN FIJN GEVOEL.
Liefs en een goed lang weekend voor iedereen,
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 24 mei 2010 om 01:33
Ik heb het ook net achter de rug en ook ik had bijna geen hulp, alleen ouders. Om 4.00 uur 's-nachts zat ik nog in de rommel en de verhuiswagen zou om 7.00 uur komen.....Het is goed gekomen, alles komt goed, maar ik begrijp je wel hoor. Het valt vies tegen als alles tegelijkertijd tegen zit en er is weinig begrip/hulp. Ik heb me er wel bij neergelegd dat niet alles ineens kan en dat betekent dat ik nu na enkele maanden in mijn nieuwe huis nog met dozen zit die niet uitgepakt zijn, nou en? Ik woon er en ik kan mijn nieuwe leven starten. Nu nog werk haha! Komt ook goed, alles komt goed als je een nieuwe start maakt en ervoor gaat en onthou, niks gaat ineens, neem de tijd en neem vooral RUST. Slaap genoeg en veel en dan zie je alles ineens helder en weet je hoe het verder moet. Rust is nu echt belangrijk voor je ongeacht de zooi die je leven lijkt.
Ik ben ook bij mijn vriend weggegaan en hij vond het vreselijk. Toen ik eenmaal wegging had hij zijn huis zo weer ingericht zoals hij het wilde en zei: zo ga maar ik heb alles weer voor elkaar. Dat voelt niet lekker nee, maar begrijp ook dat je vriend ook een soort berusting heeft gekregen door het feit dat jij weg gaat. Ik snap dat nu.
Succes en sterkte.
Ik ben ook bij mijn vriend weggegaan en hij vond het vreselijk. Toen ik eenmaal wegging had hij zijn huis zo weer ingericht zoals hij het wilde en zei: zo ga maar ik heb alles weer voor elkaar. Dat voelt niet lekker nee, maar begrijp ook dat je vriend ook een soort berusting heeft gekregen door het feit dat jij weg gaat. Ik snap dat nu.
Succes en sterkte.
voer eendjes geen oorlog!
zondag 30 mei 2010 om 16:28
Ben een tijdje pc-loos geweest. Hoe is het nu?
Ik herken dat gevoel dat je het zo graag anders had gewild. Ik vind dat heel logisch, niemand zou er vrijwillig voor kiezen om de beslissingen te moeten nemen die jij moest nemen.
Het gevolg is inderdaad dat lege gevoel, alsof jullie in een andere tijdzone verkeren. Ik denk wel dat dat nodig is. Ik denk dat je je eigen tijdzone nu nodig hebt en dat het dan toch beter is dat hij daar geen deel van uitmaakt. Anders vind je die rust ook niet terug, zoals Petit schrijft, en dan blijf je ronddraaien in het gevoel dat je het anders had gewild.
Zoals je zelf zegt, de berusting is nodig (en dat is inderdaad geen onverschilligheid, juist niet). Accepteren eerst, pas daarna kan je de volgende stap zetten. Dat is al moeilijk genoeg... ik vind nog steeds dat je toch een goede kant op gaat, die dozen komen vanzelf goed. Er komt een dag dat je ze WIL uitpakken en opruimen.
Sterkte!!
Ik herken dat gevoel dat je het zo graag anders had gewild. Ik vind dat heel logisch, niemand zou er vrijwillig voor kiezen om de beslissingen te moeten nemen die jij moest nemen.
Het gevolg is inderdaad dat lege gevoel, alsof jullie in een andere tijdzone verkeren. Ik denk wel dat dat nodig is. Ik denk dat je je eigen tijdzone nu nodig hebt en dat het dan toch beter is dat hij daar geen deel van uitmaakt. Anders vind je die rust ook niet terug, zoals Petit schrijft, en dan blijf je ronddraaien in het gevoel dat je het anders had gewild.
Zoals je zelf zegt, de berusting is nodig (en dat is inderdaad geen onverschilligheid, juist niet). Accepteren eerst, pas daarna kan je de volgende stap zetten. Dat is al moeilijk genoeg... ik vind nog steeds dat je toch een goede kant op gaat, die dozen komen vanzelf goed. Er komt een dag dat je ze WIL uitpakken en opruimen.
Sterkte!!
