Psyche
alle pijlers
baan maakt mij kapot
vrijdag 29 november 2013 om 10:45
Mn eerste bericht op dit forum, meteen een heftige.
Ik weet dat veel mensen denken en zeggen dat ik blij moet zijn dat ik uberhaupt een baan heb in deze tijden. Maar dat ben ik niet.
Ik zit nu een aantal maanden in deze baan en ik ben er doodongelukkig. Iedere morgen sta ik met tegenzin op en mijn dagen duren eindeloos lang. In de auto naar huis staan de tranen alweer klaar. Ik heb leuke collega's maar mijn directe leidinggevenden komen rechtstreeks uit de hel. Ik kan niets goed doen. Alles wat ik doe is fout en moet anders (ook als ik het gedaan heb zoals zij zeiden dat het moest, dan heb ik het fout gedaan omdat zij zich bedacht hebben). Ik krijg nooit te horen dat iets goed is, van de feedbackregels hebben ze nooit gehoord. Ze houden zich niet aan afspraken waardoor ik daar de dupe van word. ik heb geprobeerd hierover te praten met de leidinggevenden maar de reactie was dat ik eraan moet wennen omdat zij zo werken,
Ik voel me psychich steeds verder inzakken en ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik praat erover met vrienden en partner. Vrienden leven met me mee, maar mijn partner zegt dat ik me niet moet aanstellen en gewoon aan het werk moet wennen. Maar ik weet niet of ik me aanstel. laatst had ik misschien wel de zwaarste dag op het werk gehad ooit. Thuis was ik letterlijk ziek met braken en flauwvallen en de hele nacht nachtmerries over het werk. hoort dit ook bij wennen? Ik weet het niet meer. ik slaap ook niet goed meer, mijn oog trilt altijd van de stress. ik ben sinds deze baan al 15kg afgevallen in een paar maanden tijd.
door het werk heb ik ook weinig plezier in andere dingen omdat het altijd als een wolk boven mij hangt. en het houdt nooit op. voor ik hier kwam werken had ik veel zelfvertrouwen en geloofde ik dat ik dit kon, maar nu is dat helemaal weg. naast het werk lopen er privé ook een boel dingen waar ik erg mee in mijn maag zit. alles lijkt tegelijk te komen.
ik heb een meerjarencontract dus moet volgens partner blij zijn dat ik werk heb en me niet aanstellen. hij zegt dat ik ook niet weg kan en als ik dat wel doe dat ik dan achterlijk bezig ben. Hij heeft een vaste baan en een goed inkomen en we probeerden dit jaar zwanger te worden. als ik mijn baan opzeg wil hij dit niet meer.
voor mijn gevoel zit ik gewoon vast en ik moet nu alweer huilen als ik denk dat ik over 3 uur alweer naar het werk moet.
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Hoe kan ik het werk weer draaglijk maken en wat kan ik doen om van dit nare gevoel af te komen?? help me alsjeblieft
Ik weet dat veel mensen denken en zeggen dat ik blij moet zijn dat ik uberhaupt een baan heb in deze tijden. Maar dat ben ik niet.
Ik zit nu een aantal maanden in deze baan en ik ben er doodongelukkig. Iedere morgen sta ik met tegenzin op en mijn dagen duren eindeloos lang. In de auto naar huis staan de tranen alweer klaar. Ik heb leuke collega's maar mijn directe leidinggevenden komen rechtstreeks uit de hel. Ik kan niets goed doen. Alles wat ik doe is fout en moet anders (ook als ik het gedaan heb zoals zij zeiden dat het moest, dan heb ik het fout gedaan omdat zij zich bedacht hebben). Ik krijg nooit te horen dat iets goed is, van de feedbackregels hebben ze nooit gehoord. Ze houden zich niet aan afspraken waardoor ik daar de dupe van word. ik heb geprobeerd hierover te praten met de leidinggevenden maar de reactie was dat ik eraan moet wennen omdat zij zo werken,
Ik voel me psychich steeds verder inzakken en ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik praat erover met vrienden en partner. Vrienden leven met me mee, maar mijn partner zegt dat ik me niet moet aanstellen en gewoon aan het werk moet wennen. Maar ik weet niet of ik me aanstel. laatst had ik misschien wel de zwaarste dag op het werk gehad ooit. Thuis was ik letterlijk ziek met braken en flauwvallen en de hele nacht nachtmerries over het werk. hoort dit ook bij wennen? Ik weet het niet meer. ik slaap ook niet goed meer, mijn oog trilt altijd van de stress. ik ben sinds deze baan al 15kg afgevallen in een paar maanden tijd.
