Psyche
alle pijlers
bang en onzeker over vriendengroep
zondag 1 september 2013 om 14:51
Ik heb een ptss en een angststoornis en een chronische depressie, verder heb ik altijd een beetje mijn eigen veilige wereldje gehad (waar het als kind wel veilig wad waar het dat in het echt niet was)
Ik heb een groepje vrienden, waarvan de meesten elkaar via mij kennen. Ik heb dit jaar voor het eerst mijn verjaardag echt gevierd, daar hebben ze elkaar allemaal gevonden. Wat ik trouwens heel leuk vind om te zien omdat we dan als groep ook leuke dingetjes kunnen doen!
Alleen ben ik heel erg in de war.... de meeste vrienden uit het groepje hhebben me beloofd dat ik ze nooit kwijt zou raken en dat er nooit iemand tussen ons in kan komen (en ik had het hen beloofd.)
Ik had een bff erin, totdat ze een vriendje kreeg, toen leek ik niks meer voor dr te betekenen, tuurlijk als je de liefde hebt gevonden wil je daar xoveel mogelijk mee samen zijn en kan de rest van de wereld je helemaal niet meer boeien dat snap ik.... alleen voel ik me enorm aan de kant geschoven, waar ze eerst zei dat ik de enige voor haar was en altijd zal blijven die zoo veel voor haar betekende (en zij voor mij) zegtze dat nu ook tegen andere vrienden (uit het vriendengroepje) en spreek ik dr eeigenlijk nog amper.
Ik probeer mezelf er niet zo veel in bezig te houden en mezelf voor te houden dat er niks aan de hand is... maar het doet me pijn om te zien gebeuren. Ze weten me namelijk wel te vinden als er is gebeurt of met ze aan de hand is....
Ik heb ook wel wat vrienden buiten dat 'vriendengroepje' om en een vriend zegt dat ik me minder moet focussen op dat groepje en het meer buiten hen moet proberen te zoeken.... maar ik wil ze ook weer niet kwijt raken
Ik weet gewoon niet meer wat ik er over moet denken en wat ik moet doen.... zit enorm in de knoop.... en ben enorm in strijd met mezelf.... want er komen binnenkort ook weer verjaardagen van vrienden uit het groepje en een vriendin gaat binnenkort ook bevallen en als er iets mey ze is dan wil ik er heel graag voor ze zijn en helpen met wat dan ook.... maar aan de andere kant zou ik gewoon willen verdwijnen uit dit alles... tegen die verjaardagen enzo.... zie ik eigenlijk best wel op en daar schrik ik dan weer zelf van... het voelt als een nare verplichting en aangezien ik toch al niet meer weet wat ik met het vriendengroepje aanmoet...
Ik ben voor mezelf ook heel erg bezig m'n verleden te verwerken en alle shit die daar bij om de hoek komt kijken (zoals flashbacks, nachtmerries, paniekaanvallen etc) en de depressie/wanhoop aan te pakken (met therapie)
Maar ik ben echt zooooo erg bang in de war en wanhopig ik weet niet meer wat ik moet doen.... wil ook niet meer op de automatische piloot....
Ik heb een groepje vrienden, waarvan de meesten elkaar via mij kennen. Ik heb dit jaar voor het eerst mijn verjaardag echt gevierd, daar hebben ze elkaar allemaal gevonden. Wat ik trouwens heel leuk vind om te zien omdat we dan als groep ook leuke dingetjes kunnen doen!
Alleen ben ik heel erg in de war.... de meeste vrienden uit het groepje hhebben me beloofd dat ik ze nooit kwijt zou raken en dat er nooit iemand tussen ons in kan komen (en ik had het hen beloofd.)
Ik had een bff erin, totdat ze een vriendje kreeg, toen leek ik niks meer voor dr te betekenen, tuurlijk als je de liefde hebt gevonden wil je daar xoveel mogelijk mee samen zijn en kan de rest van de wereld je helemaal niet meer boeien dat snap ik.... alleen voel ik me enorm aan de kant geschoven, waar ze eerst zei dat ik de enige voor haar was en altijd zal blijven die zoo veel voor haar betekende (en zij voor mij) zegtze dat nu ook tegen andere vrienden (uit het vriendengroepje) en spreek ik dr eeigenlijk nog amper.
