Psyche
alle pijlers
Antidepressiva voor het gemak
vrijdag 4 maart 2011 om 14:55
Hoi,
Ik heb al meerdere malen een depressie doorgemaakt in m'n leven.
Nu,6 mnd na de bevalling, worstel ik nog steeds met een postnatale depressie,waar ik niets voor neem aangezien ik BV geef.
Binnenkort begin ik waarschijnlijk toch met AD. Wat ik eigenlijk wilde weten: zijn er mensen die AD slikken, naast de belangrijkste reden nl. depressie, om het hoofd boven water te houden, dingen beter langs je heen laten glijden, beter tegen stress te kunnen, niet gelijk emotioneel uit de bocht vliegen, om wat rust te creeren etc.?
Ik ben absoluut niet bezig om antidepressiva te promoten als een alledaags pilletje voor het gemak,maar vroeg me gewoon af of er mensen zijn die het gebruiken om wat 'sterker' te worden en het leven 'beter' aan te kunnen.
Psychiaters of huisartsen schijnen het nl. best gemakkelijk voor te schrijven als ze zien dat je het 'even' niet meer aankunt.
Misschien zo gek nog niet,althans voor mij dan. Ik ben tussen de depressies door namelijk vaak gauw somber of minder sterk met gevoelens van leegte en kan enorm veel piekeren waardoor ik erg veel tijd verlies.
Zelfstudie heb ik veel gedaan, psychologen al veel bezocht , maar
een enkel pilletje levert uiteindelijk toch meer op,merk ik, helaas.
Mijn vraag dus: zijn er mensen die AD gebruiken zonder dat ze zwaar depressief zijn (met/zonder suicidale gedachten)? Zo ja, heeft het je leven wat gemakkelijker gemaakt of valt het toch tegen? Welk middel heb je geslikt en wat precies heeft het met je gedaan?
Nogmaals: ik ben AD niet aan het promoten, maar vraag me gewoon af hoe mensen denken over het gemak hiervan.
Groetjes,
R.
Ik heb al meerdere malen een depressie doorgemaakt in m'n leven.
Nu,6 mnd na de bevalling, worstel ik nog steeds met een postnatale depressie,waar ik niets voor neem aangezien ik BV geef.
Binnenkort begin ik waarschijnlijk toch met AD. Wat ik eigenlijk wilde weten: zijn er mensen die AD slikken, naast de belangrijkste reden nl. depressie, om het hoofd boven water te houden, dingen beter langs je heen laten glijden, beter tegen stress te kunnen, niet gelijk emotioneel uit de bocht vliegen, om wat rust te creeren etc.?
Ik ben absoluut niet bezig om antidepressiva te promoten als een alledaags pilletje voor het gemak,maar vroeg me gewoon af of er mensen zijn die het gebruiken om wat 'sterker' te worden en het leven 'beter' aan te kunnen.
Psychiaters of huisartsen schijnen het nl. best gemakkelijk voor te schrijven als ze zien dat je het 'even' niet meer aankunt.
Misschien zo gek nog niet,althans voor mij dan. Ik ben tussen de depressies door namelijk vaak gauw somber of minder sterk met gevoelens van leegte en kan enorm veel piekeren waardoor ik erg veel tijd verlies.
Zelfstudie heb ik veel gedaan, psychologen al veel bezocht , maar
een enkel pilletje levert uiteindelijk toch meer op,merk ik, helaas.
Mijn vraag dus: zijn er mensen die AD gebruiken zonder dat ze zwaar depressief zijn (met/zonder suicidale gedachten)? Zo ja, heeft het je leven wat gemakkelijker gemaakt of valt het toch tegen? Welk middel heb je geslikt en wat precies heeft het met je gedaan?
Nogmaals: ik ben AD niet aan het promoten, maar vraag me gewoon af hoe mensen denken over het gemak hiervan.
Groetjes,
R.
zondag 6 maart 2011 om 21:02
Tja, wanneer ben je depressief? Ik ben jarenlang depressief geweest en wist het niet eens. Dacht dat ik gewoon een lamzak was die een schop onder d'r hol nodig had en voelde me schuldig naar alles en iedereen, omdat ik (blijkbaar) zo'n slecht persoon was. Echter, toen gebruikte ik geen AD. Ik leerde pas later (tijdens dagbehandeling) dat men dat depressief noemt.
