Psyche
alle pijlers
Allesoverheersende onzekerheid
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:10
Hallo dames,
Ik heb ook een bijdrage gedaan binnen een onderwerp op de Relatie-pijler, maar mss past het hier beter.
Ik ben zo extreem onzeker! Ik merk dat het mijn hele leven beheerst en zie heel duidelijk hoe verkeerd ik bezig ben. Waarschijnlijk zou ik er goed aan doen om hulp in te roepen, maar heel eerlijk gezegd heb ik daar niet zoveel trek in
Mijn onzekerheid heeft betrekking op mijn relatie met mijn vriend met wie ik nu ruim een 1/2 jaar samen ben. Onze relatie heeft zich in relatief korte tijd dusdanig uitgediept dat we het nu geregeld heel serieus hebben over gaan samenwonen in de toekomst. Zo hebben we op korte termijn een vrijblijvend gesprek met iemand over wat hier financieel in mogelijk is.
Mijn vriend is niet iemand die heel vaak uitspreekt wat hij exact voelt. Toch vertelt hij me vaak genoeg dat hij het heel fijn met me heeft en natuurlijk is het feit dat we zulke serieuze samenwoon-gesprekken hebben, al een heel teken. Het is meer dan duidelijk dat hij heel serieus met me bezig is met de toekomst (familie, vrienden, collega's, kinderen: alles en iedereen is op de hoogte en erbij betrokken).
Er is dus feitelijk ook niets waardoor ik zo onzeker zou moeten zijn. En toch ben ik het. Ik merk dat ik de hele godganze dag met hem bezig ben. Steeds dat ik bang ben dat ik teveel voor hem ben. We zien elkaar heel veel (bijna dagelijks) en vrijwel altijd op mijn initiatief. Komt ook wel omdat ik in mijn huidige regio niet zo'n groot sociaal leven heb en daarbij dus helemaal stapelverliefd ben en niets liever wil dan bij hem zijn. Hij daarintegen heeft zijn sociale leven wel in onze regio en is daarbij zo vele malen relaxter dan ik.
De keren dat ik voorstel om iets af te spreken vindt hij het altijd leuk en stemt overal mee in. Toch heeft hij ook laten weten dat hij ervoor moet/wil waken dat hij zijn sociale leven niet verwaarloost. Dat snap ik ook heel goed en moet hij ook zeker niet doen.
Ik snap ook dat het voor mij vele malen beter zou zijn om hier zelf ook iets aan te doen, maar... het enige waar ik aan kan denken is hij, bij hem willen zijn.
En ondanks dat mijn vriend niets zegt of doet waardoor ik angst zou moeten hebben, merk ik dat die angst wel degelijk heel diep in mij zit. Het gaat zelfs zover dat ik merk dat ik eigenlijk helemaal niet meer kan genieten van wat ik nu heb met hem. Er ligt constant zo'n steen op mijn maag.
Ik weet ook niet zo goed wat ik met mijn verhaal wil van jullie. Zou het idd beter zijn om soms even wat afstand van hem te nemen? Ik ben soms bang dat ik hem verstik, alhoewel hij altijd wel zegt dat hij dan echt wel aan de bel trekt (en dat heeft hij dus nog altijd niet gedaan). Eerder deze week zei hij me nog dat hij het steeds fijner met me gaat vinden. Gisteravond en vannacht was ik bij hem en hebben we het heel fijn gehad. Toen we vanochtend uit elkaar gingen naar ons werk stelde ik voor om morgenavond samen een filmpje te kijken bij hem. Dat vond hij oke. Ik zei toen dat als er iets tussenkwam dat hij dat gerust kon zeggen. Hij zei dat hij me dit dan wel zou laten weten.
Vervolgens vertrokken we dus en nu merk ik dus dat ik mezelf dan steeds afvraag: had ik dit nu wel voor moeten stellen? We zijn deze week alweer heel veel bij elkaar geweest, vorig weekend ook al samen. Ik weet dat hij morgenavond thuis is vanwege zijn kind wat bij hem slaapt. Maar toch...
Pfff, wat is dit klote zeg! Overigens moet ik er wel bijzeggen dat ik deze onzekerheid in mij nooit bespreek met hem. Ik geloof oprecht niet dat hij weet dat dit zo speelt bij me. Hij weet wel dat ik stapelverliefd op hem ben, maar niet dat de onzekerheid zo groot is.