Ik probeer mezelf er niet zo veel in bezig te houden en mezelf voor te houden dat er niks aan de hand is... maar het doet me pijn om te zien gebeuren. Ze weten me namelijk wel te vinden als er is gebeurt of met ze aan de hand is....
Ik heb ook wel wat vrienden buiten dat 'vriendengroepje' om en een vriend zegt dat ik me minder moet focussen op dat groepje en het meer buiten hen moet proberen te zoeken.... maar ik wil ze ook weer niet kwijt raken
Ik weet gewoon niet meer wat ik er over moet denken en wat ik moet doen.... zit enorm in de knoop.... en ben enorm in strijd met mezelf.... want er komen binnenkort ook weer verjaardagen van vrienden uit het groepje en een vriendin gaat binnenkort ook bevallen en als er iets mey ze is dan wil ik er heel graag voor ze zijn en helpen met wat dan ook....
maar aan de andere kant zou ik gewoon willen verdwijnen uit dit alles... tegen die verjaardagen enzo.... zie ik eigenlijk best wel op en daar schrik ik dan weer zelf van... het voelt als een nare verplichting en aangezien ik toch al niet meer weet wat ik met het vriendengroepje aanmoet... Ik ben voor mezelf ook heel erg bezig m'n verleden te verwerken en alle shit die daar bij om de hoek komt kijken (zoals flashbacks, nachtmerries, paniekaanvallen etc) en de depressie/wanhoop aan te pakken (met therapie)
Maar ik ben echt zooooo erg bang in de war en wanhopig
ik weet niet meer wat ik moet doen.... wil ook niet meer op de automatische piloot....
zondag 1 september 2013 om 14:56
quote:meisjuhh schreef op 01 september 2013 @ 14:51:
Alleen ben ik heel erg in de war.... de meeste vrienden uit het groepje hhebben me beloofd dat ik ze nooit kwijt zou raken en dat er nooit iemand tussen ons in kan komen (en ik had het hen beloofd.)
alleen voel ik me enorm aan de kant geschoven, waar ze eerst zei dat ik de enige voor haar was en altijd zal blijven die zoo veel voor haar betekende (en zij voor mij)
Dit zijn beide hele onrealistische beloftes en uitspraken. Je weet nooit hoe het leven kan lopen dus beloven dat je iemand nooit kwijt raakt is niet haalbaar. Evenals verwachten van een vriendin dat je de enige voor haar bent. Mensen hebben levens, met meerdere mensen erin.
Probeer wat zelfstandiger en zelfverzekerder te worden. Op deze manier jaag je je vrienden weg.
Alleen ben ik heel erg in de war.... de meeste vrienden uit het groepje hhebben me beloofd dat ik ze nooit kwijt zou raken en dat er nooit iemand tussen ons in kan komen (en ik had het hen beloofd.)
alleen voel ik me enorm aan de kant geschoven, waar ze eerst zei dat ik de enige voor haar was en altijd zal blijven die zoo veel voor haar betekende (en zij voor mij)
Dit zijn beide hele onrealistische beloftes en uitspraken. Je weet nooit hoe het leven kan lopen dus beloven dat je iemand nooit kwijt raakt is niet haalbaar. Evenals verwachten van een vriendin dat je de enige voor haar bent. Mensen hebben levens, met meerdere mensen erin.
Probeer wat zelfstandiger en zelfverzekerder te worden. Op deze manier jaag je je vrienden weg.
zondag 1 september 2013 om 15:17
Ik claim haar niet.... ik maak me er alleen heel veel zorgen over.... dat doe ik zelf en vooral in m'n hoofd... dat soort dingen uiten of over praten kan ik bijna niet.... daarom doe ik het liever anoniem hier.... het gaat ook niet alleen om haar.... maar om het geheel plaatje.... ik wil er minder mee bezig zijn maar het gaat automatisch en dan bedoel ik in mijn hoofd
Ik weet dat zij ook bang is dat er iemand tussen ons in kan komen en bang is om mij kwijt te raken.... tenminste dat was een tijdje terug.... ik spreek haar heel af en toe op whats app.
