Psyche
alle pijlers
baalmomentje
donderdag 6 december 2012 om 18:36
K** handicap
K** rolstoel
K** leven
Sorry had even een uitlaatklep nodig… Meestal heb ik mijn rolstoel (handicap) niet eens door en de mensen om mij heen ook niet. Maar soms dan komt het ineens op je af en dan is het net alsof er een lawine over je heen walst. Vooral als je partner het ook even niet meer trekt en je samen in een fase komt van zwijgen… allebei boos en teleurgesteld, maar niets zeggen. Ik wil graag praten, maar mijn man is iemand die het in zichzelf moet doen. En zo komen we wel weer een stap verder… in dit soms zo heerlijke k**leven. (Bijna altijd ben ik positief hoor en vind ik het leven heerlijk, maar soms…)
K** rolstoel
K** leven
Sorry had even een uitlaatklep nodig… Meestal heb ik mijn rolstoel (handicap) niet eens door en de mensen om mij heen ook niet. Maar soms dan komt het ineens op je af en dan is het net alsof er een lawine over je heen walst. Vooral als je partner het ook even niet meer trekt en je samen in een fase komt van zwijgen… allebei boos en teleurgesteld, maar niets zeggen. Ik wil graag praten, maar mijn man is iemand die het in zichzelf moet doen. En zo komen we wel weer een stap verder… in dit soms zo heerlijke k**leven. (Bijna altijd ben ik positief hoor en vind ik het leven heerlijk, maar soms…)
donderdag 6 december 2012 om 18:43
En dan moet je gewoon ook effe lekker te keer gaan. Weet je ik zal voor jou plaatsvervangend stampvoeten want het lijkt compleet K.. als je dat ook nog niet eens kan. Spuug het er hier uit en vooral niet genuanceerd hoor. Ik heb geen fysieke handicap en ik accepteer mijn handicap wel maar soms..........grrrrrrrrr.
donderdag 6 december 2012 om 19:28
Haha, ineens zie ik allemaal mensen voor me die als konijnen aan het stampen zijn voor me!! Geweldig!! Voelt erg goed!
Maar ja, soms zijn die momenten erg lastig. Het vervelende is dat het vooral, eigenlijk alleen in de relatie een rol speelt. De eerste jaren niet/nauwelijks, terwijl het 1ste halfjaar echt moeizaam was qua gezondheid van mij. Het laatste halfjaar lijkt het elke week of zelfs vaker naar voren te komen.... en dan vooral bij mijn man en dat reflecteert weer op mij.... Wat weer een wisselwerking heeft op hem... en zo blijven we ronddraaien totdat we een nacht geslapen hebben en de dag opnieuw begint. Praten doen we er niet over, want dan loopt het gesprek vast. Terwijl ik er soms zo'n behoefte aan heb. We willen elkaar niet kwijt, absoluut niet, maar soms lijkt het zo dichtbij te komen. Het is gewoon dat alles tegen zit. We zijn allebei actieve mensen die enorm veel van wandelen en de natuur houden... maar mijn man wil niet over fietspad/verhard pad, dus dit zijn niet altijd de makkelijkste paden. Dat dit niet altijd gaat slaat vaak om in teleurstelling. We willen dolgraag kinderen. Door onbekende oorzaak is dit niet mogelijk. Dus de MM in, al bijna 5 jaar bezig, maar we kunnen door mijn handicap niet alles proberen. Weer teleurstelling. Ons seksleven staat op een laag pitje. Ik kan niet op elk plekje zomaar even gaan liggen/zitten, whatever.... Dus het vraagt wat voorbereiding en in het heetst van de strijd is dit vaak een turnoff. behalve 's morgens of 's avonds in bed. Maar goed, werken allebei, huishouden dus ook wel eens moe of druk.... En we houden wel van een beetje spanning, dus we willen niet altijd standaard in op vaste momenten in bed belanden.
En dit is nog lang niet alles. Het is gewoon een opeenstapeling van teleurstellingen die de laatste tijd 1 grote storthoop lijkt te worden.
Bedankt voor jullie lieve reacties. En ja mijn man mag zeker balen en het k** vinden, daar geef ik hem ook alle ruimte voor. Probeer hem altijd te helpen op zo'n moment, maar soms lukt dat niet...
Sorry voor het lange verhaal, maar dit is de eerste keer dat ik mij even kan laten gaan en het voelt wel lekker!!