Ik heb ook een bijdrage gedaan binnen een onderwerp op de Relatie-pijler, maar mss past het hier beter.
Ik ben zo extreem onzeker! Ik merk dat het mijn hele leven beheerst en zie heel duidelijk hoe verkeerd ik bezig ben. Waarschijnlijk zou ik er goed aan doen om hulp in te roepen, maar heel eerlijk gezegd heb ik daar niet zoveel trek in
Mijn onzekerheid heeft betrekking op mijn relatie met mijn vriend met wie ik nu ruim een 1/2 jaar samen ben. Onze relatie heeft zich in relatief korte tijd dusdanig uitgediept dat we het nu geregeld heel serieus hebben over gaan samenwonen in de toekomst. Zo hebben we op korte termijn een vrijblijvend gesprek met iemand over wat hier financieel in mogelijk is.
Mijn vriend is niet iemand die heel vaak uitspreekt wat hij exact voelt. Toch vertelt hij me vaak genoeg dat hij het heel fijn met me heeft en natuurlijk is het feit dat we zulke serieuze samenwoon-gesprekken hebben, al een heel teken. Het is meer dan duidelijk dat hij heel serieus met me bezig is met de toekomst (familie, vrienden, collega's, kinderen: alles en iedereen is op de hoogte en erbij betrokken).
Er is dus feitelijk ook niets waardoor ik zo onzeker zou moeten zijn. En toch ben ik het. Ik merk dat ik de hele godganze dag met hem bezig ben. Steeds dat ik bang ben dat ik teveel voor hem ben. We zien elkaar heel veel (bijna dagelijks) en vrijwel altijd op mijn initiatief. Komt ook wel omdat ik in mijn huidige regio niet zo'n groot sociaal leven heb en daarbij dus helemaal stapelverliefd ben en niets liever wil dan bij hem zijn. Hij daarintegen heeft zijn sociale leven wel in onze regio en is daarbij zo vele malen relaxter dan ik.
De keren dat ik voorstel om iets af te spreken vindt hij het altijd leuk en stemt overal mee in. Toch heeft hij ook laten weten dat hij ervoor moet/wil waken dat hij zijn sociale leven niet verwaarloost. Dat snap ik ook heel goed en moet hij ook zeker niet doen.
Ik snap ook dat het voor mij vele malen beter zou zijn om hier zelf ook iets aan te doen, maar... het enige waar ik aan kan denken is hij, bij hem willen zijn.
En ondanks dat mijn vriend niets zegt of doet waardoor ik angst zou moeten hebben, merk ik dat die angst wel degelijk heel diep in mij zit. Het gaat zelfs zover dat ik merk dat ik eigenlijk helemaal niet meer kan genieten van wat ik nu heb met hem. Er ligt constant zo'n steen op mijn maag.
Ik weet ook niet zo goed wat ik met mijn verhaal wil van jullie. Zou het idd beter zijn om soms even wat afstand van hem te nemen? Ik ben soms bang dat ik hem verstik, alhoewel hij altijd wel zegt dat hij dan echt wel aan de bel trekt (en dat heeft hij dus nog altijd niet gedaan). Eerder deze week zei hij me nog dat hij het steeds fijner met me gaat vinden. Gisteravond en vannacht was ik bij hem en hebben we het heel fijn gehad. Toen we vanochtend uit elkaar gingen naar ons werk stelde ik voor om morgenavond samen een filmpje te kijken bij hem. Dat vond hij oke. Ik zei toen dat als er iets tussenkwam dat hij dat gerust kon zeggen. Hij zei dat hij me dit dan wel zou laten weten.
Vervolgens vertrokken we dus en nu merk ik dus dat ik mezelf dan steeds afvraag: had ik dit nu wel voor moeten stellen? We zijn deze week alweer heel veel bij elkaar geweest, vorig weekend ook al samen. Ik weet dat hij morgenavond thuis is vanwege zijn kind wat bij hem slaapt. Maar toch...
