Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
woensdag 14 oktober 2015 om 16:35
Ik vond het, naast zelfkennis, vooral handig om te weten dat mijn geest anders werkt dan die van vb. mijn man.
Ik snapte hem heel dikwijls niet, en hij mij niet, en doordat we nu van elkaar weten dat we de dingen verschillend ervaren communiceren we veel duidelijker met elkaar, zijn er veel minder misverstanden.
Ook snapt hij nu waarom ik een week opkijk tegen een groot feest en daarna nog twee weken moet bekomen. Hij dacht vroeger nl. dat ik degene die dat feest gaf geen leuk mens vond en ik kreeg hem niet uitgelegd wat 'een beetje opletten wat je zegt' voor mij inhoudt.
Ik dacht echt dat het voor iedereen zoveel kostte, vond mezelf maar een mietje dat ik daar wel moe van werd en anderen niet.
Lang verhaal kort: door de diagnose heb ik beter inzicht gekregen in mezelf, communiceren man en ik beter met elkaar en ben ik iets milder geworden voor mezelf.
Ik snapte hem heel dikwijls niet, en hij mij niet, en doordat we nu van elkaar weten dat we de dingen verschillend ervaren communiceren we veel duidelijker met elkaar, zijn er veel minder misverstanden.
Ook snapt hij nu waarom ik een week opkijk tegen een groot feest en daarna nog twee weken moet bekomen. Hij dacht vroeger nl. dat ik degene die dat feest gaf geen leuk mens vond en ik kreeg hem niet uitgelegd wat 'een beetje opletten wat je zegt' voor mij inhoudt.
Ik dacht echt dat het voor iedereen zoveel kostte, vond mezelf maar een mietje dat ik daar wel moe van werd en anderen niet.
Lang verhaal kort: door de diagnose heb ik beter inzicht gekregen in mezelf, communiceren man en ik beter met elkaar en ben ik iets milder geworden voor mezelf.
woensdag 14 oktober 2015 om 16:58
Mijn man zegt dan ook dat ik moe/ziek ben als ik er niet bij ben op een feestje.
Maar toch vind ik dat vervelend voor de jarige en voor mijn man dat hij alleen gaat.
En bij dat vervelend vinden heb ik ook weer veel gevoel.
Ik vind zelf dat ik bij alles veel te veel 'gevoel' heb. Waardoor ik dingen dus niet leuk vind of er erg tegenop zie.
Maar toch vind ik dat vervelend voor de jarige en voor mijn man dat hij alleen gaat.
En bij dat vervelend vinden heb ik ook weer veel gevoel.
Ik vind zelf dat ik bij alles veel te veel 'gevoel' heb. Waardoor ik dingen dus niet leuk vind of er erg tegenop zie.
woensdag 14 oktober 2015 om 17:34
Dank voor alle tips en reacties! Acceptatie is een moeilijk iets, ik ben goed in alles dat ik doe: werk, studie, hobby's die ik probeer. Dan is het moeilijk dat juist dat waar ik goed in wil zijn, het onderhouden van echte contacten, me niet lukt.
Ik werk, heb veel oppervlakkige contacten met collega's. Met hen ben ik wie ik verwacht word te zijn: open, sociaal, spontaan en altijd vrolijk.
Tot voor kort had ik een relatie, waarin ik vanaf dag 1 open ben geweest over mijn stoornis. Hij gaf aan dat ik bij hem altijd mezelf mocht zijn en dat hij er voor me was. Het was een veilige omgeving. Uiteindelijk is het uitgegaan en weigert hij elk contact, hij heeft me overal geblokkeerd. Via gemeenschappelijke vrienden heb ik begrepen dat hij er niet meer mee om kon gaan dat ik me niet normaal kon gedragen.
Mijn moeder heeft me afgelopen weekeinde uit huis laten halen door de politie. Haar woorden: neem haar mee, ik ben bang voor haar, ze is autistisch. Ik kom uit een cultuur waar psychische stoornissen en ziekten niet bestaan. Mensen stoppen het weg, of worden weggestopt.
