Psyche
alle pijlers
Antidepressiva voor het gemak
vrijdag 4 maart 2011 om 14:55
Hoi,
Ik heb al meerdere malen een depressie doorgemaakt in m'n leven.
Nu,6 mnd na de bevalling, worstel ik nog steeds met een postnatale depressie,waar ik niets voor neem aangezien ik BV geef.
Binnenkort begin ik waarschijnlijk toch met AD. Wat ik eigenlijk wilde weten: zijn er mensen die AD slikken, naast de belangrijkste reden nl. depressie, om het hoofd boven water te houden, dingen beter langs je heen laten glijden, beter tegen stress te kunnen, niet gelijk emotioneel uit de bocht vliegen, om wat rust te creeren etc.?
Ik ben absoluut niet bezig om antidepressiva te promoten als een alledaags pilletje voor het gemak,maar vroeg me gewoon af of er mensen zijn die het gebruiken om wat 'sterker' te worden en het leven 'beter' aan te kunnen.
Psychiaters of huisartsen schijnen het nl. best gemakkelijk voor te schrijven als ze zien dat je het 'even' niet meer aankunt.
Misschien zo gek nog niet,althans voor mij dan. Ik ben tussen de depressies door namelijk vaak gauw somber of minder sterk met gevoelens van leegte en kan enorm veel piekeren waardoor ik erg veel tijd verlies.
Zelfstudie heb ik veel gedaan, psychologen al veel bezocht , maar
een enkel pilletje levert uiteindelijk toch meer op,merk ik, helaas.
Mijn vraag dus: zijn er mensen die AD gebruiken zonder dat ze zwaar depressief zijn (met/zonder suicidale gedachten)? Zo ja, heeft het je leven wat gemakkelijker gemaakt of valt het toch tegen? Welk middel heb je geslikt en wat precies heeft het met je gedaan?
Nogmaals: ik ben AD niet aan het promoten, maar vraag me gewoon af hoe mensen denken over het gemak hiervan.
Groetjes,
R.
Ik heb al meerdere malen een depressie doorgemaakt in m'n leven.
Nu,6 mnd na de bevalling, worstel ik nog steeds met een postnatale depressie,waar ik niets voor neem aangezien ik BV geef.
Binnenkort begin ik waarschijnlijk toch met AD. Wat ik eigenlijk wilde weten: zijn er mensen die AD slikken, naast de belangrijkste reden nl. depressie, om het hoofd boven water te houden, dingen beter langs je heen laten glijden, beter tegen stress te kunnen, niet gelijk emotioneel uit de bocht vliegen, om wat rust te creeren etc.?
Ik ben absoluut niet bezig om antidepressiva te promoten als een alledaags pilletje voor het gemak,maar vroeg me gewoon af of er mensen zijn die het gebruiken om wat 'sterker' te worden en het leven 'beter' aan te kunnen.
Psychiaters of huisartsen schijnen het nl. best gemakkelijk voor te schrijven als ze zien dat je het 'even' niet meer aankunt.
Misschien zo gek nog niet,althans voor mij dan. Ik ben tussen de depressies door namelijk vaak gauw somber of minder sterk met gevoelens van leegte en kan enorm veel piekeren waardoor ik erg veel tijd verlies.
Zelfstudie heb ik veel gedaan, psychologen al veel bezocht , maar
een enkel pilletje levert uiteindelijk toch meer op,merk ik, helaas.
Mijn vraag dus: zijn er mensen die AD gebruiken zonder dat ze zwaar depressief zijn (met/zonder suicidale gedachten)? Zo ja, heeft het je leven wat gemakkelijker gemaakt of valt het toch tegen? Welk middel heb je geslikt en wat precies heeft het met je gedaan?
Nogmaals: ik ben AD niet aan het promoten, maar vraag me gewoon af hoe mensen denken over het gemak hiervan.
Groetjes,
R.
maandag 7 maart 2011 om 18:08
quote:ishetdanechtzomoeilijk: heb jij uiteindelijk wel rust gevonden qua stress? ik heb nl last van lichamelijke stress en hoop dat als de ad aanslaan, ik zowel lichamelijk als in m'n hoofd rust krijg.
Vind ik lastig te zeggen. Ik heb nu stukken minder stress, maar ik denk dat dat deels komt doordat ik op mijn werk nu geen verantwoordelijke diensten meer doe, en doordat de depressie onder controle is, kan ik stress beter handelen zeg maar.
