Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
woensdag 17 februari 2016 om 18:06
woensdag 17 februari 2016 om 18:24
woensdag 17 februari 2016 om 18:26
woensdag 17 februari 2016 om 18:27
Sorry het begon nog even te kriebelen toen ik een paar berichten over pgb las.... Ik, mijn broertje en mijn zusje hebben alle 3 een pgb en daar kan je echt niet lang leven de lol dingen van doen hoor! Ik betaal er mijn wekelijkse begeleiding van dat 'huiswerkinstituut' van, en om dat pgb te krijgen moet je tegenwoordig ook echt heel veel moeite doen. Word hier echt een beetje boos van, alsof het zo'n feestpakket is allemaal.
Ik heb vandaag echt een kutdag, bah. De hele dag het gevoel dat ik moet janken om niks, gewoon stress. Terwijl alles op zich loopt. maar ik kan even niet zo goed tegen alle drukte op stage, gezemel aan mn hoofd. Vanmiddag even lekker in de pauze een wandelingetje gemaakt, even mn hoofd leeg. En vanavond doe ik dus even lekker helemaal NIKS!
Ik heb vandaag echt een kutdag, bah. De hele dag het gevoel dat ik moet janken om niks, gewoon stress. Terwijl alles op zich loopt. maar ik kan even niet zo goed tegen alle drukte op stage, gezemel aan mn hoofd. Vanmiddag even lekker in de pauze een wandelingetje gemaakt, even mn hoofd leeg. En vanavond doe ik dus even lekker helemaal NIKS!
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
woensdag 17 februari 2016 om 18:28
quote:impala schreef op 17 februari 2016 @ 18:05:
Geen idee. Ik was benieuwd of ass'ers istp'ers zijn, verder weet ik er ook weinig van.
Is dit topic genoemd in de Napraat ofzo? En/of wordt Huidprobleem gevolgd? Ik zie hier opeens een 'groepje' dat ik hier anders nooit zie.1. Genoemd inderdaad, 2. Ik lees mee.
Geen idee. Ik was benieuwd of ass'ers istp'ers zijn, verder weet ik er ook weinig van.
Is dit topic genoemd in de Napraat ofzo? En/of wordt Huidprobleem gevolgd? Ik zie hier opeens een 'groepje' dat ik hier anders nooit zie.1. Genoemd inderdaad, 2. Ik lees mee.
woensdag 17 februari 2016 om 18:29
Ik doe ook even niks.
Begin me af te vragen of het wel zo'n goed idee was, dat ik mezelf heb opgelegd te bellen.
Want dat stel ik steeds uit, terwijl ik dan ándere dingen weer uitstel omdat ik eerst moet bellen van mezelf. En die andere dingen zijn belangrijker dan het bellen.
Ga even niks doen en hopen dat er in deze kwestie dan een kwartje gaat vallen.
Begin me af te vragen of het wel zo'n goed idee was, dat ik mezelf heb opgelegd te bellen.
Want dat stel ik steeds uit, terwijl ik dan ándere dingen weer uitstel omdat ik eerst moet bellen van mezelf. En die andere dingen zijn belangrijker dan het bellen.
Ga even niks doen en hopen dat er in deze kwestie dan een kwartje gaat vallen.
.
woensdag 17 februari 2016 om 18:33
quote:impala schreef op 17 februari 2016 @ 18:24:
[...]
Het is hier begonnen, de 'napraat invasie'
Toevallig nét nadat Solomio het om 14.48 in Napraat over Huidprobleem had gehad.
Ik lees hier al vanaf het begin mee maar lees doorgaan liever dan dat ik schrijf hier.
Omdat ik zelf een kind met ASS heb interesseert het hele pgb verhaal me nogal en inmiddels weet ik dat het allemaal juist níet zo eenvoudig is als hier door HP gesteld wordt.
[...]
Het is hier begonnen, de 'napraat invasie'
Toevallig nét nadat Solomio het om 14.48 in Napraat over Huidprobleem had gehad.
Ik lees hier al vanaf het begin mee maar lees doorgaan liever dan dat ik schrijf hier.
Omdat ik zelf een kind met ASS heb interesseert het hele pgb verhaal me nogal en inmiddels weet ik dat het allemaal juist níet zo eenvoudig is als hier door HP gesteld wordt.
woensdag 17 februari 2016 om 18:40
quote:impala schreef op 17 februari 2016 @ 18:29:
Ik doe ook even niks.
