Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
dinsdag 13 oktober 2015 om 20:51
Ik kom vooral in dit topic door herkenning daarbij weet mijn omgeving nog van niks ze zijn gewent dat ik anders ben maar hoe wat en waar hebben ze geen idee van.
Ze snappen niet dat een middag in stad rondlopen voor mij de grootste straf op aarde is word knettergek van al die mensen die alle kanten op gaan, ze snappen niet dat ik soms echt behoefte heb aan een dagje prikkelvrij in de natuur woon er gelukkig vlak bij kom dan echt even tot rust. En zo snappen ze wel meer dingen niet.
Ze snappen niet dat een middag in stad rondlopen voor mij de grootste straf op aarde is word knettergek van al die mensen die alle kanten op gaan, ze snappen niet dat ik soms echt behoefte heb aan een dagje prikkelvrij in de natuur woon er gelukkig vlak bij kom dan echt even tot rust. En zo snappen ze wel meer dingen niet.
woensdag 14 oktober 2015 om 09:38
Ik schrijf niet zo heel vaak op die autismefora, hoewel ik me onlangs aangemeld heb bij een Aspergerforum.
Ik ben heel erg voor integratie en emancipatie van autisten in de maatschappij (helaas is dat nu nauwelijks zo), dus dat zij zoveel mogelijk met de niet-autisten meedoen. Ik schrijf daarom vaak liever op algemene fora, zoals dit forum, of op fora over specifieke onderwerpen, zoals fotografie, Esperanto, reizen, etc. Je afzetten tegen NT-ers vind ik ook enigszins onlogisch (en dat gebeurt weleens op die autistenfora), want zowel voor NT-ers en voor autisten geldt: accepteer de ander zoals die is, respecteer hem of haar, autistisch of niet. Ikzelf maak daarin geen onderscheid; ik behandel anderen gelijkwaardig.
Ik ben heel erg voor integratie en emancipatie van autisten in de maatschappij (helaas is dat nu nauwelijks zo), dus dat zij zoveel mogelijk met de niet-autisten meedoen. Ik schrijf daarom vaak liever op algemene fora, zoals dit forum, of op fora over specifieke onderwerpen, zoals fotografie, Esperanto, reizen, etc. Je afzetten tegen NT-ers vind ik ook enigszins onlogisch (en dat gebeurt weleens op die autistenfora), want zowel voor NT-ers en voor autisten geldt: accepteer de ander zoals die is, respecteer hem of haar, autistisch of niet. Ikzelf maak daarin geen onderscheid; ik behandel anderen gelijkwaardig.
World of Warcraft: Legion
woensdag 14 oktober 2015 om 09:47
Ik erger me vooral aan het feit dat er (door autisten in dit geval) zo'n onderscheid gemaakt wordt tussen autisten en niet-autisten (de NT-ers).
Ik zie autisme namelijk niet als iets dat fundamenteel anders is dan niet-autisme. Autisme is een spectrum, iedereen heeft er wel trekjes van, maar als je meer trekjes hebt dan 'gemiddeld' krijg je de diagnose. Daarmee ben je niet anders dan diegene die bijv net geen diagnose krijgt, omdat hij/zij net niet genoeg trekjes heeft.
Ik geloof niet dat mijn hersenen anders functioneren dan die van niet-autisten.
Ik zie autisme namelijk niet als iets dat fundamenteel anders is dan niet-autisme. Autisme is een spectrum, iedereen heeft er wel trekjes van, maar als je meer trekjes hebt dan 'gemiddeld' krijg je de diagnose. Daarmee ben je niet anders dan diegene die bijv net geen diagnose krijgt, omdat hij/zij net niet genoeg trekjes heeft.
Ik geloof niet dat mijn hersenen anders functioneren dan die van niet-autisten.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
woensdag 14 oktober 2015 om 11:04
Hoe gaan jullie om met de constante eenzaamheid? Ik heb op wat oppervlakkige contacten na, niemand om me heen en breng de meeste dagen huilend in bed door. En eerlijk gezegd weet ik niet hoe lang ik dit nog volhoud. Zoek hulp, zullen de meeste zeggen. Dat doe ik ,al jaren, maar het slaat niet aan en ik heb er daardoor geen vertrouwen meer in, waardoor ik het niet serieus neemt en dus ook een nieuwe hulpverlener nergens komt.
woensdag 14 oktober 2015 om 11:49
Mijn idee is dat je vooral geluk moet hebben om mensen te vinden waar het mee klikt. Ik heb zo'n 6 jaar gehad dat alleen de keus had uit mijn moeder om iets mee te ondernemen. Ik miste mijn vriendschappen van vroeger, die ik kwijtraakte toen ze een relatie kregen. Als ik met mijn moeder over een grote braderie liep, zag ik allemaal jongerengroepjes en koppels. Frustrerend vond ik het. Want mij lukte het maar niet om zo'n contact op te bouwen. Ik heb ook totaal andere interesses.
