Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
donderdag 9 juni 2016 om 19:50
quote:Solomio schreef op 09 juni 2016 @ 19:36:
[...]
Leo, ik ben echt blij om dit te lezen.
Er wordt nog zo vaak enorm veel druk op kinderen (en ouders) gelegd om kinderen toch vooral maar mee te laten gaan op kamp. En het is gewoon echt niet voor ieder kind goed.
Ja.
Jij (jullie) weten hoe ze zich voelt.
Veel te veel stress.
Ik ben vorig jaar nog meegegaan in de plannen van de juffen ('er is best een rustig hoekje waar ze even bij kan komen'. dus niet) maar dit jaar heb ik met de therapeute overlegd en die vond dat hele kamp geen goed plan.
[...]
Leo, ik ben echt blij om dit te lezen.
Er wordt nog zo vaak enorm veel druk op kinderen (en ouders) gelegd om kinderen toch vooral maar mee te laten gaan op kamp. En het is gewoon echt niet voor ieder kind goed.
Ja.
Jij (jullie) weten hoe ze zich voelt.
Veel te veel stress.
Ik ben vorig jaar nog meegegaan in de plannen van de juffen ('er is best een rustig hoekje waar ze even bij kan komen'. dus niet) maar dit jaar heb ik met de therapeute overlegd en die vond dat hele kamp geen goed plan.
donderdag 9 juni 2016 om 20:00
Ik ben wel mee geweest op kamp in groep 8, maar wilde eigenlijk ook niet. Mijn ouders vonden dat ik het wel moest proberen. Onder het mom van: Straks praat heel de klas over het kamp en weet jij als enige van niks. Er ging een overblijfmoeder mee die ook mijn buurvrouw was en daar hebben mijn ouders de situatie aan verteld. Dat ik bang was voor wat ging komen en ik een moeilijke eter was. Ze stelde me gerust dat ik niks verplicht moest opeten. Dat was heel belangrijk voor me. Als er iets was kon ik altijd bij haar terecht. En ik mocht mijn ouders altijd bellen als het echt niet zou gaan. Dan kwamen ze me direct halen. Mijn moeder was ook een van de rijders en ik moest bijna huilen toen ze wegging. Maar het kamp zelf was leuk en achteraf ben ik blij dat ik geweest ben. Het was ook een hele leuke klas, dat scheelt wel.
Maar ik kan me goed voorstellen dat sommige kinderen niet gaan.
Schoolreisjes waren meestal ook leuk op de basisschool. Maar er elke keer zo tegenop zien.
Logeren deed ik ook niet graag met als grootste reden: eten. Ik heb een aantal jaar geen brood kunnen eten, kreeg het gewoon niet weg. Dan ging ik meestal bij mijn opa logeren. Ik was toch enig kleinkind en dan haalden we koeken bij de bakker. En een paar keer bij een vriend of vriendin waarvan de ouders niet moeilijk deden Bij 1 vriend probeerden de ouders me toch over te halen en dat ging fout. Ik raakte in paniek en durfde echt niet. Toen ik ging huilen zagen ze dat het menens was. Bij het avondeten de dag ervoor deden ze ook al moeilijk omdat ik de groente niet lustte. Het gevolg is dat ik daar nooit meer wilde logeren of eten.
Maar ik kan me goed voorstellen dat sommige kinderen niet gaan.
Schoolreisjes waren meestal ook leuk op de basisschool. Maar er elke keer zo tegenop zien.
Logeren deed ik ook niet graag met als grootste reden: eten. Ik heb een aantal jaar geen brood kunnen eten, kreeg het gewoon niet weg. Dan ging ik meestal bij mijn opa logeren. Ik was toch enig kleinkind en dan haalden we koeken bij de bakker. En een paar keer bij een vriend of vriendin waarvan de ouders niet moeilijk deden Bij 1 vriend probeerden de ouders me toch over te halen en dat ging fout. Ik raakte in paniek en durfde echt niet. Toen ik ging huilen zagen ze dat het menens was. Bij het avondeten de dag ervoor deden ze ook al moeilijk omdat ik de groente niet lustte. Het gevolg is dat ik daar nooit meer wilde logeren of eten.
donderdag 9 juni 2016 om 23:21
quote:Lotte35 schreef op 09 juni 2016 @ 08:29:
[...]
Je hebt gelijk dat het hun woorden zijn, dat je een ontwikkelingsstoornis zou hebben.
Dat staat ook duidelijk in je verhaal.
Als jij zelf geen idee had dat je een ontwikkelingsstoornis had, kan ik me goed voorstellen dat je ervan schrok, dat dit opeens zo werd medegedeeld.
Maar wat de kern van de reactie is, die je hier krijgt, is dat je verontwaardigd zegt dat je dacht dat je niets 'mankeerde', en dat ze nu dit zeggen. Wat dus de suggestie wekt dat je vindt dat je nu, met een ontwikkelingsstoornis, wél iets mankeert.
Terwijl je dat misschien niet zo bedoelt.