Op het moment dat ik niet meer depressief was, ben ik AD gaan gebruiken. Lekker logisch
Ik ben het gaan gebruiken om een goede moeder te kunnen zijn. Ik kon wel leven met mezelf en mijn slechte momenten. Maar ik ben nu eenmaal niet alleen. Ik heb een kind. En op een dag, toen het niet beter werd en maar niet beter werd, ondanks psychiatrische thuiszorg, ambulante zorg, etc. besloot ik dat het genoeg was. Ik ging aan de pillen, depressief of niet. Ik moest het op z'n minst een kans geven. Dat was ik verplicht aan mijn dochter. Zij had recht op een normale moeder. Eentje die haar en de zorg voor haar zag zitten.
En godzijdank, wat een godengeschenk! Sinds die pillen heb ik mijn eerste momenten gekend (toen zij dus al vier was!) dat ik gewoon kon genieten van mijn kind. Haleluja.
Op het moment dat ik niet meer depressief was, ben ik AD gaan gebruiken. Lekker logisch
Ik ben het gaan gebruiken om een goede moeder te kunnen zijn. Ik kon wel leven met mezelf en mijn slechte momenten. Maar ik ben nu eenmaal niet alleen. Ik heb een kind. En op een dag, toen het niet beter werd en maar niet beter werd, ondanks psychiatrische thuiszorg, ambulante zorg, etc. besloot ik dat het genoeg was. Ik ging aan de pillen, depressief of niet. Ik moest het op z'n minst een kans geven. Dat was ik verplicht aan mijn dochter. Zij had recht op een normale moeder. Eentje die haar en de zorg voor haar zag zitten.
En godzijdank, wat een godengeschenk! Sinds die pillen heb ik mijn eerste momenten gekend (toen zij dus al vier was!) dat ik gewoon kon genieten van mijn kind. Haleluja.
zondag 6 maart 2011 om 21:03
quote:gedachtenordend, rustgevend en malen stoppend middel zou fijn zijn voor een tijdje..
Dat doet een AD niet voor je hoor.
Ik had ook verwacht dat het enigszins zo zou werken, maar het werkte vooral sufmakend op m'n lichaam, terwijl m'n hoofd qua stress heel alert bleef. Raar spul..
(M'n stemming verbeterde trouwens wel duidelijk, dwanggedachten gingen weg en doodswens ging naar de achtergrond).
Dat doet een AD niet voor je hoor.
Ik had ook verwacht dat het enigszins zo zou werken, maar het werkte vooral sufmakend op m'n lichaam, terwijl m'n hoofd qua stress heel alert bleef. Raar spul..
(M'n stemming verbeterde trouwens wel duidelijk, dwanggedachten gingen weg en doodswens ging naar de achtergrond).
zondag 6 maart 2011 om 21:23
quote:valentinamaria schreef op 06 maart 2011 @ 20:51:
maar wanneer ben je dan wel depressief of in elk geval toe aan een ad? ik kan ook moeilijk met een vrolijk gezicht gaan vertellen dat ik somber ben, wat ik ook niet ben. maar een gedachtenordend, rustgevend en malen stoppend middel zou fijn zijn voor een tijdje. het lijkt me toch beter iemand te behoeden voor een instorting. ik loop echt wel op mijn tandvlees nu, dus waar ligt de grens tussen wel en niet iets voorschrijven?Je hoeft niet somber te zijn om een ad voorgeschreven te krijgen. Ik zou het eens overleggen met een psychiater. Dat is zijn vakgebied. Hij/zij kan aan de hand van jouw klachten met je kijken wat de mogelijkheden zijn. Vooral de combinatie medicijnen en therapie is een goede keuze denk ik. De psychiater heeft uitgelegd dat de medicijnen ook nodig zijn om de cirkel te doorbreken. Met de therapie leer je het probleem aan te pakken, waardoor je uiteindelijk gewoon zonder medicijnen verder kunt.