Je zou denken dat als je in een clubje gaat of een hobbycursus doet, makkelijker aansluiting vind. Maar dat is bij mij niet zo. Ik beleef er wel plezier aan, maar het contact blijft oppervlakkig en gaat alleen maar over datgene wat je daar doet.
Mijn vriendschappen en leuke contacten ontstonden toevallig op mijn werk. Als ik echt zoek, vind ik het niet.
Je zou denken dat als je in een clubje gaat of een hobbycursus doet, makkelijker aansluiting vind. Maar dat is bij mij niet zo. Ik beleef er wel plezier aan, maar het contact blijft oppervlakkig en gaat alleen maar over datgene wat je daar doet.
Mijn vriendschappen en leuke contacten ontstonden toevallig op mijn werk. Als ik echt zoek, vind ik het niet.
woensdag 14 oktober 2015 om 12:27
woensdag 14 oktober 2015 om 13:06
Als ik het zo lees zou je daar eerst iets aan moeten doen: accepteren hoe je in elkaar steekt.
Ik ben wie ik ben en ik heb in de loop van de jaren een aantal mensen om me heen verzameld waarbij ik mezelf kan zijn en die me nog leuk vinden ook.
Maar ik heb dan ook niet het gevoel dat ik niet kàn meekomen, ik wíl niet meekomen met mensen die veel contacten hebben. Ik heb heel veel behoefte aan rust om me heen, aan tijd alleen in huis.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
woensdag 14 oktober 2015 om 13:15
Wat Hondenmens schrijft over sociale contacten, komt in zekere zin ook bij mij voor. Ten eerste heb ik sociale contacten op het werk. De onderwerpen gaan vaak over het onderwijs, maar soms ook over koetjes, kalfjes en andere onderwerpen. De sociale interactie verloopt erg prettig, en ik voel me geenszins buitengesloten. Op het werk ben ik zelfs populair, heeft een directielid mij ooit verteld!
Op het koor waar ik zit wordt er vaak over diverse onderwerpen gesproken.
Ook doe ik georganiseerde reizen. Je komt daar in een reisgezelschap en je gaat lang met de anderen in dat gezelschap om. Er wordt gesproken over dingen die je ziet (tijdens sightseeing, rondvaart, wandeling, etc.). Er zijn ook uitjes en georganiseerde reizen voor mensen met een beperking. Ik heb het liefst gewone groepsreizen. Ze vinden mij vaak een beetje apart maar ik word niet door anderen gemeden.
Op het koor waar ik zit wordt er vaak over diverse onderwerpen gesproken.
Ook doe ik georganiseerde reizen. Je komt daar in een reisgezelschap en je gaat lang met de anderen in dat gezelschap om. Er wordt gesproken over dingen die je ziet (tijdens sightseeing, rondvaart, wandeling, etc.). Er zijn ook uitjes en georganiseerde reizen voor mensen met een beperking. Ik heb het liefst gewone groepsreizen. Ze vinden mij vaak een beetje apart maar ik word niet door anderen gemeden.
hans66 wijzigde dit bericht op 14-10-2015 13:38
Reden: Herkenbaarheid.
Reden: Herkenbaarheid.
% gewijzigd
World of Warcraft: Legion
woensdag 14 oktober 2015 om 13:19
Dat heb ik me ook heel lang afgevraagd.
Deze mensen heb ik bij de Sociale Werkplaats ontmoet, dus daar heeft iedereen "iets". Er zitten mensen van alle leeftijden door elkaar. De paar vriendinnen die ik heb, hebben ook psychische aandoeningen (DCD, Autisme). Die zijn 29-40 jaar en je kunt er een normaal gesprek mee voeren. Dat laatste is voor mij wel een voorwaarde. Ik kan weinig met mensen die heel zwakbegaafd zijn.
Dan is er nog een vrouw van 61 met lichamelijke klachten. Ik heb er veel interessante gesprekken mee. Zij heeft neven met Autisme en snapt het. Het klikt toevallig.
Hoe ik die contacten behoud? Het gaat redelijk vanzelf bij die leuke mensen. We werken in dezelfde hal, dus we zien elkaar haast elke dag of in de pauze. We zijn een keer wezen shoppen, zwemmen en op elkaars verjaardag geweest. Met 1 collega doe ik ook wel dingen alleen. Wij zijn allebei single en een ander heeft het altijd druk met haar gezin. Zij heeft nauwelijks tijd voor zichzelf, dus dat is moeilijker.
