Psyche
alle pijlers
Angst- en paniekaanvallen
zondag 6 februari 2011 om 16:14
Sinds een kleine operatie bijna drie weken geleden, heb ik last van heftige angst- en paniekaanvallen. Het begon in de nacht na de ingreep, ik was totaal van de kaart (adrenaline enorm hoog, hartkloppingen, vreselijk zenuwachtig, trillen, koud, angstig), naar HAP geweest en oxazepam meegekregen. Ik werd echter niet rustig en moest de maandag daarna naar de huisarts. Die constateerde dat ik nu eerst rust in mijn lijf en hoofd moet voordat ik aan herstel kan gaan werken. Ik slik nu dagelijks 3 x 10 mg oxazepam. Het trillen wordt iets minder, zenuwen ook, maar die hartkloppingen blijven, vooral 's avonds in bed. Ik slaap dan ook bijna niet. Ik word rond 3 uur wakker met hartkloppingen en diarree en moet dan echt mijn bed uit en ademhalingsoefeningen doen, anders krijg ik hyperventilatie. Ik ga dan op de bank liggen luisteren naar mijn mp3 speler, wachten tot het ochtend wordt. Nu drie weken later merk ik dat ik moe word, en bang voor wat komen gaat. Afgelopen week bij psycholoog geweest en die gaf een aantal eenvoudige opdrachten om te doen op een dag. Ik moet ook een afspraak bij psychiater, daarvoor kan ik morgen bellen. Ik merk dat ik me eerst nogal druk maakte over het herstel, maar nu vooral bezig ben niet depressief te worden van dit hele gebeuren.
Ik zie vooral op tegen de nacht, vanwege die hartkloppingen en wetende dat ik toch niet kan slapen.
Ik heb een gezin met twee kleine kinderen, dus extra lastig. Omdat ik niet veel alleen durf te zijn, is er zoveel mogelijk iemand bij me in de buurt.
Ik wilde graag dit van me afschrijven, en ontmoet graag lotgenoten. Wie weet kunnen we elkaar steunen in deze moeilijke periode, voel je vrij om mee te schrijven.
Ik zie vooral op tegen de nacht, vanwege die hartkloppingen en wetende dat ik toch niet kan slapen.
Ik heb een gezin met twee kleine kinderen, dus extra lastig. Omdat ik niet veel alleen durf te zijn, is er zoveel mogelijk iemand bij me in de buurt.
Ik wilde graag dit van me afschrijven, en ontmoet graag lotgenoten. Wie weet kunnen we elkaar steunen in deze moeilijke periode, voel je vrij om mee te schrijven.
zondag 6 februari 2011 om 17:22
Ik ben net van mijn angst- en paniekstoornis af. Ik weet hoe óntzéttend vervelend het is om te hebben. Ik wil je dan ook alle sterkte wensen voor de komende tijd. Hou vol, probeer zoveel mogelijk te ontspannen.
Ga naast de psychische hulp ook naar een haptonoom. Heb ik ook gedaan en dat is erg prettig.
Blijf toch ook de leuke dingen te zien die op een dag gebeuren. Blijf lachen om en met je kinderen en man.
Ga naast de psychische hulp ook naar een haptonoom. Heb ik ook gedaan en dat is erg prettig.
Blijf toch ook de leuke dingen te zien die op een dag gebeuren. Blijf lachen om en met je kinderen en man.
zondag 6 februari 2011 om 17:27
zondag 6 februari 2011 om 17:53
Ik kreeg eerst hyperventilatie. In 2007. Ik dacht dat ik dood ging op het station. Zo'n pijn aan mn hart. Vreselijk eng. Maar goed, dat ging over.
Later ging ik raar zien. De wereld bewoog altijd lichtjes. Dus lenzen uit, en bril op. Want ik dacht dat het daar aan lag. Maar het werd erger en erger. Duizelingen er bij. Mijn longen gingen zeer doen (rookte stevig). Dit heeft een tijd gesudderd. Had er ook niet altijd last van. Bij vlagen. Autorijden vond ik afschuwelijk. Grote open ruimtes ook. Het station, waar ik elke dag heen moet om op mijn werk te komen vond ik vreselijk eng. De tunnel door, altijd helemaal links lopen op het perron, maar niet in de buurt van het spoor zelf komen.
Begin 2010 is het erger en erger en erger geworden. Toen ging mijn zwager dood. Heeeel onverwacht. Dat heeft wel wat te weeg gebracht. Begin april ben ik naar huis gegaan van mijn werk. Ik hield het niet meer vol. Ik heb een keer zelfs mijn baas moeten bellen om me van het station te halen omdat ik geen stap verder durfde te zetten. Zat ik daar te huilen.
Ik ben gelijk naar de huisarts gegaan en een doorverwijzing voor het Riagg gevraagd. Daar kon ik best snel terecht. Ik kreeg van de dokter antidepressiva voorgeschreven. Eerst bromazepam. Wat een wonderpil! Ik ging weer naar buiten! Kon de hond weer uitlaten. Dat durfde ik zelfs niet eens meer. Als ik wist dat de hond moest poepen baalde ik al want dat doet ze niet in de buurt van het huis. Dan moest ik altijd al mijn moed verzamelen om haar uit te laten.
Ik heb dat een week of twee geslikt, daarna kreeg ik Efexor/venlafaxine. dat heeft me veel goed gedaan. Ik nam de bijwerkingen wel op de koop toe.