Pfff, wat is dit klote zeg! Overigens moet ik er wel bijzeggen dat ik deze onzekerheid in mij nooit bespreek met hem. Ik geloof oprecht niet dat hij weet dat dit zo speelt bij me. Hij weet wel dat ik stapelverliefd op hem ben, maar niet dat de onzekerheid zo groot is.
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:21
Bedankt, TheEmpress, voor deze ontnuchterende reactie. Dat kan me soms echt even goed weer helpen! Dank je wel dus!
Wat vind je dan van mijn gedachtenspinsels die ik heb over het teveel zijn richting hem? Moet ik afgaan op wat hij zegt (dus instemt met mijn voorstel om af te spreken) of toch wat meer afstand gaan nemen?
Wat vind je dan van mijn gedachtenspinsels die ik heb over het teveel zijn richting hem? Moet ik afgaan op wat hij zegt (dus instemt met mijn voorstel om af te spreken) of toch wat meer afstand gaan nemen?
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:21
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:33
In welk opzicht kan me dit mijn relatie kosten dan Zwuppelienn? Ik weet nl. zeker dat mijn vriend geen idee heeft dat mijn onzekerheid zo groot is. Hij weet wel dat ik stapelverliefd op hem ben en het heel fijn met hem vind, maar ik bespreek deze onzekere gevoelens nooit met hem. Als ik bij hem ben voel ik dit ook niet en kan ik me ook prima heel rustig en kalm gedragen.
En zeker nu we het zo serieus over samenwonen hebben en informatie gaan inwinnen, zou die onzekerheid van mij er ook helemaal niet moeten zijn. Ik ben er zo goed als zeker van dat mijn vriend zich hier ook niet van bewust is. Hij ziet mij op mijn okay-momenten en zoals gezegd ben ik dan kalm en zelfverzekerd. Mijn onzekere gevoelens komen altijd pas weer als ik weer bij hem weg ben. Maar ik ga hem dan bijv. ook nooit lopen bellen of smsen of zo. Juist heel bewust hoe ik dan afstand.
En zeker nu we het zo serieus over samenwonen hebben en informatie gaan inwinnen, zou die onzekerheid van mij er ook helemaal niet moeten zijn. Ik ben er zo goed als zeker van dat mijn vriend zich hier ook niet van bewust is. Hij ziet mij op mijn okay-momenten en zoals gezegd ben ik dan kalm en zelfverzekerd. Mijn onzekere gevoelens komen altijd pas weer als ik weer bij hem weg ben. Maar ik ga hem dan bijv. ook nooit lopen bellen of smsen of zo. Juist heel bewust hoe ik dan afstand.
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:42
Heb je OP niet gelezen, maar als reactie op je laatste bericht: loop je dan niet het risico, dat hij je onzekerheid ondervindt van zodra jullie samenwonen? Voel je je wel zeker als hij bij je is en hangt je onzekerheid dan af van zijn aanwezigheid? Uit zich dit ook op andere vlakken?
Toch even diagonaal je OP gelezen: ik geloof dat jij jezelf veel te veel verliest in deze relatie.
Neem eens de tijd om na te gaan wat jij wil, los van hem...sporten, leuke cursus volgen,...ga op zoek naar jezelf, los van hem...
Toch even diagonaal je OP gelezen: ik geloof dat jij jezelf veel te veel verliest in deze relatie.
Neem eens de tijd om na te gaan wat jij wil, los van hem...sporten, leuke cursus volgen,...ga op zoek naar jezelf, los van hem...
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:47
Overigens betekent je huidige onzekerheid niet dat dit zo blijft. Jullie zijn nog maar kort samen en als je iemand je liefde geeft, stel je kwetsbaar op en hoop je dat je liefde beantwoord wordt. Beter dat je je kwetsbaar opstelt met het risico dat het foutloopt, dan dat je je helemaal niet geeft. Het kan zijn dat je vanzelf weer zekerder wordt. Wel oppassen dat jij je geluk niet alleen van hem laat afhangen.
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:54
quote:pritt32 schreef op 22 oktober 2010 @ 12:21:
Bedankt, TheEmpress, voor deze ontnuchterende reactie. Dat kan me soms echt even goed weer helpen! Dank je wel dus!
Wat vind je dan van mijn gedachtenspinsels die ik heb over het teveel zijn richting hem? Moet ik afgaan op wat hij zegt (dus instemt met mijn voorstel om af te spreken) of toch wat meer afstand gaan nemen?