Het is wel zo dat ik het initiatief vaak van de ander laat afhangen. Dat heb ik sinds ik door vroegere vriendinnen teleurgesteld ben in de laatste jaren dat ik er nog mee omging. Ik ben niet meer gewend dat iemand oprecht interesse in me toont.
woensdag 14 oktober 2015 om 13:25
Ik heb niet het gevoel dat ik sociaal contact nodig heb, maar doe het wel voor mijn man, die miste het op den duur heel erg en ik was bang dat het zou gaan wegen op onze relatie.
Moet wel zeggen dat ik zonder man waarschijnlijk wel eenzaam zou zijn, hij is echt mijn beste vriend, bij hem ben ik nog geen seconde bang geweest om afgerekend te worden op wie ik ben.
Ik trek op met een aantal familieleden, mensen die ik ook zonder die familieband fijn zou vinden, die contacten kosten me energie, maar ze zijn ook een warm bad.
Ik heb 1 vriendin waar ik een keer of twee per jaar mee afspreek, en met wie ik bij vlagen intensief chat - dat is ook leuk maar het moet niet te veel zijn.
Ik zou ergens wel iemand willen die ik dicht genoeg kan laten komen en die me toch accepteert voor wie ik ben, maar ik heb er geen idee van hoe dat aan te pakken.
De kinderen zijn ondertussen te groot om nog via hen contacten op te doen, ik stap ook niet gemakkelijk op mensen af.
Heel af en toe forceer ik mezelf er wel 's toe, en dan lukt het wel hoor, zo'n oppervlakkige babbel met een grapje maar verder gaat het dan ook weer niet, en dan blijf ik met een soort 'honger' achter.
Een autistenvereniging oid, daar sta ik wat huiverachtig tegenover, ben zo bang dat het zo'n clubje 'wij tegen de rest van de wereld' wordt, terwijl ik voor mezelf juist heel hard inzet op mezelf net in de gewone wereld inpassen.
Moet wel zeggen dat ik zonder man waarschijnlijk wel eenzaam zou zijn, hij is echt mijn beste vriend, bij hem ben ik nog geen seconde bang geweest om afgerekend te worden op wie ik ben.
Ik trek op met een aantal familieleden, mensen die ik ook zonder die familieband fijn zou vinden, die contacten kosten me energie, maar ze zijn ook een warm bad.
Ik heb 1 vriendin waar ik een keer of twee per jaar mee afspreek, en met wie ik bij vlagen intensief chat - dat is ook leuk maar het moet niet te veel zijn.
Ik zou ergens wel iemand willen die ik dicht genoeg kan laten komen en die me toch accepteert voor wie ik ben, maar ik heb er geen idee van hoe dat aan te pakken.
De kinderen zijn ondertussen te groot om nog via hen contacten op te doen, ik stap ook niet gemakkelijk op mensen af.
Heel af en toe forceer ik mezelf er wel 's toe, en dan lukt het wel hoor, zo'n oppervlakkige babbel met een grapje maar verder gaat het dan ook weer niet, en dan blijf ik met een soort 'honger' achter.
Een autistenvereniging oid, daar sta ik wat huiverachtig tegenover, ben zo bang dat het zo'n clubje 'wij tegen de rest van de wereld' wordt, terwijl ik voor mezelf juist heel hard inzet op mezelf net in de gewone wereld inpassen.
woensdag 14 oktober 2015 om 13:26
Dee,
Ik heb misschien een link waar je misschien verder mee komt:
http://www.autismebegelei ... ling/psycho-educatie.html
Ik heb er zelf soms ook last van dat sommige mensen mij niet accepteren, maar daar schreef ik al eerder over. Een tijd geleden stelde een psycholoog mij psycho-educatie voor en een gezelligheidsavond voor mensen met autisme. Het eerste zie ik niet zitten, want ik verander daar het gedrag van andere mensen niet mee. Het tweede accepteerde ik wel, omdat ik ervaringen met andere autisten kan uitwisselen, maar aan de andere kant is het omgaan met iedereen (autistisch of niet) voor mij een goede mogelijkheid om mij sociaal te ontwikkelen. Ik erken wel dat het voor andere mensen met autisme lastiger of juist minder lastig is, dan voor mij.
World of Warcraft: Legion
woensdag 14 oktober 2015 om 13:36
Dank iedereen, voor het laten weten wat je hier vindt - of hoopt te vinden.
Ik heb ooit met een leuke groep mensen (internationaal) geschreven. De meesten waren zelf autist. Inmiddels bestaat die groep niet meer.
