Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
donderdag 28 juli 2016 om 10:00
Ik weet eigenlijk niet hoe ik ermee omga. Volgens mij probeer ik emoties meestal zo snel mogelijk te laten verdwijnen. En dat lukt natuurlijk niet altijd.
Meestal trek ik me terug, totdat het over is.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
donderdag 28 juli 2016 om 10:10
Inderdaad dat zeg je precies goed, net alsof het dan hanteerbaarder is, zo voel ik dat ook.
Daarna voel ik me ook wat opgeluchter totdat ik weer alleen thuis ben en dan gaan al die gedachtes weer door het hoofd, constant maar piekeren, merk dan ook dat ik slechter slaap in zo een periode, binnenin mijn hoofd is geen stilte dan.
Haha kan me voorstellen dat ze niet in de gaten hadden dat je aan het bevallen was, ik zelf trok me juist helemaal terug in mijn eigen cocon, dat was mijn manier om de pijn bij de bevallingen op te vangen.
Daarna voel ik me ook wat opgeluchter totdat ik weer alleen thuis ben en dan gaan al die gedachtes weer door het hoofd, constant maar piekeren, merk dan ook dat ik slechter slaap in zo een periode, binnenin mijn hoofd is geen stilte dan.
Haha kan me voorstellen dat ze niet in de gaten hadden dat je aan het bevallen was, ik zelf trok me juist helemaal terug in mijn eigen cocon, dat was mijn manier om de pijn bij de bevallingen op te vangen.
donderdag 28 juli 2016 om 10:17
Hoe ga ik om met rouwverking ?
De laatste keer heel slecht, veel zorgen gehad en toen kwam er eindelijk rust met zijn dood ( vader ).
Ik trok me heel erg terug en kwam bijna de deur niet meer uit behalve voor mijn werk.
Dit duurde een aantal maanden totdat iedereen begon te praten over hulp zoeken want ze vonden dat het niet de goede kant opging.
Gelukkig begon toen net de vakantie en hadden we al een vakantie geboekt, die twee weken rust en met alleen het gezin te zijn deden me toen enorm goed en daarna krabbelde ik langzaam weer overeind.
De laatste keer heel slecht, veel zorgen gehad en toen kwam er eindelijk rust met zijn dood ( vader ).
Ik trok me heel erg terug en kwam bijna de deur niet meer uit behalve voor mijn werk.
Dit duurde een aantal maanden totdat iedereen begon te praten over hulp zoeken want ze vonden dat het niet de goede kant opging.
Gelukkig begon toen net de vakantie en hadden we al een vakantie geboekt, die twee weken rust en met alleen het gezin te zijn deden me toen enorm goed en daarna krabbelde ik langzaam weer overeind.
donderdag 28 juli 2016 om 10:19
Ik herken dit heel erg.
Ik heb ook één keer in mijn leven een enorme verliefdheid gehad die niet beantwoord kon worden (hij was getrouwd).
Ik wist totaal niet wat ik ermee aan moest, en verloor mezelf compleet. Het was tijdens mijn studie, en ik durf gerust te zeggen dat hij de reden is geweest dat ik mijn studie heb afgemaakt. Ik wist toen namelijk al dat ik de verkeerde studiekeuze had gemaakt, maar het idee dat ik hem 'los zou moeten laten' (terwijl ik hem helemaal niet had...) maakte me echt crazy.
Wat ik nog het meest herken van wat je schrijft, is dat áls het wat geworden zou zijn (want hij vond mij ook leuk), ik daar toch niet mee om had kunnen gaan. Ik ben echt geen geschikt relatiemateriaal.
Wat ik je wel kan zeggen: uiteindelijk zal het slijten.
Ik weet niet of je vaak met hem in aanraking komt, maar dat maakt het wel moeilijker.
Afstand nemen is het beste.
Sterkte ermee, het voelt klote.
You don't have to fit into the format
donderdag 28 juli 2016 om 10:26
Het is een haar en ik kom regelmatig met haar in aanraking. Wel hebben we afgesproken om na haar vakantie te gaan overleggen hoe we dat het beste kunnen vormgeven, zodat het voor mij hanteerbaar blijft en onze 'gedwongen' contacten toch kunnen doorgaan (die zijn namelijk wel belangrijk).
Ik ben wel blij dat ze het weet, want dat neemt wel een deel van de druk weg. Ik was zo bang dat ik mezelf zou verraden, dat ik steeds krampachtiger werd in haar buurt. Dat kan ik nu (hopelijk) een beetje loslaten.
En nu ga ik er weer vandoor, de eenzaamheid ontvluchten.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
donderdag 28 juli 2016 om 10:34
Ik heb het iemand anders laten vertellen.
donderdag 28 juli 2016 om 10:37
Ben wel als de dood dat ze straks hier blijkt mee te lezen. 
Aan de andere kant: er staat eigenlijk niks dat ze niet al weet.
Dus.
Nu ben ik echt weg.
Bedankt voor het 'luisteren'.
Aan de andere kant: er staat eigenlijk niks dat ze niet al weet.
Dus.
Nu ben ik echt weg.
Bedankt voor het 'luisteren'.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
donderdag 28 juli 2016 om 10:58
:
[...]
Oooh echt
Heb je haar daarna wel al weer een keertje gezien ?
Zit alweer te wachten ergens, dus kan even reageren.