Overigens zijn man (33) en ik (34) al 8 jaar samen, waarvan 1,5 jaar getrouwd.
Maar ja, soms zijn die momenten erg lastig. Het vervelende is dat het vooral, eigenlijk alleen in de relatie een rol speelt. De eerste jaren niet/nauwelijks, terwijl het 1ste halfjaar echt moeizaam was qua gezondheid van mij. Het laatste halfjaar lijkt het elke week of zelfs vaker naar voren te komen.... en dan vooral bij mijn man en dat reflecteert weer op mij.... Wat weer een wisselwerking heeft op hem... en zo blijven we ronddraaien totdat we een nacht geslapen hebben en de dag opnieuw begint. Praten doen we er niet over, want dan loopt het gesprek vast. Terwijl ik er soms zo'n behoefte aan heb. We willen elkaar niet kwijt, absoluut niet, maar soms lijkt het zo dichtbij te komen. Het is gewoon dat alles tegen zit. We zijn allebei actieve mensen die enorm veel van wandelen en de natuur houden... maar mijn man wil niet over fietspad/verhard pad, dus dit zijn niet altijd de makkelijkste paden. Dat dit niet altijd gaat slaat vaak om in teleurstelling. We willen dolgraag kinderen. Door onbekende oorzaak is dit niet mogelijk. Dus de MM in, al bijna 5 jaar bezig, maar we kunnen door mijn handicap niet alles proberen. Weer teleurstelling. Ons seksleven staat op een laag pitje. Ik kan niet op elk plekje zomaar even gaan liggen/zitten, whatever.... Dus het vraagt wat voorbereiding en in het heetst van de strijd is dit vaak een turnoff. behalve 's morgens of 's avonds in bed. Maar goed, werken allebei, huishouden dus ook wel eens moe of druk.... En we houden wel van een beetje spanning, dus we willen niet altijd standaard in op vaste momenten in bed belanden.
En dit is nog lang niet alles. Het is gewoon een opeenstapeling van teleurstellingen die de laatste tijd 1 grote storthoop lijkt te worden.
Bedankt voor jullie lieve reacties. En ja mijn man mag zeker balen en het k** vinden, daar geef ik hem ook alle ruimte voor. Probeer hem altijd te helpen op zo'n moment, maar soms lukt dat niet...
Sorry voor het lange verhaal, maar dit is de eerste keer dat ik mij even kan laten gaan en het voelt wel lekker!!
Overigens zijn man (33) en ik (34) al 8 jaar samen, waarvan 1,5 jaar getrouwd.
donderdag 6 december 2012 om 19:44
ach jee. Ik ben bijna even oud en net wat langer in een relatie maar delen van je verhaal zijn herkenbaar. Ik denk dan ook niet dat alles door je beperking komt, maar dat het je levensfase is. En dan komen die gevolgen er bij. Probeer te zoeken naar wat jullie samen wel kunnen, en geef ruimte om dingen zonder elkaar te kunnen dlen. En zoek meer mogelijkheden om je te uiten, is belangrijk!
donderdag 6 december 2012 om 19:45
donderdag 6 december 2012 om 20:07
quote:Duende schreef op 06 december 2012 @ 19:29:@Paloma - Ik ben op mijn vijfde aangereden door een dronken automobilist en heb er een dwarslaesie aan overgehouden.
Ik heb er geen woorden voor.
Hebben jullie er weleens over nagedacht om hulp te zoeken. Bijvoorbeeld een relatietherapeut of haptonoom? Ik lees (en corrigeer me als ik het verkeerd heb) dat jullie wel willen, maar niet kunnen en wel willen, maar dan weer op een bepaalde manier waarbij jullie neus niet dezelfde kant op staat. Het lijkt voor mij alsof jullie beide uit je comfort zone gehaald moeten worden. Dat klinkt even kort door de bocht maar wellicht begrijp je wat ik bedoel. Hebben jullie ook contact met lotgenoten, en dan niet op de manier "om elkaar in de put te praten" maar om ideeën en handigheidjes uit te wisselen?
En veel werken en weinig tijd voor elkaar hebben. Kan daar een mouw aangepast worden? Minder werken? Hulp in de huishouding?
Ik heb er geen woorden voor.