Ik hou ook niet zo van het slachtoffergedrag, waar zich dat ook voordoet. Ik had ooit een partner met autisme en ging toen eens een bezoekje brengen aan een forum voor partners van autisten. Eerlijk gezegd vond ik daar het slachtoffergedrag nog veel groter. Ik ergerde me zo, dat ik er maar weer snel vertrokken ben.
Ik heb ooit met een leuke groep mensen (internationaal) geschreven. De meesten waren zelf autist. Inmiddels bestaat die groep niet meer.
Ik hou ook niet zo van het slachtoffergedrag, waar zich dat ook voordoet. Ik had ooit een partner met autisme en ging toen eens een bezoekje brengen aan een forum voor partners van autisten. Eerlijk gezegd vond ik daar het slachtoffergedrag nog veel groter. Ik ergerde me zo, dat ik er maar weer snel vertrokken ben.
woensdag 14 oktober 2015 om 13:47
Ik denk dat ik qua standpunt sta tussen mensen met autisme die zich wat afzonderen (lotgenoten) en Waranaka. Ik denk uiteindelijk dat je je integratie het meest bevordert als je met iedereen omgaat; dat zal in de meeste gevallen met niet-autisten zijn.
En dat is ook voor mij een manier om vorderingen te maken. Ik paste dat in het verleden toe, en het heeft mij heel wat opgeleverd. Als ik kijk naar georganiseerde reizen, zoek ik liever contact met een "normaal" reisbureau dan met een reisbureau voor mensen met een beperking. Ik heb dat niet nodig en het reisaanbod van een "normaal" reisbureau is veel groter. Ik heb veel reisbureaus om te kiezen en per reisbureau veel reizen.
World of Warcraft: Legion
woensdag 14 oktober 2015 om 14:29
Dat geldt voor mij in zekere zin ook, maar volledige integratie heb ik nog niet bereikt. Ik ben zeer zelfredzaam (financiën, huis schoonhouden, kleding kopen, zelfzorg, dagbesteding c.q. werk), en binnenkort stopt de begeleiding van mij. Op het gebied van werk en een partner vinden wil het nog niet zo vlotten. Ik doe overgekwalificeerd werk en ik ben nog steeds vrijgezel. Mensen onderschatten mij, dus heb ik nog een weg te gaan, zelfs als het mij zeer veel energie zou kosten; het zou mij kunnen terugbetalen. Ik kijk wel naar mijn eigen aandeel aan het feit dat ik nog niet het gevoel heb, geïntegreerd te zijn.
World of Warcraft: Legion
woensdag 14 oktober 2015 om 14:31
:
[...]
Eerlijk gezegd heb ik niet het idee dat ik zou moeten integreren: mijn hele leven ga ik al met iedereen om. Dat is niet veranderd sinds ik een diagnose heb. Overigens weten de meeste mensen niet eens dat ik die diagnose heb. Ik ben gewoon een mens met mijn eigenaardigheden, zoals iedereen. Het was voor mijn zelfkennis wel goed om te weten dat ik autist ben, maar voor de rest van de wereld doet het er naar mijn idee niet toe. Ik hinder er niemand mee. Ik draai ook gewoon mee in de maatschappij, zoals de meesten. Ik werk, heb kinderen opgevoed en grootgebracht, betaal belasting... niemand die zich dan met je bemoeit verderMaar ik heb dus het geluk dat ik inmiddels met mijn autisme uit de voeten kan en goed weet waar mijn (on)mogelijkheden liggen.
Dat. +1
Ik heb vrienden en familie die een paar van die eigenaardigheden met mij gemeen hebben, de belangrijkste wel dat contact niet iedere dag hoeft en afspreken ook niet maandelijks. Met het totaal van die mensen spreek ik zo eens/tweemaal per maand met iemand af. Er zijn best meer mensen die vriendschap niet zien als elke week koffiedrinken/uitgaan. Je moet ze alleen wel tegenkomen natuurlijk.
Deze maand is het erg druk, ik zou elk weekend weg kunnen zijn. Ik kies er dan bewust voor niet alles te doen, maar te kiezen. Jammer dan dat ik niet bij die ene verjaardag ben. Dan zeg ik gewoon dat ik moe ben/ ziek ben. Dan doe ik echt niet het hele uitgebreide verhaal uit de doeken. Nergens voor nodig. 'Gewone' mensen lopen ook niet alle verjaardagen/feestjes/activiteiten af.
Dat slachtofferige is ook niet mijn ding trouwens. Ik zoek vooral praktische tips, ervaringen van anderen. Hoe jullie met bepaalde situaties omgaan, tips voor prikkelverwerking etc. Diagnose of niet, het gaat erom hoe ik praktisch met mijn eigenaardigheden kan omgaan.