Dit is hoe ik het gelezen heb.Dan verschillen we van mening, het woord 'stoornis' zegt het al. Een verstoring van de ontwikkeling, waardoor je dus van dingen last kan hebben (is dat niet de reden dat jij/jullie je laten testen?). Ergens last van hebben, je wat mankeren dus. Is misschien een taaldingetje, maar als jij het prettiger vind dan laat ik het woord mankeren verder achterwege.
[...]
Je hebt gelijk dat het hun woorden zijn, dat je een ontwikkelingsstoornis zou hebben.
Dat staat ook duidelijk in je verhaal.
Als jij zelf geen idee had dat je een ontwikkelingsstoornis had, kan ik me goed voorstellen dat je ervan schrok, dat dit opeens zo werd medegedeeld.
Maar wat de kern van de reactie is, die je hier krijgt, is dat je verontwaardigd zegt dat je dacht dat je niets 'mankeerde', en dat ze nu dit zeggen. Wat dus de suggestie wekt dat je vindt dat je nu, met een ontwikkelingsstoornis, wél iets mankeert.
Terwijl je dat misschien niet zo bedoelt.
Dit is hoe ik het gelezen heb.Dan verschillen we van mening, het woord 'stoornis' zegt het al. Een verstoring van de ontwikkeling, waardoor je dus van dingen last kan hebben (is dat niet de reden dat jij/jullie je laten testen?). Ergens last van hebben, je wat mankeren dus. Is misschien een taaldingetje, maar als jij het prettiger vind dan laat ik het woord mankeren verder achterwege.
donderdag 9 juni 2016 om 23:40
quote:biobitch1984 schreef op 09 juni 2016 @ 23:21:
Dan verschillen we van mening, het woord 'stoornis' zegt het al. Een verstoring van de ontwikkeling, waardoor je dus van dingen last kan hebben (is dat niet de reden dat jij/jullie je laten testen?). Ergens last van hebben, je wat mankeren dus. Is misschien een taaldingetje, maar als jij het prettiger vind dan laat ik het woord mankeren verder achterwege.
Ik geef in mijn reactie helemaal niet mijn mening.
Er was een misverstand over wie een ontwikkelingsstoornis nou precies had omschreven als 'iets mankeren', en dat probeerde ik op te helderen.
Ik zeg dus niet of IK vind dat je wel of niet iets 'mankeert' met een ontwikkelingsstoornis.
Alleen dat het overkwam of jij dat wel vond.
Met de nadruk op 'overkwam'.
Dan verschillen we van mening, het woord 'stoornis' zegt het al. Een verstoring van de ontwikkeling, waardoor je dus van dingen last kan hebben (is dat niet de reden dat jij/jullie je laten testen?). Ergens last van hebben, je wat mankeren dus. Is misschien een taaldingetje, maar als jij het prettiger vind dan laat ik het woord mankeren verder achterwege.
Ik geef in mijn reactie helemaal niet mijn mening.
Er was een misverstand over wie een ontwikkelingsstoornis nou precies had omschreven als 'iets mankeren', en dat probeerde ik op te helderen.
Ik zeg dus niet of IK vind dat je wel of niet iets 'mankeert' met een ontwikkelingsstoornis.
Alleen dat het overkwam of jij dat wel vond.
Met de nadruk op 'overkwam'.
donderdag 9 juni 2016 om 23:46
En van mij mag iedereen het noemen zoals hij het wil.
Ik zeg zelf altijd dat ik verschillende 'issues' heb.
Voor mijn diagnose zei ik zelfs regelmatig dat ik niet spoorde.
Zo voelde dat ook echt.
Nu, met de diagnose, begrijp ik waarom ik zo 'apart' ben.
Ik ben niet ontspoord, ik heb alleen een ietwat ingewikkelde gebruiksaanwijzing.
Ik zeg zelf altijd dat ik verschillende 'issues' heb.
Voor mijn diagnose zei ik zelfs regelmatig dat ik niet spoorde.
Zo voelde dat ook echt.
Nu, met de diagnose, begrijp ik waarom ik zo 'apart' ben.
Ik ben niet ontspoord, ik heb alleen een ietwat ingewikkelde gebruiksaanwijzing.
vrijdag 10 juni 2016 om 12:02
Ja, hoe je het noemt... Woorden hebben voor de een nu eenmaal een andere lading dan voor de ander. Ik vind zelf dat ik, hoewel ik geen diagnose autisme heb en waarschijnlijk te weinig kenmerken heb om die diagnose te 'krijgen', in sommige dingen wel degelijk iets 'mankeer'. Ik heb soms erg veel last van mezelf en vooral van mijn uitsteldrang en weerstand tegen bepaalde dingen, die ik wel heel erg graag gedaan wil hebben maar niet wil doen. Zoiets.
Mijn zoon - wel diagnose ASS - heeft helaas de kenmerken waar ik het meest last van heb, geërfd. Vanochtend nog, grrrrrrrrr... Hij moest vandaag een boekverslag inleveren. Gisteren niet klaar, want weken lang uitgesteld ondanks aandringen door mij. Vanochtend om kwart over zes is hij er verder mee gegaan, de taxi om hem naar school te brengen stond al voor de deur toen het laatste blaadje uit de printer kwam. Juist omdat ik dat zelf ook heb - al begon dat bij mij pas op latere leeftijd een probleem te worden - kan ik er slecht tegen. Omdat ik weet hoe hem dat in zijn verdere leven gaat blijven dwarszitten...