Hebben jullie er weleens over nagedacht om hulp te zoeken. Bijvoorbeeld een relatietherapeut of haptonoom? Ik lees (en corrigeer me als ik het verkeerd heb) dat jullie wel willen, maar niet kunnen en wel willen, maar dan weer op een bepaalde manier waarbij jullie neus niet dezelfde kant op staat. Het lijkt voor mij alsof jullie beide uit je comfort zone gehaald moeten worden. Dat klinkt even kort door de bocht maar wellicht begrijp je wat ik bedoel. Hebben jullie ook contact met lotgenoten, en dan niet op de manier "om elkaar in de put te praten" maar om ideeën en handigheidjes uit te wisselen?
En veel werken en weinig tijd voor elkaar hebben. Kan daar een mouw aangepast worden? Minder werken? Hulp in de huishouding?
donderdag 6 december 2012 om 22:14
@positivodo - Natuurlijk hebben we ook de "normale" problemen die bij een relatie van 8 jaar duren. Dat is ook een fase en dat weten we. Over dat soort dinggen hebben dan ook nooit ruzie, dat praten we wel uit. Maar die beperkingen zijn gewoon het struikelblok op dit moment. Het is gewoon die hele opeenstapeling van dingen.
@paloma - Zover zijn we nog niet. Je hebt wel gelijk hoor. Eigenlijk moeten we even heel open en eerlijk met elkaar gaan praten, hoeveel pijn en verdriet dat ook kan betekenen, maar dan kunnen we wel verder. Want nu gaan we ook denken voor de ander en dat is heel verkeerd. Wat lotgenoten betreft daar heb ik zelf geen behoefte aan en mijn man ook niet. Ik begrijp je idee, maar het is juist ook heel confronterend. En vanuit het verleden heb ik de ervaring dat ik heel anders in het leven sta dan de "gemiddelde" persoon met een handicap. Niet denigrerend bedoel ofzo.... maar ik ben een actiever persoon met andere ideeën in mijn hoofd. Mijn man is ook zo en dat is misschien juist wel de moeilijkheid. Je wilt zoveel en je kunt een stuk minder.
Tijd hebben we echt wel voor elkaar het is meer de moeheid die een rol speelt. Maar dan ook meer de mentale moeheid ipv de fysieke.
Verder was een nacht slapen niet nodig vandaag. Het gaat al weer redelijk op dit moment... Hij is naar zijn werk en heeft daar afleiding en zo heb ik ook even een rustmomentje. Morgenvroeg maar weer verheugen op het goedmaak-moment
@paloma - Zover zijn we nog niet. Je hebt wel gelijk hoor. Eigenlijk moeten we even heel open en eerlijk met elkaar gaan praten, hoeveel pijn en verdriet dat ook kan betekenen, maar dan kunnen we wel verder. Want nu gaan we ook denken voor de ander en dat is heel verkeerd. Wat lotgenoten betreft daar heb ik zelf geen behoefte aan en mijn man ook niet. Ik begrijp je idee, maar het is juist ook heel confronterend. En vanuit het verleden heb ik de ervaring dat ik heel anders in het leven sta dan de "gemiddelde" persoon met een handicap. Niet denigrerend bedoel ofzo.... maar ik ben een actiever persoon met andere ideeën in mijn hoofd. Mijn man is ook zo en dat is misschien juist wel de moeilijkheid. Je wilt zoveel en je kunt een stuk minder.
Tijd hebben we echt wel voor elkaar het is meer de moeheid die een rol speelt. Maar dan ook meer de mentale moeheid ipv de fysieke.
Verder was een nacht slapen niet nodig vandaag. Het gaat al weer redelijk op dit moment... Hij is naar zijn werk en heeft daar afleiding en zo heb ik ook even een rustmomentje. Morgenvroeg maar weer verheugen op het goedmaak-moment
donderdag 6 december 2012 om 22:22
Oh, zou het niet heerlijk zijn als de dingen gewoon eens lekker soepel zouden gaan.Soms is het ook wel eens lekker om samen een ongezonde break te nemen samen van alles en lekker samen een fles wijn drinken en allemaal foute grappen maken over jullie situatie dat maakt soms de grootste binnenvetters open. Mijn man en ik doen ook altijd net alsof er niets mis met me is maar hij moet zich best aanpassen. Hij is bang dat ie me kwetst als ie zich uit. Dus ik chargeer dan mijn ziekte, we lachen ons rot en dan komt vaak zijn zorgen en frustraties erover uit. Er zal niets veranderen aan de situatie maar het is luchtiger en hij is het ook weer kwijt.