Ik heb gelukkig geen hartkloppingen en hyperventilatie meer.
Vind ik lastig te zeggen. Ik heb nu stukken minder stress, maar ik denk dat dat deels komt doordat ik op mijn werk nu geen verantwoordelijke diensten meer doe, en doordat de depressie onder controle is, kan ik stress beter handelen zeg maar.
Ik heb gelukkig geen hartkloppingen en hyperventilatie meer.
maandag 7 maart 2011 om 19:55
quote:BobDeBouwer schreef op 07 maart 2011 @ 13:33:
Xalvijn, had jij in het begin last van bijwerkingen met citalopram? En tijdens het ophogen? Ik merk dat ik, nu ik deze week ophoog van 10 via-12-14-16-18 naar 20 mg, ik last heb van o.a. 37.3 temp., diarree, beven, zenuwachtig en tintelingen over mijn hele lijf. Heb ik nog niet eerder last van gehad. Maar tja, het staat in de bijsluiter, dus het zal wel goed zijn, ik wacht maar af.Ik heb nooit opgehoogd. Moest gelijk starten op 40mg. Behoorlijk hoge dosis
Xalvijn, had jij in het begin last van bijwerkingen met citalopram? En tijdens het ophogen? Ik merk dat ik, nu ik deze week ophoog van 10 via-12-14-16-18 naar 20 mg, ik last heb van o.a. 37.3 temp., diarree, beven, zenuwachtig en tintelingen over mijn hele lijf. Heb ik nog niet eerder last van gehad. Maar tja, het staat in de bijsluiter, dus het zal wel goed zijn, ik wacht maar af.Ik heb nooit opgehoogd. Moest gelijk starten op 40mg. Behoorlijk hoge dosis
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 7 maart 2011 om 20:00
quote:schouderklopje schreef op 07 maart 2011 @ 16:55:
Calvijn, ik vind het afbouwen ook lastig hoor
Ik zit nog steeds op 20 mg. (sinds een week of 9 onderhand?) en vraag mezelf telkens af of ik nu al vanuit een stabiliteit kan spreken, of dat ik nog steeds in de wen en aanpasfase zit.
Afgelopen 2 weken regelmatig erg emotioneel, weer erg kort lontje naar dochter (snel geirriteerd, gelukkig nog niet echt agressief gevoeld, maar het staat om de hoek van de deur te wachten als het dan niet snel beter wordt). Veel meer ruzie in huis met mijn lief, huilerig, etc. Heb na tijden maar weer eens een oxazepam gebruikt (die pillen doen alleen zo weinig bij mij helaas). Dus ik zit ook nog te dimdammen wat wijsheid is. Ik wil toch maar een afspraak maken met huisarts om te bespreken hoe lang ik het de tijd zou moeten geven. Maar voorlopig pieker ik er nog niet over om nog minder te gaan zitten. Eerst stabiel en dan pas minderen en geen dag eerder!
Heel herkenbaar.
Heb ook een redelijk kort lontje naar mijn vriend (en de katten)
Voel soms echt agressie opkomen.
Soms mopperig op mijn zoon, maar dat gaat nog wel.
Heel emotioneel, ook als ik iets liefs/moois/leuks/triests zie op tv.
Calvijn, ik vind het afbouwen ook lastig hoor
Ik zit nog steeds op 20 mg. (sinds een week of 9 onderhand?) en vraag mezelf telkens af of ik nu al vanuit een stabiliteit kan spreken, of dat ik nog steeds in de wen en aanpasfase zit.
Afgelopen 2 weken regelmatig erg emotioneel, weer erg kort lontje naar dochter (snel geirriteerd, gelukkig nog niet echt agressief gevoeld, maar het staat om de hoek van de deur te wachten als het dan niet snel beter wordt). Veel meer ruzie in huis met mijn lief, huilerig, etc. Heb na tijden maar weer eens een oxazepam gebruikt (die pillen doen alleen zo weinig bij mij helaas). Dus ik zit ook nog te dimdammen wat wijsheid is. Ik wil toch maar een afspraak maken met huisarts om te bespreken hoe lang ik het de tijd zou moeten geven. Maar voorlopig pieker ik er nog niet over om nog minder te gaan zitten. Eerst stabiel en dan pas minderen en geen dag eerder!
Heel herkenbaar.
Heb ook een redelijk kort lontje naar mijn vriend (en de katten)
Voel soms echt agressie opkomen.