Begin me af te vragen of het wel zo'n goed idee was, dat ik mezelf heb opgelegd te bellen.
Want dat stel ik steeds uit, terwijl ik dan ándere dingen weer uitstel omdat ik eerst moet bellen van mezelf. En die andere dingen zijn belangrijker dan het bellen.
Ga even niks doen en hopen dat er in deze kwestie dan een kwartje gaat vallen.
Dit herken ik heel erg, ook vooral met bellen inderdaad. De hele dag het gevoel dat ik niks heb kunnen doen omdat ik eerst moet bellen van mezelf. Dat blijft dan een beetje knagen... Ik moet mezelf dan echt even een schop onder m'n kont geven, die telefoon pakken en gelijk bellen.
En daarna denken van 'oh het viel toch eigenlijk best wel mee'
Ik doe ook even niks.
Begin me af te vragen of het wel zo'n goed idee was, dat ik mezelf heb opgelegd te bellen.
Want dat stel ik steeds uit, terwijl ik dan ándere dingen weer uitstel omdat ik eerst moet bellen van mezelf. En die andere dingen zijn belangrijker dan het bellen.
Ga even niks doen en hopen dat er in deze kwestie dan een kwartje gaat vallen.
Dit herken ik heel erg, ook vooral met bellen inderdaad. De hele dag het gevoel dat ik niks heb kunnen doen omdat ik eerst moet bellen van mezelf. Dat blijft dan een beetje knagen... Ik moet mezelf dan echt even een schop onder m'n kont geven, die telefoon pakken en gelijk bellen.
En daarna denken van 'oh het viel toch eigenlijk best wel mee'
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
woensdag 17 februari 2016 om 18:50
quote:tvandattum schreef op 17 februari 2016 @ 16:36:
[...]
Lieve schat: 2010. De wereld is veranderd sinds 2010.
Overigens kun je als ouder jezelf via PGB uitbetalen. Er zijn namelijk ouders die niet kunnen werken, omdat hun ernstig beperkte kind begeleiding en/of zorg nodig heeft. Die tarieven stellen echter geen ruk voor. En het is aan voorwaarden gekoppeld.
In onze gemeente kun je als mantelzorger maar een heel klein bedrag krijgen. Erg vervelend als je als alleenstaande ouder een kind met een beperking moet opvangen als het niet op school hoeft te zijn, maar toch toezicht, verzorging of continu begeleiding nodig hebben. Dat wordt dus automatisch bijstand met sollicitatievrijstelling.
Verder: mensen die met de wildste verhalen komen over zelfverrijking met PGB zouden eens een paar weken met een aantal budgethouders mee moeten lopen en wat minder de indianenverhalen die de media en sommige politici verspreiden geloven.
[...]
Lieve schat: 2010. De wereld is veranderd sinds 2010.
Overigens kun je als ouder jezelf via PGB uitbetalen. Er zijn namelijk ouders die niet kunnen werken, omdat hun ernstig beperkte kind begeleiding en/of zorg nodig heeft. Die tarieven stellen echter geen ruk voor. En het is aan voorwaarden gekoppeld.
In onze gemeente kun je als mantelzorger maar een heel klein bedrag krijgen. Erg vervelend als je als alleenstaande ouder een kind met een beperking moet opvangen als het niet op school hoeft te zijn, maar toch toezicht, verzorging of continu begeleiding nodig hebben. Dat wordt dus automatisch bijstand met sollicitatievrijstelling.
Verder: mensen die met de wildste verhalen komen over zelfverrijking met PGB zouden eens een paar weken met een aantal budgethouders mee moeten lopen en wat minder de indianenverhalen die de media en sommige politici verspreiden geloven.
donderdag 18 februari 2016 om 16:43
quote:Moiren_ schreef op 17 februari 2016 @ 17:48:
Dat is balen. Daar heb ik geen tips voor, ik slik doorslapers.
Vannacht gelukkig een betere nacht gehad.
Meerdere keren wakker geweest wel, maar gelukkig rustig kunnen blijven.
Ik heb nogal de neiging in paniek te raken als ik niet meer in slaap kan komen, omdat ik weet dat ik me dan de volgende dag ruk zal voelen. Nu ik echter weet dat ik vrij ben, is die druk minder, en dat werkt.
Blij mee.