Zolang ik toneelspeel, word ik geaccepteerd. Zodra ik mezelf probeer te zijn, geen energie meer heb om te doen alsof, of niet neurotypisch handel, raak ik iedereen kwijt. Daar komt de eenzaamheid vandaan, geen enkel contact dat ik nu nog heb, is oprecht. Dat maakt acceptatie nog moeilijker, want anderen accepteren mij ook niet zoals ik ben.
:
@ Deej
Ik schrik ervan dat je je zo eenzaam voelt. Wat akelig
Waar ligt het aan, dat je dat zo voelt? Heb je contact met mensen? Werk je en/of heb je sociale contacten doordat je bezigheden buiten de deur hebt? Wat voor hulp heb je al gehad?
Sorry, voor het vragenvuur. Ik wil je beslist niet onder druk zetten en als je er niets over kwijt wilt, dan snap ik dat wel. Maar het klinkt zorgelijk. Het zou mooi zijn als we iets voor je kunnen betekenen hierin.
Ik werk, heb veel oppervlakkige contacten met collega's. Met hen ben ik wie ik verwacht word te zijn: open, sociaal, spontaan en altijd vrolijk.
Tot voor kort had ik een relatie, waarin ik vanaf dag 1 open ben geweest over mijn stoornis. Hij gaf aan dat ik bij hem altijd mezelf mocht zijn en dat hij er voor me was. Het was een veilige omgeving. Uiteindelijk is het uitgegaan en weigert hij elk contact, hij heeft me overal geblokkeerd. Via gemeenschappelijke vrienden heb ik begrepen dat hij er niet meer mee om kon gaan dat ik me niet normaal kon gedragen.
Mijn moeder heeft me afgelopen weekeinde uit huis laten halen door de politie. Haar woorden: neem haar mee, ik ben bang voor haar, ze is autistisch. Ik kom uit een cultuur waar psychische stoornissen en ziekten niet bestaan. Mensen stoppen het weg, of worden weggestopt.
Zolang ik toneelspeel, word ik geaccepteerd. Zodra ik mezelf probeer te zijn, geen energie meer heb om te doen alsof, of niet neurotypisch handel, raak ik iedereen kwijt. Daar komt de eenzaamheid vandaan, geen enkel contact dat ik nu nog heb, is oprecht. Dat maakt acceptatie nog moeilijker, want anderen accepteren mij ook niet zoals ik ben.
woensdag 14 oktober 2015 om 18:16
Deej, wat afschuwelijk.
Ik ga vanavond naar een bijeenkomst over autisme, als spreker. Mijn zendingsdrang speelt op, ik heb er zin in.
Ik ga vanavond naar een bijeenkomst over autisme, als spreker. Mijn zendingsdrang speelt op, ik heb er zin in.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
woensdag 14 oktober 2015 om 21:00
Dat vind ik moeilijk om goed uit te leggen. Ik heb grappig genoeg heel veel aan dit forum gehad. Daar werden soms dingen geschreven die op de één of andere manier wél binnenkwamen.
Ik heb mezelf best lang in zelfmedelijden gewikkeld. Het leven overkwam me en ik was zielig want het zat me nooit mee en ik was mislukt en kon niks goed doen.
Tot iemand hier als reactie op iemand anders die zich ook zo vast voelde schreef: Het is ook niet eerlijk. Maar het leven is niet eerlijk en er is niemand die je dat kan beloven. Als je dingen anders wilt zul je jezelf moeten veranderen want dat is het enige waar je controle over hebt. En weet je wat het mooie is? Dat dat betekent dat je zelf de sleutel tot succes hebt.
Zoiets in elk geval, maar dan in andere woorden.
En dat kwam binnen en heeft me weer in beweging gezet.
En ik ben er ook bij lange na nog niet. Zoals ik al schreef, mijn zelfbeeld is bedroefend laag en ik vind mezelf meestal geen leuk mens (zacht uitgedrukt). Maar ik realiseer me sinds een tijdje wel dat ook ik er mag zijn en dat ik misschien toch wel leuker ben dan ik zelf geloof.