Ze weet het pas sinds 3 dagen. We hebben wel even gemaild, maar elkaar niet gezien. En nu is ze met vakantie, dus even rust.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
donderdag 28 juli 2016 om 11:15
Solo, lieverd
Heftige emoties, ik herken ze zeker! Verliefdheid zit in elke vezel van mijn lichaam en beleef ik heel intens. De verliefdheid op mijn eerste grote liefde was heel heftig. Ik kon geen genoeg van hem krijgen. Het 'voordeel' was dat hij ver weg woonde en we elkaar niet veel konden zien. Maar we belden uren achterelkaar en ook toen het uit was bleef ik contact zoeken. We waren vrienden gebleven, terwijl ik tot over mijn oren verliefd op hem was. Toen ik mijn man leerde kennen wilde ik heel snel samenwonen en trouwen, hij heeft mij daarin afgeremd. Het ging voor hem te snel. Maar hij is bij me gebleven en zijn samen gaan wonen en getrouwd toen hij eraan toe was. Ik kan slecht mijn emoties verteren, zeg maar. Ze komen heel heftig binnen, ook boosheid. Boosheid overvalt me en ik kan dan echt gaan flippen. Dat kan ik niet tegenhouden. Emoties moet ik echt een plek geven wil de heftigheid afnemen.
donderdag 28 juli 2016 om 11:23
Yess ik heb het gedaan, eindelijk gebeld naar de huisarts, de zenuwen gieren nu door mijn keel, tranen kan ik bijna niet inhouden.
Om 12.30 kan ik al terecht, dat was wel even schrikken, dacht dat ik morgen pas zou kunnen.
Merkte aan alles dat ik me weer steeds meer aan het terug trekken was en dat is niet goed.
Mensen om me heen zeggen al een tijdje dat ik moet gaan.
Moeten jullie ook altijd huilen bij stress ?
Vreselijk vind ik dat, op het werk heb ik dat ook steeds.
Om 12.30 kan ik al terecht, dat was wel even schrikken, dacht dat ik morgen pas zou kunnen.
Merkte aan alles dat ik me weer steeds meer aan het terug trekken was en dat is niet goed.
Mensen om me heen zeggen al een tijdje dat ik moet gaan.
Moeten jullie ook altijd huilen bij stress ?
Vreselijk vind ik dat, op het werk heb ik dat ook steeds.
donderdag 28 juli 2016 om 12:01
:
[...]
Even rust is wel goed nu, de stress zal pas echt weg gaan trekken denk ik als je elkaar weer eens gezien hebt.
Hou vol en gewoon lekker tegen iedereen aanlullen, zoveel als je wilt
+1
Solo, ik vind het heel dapper dat je het hebt durven zeggen tegen haar, ook al heb je het iemand laten zeggen. Dan nog, heel moedig en stoer van je!
Succes dadelijk, Mother_Earth! Wat goed dat je een afspraak hebt gemaakt!
En ja, bij stress kan ik ook gaan huilen, net als bij angst.
donderdag 28 juli 2016 om 12:42
Ergens eens gelezen dat autisten zich slecht bewust zijn van hun eigen gemoedstoestand, en dat we een eigen emotie pas als dusdanig herkennen wanneer hij begint te pieken en vervolgens fel reageren vanwege de plotse intensiteit hiervan. Kan me de bron niet direct voor de geest halen.
Herken het zeer. Ofwel is er een uiterst gebrek aan emotionaliteit ofwel reageer ik fel, gelukkig gebeurd het laatste zelden en ben ik meestal doodsaai.
@Mother-Earth: diagnose bracht hier rust, in de eerste plaats door me de handvaten te geven om mijn eigen gedrag te begrijpen en vervolgens de omgeving te veranderen zodanig dat ik minder extreem gedrag vertoonde. Voor de diagnose dachten ze in de richting van schizofrenie en schizoïde persoonlijkheidstoornis, en dit werd zeker in de hand gewerkt door mijn immer falende pogingen tot sociaal gedrag met de behorende reactie.
donderdag 28 juli 2016 om 13:47
donderdag 28 juli 2016 om 14:16
:
[...]
Ja altijd balen als men je niet wil geloven, daar was ik ook al bang voor.
Ik keek niet glazig genoeg uit mijn ogen, kijken jullie glazig uit jullie ogen ?
Ja heel erg
Maar zonder dollen, tot mijn verbijstering heb ik gemerkt dat zelfs artsen en niet gespecialiseerde psychologen een heel stereo-type en eenzijdig beeld van autisme hebben. En vooral vrouwen (maar ook veel mannen) voldoen daar helemaal niet aan.
.
donderdag 28 juli 2016 om 14:18
:
[...]
Ja altijd balen als men je niet wil geloven, daar was ik ook al bang voor.
Ik keek niet glazig genoeg uit mijn ogen
Het ligt niet aan jou. Men gelooft mij ook niet altijd. Ik ben jaren geleden officieel getest, maar hoe vaak ik nog te horen heb gekregen dat je niets aan mij ziet en het dus wel mee zal vallen. Of dat ik profiteer van een uitkering, enz, enz, enz. Ik trek me er steeds minder van aan, die mensen zijn gewoon niet slim genoeg. Maar met een huisarts is dat wat lastiger.
Wacht de psycholoog af, mss komt daar wel wat meer uit.