maar wanneer ben je dan wel depressief of in elk geval toe aan een ad? ik kan ook moeilijk met een vrolijk gezicht gaan vertellen dat ik somber ben, wat ik ook niet ben. maar een gedachtenordend, rustgevend en malen stoppend middel zou fijn zijn voor een tijdje. het lijkt me toch beter iemand te behoeden voor een instorting. ik loop echt wel op mijn tandvlees nu, dus waar ligt de grens tussen wel en niet iets voorschrijven?Je hoeft niet somber te zijn om een ad voorgeschreven te krijgen. Ik zou het eens overleggen met een psychiater. Dat is zijn vakgebied. Hij/zij kan aan de hand van jouw klachten met je kijken wat de mogelijkheden zijn. Vooral de combinatie medicijnen en therapie is een goede keuze denk ik. De psychiater heeft uitgelegd dat de medicijnen ook nodig zijn om de cirkel te doorbreken. Met de therapie leer je het probleem aan te pakken, waardoor je uiteindelijk gewoon zonder medicijnen verder kunt.
zondag 6 maart 2011 om 21:58
en daar ging het me om, die cirkel te doorbreken. mijn hypomanie kan ik prima mee leven. ik kan bergen verzetten en de dipjes accepteren, die heb ik normaal gesproken al ingecalculeerd. daar geef ik dan aan toe, mijn kids merken daar niks van omdat alle energie die ik dan nog heb in hun gestoken wordt. ik ben een hypomaan met een vrij realistisch zelfbeeld, heb geen wanen, geen angsten, een positieve faalangst en enorm optimistisch.
maar een half jaar na de dood van mijn man werd dat dipje een enorm langdurige dip, ik schuif alles voor me uit, doe alleen het hoognodige en voel me daar dan wel weer schuldig over,
maar dat wordt gezien als normaal in deze situatie. maar dat is het niet, dat weet ik zelf heel goed. ik kan me ook niet neerleggen bij dat geniks, want ik moet vooruit, wil dat ook graag, dus die sloomheid en dat vooruitgeschuif wil ik vanaf. is altijd wel een valkuil voor mij geweest, maar nooit zolang als nu.
maar als ik geen therapie wil, krijg ik geen ad, of wat dan ook om mij even een steuntje in de rug te geven.
maar een half jaar na de dood van mijn man werd dat dipje een enorm langdurige dip, ik schuif alles voor me uit, doe alleen het hoognodige en voel me daar dan wel weer schuldig over,
maar dat wordt gezien als normaal in deze situatie. maar dat is het niet, dat weet ik zelf heel goed. ik kan me ook niet neerleggen bij dat geniks, want ik moet vooruit, wil dat ook graag, dus die sloomheid en dat vooruitgeschuif wil ik vanaf. is altijd wel een valkuil voor mij geweest, maar nooit zolang als nu.
maar als ik geen therapie wil, krijg ik geen ad, of wat dan ook om mij even een steuntje in de rug te geven.
wij slapen nooit.
maandag 7 maart 2011 om 10:14
Rosanne, ik hoop dat je nog terugkomt om te reageren. Ik zou het je nl. heel erg gunnen om fijn met je kindje te kunnen zijn, zonder dat je gebukt gaat onder een depressie en een leven waar je onder gebukt gaat. Lijkt mij persoonlijk meer dan genoeg reden om AD te proberen.
Ik ben zelf pas begonnen toen mijn dochter al vier was. En wat is het ontzettend jammer dat ik die eerste vier jaar doorgeworsteld heb. Terwijl dochter en ik ook gewoon van elkaar hadden kunnen genieten! Is toch ontzettend jammer als je dat jezelf niet gunt?
Ik ben zelf pas begonnen toen mijn dochter al vier was. En wat is het ontzettend jammer dat ik die eerste vier jaar doorgeworsteld heb. Terwijl dochter en ik ook gewoon van elkaar hadden kunnen genieten! Is toch ontzettend jammer als je dat jezelf niet gunt?
maandag 7 maart 2011 om 10:40
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 06 maart 2011 @ 21:03:
[...]
Dat doet een AD niet voor je hoor.
Ik had ook verwacht dat het enigszins zo zou werken, maar het werkte vooral sufmakend op m'n lichaam, terwijl m'n hoofd qua stress heel alert bleef. ishetdanechtzomoeilijk: heb jij uiteindelijk wel rust gevonden qua stress? ik heb nl last van lichamelijke stress en hoop dat als de ad aanslaan, ik zowel lichamelijk als in m'n hoofd rust krijg.