De enige met wie ik hier over durf te praten is een goeie vriend van me. Ik weet niet hoe dat komt ik ben gewoon heel erg bang hier over te praten....
Ik weet dat zij ook bang is dat er iemand tussen ons in kan komen en bang is om mij kwijt te raken.... tenminste dat was een tijdje terug.... ik spreek haar heel af en toe op whats app.
De enige met wie ik hier over durf te praten is een goeie vriend van me. Ik weet niet hoe dat komt ik ben gewoon heel erg bang hier over te praten....
zondag 1 september 2013 om 15:32
Ik heb een traumatherapeut/psycholoog....
Zelfs met haar durf ik hier niet over te praten....
Ik weet zelf ergens wel dat het niet nodig hoeft te zijn deze angst....
Ik had als kind ook niemand en leefde in behoorlijk ongure situaties... nu ik 20 ben en al 2 jaar bezig ben mijn leven in handen te nemen (van alles van vroeger te verwerken en het mezelf aanleren van begrippen als liefde enzo) ben ik best ver, en m'n vriend staat daar ook van te kijken (zegt ie steeds)
Ik ben als kind veel in de steek gelaten... dat werkt nu door in mijn hoofd.... altijd bang iemand die me dierbaar is kwijt te raken.
Ik geef niet op ofzo.... wil ook niet in een of andere slachtofferrol kruipen..... ik weet alleen niet zo goed meer wat te doen... en wat tedenken... ook niet meer welke gevoelens (omtrent vriendschap) reel zijn en welke niet (angsten) terwijl ik idd ook wel vrienden om me heen heb waar ik wel redelijk contact mee heb.... waaronder die vriend die hier van af weet en me steeds zegt dat ik verder moet gaan zonder hier steeds bij na te denken....
Zelfs met haar durf ik hier niet over te praten....
Ik weet zelf ergens wel dat het niet nodig hoeft te zijn deze angst....
Ik had als kind ook niemand en leefde in behoorlijk ongure situaties... nu ik 20 ben en al 2 jaar bezig ben mijn leven in handen te nemen (van alles van vroeger te verwerken en het mezelf aanleren van begrippen als liefde enzo) ben ik best ver, en m'n vriend staat daar ook van te kijken (zegt ie steeds)
Ik ben als kind veel in de steek gelaten... dat werkt nu door in mijn hoofd.... altijd bang iemand die me dierbaar is kwijt te raken.
Ik geef niet op ofzo.... wil ook niet in een of andere slachtofferrol kruipen..... ik weet alleen niet zo goed meer wat te doen... en wat tedenken... ook niet meer welke gevoelens (omtrent vriendschap) reel zijn en welke niet (angsten) terwijl ik idd ook wel vrienden om me heen heb waar ik wel redelijk contact mee heb.... waaronder die vriend die hier van af weet en me steeds zegt dat ik verder moet gaan zonder hier steeds bij na te denken....
zondag 1 september 2013 om 15:34
Eerlijk gezegd klinkt het allemaal helemaal niet zo slecht, een groep vrienden om je heen die het ook onderling goed kunnen vinden. Een vriendje die je stimuleert je ook op anderen te richten.
Ik denk dat het grootste 'gevaar' voor je vriendschappen in jouw eigen onzekerheid en angst zit. Heel goed dat je daar mee aan de slag gaat, heb je daar (professionele) hulp bij?
Ik denk dat het grootste 'gevaar' voor je vriendschappen in jouw eigen onzekerheid en angst zit. Heel goed dat je daar mee aan de slag gaat, heb je daar (professionele) hulp bij?