Ik kon weer met veel vallen en opstaan eind juni weer elke dag naar het werk. Eerst 4 uur per dag. Ik was helemaal gesloopt na zo'n ochtend. Doodmoe. Maar ik mocht nooit een middagdutje doen van mijn behandelaar. Zou mijn dag en nacht ritme in de war schoppen. Nou, ik heb toch echt vaak een middagdutje gedaan hoor.
Na een hele akelige aanval van netelroos (zeldzame bijwerking van de ad) ben ik cold turkey gestopt met de medicijnen. Ik ben nu ook gestopt met roken en ik heb nergens meer last van. Geen hyperventilatie meer en geen angst en paniekaanvallen meer.
Ik had volgens het riagg wel een milde vorm hoor. Ik moest van mezelf elke dag naar buiten. Ook al is het maar even naar de stad gaan. Dat is voor mij best makkelijk, ik woon in de binnenstad. Maar toch, er waren altijd veel mensen, groot marktplein.
Waarom ik dit gekregen heb weet ik niet. Ik ben helemaal géén persoon om zoiets te krijgen. Stoere ik, die alles durfde en aankon zat als een huilend hoopje ellende thuis op de bank.
Achteraf gezien heb ik iets te veel gedaan in een jaar tijd. In 2005 heb ik in mn eentje een huis gekocht. In 2006 mijn vriend (weer) ontmoet. In 2007 besloten te gaan samenwonen. Alleen hij woont 150 kilometer verderop..... Huis verkocht, andere baan gezocht en gevonden. Verhuizen. Alles achter laten. Mijn vrienden. Mijn werk. 5 maanden na het samenwonen wéér verhuizen naar ons koophuis. Mijn vriend kreeg een hernia en werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Operatie, herstellen. De verhuizing heb ik zo goed als alleen moeten doen. Hij heeft al met al bijna een maand in het ziekenhuis gelegen.
Eh, wat nog meer. Hond gekregen. Is ook wennen. Was een kutpuberhondepup. Mijn vriend heeft kinderen. Was ook erg wennen.
Nou, dat allemaal bij elkaar kan dus zelfs de stoerste meid klein krijgen.
Maar met veel praten en een heel verstandige, rustige en behulpzame vriend ben ik er wel uitgekomen. Godzijdank.
Over een week of twee heb ik mijn afsluitende gesprek bij het riagg.
De haptonoom helpt je met ademhalingsoefeningen en ontspanningsoefeningen.
Later ging ik raar zien. De wereld bewoog altijd lichtjes. Dus lenzen uit, en bril op. Want ik dacht dat het daar aan lag. Maar het werd erger en erger. Duizelingen er bij. Mijn longen gingen zeer doen (rookte stevig). Dit heeft een tijd gesudderd. Had er ook niet altijd last van. Bij vlagen. Autorijden vond ik afschuwelijk. Grote open ruimtes ook. Het station, waar ik elke dag heen moet om op mijn werk te komen vond ik vreselijk eng. De tunnel door, altijd helemaal links lopen op het perron, maar niet in de buurt van het spoor zelf komen.
Begin 2010 is het erger en erger en erger geworden. Toen ging mijn zwager dood. Heeeel onverwacht. Dat heeft wel wat te weeg gebracht. Begin april ben ik naar huis gegaan van mijn werk. Ik hield het niet meer vol. Ik heb een keer zelfs mijn baas moeten bellen om me van het station te halen omdat ik geen stap verder durfde te zetten. Zat ik daar te huilen.
Ik ben gelijk naar de huisarts gegaan en een doorverwijzing voor het Riagg gevraagd. Daar kon ik best snel terecht. Ik kreeg van de dokter antidepressiva voorgeschreven. Eerst bromazepam. Wat een wonderpil! Ik ging weer naar buiten! Kon de hond weer uitlaten. Dat durfde ik zelfs niet eens meer. Als ik wist dat de hond moest poepen baalde ik al want dat doet ze niet in de buurt van het huis. Dan moest ik altijd al mijn moed verzamelen om haar uit te laten.
Ik heb dat een week of twee geslikt, daarna kreeg ik Efexor/venlafaxine. dat heeft me veel goed gedaan. Ik nam de bijwerkingen wel op de koop toe.
Ik kon weer met veel vallen en opstaan eind juni weer elke dag naar het werk. Eerst 4 uur per dag. Ik was helemaal gesloopt na zo'n ochtend. Doodmoe. Maar ik mocht nooit een middagdutje doen van mijn behandelaar. Zou mijn dag en nacht ritme in de war schoppen. Nou, ik heb toch echt vaak een middagdutje gedaan hoor.
Na een hele akelige aanval van netelroos (zeldzame bijwerking van de ad) ben ik cold turkey gestopt met de medicijnen. Ik ben nu ook gestopt met roken en ik heb nergens meer last van. Geen hyperventilatie meer en geen angst en paniekaanvallen meer.
Ik had volgens het riagg wel een milde vorm hoor. Ik moest van mezelf elke dag naar buiten. Ook al is het maar even naar de stad gaan. Dat is voor mij best makkelijk, ik woon in de binnenstad. Maar toch, er waren altijd veel mensen, groot marktplein.
Waarom ik dit gekregen heb weet ik niet. Ik ben helemaal géén persoon om zoiets te krijgen. Stoere ik, die alles durfde en aankon zat als een huilend hoopje ellende thuis op de bank.
Achteraf gezien heb ik iets te veel gedaan in een jaar tijd. In 2005 heb ik in mn eentje een huis gekocht. In 2006 mijn vriend (weer) ontmoet. In 2007 besloten te gaan samenwonen. Alleen hij woont 150 kilometer verderop..... Huis verkocht, andere baan gezocht en gevonden. Verhuizen. Alles achter laten. Mijn vrienden. Mijn werk. 5 maanden na het samenwonen wéér verhuizen naar ons koophuis. Mijn vriend kreeg een hernia en werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Operatie, herstellen. De verhuizing heb ik zo goed als alleen moeten doen. Hij heeft al met al bijna een maand in het ziekenhuis gelegen.