[...]
Dat doet een AD niet voor je hoor.
Ik had ook verwacht dat het enigszins zo zou werken, maar het werkte vooral sufmakend op m'n lichaam, terwijl m'n hoofd qua stress heel alert bleef. ishetdanechtzomoeilijk: heb jij uiteindelijk wel rust gevonden qua stress? ik heb nl last van lichamelijke stress en hoop dat als de ad aanslaan, ik zowel lichamelijk als in m'n hoofd rust krijg.
maandag 7 maart 2011 om 10:51
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 06 maart 2011 @ 21:03:
[...]
Dat doet een AD niet voor je hoor.
Ik had ook verwacht dat het enigszins zo zou werken, maar het werkte vooral sufmakend op m'n lichaam, terwijl m'n hoofd qua stress heel alert bleef. Raar spul..
(M'n stemming verbeterde trouwens wel duidelijk, dwanggedachten gingen weg en doodswens ging naar de achtergrond).
Ik zou ook inderdaad wat rust mijn hoofd willen. Helaas, is depressie niet het enige probleem bij mij. Dus AD alleen helpt niet. Ik heb namelijk ook AD, waar je trouwens ook depressief van kan worden. Ik kan niet organiseren, ben chaotisch en onrustig.
Naast AD zou ik dan nog iets tegen ADD moeten slikken. Ik las iets over Strattera, een niet stimulerend middel itt Ritalin/concerta.
Heeft iemand ervaring met Strattera?De bijwerkingenlijst maakt me in ieder geval niet echt blij. Tuurlijk,daar zou ik eigenlijk niet op moeten letten, maar toch doe ik het wel ::(
WOensdag ga ik naar de psychiater en bespreek ik mijn problemen. Misschien levert het wat op.
[...]
Dat doet een AD niet voor je hoor.
Ik had ook verwacht dat het enigszins zo zou werken, maar het werkte vooral sufmakend op m'n lichaam, terwijl m'n hoofd qua stress heel alert bleef. Raar spul..
(M'n stemming verbeterde trouwens wel duidelijk, dwanggedachten gingen weg en doodswens ging naar de achtergrond).
Ik zou ook inderdaad wat rust mijn hoofd willen. Helaas, is depressie niet het enige probleem bij mij. Dus AD alleen helpt niet. Ik heb namelijk ook AD, waar je trouwens ook depressief van kan worden. Ik kan niet organiseren, ben chaotisch en onrustig.
Naast AD zou ik dan nog iets tegen ADD moeten slikken. Ik las iets over Strattera, een niet stimulerend middel itt Ritalin/concerta.
Heeft iemand ervaring met Strattera?De bijwerkingenlijst maakt me in ieder geval niet echt blij. Tuurlijk,daar zou ik eigenlijk niet op moeten letten, maar toch doe ik het wel ::(
WOensdag ga ik naar de psychiater en bespreek ik mijn problemen. Misschien levert het wat op.
maandag 7 maart 2011 om 12:26
maandag 7 maart 2011 om 12:30
quote:BobDeBouwer schreef op 07 maart 2011 @ 10:40:
[...]
ishetdanechtzomoeilijk: heb jij uiteindelijk wel rust gevonden qua stress? ik heb nl last van lichamelijke stress en hoop dat als de ad aanslaan, ik zowel lichamelijk als in m'n hoofd rust krijg.
Bij mij wel.
Heb 2 jaar citalopram geslikt.
Ben begonnen een half jaar na de geboorte van mijn zoon.
Ben gestart met 40mg en ben sinds ruim een week zonder
Ik vind het afbouwen van citalopram heel heel heel erg zwaar.
[...]
ishetdanechtzomoeilijk: heb jij uiteindelijk wel rust gevonden qua stress? ik heb nl last van lichamelijke stress en hoop dat als de ad aanslaan, ik zowel lichamelijk als in m'n hoofd rust krijg.
Bij mij wel.
Heb 2 jaar citalopram geslikt.
Ben begonnen een half jaar na de geboorte van mijn zoon.