Mijn zoon - wel diagnose ASS - heeft helaas de kenmerken waar ik het meest last van heb, geërfd. Vanochtend nog, grrrrrrrrr... Hij moest vandaag een boekverslag inleveren. Gisteren niet klaar, want weken lang uitgesteld ondanks aandringen door mij. Vanochtend om kwart over zes is hij er verder mee gegaan, de taxi om hem naar school te brengen stond al voor de deur toen het laatste blaadje uit de printer kwam. Juist omdat ik dat zelf ook heb - al begon dat bij mij pas op latere leeftijd een probleem te worden - kan ik er slecht tegen. Omdat ik weet hoe hem dat in zijn verdere leven gaat blijven dwarszitten...
vrijdag 10 juni 2016 om 13:10
Ik twijfel weer eens aan mezelf.
Het valt me op dat best veel mensen met Autisme of andere beperking nogal streberig zijn. Bij de top willen horen. Degenen die ik ken hebben de krant gehaald omdat ze of een Hollandse talentenshow gewonnen hebben, een ander is geselecteerd voor een wielerwedstrijd in het buitenland, 2 hebben er een boek uitgegeven. Ik heb dat streberige nooit gehad. Me ergens helemaal op focussen om maar de beste te zijn. De spanning, druk en alleen maar moeten presteren. Het lijkt me ontzettend vermoeiend.
Is dit een teken dat zij beter met hun beperking kunnen omgaan als ik?
Omdat zij zichzelf meer kunnen laten zien.
Het valt me op dat best veel mensen met Autisme of andere beperking nogal streberig zijn. Bij de top willen horen. Degenen die ik ken hebben de krant gehaald omdat ze of een Hollandse talentenshow gewonnen hebben, een ander is geselecteerd voor een wielerwedstrijd in het buitenland, 2 hebben er een boek uitgegeven. Ik heb dat streberige nooit gehad. Me ergens helemaal op focussen om maar de beste te zijn. De spanning, druk en alleen maar moeten presteren. Het lijkt me ontzettend vermoeiend.
Is dit een teken dat zij beter met hun beperking kunnen omgaan als ik?
Omdat zij zichzelf meer kunnen laten zien.
vrijdag 10 juni 2016 om 17:15
quote:hondenmens schreef op 10 juni 2016 @ 13:10:
Is dit een teken dat zij beter met hun beperking kunnen omgaan als ik?
Ik vind van niet hoor.
Ik vind het juist goed van jou, dat je inziet dat dat streberige je te veel stress zal geven.
Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet goed is om naar het hoogst haalbare te streven, maar als je van jezelf weet dat het (te) veel spanning oplevert, vind ik het alleen maar heel wijs als je durft te zeggen: dat hoeft voor mij niet.
Ik heb dat zelf gehad met schilderen (heb ik al eerder verteld, maar ik vind het hier mooi bij aansluiten).
Ik schilderde op bestelling, en mensen waren laaiend enthousiast. Ik durf te zeggen dat dat terecht was, omdat mijn schilderijen perfect waren. Niet omdat ik een perfecte schilder was, maar omdat ik nét zo lang doorging tot het ultieme resultaat bereikt was. Soms liep ik jankend door het huis, omdat ik het niet goed kreeg. Soms stak ik een schaar door een schilderij waar ik al uren werk in had zitten, en begon ik opnieuw. Omdat het in mijn ogen niet perfect was.
Ik ben ermee gestopt, dat vertelde ik ook al eerder.
Nog altijd ben ik diep gelukkig met dat besluit.
Ik vind zelf dat ik nu beter omga met mijn beperkingen dan toen ik nog schilderde.
Ik accepteer dat ik TE perfectionistisch ben, en daar niet mee om kan gaan.
Is dit een teken dat zij beter met hun beperking kunnen omgaan als ik?
Ik vind van niet hoor.
Ik vind het juist goed van jou, dat je inziet dat dat streberige je te veel stress zal geven.
Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet goed is om naar het hoogst haalbare te streven, maar als je van jezelf weet dat het (te) veel spanning oplevert, vind ik het alleen maar heel wijs als je durft te zeggen: dat hoeft voor mij niet.
Ik heb dat zelf gehad met schilderen (heb ik al eerder verteld, maar ik vind het hier mooi bij aansluiten).
Ik schilderde op bestelling, en mensen waren laaiend enthousiast. Ik durf te zeggen dat dat terecht was, omdat mijn schilderijen perfect waren. Niet omdat ik een perfecte schilder was, maar omdat ik nét zo lang doorging tot het ultieme resultaat bereikt was. Soms liep ik jankend door het huis, omdat ik het niet goed kreeg. Soms stak ik een schaar door een schilderij waar ik al uren werk in had zitten, en begon ik opnieuw. Omdat het in mijn ogen niet perfect was.
Ik ben ermee gestopt, dat vertelde ik ook al eerder.
Nog altijd ben ik diep gelukkig met dat besluit.