Natuurlijk moet je afgaan op wat hij zegt!! Doe niet zo gek met je gedachtespinsels en daardoor meer afstandgaan nemen. Als je dat gaat doen, ben je echt bezig je relatie om zeep te helpen, want dan ga je spelletjes spelen die voortkomen uit...? Waaruit precies? Jouw rare ideen dat je teveel bent voor hem.
Meid, echt: Als je teeel bent of wat dan ook, hoor je dat vanzelf (is trouwens ook niet erg als dat een keer gebeurt, dan hoef je je echt niet gelijk gekwetst of wat dan ook te voelen). Wees alsjeblieft jezelf, dat is 100 x aantrekkelijker (ook doordat je daardoor spontaan bent) dan "bedenken wat hij wel of niet zal denken".
Als ik je verhaal zo lees, heb je een hartstikke leuke vriend aan de haak geslagen en het lijkt erop dat hij helemaal voor je gaat. Geniet daar gewoon van.
Dus nogmaals: Niet zo spastisch omgaan met de relatie, maar go with the flow en wees jezelf. En vooral: Geniet van deze prille relatie, dit is zo`n mooie tijd. Dus verpest het niet met die rare gedachten.
Bedankt, TheEmpress, voor deze ontnuchterende reactie. Dat kan me soms echt even goed weer helpen! Dank je wel dus!
Wat vind je dan van mijn gedachtenspinsels die ik heb over het teveel zijn richting hem? Moet ik afgaan op wat hij zegt (dus instemt met mijn voorstel om af te spreken) of toch wat meer afstand gaan nemen?
Natuurlijk moet je afgaan op wat hij zegt!! Doe niet zo gek met je gedachtespinsels en daardoor meer afstandgaan nemen. Als je dat gaat doen, ben je echt bezig je relatie om zeep te helpen, want dan ga je spelletjes spelen die voortkomen uit...? Waaruit precies? Jouw rare ideen dat je teveel bent voor hem.
Meid, echt: Als je teeel bent of wat dan ook, hoor je dat vanzelf (is trouwens ook niet erg als dat een keer gebeurt, dan hoef je je echt niet gelijk gekwetst of wat dan ook te voelen). Wees alsjeblieft jezelf, dat is 100 x aantrekkelijker (ook doordat je daardoor spontaan bent) dan "bedenken wat hij wel of niet zal denken".
Als ik je verhaal zo lees, heb je een hartstikke leuke vriend aan de haak geslagen en het lijkt erop dat hij helemaal voor je gaat. Geniet daar gewoon van.
Dus nogmaals: Niet zo spastisch omgaan met de relatie, maar go with the flow en wees jezelf. En vooral: Geniet van deze prille relatie, dit is zo`n mooie tijd. Dus verpest het niet met die rare gedachten.
vrijdag 22 oktober 2010 om 13:25
vrijdag 22 oktober 2010 om 13:50
Bedankt voor jullie reacties meiden. Fijn om even van me af te tikken en jullie responses te lezen.
Poloppie: nee, ik ben allesbehalve onzeker of onrustig als ik bij hem ben. Dan voel ik me ook heel okay en merk, voel en zie ik in/aan alles dat hij het fijn met me heeft. Ook zegt hij het geregeld.
Als ik naar mezelf kijk (echt letterlijk kijk in de spiegel bijv.) dan zie ik ook dat ik heel rustig en kalm over kom. Ik hoor dit ook van anderen, dat ik veel zelfverzekerdheid uitstraal. Ik ben er dus echt van overtuigd dat hij niet weet van mijn grote (soms allesoverheersende) onzekerheid. Hij weet wel dat ik bij vlagen onzeker ben, maar ik denk echt oprecht niet dat hij weet hoezeer het me aanvliegt bij tijden. En zeker nu onze relatie zich zo uitdiept, nu we dus bijv. die gesprekken hebben over het samenwonen en informatie gaan inwinnen, we zoveel duidelijke stappen zetten richting een toekomst samen, door dit alles zal hij zich niet realiseren dat ondanks dit alles, hoe stom ook, ik bij vlagen zo bang en onzeker ben.