Ben gestart met 40mg en ben sinds ruim een week zonder
Ik vind het afbouwen van citalopram heel heel heel erg zwaar.
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 7 maart 2011 om 12:30
quote:BobDeBouwer schreef op 07 maart 2011 @ 10:40:
[...]
ishetdanechtzomoeilijk: heb jij uiteindelijk wel rust gevonden qua stress? ik heb nl last van lichamelijke stress en hoop dat als de ad aanslaan, ik zowel lichamelijk als in m'n hoofd rust krijg.
Bij mij wel.
Heb 2 jaar citalopram geslikt.
Ben begonnen een half jaar na de geboorte van mijn zoon.
Ben gestart met 40mg en ben sinds ruim een week zonder
Ik vind het afbouwen van citalopram heel heel heel erg zwaar.
[...]
ishetdanechtzomoeilijk: heb jij uiteindelijk wel rust gevonden qua stress? ik heb nl last van lichamelijke stress en hoop dat als de ad aanslaan, ik zowel lichamelijk als in m'n hoofd rust krijg.
Bij mij wel.
Heb 2 jaar citalopram geslikt.
Ben begonnen een half jaar na de geboorte van mijn zoon.
Ben gestart met 40mg en ben sinds ruim een week zonder
Ik vind het afbouwen van citalopram heel heel heel erg zwaar.
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 7 maart 2011 om 12:32
quote:calvijn1 schreef op 07 maart 2011 @ 12:30:
[...]
Bij mij wel.
Heb 2 jaar citalopram geslikt.
Ben begonnen een half jaar na de geboorte van mijn zoon.
Ben gestart met 40mg en ben sinds ruim een week zonder
Ik vind het afbouwen van citalopram heel heel heel erg zwaar.
Vind je het afbouwen zwaar of het zonder zijn zwaar?
Bij mij helpen de pillen ook erg tegen de lichamelijke stress waarmee mijn somberheid gepaard gaat.
[...]
Bij mij wel.
Heb 2 jaar citalopram geslikt.
Ben begonnen een half jaar na de geboorte van mijn zoon.
Ben gestart met 40mg en ben sinds ruim een week zonder
Ik vind het afbouwen van citalopram heel heel heel erg zwaar.
Vind je het afbouwen zwaar of het zonder zijn zwaar?
Bij mij helpen de pillen ook erg tegen de lichamelijke stress waarmee mijn somberheid gepaard gaat.
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
maandag 7 maart 2011 om 12:36
Niet doen als het niet echt nodig is!!
Ik heb AD geslikt tegen de pijn van fibromyalgie.
Ben daardoor ernstig depressief geraakt met zelfmoordgedachten en al.
Nu gestopt met die klotepillen en het gaat een stuk beter.
Wel weer meer pijn maar liever dat dan depressief.
Ik vind dat AD veel te makkelijk wordt voorgeschreven als happy-pill.
Levensgevaarlijk zijn di edingen!
Ik heb AD geslikt tegen de pijn van fibromyalgie.
Ben daardoor ernstig depressief geraakt met zelfmoordgedachten en al.
Nu gestopt met die klotepillen en het gaat een stuk beter.
Wel weer meer pijn maar liever dat dan depressief.
Ik vind dat AD veel te makkelijk wordt voorgeschreven als happy-pill.
Levensgevaarlijk zijn di edingen!
maandag 7 maart 2011 om 12:39
quote:VickyP schreef op 07 maart 2011 @ 12:32:
[...]
Vind je het afbouwen zwaar of het zonder zijn zwaar?
Bij mij helpen de pillen ook erg tegen de lichamelijke stress waarmee mijn somberheid gepaard gaat.
Ik denk het zonder zijn.
Alle emoties die toch zo'n 2 jaar afgestompt waren komen in alle hevigheid terug.
[...]
Vind je het afbouwen zwaar of het zonder zijn zwaar?
Bij mij helpen de pillen ook erg tegen de lichamelijke stress waarmee mijn somberheid gepaard gaat.
Ik denk het zonder zijn.
Alle emoties die toch zo'n 2 jaar afgestompt waren komen in alle hevigheid terug.
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 7 maart 2011 om 12:42
quote:mamalief schreef op 07 maart 2011 @ 12:36:
Niet doen als het niet echt nodig is!!