Ik vind zelf dat ik nu beter omga met mijn beperkingen dan toen ik nog schilderde.
Ik accepteer dat ik TE perfectionistisch ben, en daar niet mee om kan gaan.
vrijdag 10 juni 2016 om 17:22
Ik was vroeger op school enorm streberig, wilde de hoogste cijfers halen, de beste van de klas zijn. Ik denk dat dat (mede) kwam omdat dat het enige was wat ik kon: leren. Ik had nauwelijks vriend(innet)jes, was slecht in sport, niet creatief en thuis was het ook al kommer en kwel.
Dat streberige heeft me later wel opgebroken en heb ik gelukkig los kunnen laten.
Mijn kinderen hebben het helemaal niet en presteren (mede) daardoor veel slechter dan op basis van bijv hun iq verwacht zou mogen worden.
En soms heb ik de neiging om ze enorm achter hun broek te zitten, maar meestal kan ik het redelijk loslaten, omdat ik zelf niet echt gelukkig ben geworden van dat vwo-diploma waar ik nu verder toch niks meer mee doe.
Ik vind het veel belangrijker dat ze leren dat ze beperkt belastbaar zijn, in de hoop dat ze niet al op hun 18e met hun eerste burn-out komen te zitten.
Mensen die wel iets bereiken zullen dus of een andere beperking hebben of mss een minder ernstige.
Dat streberige heeft me later wel opgebroken en heb ik gelukkig los kunnen laten.
Mijn kinderen hebben het helemaal niet en presteren (mede) daardoor veel slechter dan op basis van bijv hun iq verwacht zou mogen worden.
En soms heb ik de neiging om ze enorm achter hun broek te zitten, maar meestal kan ik het redelijk loslaten, omdat ik zelf niet echt gelukkig ben geworden van dat vwo-diploma waar ik nu verder toch niks meer mee doe.
Ik vind het veel belangrijker dat ze leren dat ze beperkt belastbaar zijn, in de hoop dat ze niet al op hun 18e met hun eerste burn-out komen te zitten.
Mensen die wel iets bereiken zullen dus of een andere beperking hebben of mss een minder ernstige.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 10 juni 2016 om 20:01
quote:Lotte35 schreef op 09 juni 2016 @ 23:40:
[...]
Ik geef in mijn reactie helemaal niet mijn mening.
Er was een misverstand over wie een ontwikkelingsstoornis nou precies had omschreven als 'iets mankeren', en dat probeerde ik op te helderen.
Ik zeg dus niet of IK vind dat je wel of niet iets 'mankeert' met een ontwikkelingsstoornis.
Alleen dat het overkwam of jij dat wel vond.
Met de nadruk op 'overkwam'.
Nu ik eindelijk bij ben met lezen (jeujj) zie ik idd dat het snoopy was en niet jij. Sorry!
Ff overnieuw: ik heb dit topic helemaal doorgelezen en wel grappig dat ik nu best veel over jullie weet. Maar jullie weten weinig/niets over mij. Elke keer halverwege het topic wou ik ergens op reageren, en dan denk ik.. Ohnee is al weer verleden tijd. Nou goed wel zo eerlijk om mezelf een beetje voor te stellen
Ik weet alleen niet zo goed waar te beginnen. De gedachte er zal me iets 'mankeren' (lol kon t niet laten ) begon toen ik zat was van de zoveelste mislukte zomerbaan, bijbaan of stage. Ik heb de stages wel allemaal gehaald, maar oh wat een gedoe voorl met sociale dingen. In 2007 leerde ik over ADD, omdat een vriend (nu een ex) van me het heeft. En toen ging ik me laten testen en bleek ik het dus niet te hebben. Jaren later gaf ik mijn chronische pijn de schuld van de continue vermoeidheid. Maar volgens mijn vader was ik altijd heel erg moe. Na 16 jaar aanmodderen met mijn kwaal weer eens de medische molen ingestapt voor mijn pijnkwaal. Uiteindelijk bij een seksuoloog terecht gekomen en na wat gesprekken vind ze dat ik wel wat autistische kenmerken heb, dus nu ben ik me daar (net als toendertijd met ADD) een beetje in gaan rondlezen op dit forum.
Ik weet niet meer wie het zei, dat wel hoogopgeleid zijn en er niet veel mee kunnen, die frustratie, dat leeft heel erg bij mij ook. Ik ben daar in 2011 voor in therapie geweest. Heb toen al mijn klachten ook gedumpt bij die psychologe zonder enige vorm van verdenkingen voor ADD of wat dan ook te noemen. Toen kwam ze zelf met 'je klachten klinken wat ADD achtig' ken je dat? Dus ik zo lekker neutraal: mwua heb er wel eens wat over gelezen enzo' (ze moest eens weten ). Heb daar toen een qEEG gedaan, moet je allemaal testjes en spelletjes doen terwijl je hersenactiviteit wordt gemeten via een soort aan je hoofd gelijmde badmuts met electrodes (das echt superleuk!). Bleek niet echt klassiek ADD uit te komen maar wel duidelijke informatieverwerkingsproblemen, daar heb ik neurofeedbacktraining voor gehad, en ik moet zeggen dat dat me wel beter heeft laten functioren.