door het werk heb ik ook weinig plezier in andere dingen omdat het altijd als een wolk boven mij hangt. en het houdt nooit op. voor ik hier kwam werken had ik veel zelfvertrouwen en geloofde ik dat ik dit kon, maar nu is dat helemaal weg. naast het werk lopen er privé ook een boel dingen waar ik erg mee in mijn maag zit. alles lijkt tegelijk te komen.
ik heb een meerjarencontract dus moet volgens partner blij zijn dat ik werk heb en me niet aanstellen. hij zegt dat ik ook niet weg kan en als ik dat wel doe dat ik dan achterlijk bezig ben. Hij heeft een vaste baan en een goed inkomen en we probeerden dit jaar zwanger te worden. als ik mijn baan opzeg wil hij dit niet meer.
voor mijn gevoel zit ik gewoon vast en ik moet nu alweer huilen als ik denk dat ik over 3 uur alweer naar het werk moet.
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Hoe kan ik het werk weer draaglijk maken en wat kan ik doen om van dit nare gevoel af te komen?? help me alsjeblieft
vrijdag 29 november 2013 om 10:47
Ik zou in plaats van gaan zitten huilen dan maar eens actie ondernemen.
A: Het hogerop zoeken
B: Documenteren. Alle opdrachten die je krijgt duidelijk vastleggen wát er van je verwacht wordt. Als ze dan achteraf zeiken, dit onder de neus drukken.
Van huilend gaan zitten wachten is nog nooit iets beter geworden en idd, wees blij dat je werk hebt.
A: Het hogerop zoeken
B: Documenteren. Alle opdrachten die je krijgt duidelijk vastleggen wát er van je verwacht wordt. Als ze dan achteraf zeiken, dit onder de neus drukken.
Van huilend gaan zitten wachten is nog nooit iets beter geworden en idd, wees blij dat je werk hebt.
vrijdag 29 november 2013 om 10:51
ik kan het niet hogerop zoeken, 1 van mn 2 leidinggevenden is de baas. dus veel hoger gaat het niet. ik leg ook alles vast en maak van ieder overleg een verslag dat ik naar ze stuur maar daar doen ze niets mee hoor. 1 van de 2 heeft zelf aangegeven dat ze het toch niet lezen. als ik ernaar refereer later zeggen ze ook niet, sorry kat, we hadden het verkeerd of wat dan ook. ze negeren het gewoon!! dus andere tips zijn ook welkom want deze dingen heb ik a lgedaan en hebben geen effect
vrijdag 29 november 2013 om 10:53
Ik ken het, ik heb dat ook gehad. Je energie wordt hierdoor helemaal opgeslurpt en 's avonds ben je helemaal gesloopt. Ik stond ook met tranen op en ging doodvermoeid naar werk. Ik had een tijdelijk jaarcontract zonder opzegtermijn! Dus ik moest echt mijn tijd uitzitten, ik was nog nooit zo blij toen dat contract niet verlengd werd.
Mijn tip is ga solliciteren! Ook al liggen de banen niet voor het oprapen er is heus werk te vinden, daarnaast kan je beter vanuit een werkende positie solliciteren dan als je werkloos thuis zit.
Probeer (en dat is heel makkelijk gezegd) afstand te bewaren en leg het naast je neer.
en dan nog even een klein puntje van kritiek: zeg nooit meer "we" proberen zwanger te raken!! Jij wordt zwanger, niet de man!