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
zondag 1 september 2013 om 15:37
lief meisjuhh, ik weet nog dat ik bang was om mensen kwijt te raken en niet alleen mensen. bij mij kwam het voort uit onzekerheid over mezelf, een negatief zelfbeeld, ik vertrouwde niet op mezelf, dat kon ik niet. dan is het beangstigend om een goede vriend of vriendin kwijt te raken. daar wordt je wereld dan onveiliger door. raak je een soort van in paniek. dat zie ik bij jou gebeuren. ik weet ook wat depressies zijn en een angststoornis. wat ik niet lees is dat je in therapie bent. dat was voor mij de ommekeer. RET en gedragstherapie in een groep. zoek afleiding. ga wat leuke dingen doen met een paar andere vriendinnen. beloof geen dingen meer aan elkaar zoals 'je raakt me nooit meer kwijt' en 'er zal niemand tussen ons komen'. dat werkt niet, bij niemand hoor. sterkte met alles! lieve groet
zondag 1 september 2013 om 15:40
Klinkt erg klef en verstikkend. Elkaar beloven altijd elkanders nummer 1 te zijn etc. Alles kan veranderen en vooral; alles veranderd ook. Dat is niet raar. Mensen leren anderen mensen kennen, of contact gaat op een lager pitje, of je krijgt nieuwe vrienden. Probeer wat meer lost te komen van je vrienden. Ze niet als noodzaak te zien maar gewoon als aanvulling op je leven. Samen leuke dingen ondernemen, voelt het even niet fijn dan even wat minder etc.
Ik denk dat het 'probleem' meer intern bij jou ligt en in je eigen onzekerheid en angsten dan dat het dusdanig aan je vriendinnen ligt. Ik denk dat het juist er goed is om dit met je therapeut te bespreken. Hoe kan ja omgaan met veranderingen in onderlinge contacten en leren omgaan met afstand en nabijheid.
Ik denk dat het 'probleem' meer intern bij jou ligt en in je eigen onzekerheid en angsten dan dat het dusdanig aan je vriendinnen ligt. Ik denk dat het juist er goed is om dit met je therapeut te bespreken. Hoe kan ja omgaan met veranderingen in onderlinge contacten en leren omgaan met afstand en nabijheid.
zondag 1 september 2013 om 15:42
Vrienden komen en gaan, door je hele leven.
Op mijn kinderfeestje, toen ik 5 was, waren anderen dan op mijn 15e, 25e en 35e.
Er zijn een paar vriendinnen bij, die ik heel lang ken, maar dat zijn niet per definitief degene die ik het meest zie. Vriendschappen heb je in soorten en maten.
Besef je dat en relaxxxxxxxx
Op mijn kinderfeestje, toen ik 5 was, waren anderen dan op mijn 15e, 25e en 35e.
Er zijn een paar vriendinnen bij, die ik heel lang ken, maar dat zijn niet per definitief degene die ik het meest zie. Vriendschappen heb je in soorten en maten.
Besef je dat en relaxxxxxxxx
zondag 1 september 2013 om 15:53
nu heb ik gelezen dat je bij een traumatherapeut/psycholoog bent en wat in je verleden een grote rol heeft gespeeld. voor mij waren mijn ouders er ook niet. dat had ook zeker die angst voor verlies veroorzaakt. ik denk dat dat bij jou niet anders is. je bent niet gegrond.
als het goed is krijg je door hoe je ouders met je omgaan als het ware een vlonder, waardoor je de klappen in t leven op kunt vangen, je gaat dan niet naar de 'bodem van de put'. dus hoef je niet van heel diep weer boven te komen, mentaal en emotioneel. ik had die vlonder niet en jij ook niet. nu moet jij je eigen vlonder worden. je bent al een stuk op weg. hou vol. blijf kijken naar wat je wèl hebt. ga door met therapieën tot je je geestelijk gezond voelt. dat is echt mogelijk, alleen gaat het niet snel. heel veel succes en sterkte! lieve groet
als het goed is krijg je door hoe je ouders met je omgaan als het ware een vlonder, waardoor je de klappen in t leven op kunt vangen, je gaat dan niet naar de 'bodem van de put'. dus hoef je niet van heel diep weer boven te komen, mentaal en emotioneel. ik had die vlonder niet en jij ook niet. nu moet jij je eigen vlonder worden. je bent al een stuk op weg. hou vol. blijf kijken naar wat je wèl hebt. ga door met therapieën tot je je geestelijk gezond voelt. dat is echt mogelijk, alleen gaat het niet snel. heel veel succes en sterkte! lieve groet