Eh, wat nog meer. Hond gekregen. Is ook wennen. Was een kutpuberhondepup. Mijn vriend heeft kinderen. Was ook erg wennen.
Nou, dat allemaal bij elkaar kan dus zelfs de stoerste meid klein krijgen.
Maar met veel praten en een heel verstandige, rustige en behulpzame vriend ben ik er wel uitgekomen. Godzijdank.
Over een week of twee heb ik mijn afsluitende gesprek bij het riagg.
De haptonoom helpt je met ademhalingsoefeningen en ontspanningsoefeningen.
zondag 6 februari 2011 om 18:10
Angst- en paniekaanvallen ken ik - helaas - ook. Als je het nog nooit hebt gehad, kun je je niet voorstellen hoe ongelooflijk, gruwelijk bang je op dat moment bent.
De dingen die ik gedaan heb die allemaal geholpen hebben om het (bijna) te doen verdwijnen:
- sluit uit dat het door bijv. je schildklier komt (dus lichamelijk onderzoek)
- zoek hulp bij een psycholoog
- stop met roken (door roken wordt het erger!)
- stop met gebruik van caffeïne
- geen alcohol
- zet je leven 10, 20, 30 versnellingen lager
- houd een rustig, regelmatig slaap- en waakritme aan
Ook ik ben venlafaxine gaan slikken. (achteraf gezien heb ik veel te lang lopen vechten tégen het slikken van een AD en ook ik heb de bijwerkingen op de koop toe genomen)
Dit hielp mij enorm de scherpe kantjes eraf te halen, kon ik rustiger nadenken over het waarom ik deze kwaal had gekregen.
Ook ik was zo'n stoere, zelfstandige meid die alles wel ff op haar schouders nam en dan ook nog perfect wilde uitvoeren.
Uiteindelijk heeft het me wel een paar jaar gekost om er bovenop te komen en het blijft een zwakke plek.
Mijn belangrijkste inzicht: Het heeft NIETS te maken met welk tijdstip of welke ruimte dan ook (auto, plein, supermarkt enz.), maar ALLES met de veel te krappe ruimte die je jezelf van binnen geeft.
En het allerbelangrijkste: De angst gaat alleen maar weg als je de confrontatie aan gaat. Dus ga tóch naar buiten, gá boodschappen doen, gá in een bus zitten...
Ook al doe je dit alles met klotsende oksels van angst, het is de enige manier.
Uiteindelijk ben je het meest bang voor de angst, níet voor de situatie.
Heel veel sterkte!
De dingen die ik gedaan heb die allemaal geholpen hebben om het (bijna) te doen verdwijnen:
- sluit uit dat het door bijv. je schildklier komt (dus lichamelijk onderzoek)
- zoek hulp bij een psycholoog
- stop met roken (door roken wordt het erger!)
- stop met gebruik van caffeïne
- geen alcohol
- zet je leven 10, 20, 30 versnellingen lager
- houd een rustig, regelmatig slaap- en waakritme aan
Ook ik ben venlafaxine gaan slikken. (achteraf gezien heb ik veel te lang lopen vechten tégen het slikken van een AD en ook ik heb de bijwerkingen op de koop toe genomen)
Dit hielp mij enorm de scherpe kantjes eraf te halen, kon ik rustiger nadenken over het waarom ik deze kwaal had gekregen.
Ook ik was zo'n stoere, zelfstandige meid die alles wel ff op haar schouders nam en dan ook nog perfect wilde uitvoeren.
Uiteindelijk heeft het me wel een paar jaar gekost om er bovenop te komen en het blijft een zwakke plek.
Mijn belangrijkste inzicht: Het heeft NIETS te maken met welk tijdstip of welke ruimte dan ook (auto, plein, supermarkt enz.), maar ALLES met de veel te krappe ruimte die je jezelf van binnen geeft.
En het allerbelangrijkste: De angst gaat alleen maar weg als je de confrontatie aan gaat. Dus ga tóch naar buiten, gá boodschappen doen, gá in een bus zitten...
Ook al doe je dit alles met klotsende oksels van angst, het is de enige manier.
Uiteindelijk ben je het meest bang voor de angst, níet voor de situatie.
Heel veel sterkte!
zondag 6 februari 2011 om 18:28
Hoi.
Ik loop met angst en paniekaanvallen sinds 2003. Soms ging het een periode beter, soms niet. Het is nu zo dat ik bang ben voor de angst in de eerste plaats. En hoe meer je daar mee bezig bent in je hoofd, hoe groter de kans is dat je een paniekaanval krijgt. Ik heb nu eindelijk de juiste hulp gevonden. Heel confronterend. Over mezelf praten, en dan ook echt. Wat ik moeilijk vind. Ben erg onzeker, schaam me soms snel. Ben dan zelfs bang dat mijn therapeut zelfs denkt: Al sinds 2003, nu nog? Dat ik het zover heb laten komen enz. Maar als ik het dan rationeel bekijk weet ik ook wel dat ik er alles aan heb gedaan, op mijn manier. En ik heb er heel lang moeite mee gehad om toe te geven dat dit nog steeds zo mijn leven beheerst, dat het niet goed gaat. Perfectionisme zit m niet alleen in handelingen perfect willen doen, het gaat vooral om jezelf. Om hoe jij overkomt, geen zwakte willen laten zien. Mijn therapeut zei: Jij wilt overal zo de controle over houden, dat kun je niet los laten. En dat klopt. Daarom heb ik ook zon moeite met anderen vertrouwen. Het is pijnlijk om dat soort dingen over jezelf te horen, maar het het is wel waar. Ze prikt zo door me heen. En ook geeft ze me ademhalingsoefeningen en ontspanningsoefeningen. Die ik 2 x op een dag moet doen. En dat helpt. Ik ben er nog niet, maar wat ben ik blij dat ik dit heb gevonden! Ik heb nooit eerder beseft hoe belangrijk een juiste ademhaling is. En ik wist wel dat hyperventilatie komt door een verkeerde ademhaling, maar dan verander je niet zomaar ff in je eentje. Als je er de juiste hulp bij hebt, lijkt het allemaal ineens zo logisch.