Mijn tip is ga solliciteren! Ook al liggen de banen niet voor het oprapen er is heus werk te vinden, daarnaast kan je beter vanuit een werkende positie solliciteren dan als je werkloos thuis zit.
Probeer (en dat is heel makkelijk gezegd) afstand te bewaren en leg het naast je neer.
en dan nog even een klein puntje van kritiek: zeg nooit meer "we" proberen zwanger te raken!! Jij wordt zwanger, niet de man!
vrijdag 29 november 2013 om 10:54
quote:Nemesis. schreef op 29 november 2013 @ 10:49:
Sorry hoor, maar ik vind jouw partner echt een lul dat hij jou zo onder druk zet terwijl je fysiek helemaal naar de klote gaat door deze baan.ja hij vind dat ik me aanstel en dat het achterlijk zou zijn als ik hier weg zou gaan bij deze baas. het doet me echt pijn dat hij dat zo zegt maar hij is heel direct
Sorry hoor, maar ik vind jouw partner echt een lul dat hij jou zo onder druk zet terwijl je fysiek helemaal naar de klote gaat door deze baan.ja hij vind dat ik me aanstel en dat het achterlijk zou zijn als ik hier weg zou gaan bij deze baas. het doet me echt pijn dat hij dat zo zegt maar hij is heel direct
vrijdag 29 november 2013 om 10:56
quote:ja hij vind dat ik me aanstel en dat het achterlijk zou zijn als ik hier weg zou gaan bij deze baas. het doet me echt pijn dat hij dat zo zegt maar hij is heel direct
Of jouw bazen echt een stelletje duivels zijn of niet, zo snel 15 kg afvallen, fysiek ziek zijn en emotioneel ten einde raad zijn, bekent dat het NIET goed met jou gaat. En hij wil dat niet inzien.
Ik gok dat het door zijn ongeloof van de situatie niet beter voor je wordt. Jij zou je thuis ook moeten kunnen uiten, tot jezelf komen.
Of jouw bazen echt een stelletje duivels zijn of niet, zo snel 15 kg afvallen, fysiek ziek zijn en emotioneel ten einde raad zijn, bekent dat het NIET goed met jou gaat. En hij wil dat niet inzien.
Ik gok dat het door zijn ongeloof van de situatie niet beter voor je wordt. Jij zou je thuis ook moeten kunnen uiten, tot jezelf komen.
vrijdag 29 november 2013 om 10:56
Verder gaan kijken voor ander werk?
Gesprek aan gaan met je leiding, nogmaals... Duidelijk voor jezelf zijn wat je besproken wilt hebben/ wat je dwars zit.
En misschien kijken of je wat aan je eigen verwachtingen kan doen? Zijn ze echt zo negatief of neem jij dat alleen zo op?
Maar erg vervelend niet lekker op je werk zitten, heb dat zelf ooit gehad en ben toen binnen 2 weken weg gegaan. Het moment dat ik voor het weekend op ga zien tegen het feit dat ik na het weekend weer aan het werk moet was voor mij meer dan genoeg.. (okey, toen was de arbeidsmarkt wel nog iets aantrekkelijker hoor..)
Sterkte!
Gesprek aan gaan met je leiding, nogmaals... Duidelijk voor jezelf zijn wat je besproken wilt hebben/ wat je dwars zit.
En misschien kijken of je wat aan je eigen verwachtingen kan doen? Zijn ze echt zo negatief of neem jij dat alleen zo op?
Maar erg vervelend niet lekker op je werk zitten, heb dat zelf ooit gehad en ben toen binnen 2 weken weg gegaan. Het moment dat ik voor het weekend op ga zien tegen het feit dat ik na het weekend weer aan het werk moet was voor mij meer dan genoeg.. (okey, toen was de arbeidsmarkt wel nog iets aantrekkelijker hoor..)