Dat is balen. Daar heb ik geen tips voor, ik slik doorslapers.
Vannacht gelukkig een betere nacht gehad.
Meerdere keren wakker geweest wel, maar gelukkig rustig kunnen blijven.
Ik heb nogal de neiging in paniek te raken als ik niet meer in slaap kan komen, omdat ik weet dat ik me dan de volgende dag ruk zal voelen. Nu ik echter weet dat ik vrij ben, is die druk minder, en dat werkt.
Blij mee.
donderdag 18 februari 2016 om 16:49
Je zou eens cbd olie kunnen proberen. Haal eerst eens een flesje en kijk wat het doet. Als het bevalt kun je het misschien op recept en vergoed krijgen. Kost ca 20 euro, het was in de aanbieding bij de Tuinen zag ik. Ik heb het vandaag in de vorm van smelttabletjes gekocht. Kan er nog weinig van zeggen maar heb wel het idee dat ik er rustiger van word. Qua slapen heb ik er veel positiefs over gelezen.
.
vrijdag 19 februari 2016 om 13:30
Mijn collega met Autisme klaagt dat ze echt overprikkeld naar huis gaat. Zeker als er meer mensen ingezet worden om ons werk te doen. Dan is het ook een stuk rumoeriger. Ze werkt 32 uur. Ik vroeg haar of ze niet beter een paar uur per dag minder kan werken, tot half 3 kan ook. Maar dat wil ze niet. Want ze werkt "maar" 32 uur en ze wil het toch volhouden. Voor mij zou dit echt teveel zijn. Het scheelt denk ik dat ik hierbij een Wajong-uitkering heb en zij niet. Ik hoor dit vaker, dat het eigenlijk teveel is maar het ondanks de klachten toch maar blijven aanmodderen. Is dit omdat ze echt geen andere keus hebben of omdat ze hun handicap toch niet kunnen accepteren?
Ik vind het soms ook nog akelig dat ik minder aankan, maar ik vind kwaliteit van mijn leven toch het belangrijkst.
Ik vind het soms ook nog akelig dat ik minder aankan, maar ik vind kwaliteit van mijn leven toch het belangrijkst.
zondag 21 februari 2016 om 09:35
quote:hondenmens schreef op 19 februari 2016 @ 13:30:
Mijn collega met Autisme klaagt dat ze echt overprikkeld naar huis gaat. Zeker als er meer mensen ingezet worden om ons werk te doen. Dan is het ook een stuk rumoeriger. Ze werkt 32 uur. Ik vroeg haar of ze niet beter een paar uur per dag minder kan werken, tot half 3 kan ook. Maar dat wil ze niet. Want ze werkt "maar" 32 uur en ze wil het toch volhouden. Voor mij zou dit echt teveel zijn. Het scheelt denk ik dat ik hierbij een Wajong-uitkering heb en zij niet. Ik hoor dit vaker, dat het eigenlijk teveel is maar het ondanks de klachten toch maar blijven aanmodderen. Is dit omdat ze echt geen andere keus hebben of omdat ze hun handicap toch niet kunnen accepteren?
Ik vind het soms ook nog akelig dat ik minder aankan, maar ik vind kwaliteit van mijn leven toch het belangrijkst.
Ik kan uiteraard niet voor je collega spreken, maar zelf leef ik ook een stuk boven mijn belastbaarheid.
Ik werk 27u in combinatie met een gezin en man die af een toe een paar dagen tot 2 weken van huis is voor zijn werk.
Ik kan mijn 'handicap' wel degelijk accepteren, maar ik hou ook erg veel van mijn werk, en kan binnen deze baan niet minder uren werken, en een andere baan wil ik niet.
Financieel zou het ook erg moeilijk worden, zeker nu de kinderen qua studies meer en meer kosten.
Ik heb geen recht op toelagen, omdat ik te goed kan doen alsof ik een normaal mens ben
Uiterlijk ben ik dat ook: ik werk en run gezin en huishouden.
Wat het me kost aan energie, dat valt niet te bewijzen en niet in cijfers uit te drukken.
In een ideale wereld zou:
- een deel van mijn huishouden worden uitbesteed,
- de kinderen door iemand naar school gebracht worden op de dagen dat mijn man er niet is (school is 30km verder, ik rij die dagen 's ochtends 60km, dan dag werken, 's avonds terug 60km en dan nog huishouden/koken/kinders verzorgen - en school veranderen is geen optie)
- ik een extra thuisdag hebben op een dag dat de kinderen allemaal op school zijn (ik heb meer alleentijd nodig dan ik nu kan krijgen);
- ...