Ik vind het zo jammer dat ik dit soms zo voel. Het belemmert me om te kunnen genieten van wat ik heb. En dat is zoveel! Ik zou zielsgelukkig moeten zijn en ondertussen zit ik mezelf in de weg met deze hersenspinsels!
Bedankt trouwens TheEmpress voor je bericht. Ik zal je advies ter harte nemen: ik zal er niet zo spastisch mee omgaan! En je hebt gelijk hoor, ik verpest het voor mezelf en dat is zó zonde!!!
Poloppie: nee, ik ben allesbehalve onzeker of onrustig als ik bij hem ben. Dan voel ik me ook heel okay en merk, voel en zie ik in/aan alles dat hij het fijn met me heeft. Ook zegt hij het geregeld.
Als ik naar mezelf kijk (echt letterlijk kijk in de spiegel bijv.) dan zie ik ook dat ik heel rustig en kalm over kom. Ik hoor dit ook van anderen, dat ik veel zelfverzekerdheid uitstraal. Ik ben er dus echt van overtuigd dat hij niet weet van mijn grote (soms allesoverheersende) onzekerheid. Hij weet wel dat ik bij vlagen onzeker ben, maar ik denk echt oprecht niet dat hij weet hoezeer het me aanvliegt bij tijden. En zeker nu onze relatie zich zo uitdiept, nu we dus bijv. die gesprekken hebben over het samenwonen en informatie gaan inwinnen, we zoveel duidelijke stappen zetten richting een toekomst samen, door dit alles zal hij zich niet realiseren dat ondanks dit alles, hoe stom ook, ik bij vlagen zo bang en onzeker ben.
Ik vind het zo jammer dat ik dit soms zo voel. Het belemmert me om te kunnen genieten van wat ik heb. En dat is zoveel! Ik zou zielsgelukkig moeten zijn en ondertussen zit ik mezelf in de weg met deze hersenspinsels!
Bedankt trouwens TheEmpress voor je bericht. Ik zal je advies ter harte nemen: ik zal er niet zo spastisch mee omgaan! En je hebt gelijk hoor, ik verpest het voor mezelf en dat is zó zonde!!!
vrijdag 22 oktober 2010 om 14:03
Ik plak en knip even je OP en je volgende reactie voorzien van mijn mening:
Waarschijnlijk zou ik er goed aan doen om hulp in te roepen, maar heel eerlijk gezegd heb ik daar niet zoveel trek in
Huh, jij hebt een probleem maar dat wil je dus eigenlijk niet oplossen
Want daar komt het op neer dus hè, jij bent onzeker en je verwacht dat het zich vanzelf oplost?
Zo werkt het dus niet, zeker niet als je ZO onzeker bent
Ik merk dat ik de hele godganze dag met hem bezig ben. Steeds dat ik bang ben dat ik teveel voor hem ben. We zien elkaar heel veel (bijna dagelijks) en vrijwel altijd op mijn initiatief. Komt ook wel omdat ik in mijn huidige regio niet zo'n groot sociaal leven heb en daarbij dus helemaal stapelverliefd ben en niets liever wil dan bij hem zijn
Dit is, hoe romantisch je het misschien ook vind ontzettend ongezond.
Bijna obsessief.
Het kan niet zo zijn dat buiten je vriend je totaal geen leven hebt?
Je schreef dat jullie net een half jaar samen zijn
Hoe heb je al die tijd voor hem doorgebracht dan?
Ik snap ook dat het voor mij vele malen beter zou zijn om hier zelf ook iets aan te doen, maar... het enige waar ik aan kan denken is hij, bij hem willen zijn.
Buiten het feit dat het beter is voor jou, is het ook zeker beter voor hem
Je verstikt hem met aandacht
Dat gaat een keer wreken, dat kan ik je op een briefje geven
Het gaat zelfs zover dat ik merk dat ik eigenlijk helemaal niet meer kan genieten van wat ik nu heb met hem. Er ligt constant zo'n steen op mijn maag.
EN jij denkt dat hij daar niets van merkt?
Overigens moet ik er wel bijzeggen dat ik deze onzekerheid in mij nooit bespreek met hem. Ik geloof oprecht niet dat hij weet dat dit zo speelt bij me.
en dit vind ik ook raar, dit is toch een essentieel onderdeel van wie jij nu op dit moment daadwerkelijk bent?