Dat heeft me de kracht gegeven om het contact met mijn ouders op te geven. En dat geeft ruimte voor verder ontdekken.
Ik heb sinds kort een therapeute waarvan ik het idee heb dat zij me wat kan leten. Vooral omdat ze de wereld zo compleet anders ziet dan ik en in alles steeds weer de focus legt op de positieve dingen ipv maar kijken naar wat fout gaat.
Maar je overschat me vrees ik schromelijk als je denkt dat ik verder ben dan jij. Ik herken akelig veel in jouw verhaal en hoe je je voelt. Ik weiger er alleen nog langer aan toe te geven en probeer vooruit te kijken en te geloven dat ik stapje voor stapje wel kan komen waar ik wil zijn. En dat ik wellicht een aantal mensen (waaronder mijn man) wel kan vertrouwen en (emotioneel) kan toelaten in mijn leven. Maar dat is nog iedere dag een strijd en lukt ook regelmatig voor geen meter.
Ik hoop dat je hier iets van steun kunt vinden en dat je de moed vind om toch maar weer hulp te zoeken, want niemand zou zich moeten voelen zoals jij je voelt. Je verdient echt beter!
En sorry voor het enorme, wellicht warrige, relaas.
Ik heb mezelf best lang in zelfmedelijden gewikkeld. Het leven overkwam me en ik was zielig want het zat me nooit mee en ik was mislukt en kon niks goed doen.
Tot iemand hier als reactie op iemand anders die zich ook zo vast voelde schreef: Het is ook niet eerlijk. Maar het leven is niet eerlijk en er is niemand die je dat kan beloven. Als je dingen anders wilt zul je jezelf moeten veranderen want dat is het enige waar je controle over hebt. En weet je wat het mooie is? Dat dat betekent dat je zelf de sleutel tot succes hebt.
Zoiets in elk geval, maar dan in andere woorden.
En dat kwam binnen en heeft me weer in beweging gezet.
En ik ben er ook bij lange na nog niet. Zoals ik al schreef, mijn zelfbeeld is bedroefend laag en ik vind mezelf meestal geen leuk mens (zacht uitgedrukt). Maar ik realiseer me sinds een tijdje wel dat ook ik er mag zijn en dat ik misschien toch wel leuker ben dan ik zelf geloof.
Dat heeft me de kracht gegeven om het contact met mijn ouders op te geven. En dat geeft ruimte voor verder ontdekken.
Ik heb sinds kort een therapeute waarvan ik het idee heb dat zij me wat kan leten. Vooral omdat ze de wereld zo compleet anders ziet dan ik en in alles steeds weer de focus legt op de positieve dingen ipv maar kijken naar wat fout gaat.
Maar je overschat me vrees ik schromelijk als je denkt dat ik verder ben dan jij. Ik herken akelig veel in jouw verhaal en hoe je je voelt. Ik weiger er alleen nog langer aan toe te geven en probeer vooruit te kijken en te geloven dat ik stapje voor stapje wel kan komen waar ik wil zijn. En dat ik wellicht een aantal mensen (waaronder mijn man) wel kan vertrouwen en (emotioneel) kan toelaten in mijn leven. Maar dat is nog iedere dag een strijd en lukt ook regelmatig voor geen meter.
Ik hoop dat je hier iets van steun kunt vinden en dat je de moed vind om toch maar weer hulp te zoeken, want niemand zou zich moeten voelen zoals jij je voelt. Je verdient echt beter!
En sorry voor het enorme, wellicht warrige, relaas.
woensdag 14 oktober 2015 om 21:19
Wat heftig Deej Het lijkt me zo vreselijk als zelfs je eigen ouders je niet accepteren.
Ik vraag me iets af. Je hebt mensen met Autisme die maar halve dagen kunnen werken (zoals ik) en ook die wel volle dagen kunnen werken (32-40 uur). Is het Autisme bij mensen die halve dagen werken per definitie ernstiger?
Toen ik het een paar jaar geleden mijn vorige baas over detacheren had, zei zij dat ik toch een serieuze beperking heb en dat ook mijn uren moeilijk is om iets te vinden. Terwijl ik volgens het UWV in de categorie Matig val.