Blijf vertrouwen houden. Het komt allemaal goed!
Ik loop met angst en paniekaanvallen sinds 2003. Soms ging het een periode beter, soms niet. Het is nu zo dat ik bang ben voor de angst in de eerste plaats. En hoe meer je daar mee bezig bent in je hoofd, hoe groter de kans is dat je een paniekaanval krijgt. Ik heb nu eindelijk de juiste hulp gevonden. Heel confronterend. Over mezelf praten, en dan ook echt. Wat ik moeilijk vind. Ben erg onzeker, schaam me soms snel. Ben dan zelfs bang dat mijn therapeut zelfs denkt: Al sinds 2003, nu nog? Dat ik het zover heb laten komen enz. Maar als ik het dan rationeel bekijk weet ik ook wel dat ik er alles aan heb gedaan, op mijn manier. En ik heb er heel lang moeite mee gehad om toe te geven dat dit nog steeds zo mijn leven beheerst, dat het niet goed gaat. Perfectionisme zit m niet alleen in handelingen perfect willen doen, het gaat vooral om jezelf. Om hoe jij overkomt, geen zwakte willen laten zien. Mijn therapeut zei: Jij wilt overal zo de controle over houden, dat kun je niet los laten. En dat klopt. Daarom heb ik ook zon moeite met anderen vertrouwen. Het is pijnlijk om dat soort dingen over jezelf te horen, maar het het is wel waar. Ze prikt zo door me heen. En ook geeft ze me ademhalingsoefeningen en ontspanningsoefeningen. Die ik 2 x op een dag moet doen. En dat helpt. Ik ben er nog niet, maar wat ben ik blij dat ik dit heb gevonden! Ik heb nooit eerder beseft hoe belangrijk een juiste ademhaling is. En ik wist wel dat hyperventilatie komt door een verkeerde ademhaling, maar dan verander je niet zomaar ff in je eentje. Als je er de juiste hulp bij hebt, lijkt het allemaal ineens zo logisch.
Blijf vertrouwen houden. Het komt allemaal goed!
zondag 6 februari 2011 om 18:35
Jeetje wat goed dat bij een aantal het al over/bijna over is. Duurt het bij iedereen zo lang voordat je er vanaf komt? Ja niemand heeft een glazen bol maar is dat iets waar je rekening mee moet houden? Ik schrik er nogal van.
voor iedereen die er nog mee worstelt.
voor iedereen die er nog mee worstelt.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zondag 6 februari 2011 om 19:44
ashley, dat controle houden over en loslaten herken ik zó. Nu was de operatie de trigger waardoor alles eruit is gekomen, maar achteraf gezien liep ik al langer rond met symptomen.
Bijv. situaties vermijden (want ik durf geen auto te rijden, bang voor ongeluk), ik heb enorme moeite met loslaten van mijn kinderen (bijv. buitenspelen, constant checken waar ze zijn), ik ben perfectionistisch in alles (privé en werk), ik heb moeite met onverwachte situaties (zoals operaties) omdat ik daar geen controle over heb.
chubby, kreeg jij je medicijnen via de psychiater?
Ook ik ben er open in. Naar mijn familie en vrienden, maar ook collega's heb ik een mail gestuurd hoe de situatie is. Zou ik voorheen nooit gedaan hebben (want teken van zwakte, zo zag ik dat). Nu zie ik in dat je bij openheid, begrip en steun ervoor terugkrijgt.
Ik heb geen moeite met het doen van boodschappen en over straat gaan.
Waar ik nog het meeste tegen op zie, is het feit dat ik zeer ws medicatie ga krijgen, en hoe ik daar op reageer en of ik daar dan ooit weer afkom. Maar zoals mijn man zegt: dat zie je dan wel weer. Ik ben ook geen prater, maar zal nu wel moeten.
Volgens huiarts en psycholoog moet ik eerst rust in hoofd krijgen dmv oxazepam, en de lichamelijke stress moet er letterlijk uitgaan (trillen, koud, diarree, misselijk, hartkloppingen, verkeerd ademen) schijnt normaal te zijn in deze situatie. Lekker dan, als je het zelf mee moet maken. Ik ben zó moe van dat lijf dat protesteert, dit wordt nu de derde week.
Ik ben aan een kant wel blij dat het er nu zo explosief is uit gekomen dat ik wel hulp móet hebben gezocht, anders had het er misschien jarenlang in geslopen en had ik alsnog een keer mezelf tegengekomen.
Bijv. situaties vermijden (want ik durf geen auto te rijden, bang voor ongeluk), ik heb enorme moeite met loslaten van mijn kinderen (bijv. buitenspelen, constant checken waar ze zijn), ik ben perfectionistisch in alles (privé en werk), ik heb moeite met onverwachte situaties (zoals operaties) omdat ik daar geen controle over heb.
chubby, kreeg jij je medicijnen via de psychiater?