Ik heb AD geslikt tegen de pijn van fibromyalgie.
Ben daardoor ernstig depressief geraakt met zelfmoordgedachten en al.
Nu gestopt met die klotepillen en het gaat een stuk beter.
Wel weer meer pijn maar liever dat dan depressief.
Ik vind dat AD veel te makkelijk wordt voorgeschreven als happy-pill.
Levensgevaarlijk zijn di edingen!
Ik ben van mening dat het voor ieder verschillend is. Ligt ook wat je slikt èn waarvoor.
Bij jou heeft het negatief uitgepakt, bij een ander wordt het dagelijkse leven weer dragelijk gemaakt (bij mij)
Alleen is op een gegeven moment bij mij de PND over, maar ben ik wel 'verslaafd' aan die pillen.
Niet doen als het niet echt nodig is!!
Ik heb AD geslikt tegen de pijn van fibromyalgie.
Ben daardoor ernstig depressief geraakt met zelfmoordgedachten en al.
Nu gestopt met die klotepillen en het gaat een stuk beter.
Wel weer meer pijn maar liever dat dan depressief.
Ik vind dat AD veel te makkelijk wordt voorgeschreven als happy-pill.
Levensgevaarlijk zijn di edingen!
Ik ben van mening dat het voor ieder verschillend is. Ligt ook wat je slikt èn waarvoor.
Bij jou heeft het negatief uitgepakt, bij een ander wordt het dagelijkse leven weer dragelijk gemaakt (bij mij)
Alleen is op een gegeven moment bij mij de PND over, maar ben ik wel 'verslaafd' aan die pillen.
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 7 maart 2011 om 12:44
quote:BobDeBouwer schreef op 07 maart 2011 @ 12:42:
calvijn, hoe lang moet je over het afbouwen gaan doen?
Verschilt ook per persoon.
Ik ben in maart 2009 begonnen met 40/60mg.
In juni 2010 verder met 30mg en vorige maand met 15mg.
Nu dus niets, maar ik sluit niet uit dat ik het ga proberen met 10mg. Ik kijk het deze week even aan
calvijn, hoe lang moet je over het afbouwen gaan doen?
Verschilt ook per persoon.
Ik ben in maart 2009 begonnen met 40/60mg.
In juni 2010 verder met 30mg en vorige maand met 15mg.
Nu dus niets, maar ik sluit niet uit dat ik het ga proberen met 10mg. Ik kijk het deze week even aan
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 7 maart 2011 om 12:45
maandag 7 maart 2011 om 13:23
quote:calvijn1 schreef op 07 maart 2011 @ 12:39:
[...]
Ik denk het zonder zijn.
Alle emoties die toch zo'n 2 jaar afgestompt waren komen in alle hevigheid terug.
Lijkt me inderdaad verstandig om het nu even aan te zien. Dan kan je daarna altijd nog zien wat je doet. Ik heb altijd begrepen dat 10 mg een 'homeopatische dosering' is, maar een vriendin van mij doet het er juist goed op. Maar goed, wat je zelf ook al zegt, iedereen reageert anders.
@ VM, ben psychiatrisch verpleegkundige, ik weet dat de psychiater met wie ik samenwerk patienten met een gevoeligheid voor manieen vrijwel nooit Ad's voorschrijft. Die krijgen eerder stemmingsstabilisatoren, als lithium.
[...]
Ik denk het zonder zijn.
Alle emoties die toch zo'n 2 jaar afgestompt waren komen in alle hevigheid terug.
Lijkt me inderdaad verstandig om het nu even aan te zien. Dan kan je daarna altijd nog zien wat je doet. Ik heb altijd begrepen dat 10 mg een 'homeopatische dosering' is, maar een vriendin van mij doet het er juist goed op. Maar goed, wat je zelf ook al zegt, iedereen reageert anders.
@ VM, ben psychiatrisch verpleegkundige, ik weet dat de psychiater met wie ik samenwerk patienten met een gevoeligheid voor manieen vrijwel nooit Ad's voorschrijft. Die krijgen eerder stemmingsstabilisatoren, als lithium.