Dat zijn dingen die op een of andere manier allemaal geld kosten, maar die ik dus nu al niet kan betalen, laat staan als ik nog minder zou werken.
Heeft dus niks te maken met niet willen/kunnen accepteren, maar soms heb je gewoon geen andere keuze.
Mijn collega met Autisme klaagt dat ze echt overprikkeld naar huis gaat. Zeker als er meer mensen ingezet worden om ons werk te doen. Dan is het ook een stuk rumoeriger. Ze werkt 32 uur. Ik vroeg haar of ze niet beter een paar uur per dag minder kan werken, tot half 3 kan ook. Maar dat wil ze niet. Want ze werkt "maar" 32 uur en ze wil het toch volhouden. Voor mij zou dit echt teveel zijn. Het scheelt denk ik dat ik hierbij een Wajong-uitkering heb en zij niet. Ik hoor dit vaker, dat het eigenlijk teveel is maar het ondanks de klachten toch maar blijven aanmodderen. Is dit omdat ze echt geen andere keus hebben of omdat ze hun handicap toch niet kunnen accepteren?
Ik vind het soms ook nog akelig dat ik minder aankan, maar ik vind kwaliteit van mijn leven toch het belangrijkst.
Ik kan uiteraard niet voor je collega spreken, maar zelf leef ik ook een stuk boven mijn belastbaarheid.
Ik werk 27u in combinatie met een gezin en man die af een toe een paar dagen tot 2 weken van huis is voor zijn werk.
Ik kan mijn 'handicap' wel degelijk accepteren, maar ik hou ook erg veel van mijn werk, en kan binnen deze baan niet minder uren werken, en een andere baan wil ik niet.
Financieel zou het ook erg moeilijk worden, zeker nu de kinderen qua studies meer en meer kosten.
Ik heb geen recht op toelagen, omdat ik te goed kan doen alsof ik een normaal mens ben
Uiterlijk ben ik dat ook: ik werk en run gezin en huishouden.
Wat het me kost aan energie, dat valt niet te bewijzen en niet in cijfers uit te drukken.
In een ideale wereld zou:
- een deel van mijn huishouden worden uitbesteed,
- de kinderen door iemand naar school gebracht worden op de dagen dat mijn man er niet is (school is 30km verder, ik rij die dagen 's ochtends 60km, dan dag werken, 's avonds terug 60km en dan nog huishouden/koken/kinders verzorgen - en school veranderen is geen optie)
- ik een extra thuisdag hebben op een dag dat de kinderen allemaal op school zijn (ik heb meer alleentijd nodig dan ik nu kan krijgen);
- ...
Dat zijn dingen die op een of andere manier allemaal geld kosten, maar die ik dus nu al niet kan betalen, laat staan als ik nog minder zou werken.
Heeft dus niks te maken met niet willen/kunnen accepteren, maar soms heb je gewoon geen andere keuze.
zondag 21 februari 2016 om 10:27
quote:MonicaGeller schreef op 21 februari 2016 @ 09:35:
ik rij die dagen 's ochtends 60km, dan dag werken, 's avonds terug 60km en dan nog huishouden/koken/kinders verzorgen - en school veranderen is geen optie)
Hoe hou je dit vol...
Natuurlijk kun je zeggen dat je soms geen keuze hebt, maar als ík dit zou moeten doen, zou ik instorten en ziek thuis komen te zitten.
Ik zou het echt, écht niet kunnen.
Ik heb al zo ontzettend mijn handen vol aan mezelf.
Het is echt maar goed dat ik nooit kinderen heb gekregen, want het was een fiasco geworden.
ik rij die dagen 's ochtends 60km, dan dag werken, 's avonds terug 60km en dan nog huishouden/koken/kinders verzorgen - en school veranderen is geen optie)
Hoe hou je dit vol...
Natuurlijk kun je zeggen dat je soms geen keuze hebt, maar als ík dit zou moeten doen, zou ik instorten en ziek thuis komen te zitten.
Ik zou het echt, écht niet kunnen.
Ik heb al zo ontzettend mijn handen vol aan mezelf.
Het is echt maar goed dat ik nooit kinderen heb gekregen, want het was een fiasco geworden.