Ik merk dat ik moe ben van mijn werkdag, later meer.
[...]
Ik geef in mijn reactie helemaal niet mijn mening.
Er was een misverstand over wie een ontwikkelingsstoornis nou precies had omschreven als 'iets mankeren', en dat probeerde ik op te helderen.
Ik zeg dus niet of IK vind dat je wel of niet iets 'mankeert' met een ontwikkelingsstoornis.
Alleen dat het overkwam of jij dat wel vond.
Met de nadruk op 'overkwam'.
Nu ik eindelijk bij ben met lezen (jeujj) zie ik idd dat het snoopy was en niet jij. Sorry!
Ff overnieuw: ik heb dit topic helemaal doorgelezen en wel grappig dat ik nu best veel over jullie weet. Maar jullie weten weinig/niets over mij. Elke keer halverwege het topic wou ik ergens op reageren, en dan denk ik.. Ohnee is al weer verleden tijd. Nou goed wel zo eerlijk om mezelf een beetje voor te stellen
Ik weet alleen niet zo goed waar te beginnen. De gedachte er zal me iets 'mankeren' (lol kon t niet laten ) begon toen ik zat was van de zoveelste mislukte zomerbaan, bijbaan of stage. Ik heb de stages wel allemaal gehaald, maar oh wat een gedoe voorl met sociale dingen. In 2007 leerde ik over ADD, omdat een vriend (nu een ex) van me het heeft. En toen ging ik me laten testen en bleek ik het dus niet te hebben. Jaren later gaf ik mijn chronische pijn de schuld van de continue vermoeidheid. Maar volgens mijn vader was ik altijd heel erg moe. Na 16 jaar aanmodderen met mijn kwaal weer eens de medische molen ingestapt voor mijn pijnkwaal. Uiteindelijk bij een seksuoloog terecht gekomen en na wat gesprekken vind ze dat ik wel wat autistische kenmerken heb, dus nu ben ik me daar (net als toendertijd met ADD) een beetje in gaan rondlezen op dit forum.
Ik weet niet meer wie het zei, dat wel hoogopgeleid zijn en er niet veel mee kunnen, die frustratie, dat leeft heel erg bij mij ook. Ik ben daar in 2011 voor in therapie geweest. Heb toen al mijn klachten ook gedumpt bij die psychologe zonder enige vorm van verdenkingen voor ADD of wat dan ook te noemen. Toen kwam ze zelf met 'je klachten klinken wat ADD achtig' ken je dat? Dus ik zo lekker neutraal: mwua heb er wel eens wat over gelezen enzo' (ze moest eens weten ). Heb daar toen een qEEG gedaan, moet je allemaal testjes en spelletjes doen terwijl je hersenactiviteit wordt gemeten via een soort aan je hoofd gelijmde badmuts met electrodes (das echt superleuk!). Bleek niet echt klassiek ADD uit te komen maar wel duidelijke informatieverwerkingsproblemen, daar heb ik neurofeedbacktraining voor gehad, en ik moet zeggen dat dat me wel beter heeft laten functioren.
Ik merk dat ik moe ben van mijn werkdag, later meer.
vrijdag 10 juni 2016 om 20:12
quote:biobitch1984 schreef op 10 juni 2016 @ 20:01:
Nu ik eindelijk bij ben met lezen (jeujj) zie ik idd dat het snoopy was en niet jij. Sorry!
Maakt niet uit, kan gebeuren.
quote:biobitch1984 schreef op 10 juni 2016 @ 20:01:
Ik weet niet meer wie het zei, dat wel hoogopgeleid zijn en er niet veel mee kunnen, die frustratie, dat leeft heel erg bij mij ook. Dat was ik dan weer wél
Nu ik eindelijk bij ben met lezen (jeujj) zie ik idd dat het snoopy was en niet jij. Sorry!
Maakt niet uit, kan gebeuren.
quote:biobitch1984 schreef op 10 juni 2016 @ 20:01:
Ik weet niet meer wie het zei, dat wel hoogopgeleid zijn en er niet veel mee kunnen, die frustratie, dat leeft heel erg bij mij ook. Dat was ik dan weer wél
vrijdag 10 juni 2016 om 20:15
Dat streberige herken ik wel, vooral de frustratie als je dan niet perfect genoeg was. Ben letterlijk erg boos en verdrietig van geweest dat ik ooit een 9,8 had ipv een tien, omdat ik 'Denemarken' niet in mijn lijstje 'noem 5 kleine Europese landen'. Ik wist ze alle vijf wel, maar was 1 simpelweg uit enthousiasme vergeten op te schrijven.
Dat van dat schilderen herken ik wel met andere knutselvreugde projectjes, er ligt hier op tafel ook een mozaiekprojectje te verpieteren. De eerste was voor vrienden, ontwerp was gelukt en de afwerking ook. Maar met dit iets ingewikkeldere projectje kom ik niet uit met mijn steentjes, kleuren etc. elke keer weer bijkopen, weer nietgenoeg. Blehh laat maar haha.