Want wat je eigenlijk zegt is dit:
Mijn vriend heeft een relatie met iemand die hij eigenlijk helemaal niet kent, ik speld hem namelijk al 6 maanden het fabeltje op de mouw dat ik zelfstandig ben...
Als ik bij hem ben voel ik dit ook niet en kan ik me ook prima heel rustig en kalm gedragen.
Dit staat een volledig haaks op wat je eerder zegt, namelijk dat je niet meer kan genieten van jullie tijd samen en dat er constant een steen op je maag ligt
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar stenen in mijn maag..daar voel ik me in de regel niet prima bij hoor
Bottom line...
Ga alsjeblieft wel hulp zoeken
Hier ga je alleen niet uitkomen
EN geloof me, je onzekerheid is niet ineens weg als jullie straks samenwonen.
Heb je enig idee hoe het komt dat je zo onzeker bent?
Waarschijnlijk zou ik er goed aan doen om hulp in te roepen, maar heel eerlijk gezegd heb ik daar niet zoveel trek in
Huh, jij hebt een probleem maar dat wil je dus eigenlijk niet oplossen
Want daar komt het op neer dus hè, jij bent onzeker en je verwacht dat het zich vanzelf oplost?
Zo werkt het dus niet, zeker niet als je ZO onzeker bent
Ik merk dat ik de hele godganze dag met hem bezig ben. Steeds dat ik bang ben dat ik teveel voor hem ben. We zien elkaar heel veel (bijna dagelijks) en vrijwel altijd op mijn initiatief. Komt ook wel omdat ik in mijn huidige regio niet zo'n groot sociaal leven heb en daarbij dus helemaal stapelverliefd ben en niets liever wil dan bij hem zijn
Dit is, hoe romantisch je het misschien ook vind ontzettend ongezond.
Bijna obsessief.
Het kan niet zo zijn dat buiten je vriend je totaal geen leven hebt?
Je schreef dat jullie net een half jaar samen zijn
Hoe heb je al die tijd voor hem doorgebracht dan?
Ik snap ook dat het voor mij vele malen beter zou zijn om hier zelf ook iets aan te doen, maar... het enige waar ik aan kan denken is hij, bij hem willen zijn.
Buiten het feit dat het beter is voor jou, is het ook zeker beter voor hem
Je verstikt hem met aandacht
Dat gaat een keer wreken, dat kan ik je op een briefje geven
Het gaat zelfs zover dat ik merk dat ik eigenlijk helemaal niet meer kan genieten van wat ik nu heb met hem. Er ligt constant zo'n steen op mijn maag.
EN jij denkt dat hij daar niets van merkt?
Overigens moet ik er wel bijzeggen dat ik deze onzekerheid in mij nooit bespreek met hem. Ik geloof oprecht niet dat hij weet dat dit zo speelt bij me.
en dit vind ik ook raar, dit is toch een essentieel onderdeel van wie jij nu op dit moment daadwerkelijk bent?
Want wat je eigenlijk zegt is dit:
Mijn vriend heeft een relatie met iemand die hij eigenlijk helemaal niet kent, ik speld hem namelijk al 6 maanden het fabeltje op de mouw dat ik zelfstandig ben...
Als ik bij hem ben voel ik dit ook niet en kan ik me ook prima heel rustig en kalm gedragen.
Dit staat een volledig haaks op wat je eerder zegt, namelijk dat je niet meer kan genieten van jullie tijd samen en dat er constant een steen op je maag ligt
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar stenen in mijn maag..daar voel ik me in de regel niet prima bij hoor
Bottom line...
Ga alsjeblieft wel hulp zoeken
Hier ga je alleen niet uitkomen
EN geloof me, je onzekerheid is niet ineens weg als jullie straks samenwonen.
Heb je enig idee hoe het komt dat je zo onzeker bent?
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 22 oktober 2010 om 14:19
Summerdance,
Bedankt voor je reactie. Hoe het komt dat ik zo onzeker ben? Ik denk: bang om te verliezen wat ik heb, bang toch niet leuk genoeg gevonden te worden. En waar dit vandaan komt? Niet van mijn vriend want die geeft me bevestiging genoeg. Het komt denk ik uit mijn kinderjaren thuis, daar zie ik nl. wel een verklaring.