Ook ik ben er open in. Naar mijn familie en vrienden, maar ook collega's heb ik een mail gestuurd hoe de situatie is. Zou ik voorheen nooit gedaan hebben (want teken van zwakte, zo zag ik dat). Nu zie ik in dat je bij openheid, begrip en steun ervoor terugkrijgt.
Ik heb geen moeite met het doen van boodschappen en over straat gaan.
Waar ik nog het meeste tegen op zie, is het feit dat ik zeer ws medicatie ga krijgen, en hoe ik daar op reageer en of ik daar dan ooit weer afkom. Maar zoals mijn man zegt: dat zie je dan wel weer. Ik ben ook geen prater, maar zal nu wel moeten.
Volgens huiarts en psycholoog moet ik eerst rust in hoofd krijgen dmv oxazepam, en de lichamelijke stress moet er letterlijk uitgaan (trillen, koud, diarree, misselijk, hartkloppingen, verkeerd ademen) schijnt normaal te zijn in deze situatie. Lekker dan, als je het zelf mee moet maken. Ik ben zó moe van dat lijf dat protesteert, dit wordt nu de derde week.
Ik ben aan een kant wel blij dat het er nu zo explosief is uit gekomen dat ik wel hulp móet hebben gezocht, anders had het er misschien jarenlang in geslopen en had ik alsnog een keer mezelf tegengekomen.
zondag 6 februari 2011 om 20:33
He Bob,
Ik heb na de eerste paniekaanval Agorafobie ontwikkeld. Gewoon mijn eigen stomme schuld door bang te zijn van de aanvallen (en te laat hulp gezocht). Antidepressiva moet je echt nemen omdat dit echt veel narigheid scheelt. Je wordt wat rustiger, relaxter en natuurlijk vrolijker. Verder werkt cognitieve gedrag therapie erg goed bij angstaanvallen. Je zult merken dat je de aanvallen niet meteen kwijt bent, het kost wat tijd. Soms zul je nog een terugval krijgen, dit is normaal bij een overgroot deel van de patiënten. Verder hoeft je je geen zorgen maken over de afloop. Als jij er vanaf wilt komen dan lukt je dat. Belangrijk is dat je alle plaatsen waar je ooit een aanval gehad hebt nog een keer alleen bezoekt. Krijg je een aanval dan moet je gewoon blijven zitten. Je krijgt maximaal 5 keer een aanval op dezelfde plek. De sterkte van deze aanvallen wordt natuurlijk steeds minder. Dus geen stress, je komt er wel van af. Succes!!!
Ik heb na de eerste paniekaanval Agorafobie ontwikkeld. Gewoon mijn eigen stomme schuld door bang te zijn van de aanvallen (en te laat hulp gezocht). Antidepressiva moet je echt nemen omdat dit echt veel narigheid scheelt. Je wordt wat rustiger, relaxter en natuurlijk vrolijker. Verder werkt cognitieve gedrag therapie erg goed bij angstaanvallen. Je zult merken dat je de aanvallen niet meteen kwijt bent, het kost wat tijd. Soms zul je nog een terugval krijgen, dit is normaal bij een overgroot deel van de patiënten. Verder hoeft je je geen zorgen maken over de afloop. Als jij er vanaf wilt komen dan lukt je dat. Belangrijk is dat je alle plaatsen waar je ooit een aanval gehad hebt nog een keer alleen bezoekt. Krijg je een aanval dan moet je gewoon blijven zitten. Je krijgt maximaal 5 keer een aanval op dezelfde plek. De sterkte van deze aanvallen wordt natuurlijk steeds minder. Dus geen stress, je komt er wel van af. Succes!!!
maandag 7 februari 2011 om 10:06
Ik heb nu al voor de derde week zo'n last van de lichamelijke stress: hartkloppingen, zenuwen, soms duizelig, misselijk, koud, trillen, onbehaaglijk gevoel. Volgens huisarts moeten deze verschijnselen letterlijk mijn lijf uit. Hadden jullie daar ook last van? Duurde het ook zo lang?
Ik ben zo vreselijk moe, maar zodra ik ga slapen begint de hyperventilatie. Ik probeer er niet aan te denken, probeer goed te ademen, maar het helpt niet.
Ik ben zo vreselijk moe, maar zodra ik ga slapen begint de hyperventilatie. Ik probeer er niet aan te denken, probeer goed te ademen, maar het helpt niet.
maandag 7 februari 2011 om 11:55
quote:Carlojbj schreef op 06 februari 2011 @ 20:33:
Ik heb na de eerste paniekaanval Agorafobie ontwikkeld. Gewoon mijn eigen stomme schuld door bang te zijn van de aanvallen (en te laat hulp gezocht).
Oei, Carlojbj... Dit is zó hard voor jezelf.
Precies door deze strenge, meedogenloze houding naar jezelf toe, laat je een angst- en paniekstoornis langer duren.
Bij mij begon het door de angst en onzekerheid te accepteren. Waanzinnig moeilijk want ook ik vond het zó "zwak", "achterlijk" en "belachelijk" van mezelf.
Ik, een intelligent en stabiel persoon, sta zomaar te gieren en met gillende adrenaline met een bakje champignons in de kassarij bij de Lidl... Vond dit zó ontzettend stom.
Maar ja, het was wél mijn geest die me een boodschap wilde geven blijkbaar.