Dat van dat schilderen herken ik wel met andere knutselvreugde projectjes, er ligt hier op tafel ook een mozaiekprojectje te verpieteren. De eerste was voor vrienden, ontwerp was gelukt en de afwerking ook. Maar met dit iets ingewikkeldere projectje kom ik niet uit met mijn steentjes, kleuren etc. elke keer weer bijkopen, weer nietgenoeg. Blehh laat maar haha.
vrijdag 10 juni 2016 om 20:27
Ook zo stom, ik heb waanzinnig zin om te gamen, maar de game die ik op dit moment in mijn ps4 heb zitten speel ik samen met een vriend. Ik kan me er niet toe zetten om dat andere spel wat ik nog heb erin te drukken en die te gaan spelen. Die andere moet eerst uit. Ik kAn het wel gewoon proberen.. Daar niet van.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:22
Ik heb het streberige alleen in de zin van dat ik al m'n hele leven het hoogste niveau wil halen (vwo, universiteit). Terwijl dat eigenlijk misschien een klein beetje te hoog gegrepen voor me is - omdat ik het niet leuk vind en heel slecht ben in dingen "moeten". Uitstelgedrag etc. Dus ik ben wel van de zesjescultuur. Maar ik heb wel ook altijd gehad dat ik daar verder helemaal niet trots op ben. Als ik straks mijn master diploma heb, ben ik er waarschijnlijk ook niet trots op. Dat gevoel ken ik volgens mij niet eens
Achteraf gezien had ik het mezelf veel makkelijker kunnen maken door havo - hbo te doen. Maar ja.
Achteraf gezien had ik het mezelf veel makkelijker kunnen maken door havo - hbo te doen. Maar ja.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:24
quote:biobitch1984 schreef op 10 juni 2016 @ 20:27:
Ook zo stom, ik heb waanzinnig zin om te gamen, maar de game die ik op dit moment in mijn ps4 heb zitten speel ik samen met een vriend. Ik kan me er niet toe zetten om dat andere spel wat ik nog heb erin te drukken en die te gaan spelen. Die andere moet eerst uit. Ik kAn het wel gewoon proberen.. Daar niet van.Oh god ja vreselijk herkenbaar. Ik kan bijvoorbeeld ook niet 3 miljoen series tegelijk kijken, zoals veel mensen tegenwoordig doen. Ik kijk 1 serie, die moet eerst helemaal af voordat ik aan een andere begin. Niet dat ik echt series kijk (alleen Grey's Anatomy ) maar het was maar een voorbeeld.
Ook zo stom, ik heb waanzinnig zin om te gamen, maar de game die ik op dit moment in mijn ps4 heb zitten speel ik samen met een vriend. Ik kan me er niet toe zetten om dat andere spel wat ik nog heb erin te drukken en die te gaan spelen. Die andere moet eerst uit. Ik kAn het wel gewoon proberen.. Daar niet van.Oh god ja vreselijk herkenbaar. Ik kan bijvoorbeeld ook niet 3 miljoen series tegelijk kijken, zoals veel mensen tegenwoordig doen. Ik kijk 1 serie, die moet eerst helemaal af voordat ik aan een andere begin. Niet dat ik echt series kijk (alleen Grey's Anatomy ) maar het was maar een voorbeeld.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:33
quote:yolo8 schreef op 11 juni 2016 @ 11:22:
Ik heb het streberige alleen in de zin van dat ik al m'n hele leven het hoogste niveau wil halen (vwo, universiteit). Terwijl dat eigenlijk misschien een klein beetje te hoog gegrepen voor me is - omdat ik het niet leuk vind en heel slecht ben in dingen "moeten". Uitstelgedrag etc. Dus ik ben wel van de zesjescultuur. Maar ik heb wel ook altijd gehad dat ik daar verder helemaal niet trots op ben. Als ik straks mijn master diploma heb, ben ik er waarschijnlijk ook niet trots op. Dat gevoel ken ik volgens mij niet eens
Achteraf gezien had ik het mezelf veel makkelijker kunnen maken door havo - hbo te doen. Maar ja.
Toen ik autorijles had, had ik enorme bewondering voor mensen met een rijbewijs.
Totdat ik zelf mijn rijbewijs had, toen vond ik het niet meer zo bijzonder.
Echt jammer, een beetje trots zijn op jezelf kan best fijn zijn (denk ik ).
Ik heb het streberige alleen in de zin van dat ik al m'n hele leven het hoogste niveau wil halen (vwo, universiteit). Terwijl dat eigenlijk misschien een klein beetje te hoog gegrepen voor me is - omdat ik het niet leuk vind en heel slecht ben in dingen "moeten". Uitstelgedrag etc. Dus ik ben wel van de zesjescultuur. Maar ik heb wel ook altijd gehad dat ik daar verder helemaal niet trots op ben. Als ik straks mijn master diploma heb, ben ik er waarschijnlijk ook niet trots op. Dat gevoel ken ik volgens mij niet eens
Achteraf gezien had ik het mezelf veel makkelijker kunnen maken door havo - hbo te doen. Maar ja.
Toen ik autorijles had, had ik enorme bewondering voor mensen met een rijbewijs.