Soms mopperig op mijn zoon, maar dat gaat nog wel.
Heel emotioneel, ook als ik iets liefs/moois/leuks/triests zie op tv.
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 9 maart 2011 om 10:34
quote:calvijn1 schreef op 07 maart 2011 @ 20:00:
[...]
Heel herkenbaar.
Heb ook een redelijk kort lontje naar mijn vriend (en de katten)
Voel soms echt agressie opkomen.
Soms mopperig op mijn zoon, maar dat gaat nog wel.
Heel emotioneel, ook als ik iets liefs/moois/leuks/triests zie op tv.O herkenbaar! Toen ik gestopt was zat ik echt bij alles te snotteren. Zelfs bij van die cheesy amerikaanse bruiloften op tv... Verschrikkelijk!
[...]
Heel herkenbaar.
Heb ook een redelijk kort lontje naar mijn vriend (en de katten)
Voel soms echt agressie opkomen.
Soms mopperig op mijn zoon, maar dat gaat nog wel.
Heel emotioneel, ook als ik iets liefs/moois/leuks/triests zie op tv.O herkenbaar! Toen ik gestopt was zat ik echt bij alles te snotteren. Zelfs bij van die cheesy amerikaanse bruiloften op tv... Verschrikkelijk!
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
woensdag 9 maart 2011 om 16:08
Voordat ik aan de AD ging, zat ik te huilen bij het lezen van tijdschriften. In de kroeg notabene. Wist niet hoe gauw ik dat moest wegpoetsen. Ook als er een ambulance met sirene (brandweer, ziekenwagen) langs kwam rijden, prikten de tranen achter mijn ogen.
Oh wee, ik snotteraar
Met medicijnen kan ik er stukken beter tegen. Alleen nu ik aan het afbouwen ben, merk ik dat dat soort gevoeligheid wel weer meer terugkomt.
Oh wee, ik snotteraar
Met medicijnen kan ik er stukken beter tegen. Alleen nu ik aan het afbouwen ben, merk ik dat dat soort gevoeligheid wel weer meer terugkomt.
donderdag 10 maart 2011 om 16:38
Ik heb alle reacties van jullie gelezen. Iedereen heeft zo zijn ervaringen met antidepressiva. Fijn om te horen dat ik niet de enige ben die dit (misschien) nodig heeft.
Zoals ik al had gezegd ben woensdag , gisteren,naar de psych geweest en hij constateerde inderdaad een (postnatale) depressie met ansten. Hij stelde wat vragen en schreef me medicatie voor en stelde psychotherapie voor. Het gaat om Lexapro (escitalopram) en daar moet ik een half tabletje van 10 mg nemen per dag. Ik vraag me af of zo'n kleine dosis nut heeft, maar goed. OP dat moment schoot me dit niet te binnen helaas. Ik gaf aan dat ik (nog) borstvoeding gaf en of dat geen probleem vormde. Hij gaf aan dat het niet heel erg was. Dit vind ik niet een eenduidig antwoord moet ik eerlijk zeggen.Wat zouden jullie doen?En heeft iemand dit medicijn ooit geprobeerd?
Zoals ik al had gezegd ben woensdag , gisteren,naar de psych geweest en hij constateerde inderdaad een (postnatale) depressie met ansten. Hij stelde wat vragen en schreef me medicatie voor en stelde psychotherapie voor. Het gaat om Lexapro (escitalopram) en daar moet ik een half tabletje van 10 mg nemen per dag. Ik vraag me af of zo'n kleine dosis nut heeft, maar goed. OP dat moment schoot me dit niet te binnen helaas. Ik gaf aan dat ik (nog) borstvoeding gaf en of dat geen probleem vormde. Hij gaf aan dat het niet heel erg was. Dit vind ik niet een eenduidig antwoord moet ik eerlijk zeggen.Wat zouden jullie doen?En heeft iemand dit medicijn ooit geprobeerd?
donderdag 10 maart 2011 om 19:22
Rosanne, is het niet handig om de POP poli oid te benaderen met deze vragen? Deze zijn gespecialiseerd in medicatie in combinatie met zwangerschap en/of borstvoeding. Er zitten er geloof ik 2 in Nederland.
Iig fijn om te weten toch, dat je je niet aanstelt? Dat het niet maar 'voor het gemak' is, zoals je in je openingspost schreef. Ik hoop heel erg dat je er (snel) baat bij gaat hebben. Je moet wel echt doorzetten door de bijwerkingen. Dat is even lastig!