Wat je schrijft over dat ik hem verstik met mijn aandacht: ik vind dat dus moeilijk om in te schatten. Het is nl. niet zo dat ik hem bijv. steeds bel/sms of zo. Sterker nog, dat doe ik eigenlijk amper (alleen als er echt iets is). Het zit meer in dat we elkaar heel veel zien en dan m.n. op mijn initiatief. Maar hij heeft al vaak laten weten dat als hij iets niet wil, dat hij me dit dan echt wel zegt. En op de momenten dat ik dan bij hem ben, dan hebben we het ook altijd heel fijn samen. Krijg ik bijv. na afloop ook vaak een smsje als: Ik vond het fijn dat je er was.
Zoals gezegd: op de momenten zelf dat we samen zijn, dan is het allemaal oke. Maar mijn onzekere gevoelens komen boven zodra ik weer bij hem weg ben. Dan ga ik me van alles in mijn hoofd halen. Om eigenlijk ook steeds weer na afloop te moeten concluderen dat die hersenspinsels dan helemaal overbodig waren.
Bedankt voor je reactie. Hoe het komt dat ik zo onzeker ben? Ik denk: bang om te verliezen wat ik heb, bang toch niet leuk genoeg gevonden te worden. En waar dit vandaan komt? Niet van mijn vriend want die geeft me bevestiging genoeg. Het komt denk ik uit mijn kinderjaren thuis, daar zie ik nl. wel een verklaring.
Wat je schrijft over dat ik hem verstik met mijn aandacht: ik vind dat dus moeilijk om in te schatten. Het is nl. niet zo dat ik hem bijv. steeds bel/sms of zo. Sterker nog, dat doe ik eigenlijk amper (alleen als er echt iets is). Het zit meer in dat we elkaar heel veel zien en dan m.n. op mijn initiatief. Maar hij heeft al vaak laten weten dat als hij iets niet wil, dat hij me dit dan echt wel zegt. En op de momenten dat ik dan bij hem ben, dan hebben we het ook altijd heel fijn samen. Krijg ik bijv. na afloop ook vaak een smsje als: Ik vond het fijn dat je er was.
Zoals gezegd: op de momenten zelf dat we samen zijn, dan is het allemaal oke. Maar mijn onzekere gevoelens komen boven zodra ik weer bij hem weg ben. Dan ga ik me van alles in mijn hoofd halen. Om eigenlijk ook steeds weer na afloop te moeten concluderen dat die hersenspinsels dan helemaal overbodig waren.
vrijdag 22 oktober 2010 om 19:41
Ik kan me eigenlijk alleen maar bij Summerdance aansluiten.
Ten eerste maak je het jezelf zo ontzettend moeilijk. Bedenk eens hoe leuk je het zou kunnen hebben als je niet onzeker zou zijn. Alleen dat al zou het zoeken van hulp dubbel en dwars waard zijn.
Ten tweede komt er een keer een moment (als dat niet al het geval is) waarop je vriend echt gaat merken dat er iets niet klopt. Ook al denk je dat je het goed kan verbergen. Het feit alleen al dat je nauwelijks contact met hem opneemt omdat je bang bent te verstikkend te zijn, is niet natuurlijk. Contact moet gewoon vanzelf gaan. Dat is iets waar je niet (al teveel) over na moet denken.
En nee, deze mate van onzekerheid krijg je over het algemeen niet weg zonder begeleiding van een goede psych.
Ten eerste maak je het jezelf zo ontzettend moeilijk. Bedenk eens hoe leuk je het zou kunnen hebben als je niet onzeker zou zijn. Alleen dat al zou het zoeken van hulp dubbel en dwars waard zijn.
Ten tweede komt er een keer een moment (als dat niet al het geval is) waarop je vriend echt gaat merken dat er iets niet klopt. Ook al denk je dat je het goed kan verbergen. Het feit alleen al dat je nauwelijks contact met hem opneemt omdat je bang bent te verstikkend te zijn, is niet natuurlijk. Contact moet gewoon vanzelf gaan. Dat is iets waar je niet (al teveel) over na moet denken.
En nee, deze mate van onzekerheid krijg je over het algemeen niet weg zonder begeleiding van een goede psych.