Totdat ik zelf mijn rijbewijs had, toen vond ik het niet meer zo bijzonder.
Echt jammer, een beetje trots zijn op jezelf kan best fijn zijn (denk ik ).
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 11 juni 2016 om 11:36
Ik zweer dat ik de laatste aflevering van greys had gedownload maar aflevering 24 kon ik niet weer terugvinden. Kan me er niet toe zetten om heel die moeite van downloaden opnieuw te doen... Want mn draadloos toetsenbord is stuk. En de draadjes van mn oude toetsenbord te kort, oftewel typen moet ik helemaal naar de tv lopen.
Vanmiddag ga ik shoppen. Nieuw draadloos toetsenbord en nieuw hoofdkussen. En een muis.
Nog iets anders, ik heb best veel vrienden... Veel daarvan zijn ook wel een beetje apart, maar sommigen ook heel mainstream. Maar nu heb ik er zoveel dat ik niet eventedig iedereen even veel aandacht kN geven. Voel ik me wel eens schuldig over.
Vanmiddag ga ik shoppen. Nieuw draadloos toetsenbord en nieuw hoofdkussen. En een muis.
Nog iets anders, ik heb best veel vrienden... Veel daarvan zijn ook wel een beetje apart, maar sommigen ook heel mainstream. Maar nu heb ik er zoveel dat ik niet eventedig iedereen even veel aandacht kN geven. Voel ik me wel eens schuldig over.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:39
quote:yolo8 schreef op 11 juni 2016 @ 11:22:
Ik heb het streberige alleen in de zin van dat ik al m'n hele leven het hoogste niveau wil halen (vwo, universiteit). Terwijl dat eigenlijk misschien een klein beetje te hoog gegrepen voor me is - omdat ik het niet leuk vind en heel slecht ben in dingen "moeten". Uitstelgedrag etc. Dus ik ben wel van de zesjescultuur. Maar ik heb wel ook altijd gehad dat ik daar verder helemaal niet trots op ben. Als ik straks mijn master diploma heb, ben ik er waarschijnlijk ook niet trots op. Dat gevoel ken ik volgens mij niet eens
Achteraf gezien had ik het mezelf veel makkelijker kunnen maken door havo - hbo te doen. Maar ja.Ik heb niet zoveel moeite gehad met school eigenlijk, via mavo naar havo hbo en toen universiteit. Aardig goed doorheen gefietst. Sommige stages waren sociaal een hel, maar ben nog nooit blijven zitten. Ook al een reden om geen ADD te kunnen hebben, ik houd mn hart vast als mijn huisarts me terug stuurt naar die 'club' psychs. Kan naguurlijk ook via een andere instelling, maar een universitair ziekenhuis voelt natuurlijk wel officieler
Ik heb het streberige alleen in de zin van dat ik al m'n hele leven het hoogste niveau wil halen (vwo, universiteit). Terwijl dat eigenlijk misschien een klein beetje te hoog gegrepen voor me is - omdat ik het niet leuk vind en heel slecht ben in dingen "moeten". Uitstelgedrag etc. Dus ik ben wel van de zesjescultuur. Maar ik heb wel ook altijd gehad dat ik daar verder helemaal niet trots op ben. Als ik straks mijn master diploma heb, ben ik er waarschijnlijk ook niet trots op. Dat gevoel ken ik volgens mij niet eens
Achteraf gezien had ik het mezelf veel makkelijker kunnen maken door havo - hbo te doen. Maar ja.Ik heb niet zoveel moeite gehad met school eigenlijk, via mavo naar havo hbo en toen universiteit. Aardig goed doorheen gefietst. Sommige stages waren sociaal een hel, maar ben nog nooit blijven zitten. Ook al een reden om geen ADD te kunnen hebben, ik houd mn hart vast als mijn huisarts me terug stuurt naar die 'club' psychs. Kan naguurlijk ook via een andere instelling, maar een universitair ziekenhuis voelt natuurlijk wel officieler
zaterdag 11 juni 2016 om 11:43
quote:Solomio schreef op 11 juni 2016 @ 11:33:
[...]
Toen ik autorijles had, had ik enorme bewondering voor mensen met een rijbewijs.
Totdat ik zelf mijn rijbewijs had, toen vond ik het niet meer zo bijzonder.
Echt jammer, een beetje trots zijn op jezelf kan best fijn zijn (denk ik ).Als je eens wist hoeveel tijd, geld en stress ik in dat rijbewijs halen heb gestoken, dan kan je je voorstellen hoe intens opgetogen en gelukkig ik was toen ik het eindelijk gehaald was. Denk dat ik daar meer en intenser van heb genoten dan iemand die het zo hupsakee in 1x haalt.
[...]
Toen ik autorijles had, had ik enorme bewondering voor mensen met een rijbewijs.
Totdat ik zelf mijn rijbewijs had, toen vond ik het niet meer zo bijzonder.