Sterkte!
vrijdag 29 november 2013 om 10:58
vrijdag 29 november 2013 om 10:58
quote:boerderijgeit028 schreef op 29 november 2013 @ 10:53:
Ik ken het, ik heb dat ook gehad. Je energie wordt hierdoor helemaal opgeslurpt en 's avonds ben je helemaal gesloopt. Ik stond ook met tranen op en ging doodvermoeid naar werk. Ik had een tijdelijk jaarcontract zonder opzegtermijn! Dus ik moest echt mijn tijd uitzitten, ik was nog nooit zo blij toen dat contract niet verlengd werd.
Mijn tip is ga solliciteren! Ook al liggen de banen niet voor het oprapen er is heus werk te vinden, daarnaast kan je beter vanuit een werkende positie solliciteren dan als je werkloos thuis zit.
Probeer (en dat is heel makkelijk gezegd) afstand te bewaren en leg het naast je neer.
en dan nog even een klein puntje van kritiek: zeg nooit meer "we" proberen zwanger te raken!! Jij wordt zwanger, niet de man!
Wat heb jij dan gedaan om het vol te houden?
ik wil wel solliciteren, maar mijn partner zegt ook, je laat echt geen goede indruk achter bij mensen als je na een paar maanden weg gaat bij deze baan. je komt nooit meer aan de bak.
dus ik weet niet of ik snel een baan zal vinden.
mijn lg'en hebben het nu al over mijn contract verlengen omdat er zo veel werk is dat het niet lukt inde contractperiode. maar dat hangt ervan af of ze een andere odpracht binnen slepen en dat kunnen betalen (mij langer laten blijven). ik had nooit verwacht te hopen dat dit niet zou lukken...
wat ook zo is; ik ben aangenomen om een project uit te voeren. Ze hebben bijd e sollicitatie heel anders doen voorkomen dan wat het werk eigenlijk is. ik moet binnen mijn contractsperiode bijvoorbeeld ook dingen doen waarvan ze zeiden dat die al gedaan zijn. de werkdruk lag al heel hoog (pittige opdracht) maar doordat daar nog werkzaamheden bij komen waar ze over hadden gelogen (gelogen ja! niet verzwegen) wordt de druk alleen maar hoger en lijkt het allemaal toch niet zo haalbaar.
Ik ken het, ik heb dat ook gehad. Je energie wordt hierdoor helemaal opgeslurpt en 's avonds ben je helemaal gesloopt. Ik stond ook met tranen op en ging doodvermoeid naar werk. Ik had een tijdelijk jaarcontract zonder opzegtermijn! Dus ik moest echt mijn tijd uitzitten, ik was nog nooit zo blij toen dat contract niet verlengd werd.
Mijn tip is ga solliciteren! Ook al liggen de banen niet voor het oprapen er is heus werk te vinden, daarnaast kan je beter vanuit een werkende positie solliciteren dan als je werkloos thuis zit.
Probeer (en dat is heel makkelijk gezegd) afstand te bewaren en leg het naast je neer.
en dan nog even een klein puntje van kritiek: zeg nooit meer "we" proberen zwanger te raken!! Jij wordt zwanger, niet de man!
Wat heb jij dan gedaan om het vol te houden?
ik wil wel solliciteren, maar mijn partner zegt ook, je laat echt geen goede indruk achter bij mensen als je na een paar maanden weg gaat bij deze baan. je komt nooit meer aan de bak.
dus ik weet niet of ik snel een baan zal vinden.
mijn lg'en hebben het nu al over mijn contract verlengen omdat er zo veel werk is dat het niet lukt inde contractperiode. maar dat hangt ervan af of ze een andere odpracht binnen slepen en dat kunnen betalen (mij langer laten blijven). ik had nooit verwacht te hopen dat dit niet zou lukken...
wat ook zo is; ik ben aangenomen om een project uit te voeren. Ze hebben bijd e sollicitatie heel anders doen voorkomen dan wat het werk eigenlijk is. ik moet binnen mijn contractsperiode bijvoorbeeld ook dingen doen waarvan ze zeiden dat die al gedaan zijn. de werkdruk lag al heel hoog (pittige opdracht) maar doordat daar nog werkzaamheden bij komen waar ze over hadden gelogen (gelogen ja! niet verzwegen) wordt de druk alleen maar hoger en lijkt het allemaal toch niet zo haalbaar.