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
maandag 7 maart 2011 om 13:28
Heel gek, maar hoe vreselijk ik me voelde vorige week zo voel ik me sinds 2/3 dagen neutraal. Niet echt vrolijk, maar ook niet depressief. Ik gebruik sinds een week een zeer hoge dosis vitamine B complex van de apotheek. Zou het daar mee te maken hebben. Nu twijfel ik erg: zou ik nu nog naar de psychiater gaan of kan ik beter even afwachten hoe het verder gaat.
Dus of ik wel of niet iets moet slikken weet ik niet meer. Ik weet dat de psych uiteindelijk zal zeggen wat ik moet doen, maar natuurlijk mag ik ook een beetje mee bepalen het is mijn lijf en geest.
Het gevoel van leegte en m'n angsten (voor o.a. de dood ) blijf ik wel hebben.
Als de psychiater besluit dat ik een of andere middel voor aandachtstekortstoornis dan zal ik er waarschijnlijk ook niet vrolijker op worden omdat deze vaak mensen met aanleg voor depressies depressief kan maken.
Dus of ik wel of niet iets moet slikken weet ik niet meer. Ik weet dat de psych uiteindelijk zal zeggen wat ik moet doen, maar natuurlijk mag ik ook een beetje mee bepalen het is mijn lijf en geest.
Het gevoel van leegte en m'n angsten (voor o.a. de dood ) blijf ik wel hebben.
Als de psychiater besluit dat ik een of andere middel voor aandachtstekortstoornis dan zal ik er waarschijnlijk ook niet vrolijker op worden omdat deze vaak mensen met aanleg voor depressies depressief kan maken.
maandag 7 maart 2011 om 13:33
Xalvijn, had jij in het begin last van bijwerkingen met citalopram? En tijdens het ophogen? Ik merk dat ik, nu ik deze week ophoog van 10 via-12-14-16-18 naar 20 mg, ik last heb van o.a. 37.3 temp., diarree, beven, zenuwachtig en tintelingen over mijn hele lijf. Heb ik nog niet eerder last van gehad. Maar tja, het staat in de bijsluiter, dus het zal wel goed zijn, ik wacht maar af.
maandag 7 maart 2011 om 16:50
quote:Rosanne26 schreef op 07 maart 2011 @ 13:30:
Vergeten bij te zeggen: er zijn periodes dat ik me zeer somber voel, maar ook dat ik daarna weer iets stabieler ben.
Manisch depressief ben ik niet lijkt mij maar het is geen pretje moet ik zeggen.
@Rosanne, het verraderlijke van een depressie (of om het even wat voor stoornis/afwijking, etc.) is dat het vaak op en neer gaat. Ten minste, zo herken ik het bij mezelf. Slechte dagen/weken en dan weer paar goede dagen/weken. Of neutrale dagen, met slechte dagen en goede dagen. Slechte dagen voelen dan wel echt slecht (niet gewoon minder lekker in je vel, maar echt huilbuien, piekeren, uit de bocht vliegen, niks of niemand kunnen verdragen, stampende hoofdpijn, hartkloppingen, somber en heel negatief zijn, denken dat mijn relatie slecht zit en het misschien uit moeten maken, weinig meer positief kunnen zien of vertrouwen hebben dat het beter wordt, of misschien zelfs wel -passief!- dood willen zijn, want het leven is toch niks, etc.). En dan na een paar dagen of weken weer prima gestemd.
Dit op en af gaan in stemming kan erg verwarrend werken als het op medicatie of hulpverlening aankomt. Want je vraagt jezelf constant af of het dan (nog) wel nodig is. Iedere keer kan je denken dat het allemaal wel meevalt. Maar als die slechte dagen/weken/maanden (ondanks goede dagen ertussenin) toch telkens terugkomen, kun je op je vingers nagaan dat je weer in zo'n moment terecht komt waarbij het slecht(er) gaat.
Ik heb mezelf ook jarenlang afgevraagd of ik wel thuishoorde in therapie. Of ik wel een psychiater nodig had, want op goede momenten was het ook gewoon (meer dan) goed, lekker heppie enzo (wel in een situatie waarin ik nog steeds niet goed voor dochter kon zorgen en het werken niet aankon, maar voor alleen en alleen mezelf was mijn stemming goed). Tja, het blijft ingewikkeld.