En toen kwam ik er pas achter hoe vreselijk streng en hard ik voor mezelf was. Dat "ik" pas een complete "ik" ben, als ik óók mijn onzekerheden en kwetsbaarheden durfde te accepteren.
Dat was een lange weg, maar achteraf ook een geweldig mooie.
Bob, die venlafaxine heb ik door mijn huisarts voorgeschreven gekregen.
Ik had eerst Paroxetine. Na een aantal jaren had ik het idee dat ik er beter mee kon stoppen en dat heb ik ook gedaan.
Dat ging helemaal goed... tót het moment dat ik stopte met roken (want dat deed ik dus stevig).
Toen ik stopte knálde de angst er heviger in dan ooit. Ook ik heb een aantal weken ontzettend last gehad van lichamelijke adrenaline-verschijnselen.
Mijn huisarts vertelde hetzelfde verhaal en het klopt echt: Eerst moet je systeem weer tot rust komen en daar kan oxazepam je prima bij helpen. (heb ik in die weken ook voorgeschreven gekregen)
Ik kan je wel vertellen dat deze paar weken de zwaarste van mijn leven zijn geweest, dus ik begrijp waar je nu doorheen gaat!
Ik vond mezelf toen ook zó falen: "Zie je wel, ik kan het tóch niet zonder medicijnen. Ik ben zó zwak." en bladiebla.
Na een week of drie ben ik weer naar mijn huisarts gegaan en een fantastisch gesprek gehad. Hij begréép het zo goed en stelde me zo gerust. Vertelde me dat het bij angst- en paniekpatienten vaker voorkomt dat wanneer ze stoppen met een "houvast" (lees: alcohol, sigaretten, extreem sporten/diëten, dwanghandelingen e.d.) ze pas bij de kern van hun angst komen.
Nou, daar had die goede man gelijk in!
Hij zei toen (en dit vergeet ik nooit meer) heel nuchter: "Andere mensen kicken van roken af met behulp van Zyban, jij doet dit gewoon met Venlafaxine."
En verdomd, hij had gelijk. Hierdoor kon ik het echt veel beter accepteren.
Uiteindelijk heeft mij de Venlafaxine ontzettend goed geholpen: De gierende angst was (letterlijk) uit mijn lijf waardoor ik aan de slag kon gaan met die diepe angst in mijn hoofd. Angst die, zo bleek, een chronische posttraumatische stress-stoornis bleek te zijn (en ik maar denken dat ik simpelweg knettergek was, hahaha!)
Dus Bob: Die angst is een boodschap van jezelf aan jezelf!
Natuurlijk is ieder mens anders en is bij de een dit sneller opgelost dan de ander, dus schrik niet wanneer je leest over "jaren".
Bij mij bleek het al meer dan 30 jaar te sudderen, dus dan is het logisch dat het niet zo 1,2,3 verdwenen is.
Nogmaals: Ik weet wat je doormaakt en het wordt echt, echt beter! Het feit dat je nu, na al die angst en paniek, in staat bent om goed je gevoelens en je ervaringen te verwoorden is het teken dat je écht niet gek bent!
Hele dikke
Ik heb na de eerste paniekaanval Agorafobie ontwikkeld. Gewoon mijn eigen stomme schuld door bang te zijn van de aanvallen (en te laat hulp gezocht).
Oei, Carlojbj... Dit is zó hard voor jezelf.
Precies door deze strenge, meedogenloze houding naar jezelf toe, laat je een angst- en paniekstoornis langer duren.
Bij mij begon het door de angst en onzekerheid te accepteren. Waanzinnig moeilijk want ook ik vond het zó "zwak", "achterlijk" en "belachelijk" van mezelf.
Ik, een intelligent en stabiel persoon, sta zomaar te gieren en met gillende adrenaline met een bakje champignons in de kassarij bij de Lidl... Vond dit zó ontzettend stom.
Maar ja, het was wél mijn geest die me een boodschap wilde geven blijkbaar.
En toen kwam ik er pas achter hoe vreselijk streng en hard ik voor mezelf was. Dat "ik" pas een complete "ik" ben, als ik óók mijn onzekerheden en kwetsbaarheden durfde te accepteren.
Dat was een lange weg, maar achteraf ook een geweldig mooie.
Bob, die venlafaxine heb ik door mijn huisarts voorgeschreven gekregen.
Ik had eerst Paroxetine. Na een aantal jaren had ik het idee dat ik er beter mee kon stoppen en dat heb ik ook gedaan.
Dat ging helemaal goed... tót het moment dat ik stopte met roken (want dat deed ik dus stevig).
Toen ik stopte knálde de angst er heviger in dan ooit. Ook ik heb een aantal weken ontzettend last gehad van lichamelijke adrenaline-verschijnselen.
Mijn huisarts vertelde hetzelfde verhaal en het klopt echt: Eerst moet je systeem weer tot rust komen en daar kan oxazepam je prima bij helpen. (heb ik in die weken ook voorgeschreven gekregen)
Ik kan je wel vertellen dat deze paar weken de zwaarste van mijn leven zijn geweest, dus ik begrijp waar je nu doorheen gaat!
Ik vond mezelf toen ook zó falen: "Zie je wel, ik kan het tóch niet zonder medicijnen. Ik ben zó zwak." en bladiebla.
Na een week of drie ben ik weer naar mijn huisarts gegaan en een fantastisch gesprek gehad. Hij begréép het zo goed en stelde me zo gerust. Vertelde me dat het bij angst- en paniekpatienten vaker voorkomt dat wanneer ze stoppen met een "houvast" (lees: alcohol, sigaretten, extreem sporten/diëten, dwanghandelingen e.d.) ze pas bij de kern van hun angst komen.