Het lijkt me zo vreselijk als zelfs je eigen ouders je niet accepteren.Ik vraag me iets af. Je hebt mensen met Autisme die maar halve dagen kunnen werken (zoals ik) en ook die wel volle dagen kunnen werken (32-40 uur). Is het Autisme bij mensen die halve dagen werken per definitie ernstiger?
Toen ik het een paar jaar geleden mijn vorige baas over detacheren had, zei zij dat ik toch een serieuze beperking heb en dat ook mijn uren moeilijk is om iets te vinden. Terwijl ik volgens het UWV in de categorie Matig val.
woensdag 14 oktober 2015 om 22:05
Ik werk 41 uur per week, en heb daarna nog wat energie, ook na een drukke werkdag. Het probleem op het werk waar ik tegen aanloop is soms verveling en vermeende verstandelijke beperking en het vermoeden van mijn baas dat ik ernstiger autistisch ben, dan ik feitelijk ben. Ik ontwikkel op diverse gebieden, maar niet op het werk. Daar stagneert de ontwikkeling. Mijn vorige baas houdt dat tegen. Ik zal hem daar vroeg of laat mee confronteren. Ik heb een andere baas nu, die aan mijn kant staat.
World of Warcraft: Legion
woensdag 14 oktober 2015 om 23:21
Ik geloof niet dat het heel veel uitmaakt. Wel is het zo dat ik in bepaalde periodes bepaalde dingen beter kon/kan negeren waardoor ik er dan ook minder last van heb. Voor mijn vrouw lijkt hetzelfde te gelden. Sommige medicatie hielp bij haar overigens wel tegen de overprikkeling.
Op school heb ik het vrij zwaar gehad, vooral sociaal. Ik heb een redelijk zwaar pestverleden ook. Qua prikkels had ik daar nooit veel last, zo druk was het er niet. Wel weer van verveling, in het bijzonder op de kleuterschool.
Op mijn werk kan ik erg veel hebben en kan ik meestal juist ook goed omgaan met crises. Voor mij helpt het nogal dat mijn rol daar dan erg duidelijk is, vooral als ik als leiding kan geven. Op zo'n moment ben ik dan wel weer strikter voor het overig personeel dan ik eigenlijk wil zijn. Wat leiding betreft vind ik het fijn om óf de leiding te hebben of juist duidelijk aangestuurd te worden (dan bij voorkeur wel door iemand die niet al te slechte beslissingen neemt).
woensdag 14 oktober 2015 om 23:43
Op de basisschool en voortgezet onderwijs had ik het vrij gemakkelijk, althans verstandelijk. Ik was zelfs voorlijk, d.w.z. verstandelijk was ik verder dan de andere kinderen. Sociaal was het een ramp, en werd ik jarenlang getreiterd. Ik wou al veel eerder sociaal worden, maar het treiteren heeft dat aanzienlijk vertraagd. :(
Op het werk word ik onvoldoende belast, vind ik. Ik wil uitdagender en moeilijker taken. Soms is er een programmeerklus, maar vaak moet ik afwassen of kopiëren. Er worden te weinig eisen aan mij gesteld. In sociaal opzicht ben ik op het werk tevreden. Ik heb erg leuke sociale interacties met collega's, veel grapjes, humor, ofwel van mij, ofwel van hen. Het klikt goed, en daar ben ik wel blij mee. Ik kom dan sociaal erg goed uit de verf.
Ik kan wel tegen prikkels, zelfs tegen dat van het centrum van een hoofdstad (Londen of Parijs), maar niet te lang. Ik vind Berlijn op sommige plekken nogal prikkelarm voor een hoofdstad.
Mijn huis is vrij prikkelarm. Sommige vrienden hebben heel veel rotzooi in huis, en daar raak ik overprikkeld van. Bij mij is het ook niet altijd netjes, maar vaak ruim ik het op, nog ver voordat de rommel mij begint te irriteren.
World of Warcraft: Legion