Ik slik citalopram en weet niks van lexapro.
Sterkte iig met deze lastige periode.
Iig fijn om te weten toch, dat je je niet aanstelt? Dat het niet maar 'voor het gemak' is, zoals je in je openingspost schreef. Ik hoop heel erg dat je er (snel) baat bij gaat hebben. Je moet wel echt doorzetten door de bijwerkingen. Dat is even lastig!
Ik slik citalopram en weet niks van lexapro.
Sterkte iig met deze lastige periode.
dinsdag 15 maart 2011 om 11:05
Hoi Rosanne,
Je vroeg om ervaringen met Lexapro. Ik heb Lexapro (10 mg) ongeveer een jaar gebruikt. Door een vervelende jeugd ben ik van kinds af aan behoorlijk down geweest. Ik heb langdurig een lichte vorm van een depressie (dysthymie) gehad. Door een nare relatie, een baan die niet bij mij paste en mijn vermogen om belachelijk veel te piekeren is dit omgeslagen in een ernstige depressie. De psychiater heeft met toentertijd Lexapro 10 mg voorgeschreven. In het begin had ik wel last van bijwerkingen, maar vond het erg meevallen. Ik was wat duizelig, afwezig en voelde me een beetje grieperig. Na een week voelde ik de positieve effecten al, een openbaring kan ik je zeggen. Ik heb vanaf mijn 8ste niks anders gekend dan het gevoel van hopeloosheid, veel piekeren, veel huilen, faalangst en weinig zelfvertrouwen. Door de lexapro verbeterde echt alles! Ik had rust in mijn hoofd, had mooie dromen, piekerde nauwelijks, kon weer genieten en voelde me gewoon ontspannen. Een jaar geleden ben ik gestopt en ik merk dat het piekeren met besluiteloosheid als resultaat in volle glorie weer terug is. Op dit moment voldoe ik niet aan de criteria voor een depressie, maar ik merk wel dat de klachten die ik heb mijn leven beperken. Ik heb de huisarts dus net gebeld voor een nieuw recept van Lexapro.
Uit eigen ervaring en ook door mijn werk (heb enkele jaren als psycholoog gewerkt met depressieve clienten) kan ik je het volgende zeggen over een antidepressivum:
Een AD lost je problemen niet op, het verzacht wel de klachten die je hebt en maakt je leven daarmee een stuk aangenamer. Als je stopt met een AD is de kans groot dat klachten die je voorheen had weer terugkeren, tenzij je echt bent veranderd (door bijvoorbeeld psychotherapie). Psychotherapie kan ervoor zorgen dat je sterker wordt, dat je daadwerkelijk leert om anders met je problemen om te gaan en dat je daaruit voortvloeiend minder last hebt van psychische problemen. Daardoor heeft psychotherapie de voorkeur boven een antidepressivum.
Heb je echter al jaren depressieve klachten en had je als kind ook al langdurig psychische problemen, dan is de kans groot dat je ook met behulp van psychotherapie niet (volledig) van je klachten af komt. Als klachten langdurig bestaan of zo hardnekkig zijn dat ze telkens terugkeren gaan je hersenen zich hieraan aanpassen. Voor je hersenen zijn de klachten 'normaal' en is het niet meer 'normaal' om je langdurig goed te voelen. Het is dan ook heel moeilijk om beter te worden zonder medicatie. Je kunt je voorstellen dat als je bijvoorbeeld 30 jaar lang een fijn leven hebt gehad, een prettige jeugd, leuk werk, fijne vrienden, etc. en je plotseling depressief wordt doordat bijv. je beste vriendin overlijdt, je partner ernstig ziek wordt, etc., dat je op zo'n moment relatief snel kunt herstellen omdat je nog goed weet hoe het is om je goed te voelen. Heb je een belast leven met veel problemen dan is het moeilijker om te herstellen, omdat je hersenen niet zo goed weten hoe het is om langdurig happy/stabiel te zijn. Je hersenen maken dan het stofje serotonine in minder grote hoeveelheden aan, waardoor je minder gelukkig bent. Een antidepressiva zorgt ervoor dat er meer serotonine aangemaakt wordt, waardoor je depressieve klachten afnemen. Als je iemand bent die erg gevoelig is en mogelijk misschien zelfs hooggevoelig/hoogsensitief, dan is Lexapro 10 mg een goede dosering, zeker niet te weinig. Lexapro is een van de meest snel werkzame antidepressiva en het duurt gemiddeld genomen ongeveer 4 weken voordat je kunt zeggen of hij bij jou aanslaat. Hoog nooit te vroeg op, maar wacht het even af.