Nou, daar had die goede man gelijk in!
Hij zei toen (en dit vergeet ik nooit meer) heel nuchter: "Andere mensen kicken van roken af met behulp van Zyban, jij doet dit gewoon met Venlafaxine."
En verdomd, hij had gelijk. Hierdoor kon ik het echt veel beter accepteren.
Uiteindelijk heeft mij de Venlafaxine ontzettend goed geholpen: De gierende angst was (letterlijk) uit mijn lijf waardoor ik aan de slag kon gaan met die diepe angst in mijn hoofd. Angst die, zo bleek, een chronische posttraumatische stress-stoornis bleek te zijn (en ik maar denken dat ik simpelweg knettergek was, hahaha!)
Dus Bob: Die angst is een boodschap van jezelf aan jezelf!
Natuurlijk is ieder mens anders en is bij de een dit sneller opgelost dan de ander, dus schrik niet wanneer je leest over "jaren".
Bij mij bleek het al meer dan 30 jaar te sudderen, dus dan is het logisch dat het niet zo 1,2,3 verdwenen is.
Nogmaals: Ik weet wat je doormaakt en het wordt echt, echt beter! Het feit dat je nu, na al die angst en paniek, in staat bent om goed je gevoelens en je ervaringen te verwoorden is het teken dat je écht niet gek bent!
Hele dikke
maandag 7 februari 2011 om 19:03
Dankje Chubby
Wil je me iets vertellen van het traject dat jij doorgelopen hebt? Was je bij een psycholoog? Hoe kwam je uiteindelijk tot de kern waardoor je wist waar de angst door veroorzaakt werd?
Ik had vandaag een relatief goede dag. Minder zenuwachtig, zelfs een half oxazepammetje minder genomen. Nu, 's avonds, komt de spanning weer los maar dat is logisch.
Goed nieuws: ik heb vandaag een psycholoog gevonden die ook in contact staat met een psychiater. Was al bij een psycholoog geweest,maar die werd niet vergoed vanuit verzekering. Plus had geen contact met psychiater, dus die moest ik zelf zoeken. Nou, da's echt vreselijk. Wachttijden 2 maanden gemiddeld. Uiteindelijk eentje gevonden en ik kan morgen al terecht voor intake gesprek! Ben erg benieuwd, vind het wel spannend morgen.
Wil je me iets vertellen van het traject dat jij doorgelopen hebt? Was je bij een psycholoog? Hoe kwam je uiteindelijk tot de kern waardoor je wist waar de angst door veroorzaakt werd?
Ik had vandaag een relatief goede dag. Minder zenuwachtig, zelfs een half oxazepammetje minder genomen. Nu, 's avonds, komt de spanning weer los maar dat is logisch.
Goed nieuws: ik heb vandaag een psycholoog gevonden die ook in contact staat met een psychiater. Was al bij een psycholoog geweest,maar die werd niet vergoed vanuit verzekering. Plus had geen contact met psychiater, dus die moest ik zelf zoeken. Nou, da's echt vreselijk. Wachttijden 2 maanden gemiddeld. Uiteindelijk eentje gevonden en ik kan morgen al terecht voor intake gesprek! Ben erg benieuwd, vind het wel spannend morgen.
maandag 7 februari 2011 om 21:09
Het is inderdaad mogelijk dat deze verschijnselen letterlijk je lijf uitmoeten. Ik heb een angststoornis en met vlagen deze zelfde klachten.
Inmiddels heb ik geleerd: hoe meer ik er tegen vecht, hoe langer het duurt voor de periodes weer voorbij zijn.
Lastig wat ik nu ga zeggen, maar accepteer dat je dit overkomt en realiseer je dat het eindig is.
Zelfde principe als griep krijgen; het heeft geen zin je te verzetten, het is naar, maar laat het over je heen komen en het gaat ook weer over.
Die hyperventilatie is eng en lastig, maar niet meer dan dat. Hoe meer je vecht, hoe meer je gaat vermijden, hoe erger het wordt. Je wereld wordt klein dan.
Sterkte!!
Inmiddels heb ik geleerd: hoe meer ik er tegen vecht, hoe langer het duurt voor de periodes weer voorbij zijn.
Lastig wat ik nu ga zeggen, maar accepteer dat je dit overkomt en realiseer je dat het eindig is.
Zelfde principe als griep krijgen; het heeft geen zin je te verzetten, het is naar, maar laat het over je heen komen en het gaat ook weer over.
Die hyperventilatie is eng en lastig, maar niet meer dan dat. Hoe meer je vecht, hoe meer je gaat vermijden, hoe erger het wordt. Je wereld wordt klein dan.
Sterkte!!
zondag 13 februari 2011 om 15:17
zondag 27 februari 2011 om 15:21
Hey Bob,
Ik herken me in je verhaal. Ik heb ook last gehad van paniekaanvallen. ofja.. gehad.. dat zeg ik nu wel maar eigenlijk ben ik er nog steeds niet van af.
Bij mij is het in februari vorig jaar ontstaan, ben er nu dus al een jaar zoet mee. Bij mij kwam het allemaal door een zware stage in het onderwijs waarbij ik constant over mijn grenzen heen ging en ook de relatie die ik toen had liet ik me ondersneeuwen. Het was sowieso een periode van ineens 'heel volwassen' willen en moeten zijn, met allemaal nieuw verantwoordelijkheden, terwijl ik nog niet echt wist wie ik was en welke dingen in belangrijk vond. En als ik terugdenk aan hoe ik daarvoor was moet ik ook toegeven dat ik altijd wel een angstig mens ben geweest, net als jij.