Echt jammer, een beetje trots zijn op jezelf kan best fijn zijn (denk ik ).Als je eens wist hoeveel tijd, geld en stress ik in dat rijbewijs halen heb gestoken, dan kan je je voorstellen hoe intens opgetogen en gelukkig ik was toen ik het eindelijk gehaald was. Denk dat ik daar meer en intenser van heb genoten dan iemand die het zo hupsakee in 1x haalt.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:44
quote:yolo8 schreef op 11 juni 2016 @ 11:24:
Oh god ja vreselijk herkenbaar. Ik kan bijvoorbeeld ook niet 3 miljoen series tegelijk kijken, zoals veel mensen tegenwoordig doen.
Heel herkenbaar.
Eerst het ene afronden voor je aan het andere kunt beginnen.
In mijn werk had ik daar ook heel veel last van.
Omdat we zo vaak uitliepen, moest ik vaak dingen even laten liggen, om eerst iets anders te gaan doen.
Vreselijk vond ik dat.
Of als ik weleens achter de balie zat.
Dan was ik bezig met het typen van een mail, en dan ging de telefoon!
Ik kon dan dus niet verder met mijn mail.
Enorm inherent aan receptiewerk natuurlijk, maar killing voor mijn autistische brein.
Oh god ja vreselijk herkenbaar. Ik kan bijvoorbeeld ook niet 3 miljoen series tegelijk kijken, zoals veel mensen tegenwoordig doen.
Heel herkenbaar.
Eerst het ene afronden voor je aan het andere kunt beginnen.
In mijn werk had ik daar ook heel veel last van.
Omdat we zo vaak uitliepen, moest ik vaak dingen even laten liggen, om eerst iets anders te gaan doen.
Vreselijk vond ik dat.
Of als ik weleens achter de balie zat.
Dan was ik bezig met het typen van een mail, en dan ging de telefoon!
Ik kon dan dus niet verder met mijn mail.
Enorm inherent aan receptiewerk natuurlijk, maar killing voor mijn autistische brein.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:35
quote:biobitch1984 schreef op 11 juni 2016 @ 11:43:
[...]
Als je eens wist hoeveel tijd, geld en stress ik in dat rijbewijs halen heb gestoken, dan kan je je voorstellen hoe intens opgetogen en gelukkig ik was toen ik het eindelijk gehaald was. Denk dat ik daar meer en intenser van heb genoten dan iemand die het zo hupsakee in 1x haalt.
Ik heb er in totaal 1,8 jaar over gedaan, maar wel in 1 keer geslaagd. Klasgenoten die meer dan een half jaar later begonnen hadden nog eerder hun rijbewijs. Daar kreeg ik ook vragen en opmerkingen over, wat ik heel vervelend vond. Mijn instructeur was een hele rustige man die nooit boos werd, ook al bakte ik er niks van. Ik was ook stomverbaasd toen ik geslaagd was en kon alleen maar zeggen: "Huh? Oh."
Maandag vertrek ik voor een midweekje weg. Een dubbel gevoel. Aan de ene kant heb ik zin om eens ergens anders te shoppen, zwemmen. Maar alles eromheen. Kleren wassen, inpakken, tig keer checken of ik alles heb. Veel kleren mee moeten nemen omdat je in NL niet van het weer op aan kunt. Daar weer uitpakken, huisjes die vaak niet goed schoongemaakt zijn, ander bed, gezeul met spullen. Ik ga met mijn moeder, heb ook niemand anders om mee te gaan. Vind dat soms jammer. Ik voel me een beetje oud worden om met mijn moeder te gaan. Zij heeft meer behoefte aan samen weg dan ik. Vijf dagen lang bij elkaar zijn, vind het best vermoeiend. Maar ja, anders kom ik nergens.
[...]
Als je eens wist hoeveel tijd, geld en stress ik in dat rijbewijs halen heb gestoken, dan kan je je voorstellen hoe intens opgetogen en gelukkig ik was toen ik het eindelijk gehaald was. Denk dat ik daar meer en intenser van heb genoten dan iemand die het zo hupsakee in 1x haalt.
Ik heb er in totaal 1,8 jaar over gedaan, maar wel in 1 keer geslaagd. Klasgenoten die meer dan een half jaar later begonnen hadden nog eerder hun rijbewijs. Daar kreeg ik ook vragen en opmerkingen over, wat ik heel vervelend vond. Mijn instructeur was een hele rustige man die nooit boos werd, ook al bakte ik er niks van. Ik was ook stomverbaasd toen ik geslaagd was en kon alleen maar zeggen: "Huh? Oh."
Maandag vertrek ik voor een midweekje weg. Een dubbel gevoel. Aan de ene kant heb ik zin om eens ergens anders te shoppen, zwemmen. Maar alles eromheen. Kleren wassen, inpakken, tig keer checken of ik alles heb. Veel kleren mee moeten nemen omdat je in NL niet van het weer op aan kunt. Daar weer uitpakken, huisjes die vaak niet goed schoongemaakt zijn, ander bed, gezeul met spullen. Ik ga met mijn moeder, heb ook niemand anders om mee te gaan. Vind dat soms jammer. Ik voel me een beetje oud worden om met mijn moeder te gaan. Zij heeft meer behoefte aan samen weg dan ik. Vijf dagen lang bij elkaar zijn, vind het best vermoeiend. Maar ja, anders kom ik nergens.