Ik heb er in ieder geval super goede ervaringen mee.
Veel succes ermee!
Je vroeg om ervaringen met Lexapro. Ik heb Lexapro (10 mg) ongeveer een jaar gebruikt. Door een vervelende jeugd ben ik van kinds af aan behoorlijk down geweest. Ik heb langdurig een lichte vorm van een depressie (dysthymie) gehad. Door een nare relatie, een baan die niet bij mij paste en mijn vermogen om belachelijk veel te piekeren is dit omgeslagen in een ernstige depressie. De psychiater heeft met toentertijd Lexapro 10 mg voorgeschreven. In het begin had ik wel last van bijwerkingen, maar vond het erg meevallen. Ik was wat duizelig, afwezig en voelde me een beetje grieperig. Na een week voelde ik de positieve effecten al, een openbaring kan ik je zeggen. Ik heb vanaf mijn 8ste niks anders gekend dan het gevoel van hopeloosheid, veel piekeren, veel huilen, faalangst en weinig zelfvertrouwen. Door de lexapro verbeterde echt alles! Ik had rust in mijn hoofd, had mooie dromen, piekerde nauwelijks, kon weer genieten en voelde me gewoon ontspannen. Een jaar geleden ben ik gestopt en ik merk dat het piekeren met besluiteloosheid als resultaat in volle glorie weer terug is. Op dit moment voldoe ik niet aan de criteria voor een depressie, maar ik merk wel dat de klachten die ik heb mijn leven beperken. Ik heb de huisarts dus net gebeld voor een nieuw recept van Lexapro.
Uit eigen ervaring en ook door mijn werk (heb enkele jaren als psycholoog gewerkt met depressieve clienten) kan ik je het volgende zeggen over een antidepressivum:
Een AD lost je problemen niet op, het verzacht wel de klachten die je hebt en maakt je leven daarmee een stuk aangenamer. Als je stopt met een AD is de kans groot dat klachten die je voorheen had weer terugkeren, tenzij je echt bent veranderd (door bijvoorbeeld psychotherapie). Psychotherapie kan ervoor zorgen dat je sterker wordt, dat je daadwerkelijk leert om anders met je problemen om te gaan en dat je daaruit voortvloeiend minder last hebt van psychische problemen. Daardoor heeft psychotherapie de voorkeur boven een antidepressivum.
Heb je echter al jaren depressieve klachten en had je als kind ook al langdurig psychische problemen, dan is de kans groot dat je ook met behulp van psychotherapie niet (volledig) van je klachten af komt. Als klachten langdurig bestaan of zo hardnekkig zijn dat ze telkens terugkeren gaan je hersenen zich hieraan aanpassen. Voor je hersenen zijn de klachten 'normaal' en is het niet meer 'normaal' om je langdurig goed te voelen. Het is dan ook heel moeilijk om beter te worden zonder medicatie. Je kunt je voorstellen dat als je bijvoorbeeld 30 jaar lang een fijn leven hebt gehad, een prettige jeugd, leuk werk, fijne vrienden, etc. en je plotseling depressief wordt doordat bijv. je beste vriendin overlijdt, je partner ernstig ziek wordt, etc., dat je op zo'n moment relatief snel kunt herstellen omdat je nog goed weet hoe het is om je goed te voelen. Heb je een belast leven met veel problemen dan is het moeilijker om te herstellen, omdat je hersenen niet zo goed weten hoe het is om langdurig happy/stabiel te zijn. Je hersenen maken dan het stofje serotonine in minder grote hoeveelheden aan, waardoor je minder gelukkig bent. Een antidepressiva zorgt ervoor dat er meer serotonine aangemaakt wordt, waardoor je depressieve klachten afnemen. Als je iemand bent die erg gevoelig is en mogelijk misschien zelfs hooggevoelig/hoogsensitief, dan is Lexapro 10 mg een goede dosering, zeker niet te weinig. Lexapro is een van de meest snel werkzame antidepressiva en het duurt gemiddeld genomen ongeveer 4 weken voordat je kunt zeggen of hij bij jou aanslaat. Hoog nooit te vroeg op, maar wacht het even af.
Ik heb er in ieder geval super goede ervaringen mee.
Veel succes ermee!