Het altijd moeilijk vinden om in het middelpunt van de belangstelling te staan, moeite met presenteren, mezelf erg snel schamen etc.
Ik wilde dit jaar weer beginnen met school maar de agorafobie voel ik nog steeds. Net zoals Ashley ook zegt vind ik het ook moeilijk om voor mezelf toe te geven dat ik er nog zo erg mee zit, kan het niet accepteren, weet niet hoe.
Ook lichamelijk ben ik nog steeds vreselijk gespannen. Voel me nu bijvoorbeeld weer erg grieperig nadat ik vrijdagochtend weer even naar school ben geweest.
weet niet hoe ik deze cirkel kan doorbreken.. het is erg lastig.
XX Lin
Ik herken me in je verhaal. Ik heb ook last gehad van paniekaanvallen. ofja.. gehad.. dat zeg ik nu wel maar eigenlijk ben ik er nog steeds niet van af.
Bij mij is het in februari vorig jaar ontstaan, ben er nu dus al een jaar zoet mee. Bij mij kwam het allemaal door een zware stage in het onderwijs waarbij ik constant over mijn grenzen heen ging en ook de relatie die ik toen had liet ik me ondersneeuwen. Het was sowieso een periode van ineens 'heel volwassen' willen en moeten zijn, met allemaal nieuw verantwoordelijkheden, terwijl ik nog niet echt wist wie ik was en welke dingen in belangrijk vond. En als ik terugdenk aan hoe ik daarvoor was moet ik ook toegeven dat ik altijd wel een angstig mens ben geweest, net als jij.
Het altijd moeilijk vinden om in het middelpunt van de belangstelling te staan, moeite met presenteren, mezelf erg snel schamen etc.
Ik wilde dit jaar weer beginnen met school maar de agorafobie voel ik nog steeds. Net zoals Ashley ook zegt vind ik het ook moeilijk om voor mezelf toe te geven dat ik er nog zo erg mee zit, kan het niet accepteren, weet niet hoe.
Ook lichamelijk ben ik nog steeds vreselijk gespannen. Voel me nu bijvoorbeeld weer erg grieperig nadat ik vrijdagochtend weer even naar school ben geweest.
weet niet hoe ik deze cirkel kan doorbreken.. het is erg lastig.
XX Lin
zondag 27 februari 2011 om 15:52
Hoi Bob,
Ik kan me van jaren geleden herinneren dat ik na een operatie wekenlang last heb gehad van hartkloppingen, vooral 's nachts. Ook kwam ik bij uit de narcose met het gevoel dat ik een enorme adrenalinestoot had gehad. Kunnen misschien de nawerkingen van de narcose zijn?
Ik denk dat veel bewegen in de buitenlucht goed is, afvalstoffen kwijtraken.
Als je echt in de angst bent blijven hangen dan heeft het meer tijd nodig. Het komt echt goed. Die oxazepam is best veel, ik neem aan dat dat op korte termijn wordt afgebouwd? Anitdepressiva werken op den duur beter, je zult je er sterker door gaan voelen.
Ik ben zelf momenteel erg ziek en heb verschrikkelijk veel angsten, vooral omdat ik me zo verzwakt voel. Daarnaast moet ik nu coticosteroiden nemen en dat maakt nog onrustiger, ik weet wat het is om angstig te zijn.
Ik kan me van jaren geleden herinneren dat ik na een operatie wekenlang last heb gehad van hartkloppingen, vooral 's nachts. Ook kwam ik bij uit de narcose met het gevoel dat ik een enorme adrenalinestoot had gehad. Kunnen misschien de nawerkingen van de narcose zijn?
Ik denk dat veel bewegen in de buitenlucht goed is, afvalstoffen kwijtraken.
Als je echt in de angst bent blijven hangen dan heeft het meer tijd nodig. Het komt echt goed. Die oxazepam is best veel, ik neem aan dat dat op korte termijn wordt afgebouwd? Anitdepressiva werken op den duur beter, je zult je er sterker door gaan voelen.
Ik ben zelf momenteel erg ziek en heb verschrikkelijk veel angsten, vooral omdat ik me zo verzwakt voel. Daarnaast moet ik nu coticosteroiden nemen en dat maakt nog onrustiger, ik weet wat het is om angstig te zijn.
zondag 27 februari 2011 om 17:35
Update: ik heb inmiddels sinds een week AD (Cipramil druppels en vanaf morgen Citalopram tabletjes). Oxazepam mag pas afgebouwd worden als AD zijn opgebouwd. Ook heb ik een inslaper omdat ik anders totaal niet slaap, ik heb ze nodig nu. Had voor ik de inslapers kreeg vier weken niet geslapen, zelfs geen uur. Doodvermoeiend was dat. Heb erg veel last van bijwerkingen van AD (lees alles wat in de bijsluiter staat, heb ik zo'n beetje gehad), vandaag is gelukkig een redelijk goede dag.
Lin, heb je er al eens over gedacht om met een psycholoog te praten? Ik ben nu 3 keer geweest en heb best handige handvaten gekregen tot nu toe.
lila01, ik ben niet onder narcose geweest, dus dat zal het niet zijn. W.b. je ziekte en angsten, ik leef met je mee, sterkte.
Lin, heb je er al eens over gedacht om met een psycholoog te praten? Ik ben nu 3 keer geweest en heb best handige handvaten gekregen tot nu toe.
lila01, ik ben niet onder narcose geweest, dus dat zal het niet zijn. W.b. je ziekte en angsten, ik leef met je mee, sterkte.