vrijdag 29 november 2013 om 11:00
vrijdag 29 november 2013 om 11:01
vrijdag 29 november 2013 om 11:03
quote:bootje_op_de_golven schreef op 29 november 2013 @ 11:01:
Wat een eikel is jouw 'partner'. Hij trapt je vakkundig de grond in. Doet hij wel iets om je te helpen?iedere keer als ik erover wil praten gaat hij zuchten en zeggen dat ik me aanstel of dat het allemaal in mijn hoofd zit en ik niet negatief moet zijn. Of hij zegt: ik kan je er niet bij helpen, je moet met je baas praten. maar dat heb ik dus al gedaan en die zegt dat ik hier gewoon aan moet wennen. maar werken bedrijven echt zo? is dit echt iets waar ik aan moet wennen? het valt me zo ontzettend zwaar.
Wat een eikel is jouw 'partner'. Hij trapt je vakkundig de grond in. Doet hij wel iets om je te helpen?iedere keer als ik erover wil praten gaat hij zuchten en zeggen dat ik me aanstel of dat het allemaal in mijn hoofd zit en ik niet negatief moet zijn. Of hij zegt: ik kan je er niet bij helpen, je moet met je baas praten. maar dat heb ik dus al gedaan en die zegt dat ik hier gewoon aan moet wennen. maar werken bedrijven echt zo? is dit echt iets waar ik aan moet wennen? het valt me zo ontzettend zwaar.
vrijdag 29 november 2013 om 11:04
Ik zou wel nog 1 keer in gesprek gaan. Een heel duidelijke lijst maken van de dingen die je dwars zitten (en dan dus niet emotionele dingen als 'jullie negeren me' ofzo maar het veranderen van opdrachten, niet aan afspraken houden etc, mét recente voorbeelden) en heel duidelijk maken dat je letterlijk ziek wordt van de situatie. Als een werkgever namelijk ergens niks aan heeft, is het aan een ziekgemelde werknemer. Dan kunnen het misschien nog zulke kl**tzakken zijn die niks om jouw welzijn geven, maar een zieke werknemer is heel erg duur, dus ze zullen actie moeten ondernemen om te zorgen dat je er niet aan onderdoor gaat.
Hoe is de sfeer tussen de leidinggevenden en je collega's, ben jij de enige die er zoveel last van heeft?
Hoe is de sfeer tussen de leidinggevenden en je collega's, ben jij de enige die er zoveel last van heeft?
vrijdag 29 november 2013 om 11:06
heel lang geleden ben ik behandeld voor een ernstige depressie en ik was zo blij dat ik daar toen vanaf was, dat het weer goed met me ging en dat ikgelukkig was. ik wilde me nooit meer zo voelen als toen maar ik begin er nu weer aardig in de buurt te komen. als ik dat aangeef bij hem zegt hij ook weer dat ik me niet moet aanstellen. hij zegt altijd dat ik me aanstel. ik moet blij zijn dat ik een mooi huis heb, een baan, een autootje, leuke spullen en soms op vakantie. Ik heb het gevoel dat hij me niet serieus neemt als ik zeg dat ik weer in een dip raak. Hij zegt dan vaak; ga je nou alweer? op een boze toon. ik durf daarom ook niet meer tegen hem te zeggen dat ik me soms zo slecht voel dat ik mezelf weer pijn wil doen omdat dat beter voelt.
vrijdag 29 november 2013 om 11:06
quote:kathleen86 schreef op 29 november 2013 @ 10:51:ik kan het niet hogerop zoeken, 1 van mn 2 leidinggevenden is de baas. dus veel hoger gaat het niet. ik leg ook alles vast en maak van ieder overleg een verslag dat ik naar ze stuur maar daar doen ze niets mee hoor. 1 van de 2 heeft zelf aangegeven dat ze het toch niet lezen. kathleen86 schreef op 29 november 2013 @ 10:58: ik ben aangenomen om een project uit te voeren. Ze hebben bijd e sollicitatie heel anders doen voorkomen dan wat het werk eigenlijk is. ik moet binnen mijn contractsperiode bijvoorbeeld ook dingen doen waarvan ze zeiden dat die al gedaan zijn. de werkdruk lag al heel hoog (pittige opdracht) maar doordat daar nog werkzaamheden bij komen waar ze over hadden gelogen (gelogen ja! niet verzwegen) wordt de druk alleen maar hoger en lijkt het allemaal toch niet zo haalbaar.Komt op mij over als intimidatie.