Vergeten bij te zeggen: er zijn periodes dat ik me zeer somber voel, maar ook dat ik daarna weer iets stabieler ben.
Manisch depressief ben ik niet lijkt mij maar het is geen pretje moet ik zeggen.
@Rosanne, het verraderlijke van een depressie (of om het even wat voor stoornis/afwijking, etc.) is dat het vaak op en neer gaat. Ten minste, zo herken ik het bij mezelf. Slechte dagen/weken en dan weer paar goede dagen/weken. Of neutrale dagen, met slechte dagen en goede dagen. Slechte dagen voelen dan wel echt slecht (niet gewoon minder lekker in je vel, maar echt huilbuien, piekeren, uit de bocht vliegen, niks of niemand kunnen verdragen, stampende hoofdpijn, hartkloppingen, somber en heel negatief zijn, denken dat mijn relatie slecht zit en het misschien uit moeten maken, weinig meer positief kunnen zien of vertrouwen hebben dat het beter wordt, of misschien zelfs wel -passief!- dood willen zijn, want het leven is toch niks, etc.). En dan na een paar dagen of weken weer prima gestemd.
Dit op en af gaan in stemming kan erg verwarrend werken als het op medicatie of hulpverlening aankomt. Want je vraagt jezelf constant af of het dan (nog) wel nodig is. Iedere keer kan je denken dat het allemaal wel meevalt. Maar als die slechte dagen/weken/maanden (ondanks goede dagen ertussenin) toch telkens terugkomen, kun je op je vingers nagaan dat je weer in zo'n moment terecht komt waarbij het slecht(er) gaat.
Ik heb mezelf ook jarenlang afgevraagd of ik wel thuishoorde in therapie. Of ik wel een psychiater nodig had, want op goede momenten was het ook gewoon (meer dan) goed, lekker heppie enzo (wel in een situatie waarin ik nog steeds niet goed voor dochter kon zorgen en het werken niet aankon, maar voor alleen en alleen mezelf was mijn stemming goed). Tja, het blijft ingewikkeld.
maandag 7 maart 2011 om 16:55
Calvijn, ik vind het afbouwen ook lastig hoor
Ik zit nog steeds op 20 mg. (sinds een week of 9 onderhand?) en vraag mezelf telkens af of ik nu al vanuit een stabiliteit kan spreken, of dat ik nog steeds in de wen en aanpasfase zit.
Afgelopen 2 weken regelmatig erg emotioneel, weer erg kort lontje naar dochter (snel geirriteerd, gelukkig nog niet echt agressief gevoeld, maar het staat om de hoek van de deur te wachten als het dan niet snel beter wordt). Veel meer ruzie in huis met mijn lief, huilerig, etc. Heb na tijden maar weer eens een oxazepam gebruikt (die pillen doen alleen zo weinig bij mij helaas). Dus ik zit ook nog te dimdammen wat wijsheid is. Ik wil toch maar een afspraak maken met huisarts om te bespreken hoe lang ik het de tijd zou moeten geven. Maar voorlopig pieker ik er nog niet over om nog minder te gaan zitten. Eerst stabiel en dan pas minderen en geen dag eerder!
Ik zit nog steeds op 20 mg. (sinds een week of 9 onderhand?) en vraag mezelf telkens af of ik nu al vanuit een stabiliteit kan spreken, of dat ik nog steeds in de wen en aanpasfase zit.
Afgelopen 2 weken regelmatig erg emotioneel, weer erg kort lontje naar dochter (snel geirriteerd, gelukkig nog niet echt agressief gevoeld, maar het staat om de hoek van de deur te wachten als het dan niet snel beter wordt). Veel meer ruzie in huis met mijn lief, huilerig, etc. Heb na tijden maar weer eens een oxazepam gebruikt (die pillen doen alleen zo weinig bij mij helaas). Dus ik zit ook nog te dimdammen wat wijsheid is. Ik wil toch maar een afspraak maken met huisarts om te bespreken hoe lang ik het de tijd zou moeten geven. Maar voorlopig pieker ik er nog niet over om nog minder te gaan zitten. Eerst stabiel en dan pas minderen en geen dag eerder!