volg je verstand, gebruik je gevoel
vrijdag 29 november 2013 om 11:06
Wat vervelend voor je kathleen86! Ik herken het wel een beetje. Zat ook niet op mijn plek in mijn vorige baan. Gelukkig had ik een jaarcontract en dat werd niet verlend.
Ik vind het ook moeilijk te begrijpen dat jouw vriend je niet steunt. Wat moet er gebeuren voordat hij inziet dat je doodongelukkig bent? Een burnout? Een baan is belangrijk en handig
maar niet ten koste van alles.
Ik zou open kaart spelen op je werk en duidelijk aangeven dat je dit niet langer vol gaat houden. En als ze dit niet accepteren, dan zou ik proberen om er heeeel relaxed in te staan, dus geen stapje extra etc... Dat doen ze voor jou ook niet. Wat is het ergste dat er dan kan gebeuren? Ontslag? Nou mooi meegenomen
En ondertussen natuurlijk wel al solliciteren!
Sterkte! Komt goed!
Ik vind het ook moeilijk te begrijpen dat jouw vriend je niet steunt. Wat moet er gebeuren voordat hij inziet dat je doodongelukkig bent? Een burnout? Een baan is belangrijk en handig
maar niet ten koste van alles.Ik zou open kaart spelen op je werk en duidelijk aangeven dat je dit niet langer vol gaat houden. En als ze dit niet accepteren, dan zou ik proberen om er heeeel relaxed in te staan, dus geen stapje extra etc... Dat doen ze voor jou ook niet. Wat is het ergste dat er dan kan gebeuren? Ontslag? Nou mooi meegenomen
En ondertussen natuurlijk wel al solliciteren!
Sterkte! Komt goed!
vrijdag 29 november 2013 om 11:07
Natuurlijk zegt je baas dat. Die ziet zijn eigen gedrag niet, gaat daar zeker niets aan veranderen en heeft er helemaal geen belang bij dat jij weggaat.
Maar denk nu eens zelf na! Je hebt de mening van iedereen al verteld in dit topic en daar luister jij braaf naar. Kweek ballen en zeg: Dit pik ik niet, ik laat mij niet zo behandelen, ik kies voor mezelf en ga weg. Niet zo afhankelijk opstellen joh.
Maar denk nu eens zelf na! Je hebt de mening van iedereen al verteld in dit topic en daar luister jij braaf naar. Kweek ballen en zeg: Dit pik ik niet, ik laat mij niet zo behandelen, ik kies voor mezelf en ga weg. Niet zo afhankelijk opstellen joh.
vrijdag 29 november 2013 om 11:08
In ieder geval solliciteren naar een andere baan. Ik ben er tijdens een nieuwe baan ook weleens achter gekomen na 2 maanden, dat het niks voor mij was. Misschien laat je geen goede indruk achter bij het bedrijf waar je nu werkt, als je zo snel weggaat, maar kan jou het schelen.
Misschien eens met de huisarts/psycholoog praten. het zou fijn zijn, als je het voor elkaar kan krijgen, zolang je er nog werkt, om het je allemaal wat minder aan te trekken, zodat je er niet aan onderdoor gaat.
(en wat een hork is die vriend van je !!!)
Misschien eens met de huisarts/psycholoog praten. het zou fijn zijn, als je het voor elkaar kan krijgen, zolang je er nog werkt, om het je allemaal wat minder aan te trekken, zodat je er niet aan onderdoor gaat.
(en wat een hork is die vriend van je !!!)