Psyche
alle pijlers
bang voor de dood
zaterdag 25 augustus 2012 om 12:46
Ik hield mij er nooit zo veel mee bezig met de dood, vond het zelfs een beetje raar dat mensen er bang voor waren.
Maar sinds dat ik de laatste tijd veel gemerkt heb dat er opeens mensen overlijden vind ik het ook eng..
ik ben zo bang dat ik mijn ouders kwijt raak! vooral mijn vader, want hoe komt mijn moeder dan aan geld terwijl ze geen baan heeft? kunnen we dan nog wel normaal leven? Hoe moet ik mijn studie dan verder betalen? ik weet wel dat ik mij daar nu echt niet druk om moet en mag maken maar zulke gedachtes heb ik.. dat we op straat belanden als er iemand overlijd van mijn ouders.
Gister avond in bed was ik er zo mee bezig dat ik zelfs niet meer goed kon ademen en half in schock was.
Wat als ik opeens een erg bericht krijg te horen dat iemand is overleden? Het gevoel komt naar boven dat ik het zelf niet eens overleef wanneer ik zoiets hoor..
op vakantie zelfs als ik ver weg ben van mijn ouders kan ik mij er ook nog veel erger druk om maken, zo erg dat ik 10 x per uur mijn telefoon check of niemand mij gebelt heeft.
Heeft iemand ook zulke angsten? En heeft iemand tips hoe ik er niet zo veel aan kan denken?
Maar sinds dat ik de laatste tijd veel gemerkt heb dat er opeens mensen overlijden vind ik het ook eng..
ik ben zo bang dat ik mijn ouders kwijt raak! vooral mijn vader, want hoe komt mijn moeder dan aan geld terwijl ze geen baan heeft? kunnen we dan nog wel normaal leven? Hoe moet ik mijn studie dan verder betalen? ik weet wel dat ik mij daar nu echt niet druk om moet en mag maken maar zulke gedachtes heb ik.. dat we op straat belanden als er iemand overlijd van mijn ouders.
Gister avond in bed was ik er zo mee bezig dat ik zelfs niet meer goed kon ademen en half in schock was.
Wat als ik opeens een erg bericht krijg te horen dat iemand is overleden? Het gevoel komt naar boven dat ik het zelf niet eens overleef wanneer ik zoiets hoor..
op vakantie zelfs als ik ver weg ben van mijn ouders kan ik mij er ook nog veel erger druk om maken, zo erg dat ik 10 x per uur mijn telefoon check of niemand mij gebelt heeft.
Heeft iemand ook zulke angsten? En heeft iemand tips hoe ik er niet zo veel aan kan denken?
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:44
God, ik ben 39 jaar, heb een eigen gezin, veel moeilijkheden overwonnen en ook ik maak me zorgen hoe ik moet survivallen zonder mijn vader die pas longkanker geconstateerd heeft gekregen.
Gelukkig weet ik dat ik het wel red, ik heb ondertussen een eigen leven, maar dat TO zich náást het verdriet en de liefde die ze zou moeten missen zich zorgen maakt om financieen, vind ik niet raar op die leeftijd. Tuurlijk komt ze hier uit, maar er voor uitkomen dat je je zorgen maakt dat je moeder en jij niet op straat komen te staan bewijst dat TO zich weinig bewust is van de mogelijkheden zonder haar vader. Nogmaals, náást de troostende, liefdevolle en rots band die ze met haar vader heeft. Maar zo interpreteer ik de OP.
Gelukkig weet ik dat ik het wel red, ik heb ondertussen een eigen leven, maar dat TO zich náást het verdriet en de liefde die ze zou moeten missen zich zorgen maakt om financieen, vind ik niet raar op die leeftijd. Tuurlijk komt ze hier uit, maar er voor uitkomen dat je je zorgen maakt dat je moeder en jij niet op straat komen te staan bewijst dat TO zich weinig bewust is van de mogelijkheden zonder haar vader. Nogmaals, náást de troostende, liefdevolle en rots band die ze met haar vader heeft. Maar zo interpreteer ik de OP.
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:47
Heel mooi Kabouter !
Ik besef me pas sinds kort hoe "luxe" het eigenlijk is om je beide ouders te hebben. Mijn opa is onlangs overleden, hij was in de tachtig. Mijn moeder was verdrietig, maar niet intens hysterisch, zeker niet. Ze is blij dat hij met rust en zonder pijn gegaan is. En ze is ontzettend dankbaar dat ze tot in de vijftig haar beide ouders heeft kunnen hebben !
Ik wens hetzelfde eigenlijk iedereen toe...
Ik besef me pas sinds kort hoe "luxe" het eigenlijk is om je beide ouders te hebben. Mijn opa is onlangs overleden, hij was in de tachtig. Mijn moeder was verdrietig, maar niet intens hysterisch, zeker niet. Ze is blij dat hij met rust en zonder pijn gegaan is. En ze is ontzettend dankbaar dat ze tot in de vijftig haar beide ouders heeft kunnen hebben !
Ik wens hetzelfde eigenlijk iedereen toe...
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:51
Ik denk overigens dat de zorg die je je maakt over ouders, niet te vergelijken is met de angst die je voor je eigen kinderen hebt. Hoewel het verdrietig is, hoort het er bij om je ouders te begrave, en dat je kinderen jou begraven als het zover is. Maar het lijkt me echt afschuwelijk om de dood van je eigen kinderen mee te maken. Volgens mij heb je daar echt nooit rust mee.
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:58
Dat dus adventure!
En Cosima: ja, dat gun ik ook iedereen, vanuit de grond van mijn hart.
Dan heb je namelijk de tijd gehad om al die dingen die ik zei te overdenken gedurende een jaar of 30. Ipv gedurende 1 jaar.
Ik hoop dat er binnenkort eindelijk een geneesmiddel wordt gevonden tegen die rotziekte en dat er veel minder ouders (te) jong moeten sterven.
Soms denk ik wel eens dat mensen die jong een ouder verliezen (of om andere reden vroeg zelfstandig moesten worden) er doordat ze ermee leren leven te hard over oordelen als andere mensen daarover denken: wat zeur je nou, mij is het evt gebeurd en met mij gaat het ook prima.
En dat mensen die het niet hebben meegemaakt op jonge leeftijd makkelijk vergeten wat hun onzekerheden waren.
Maar ik geloof niet dat mensen zomaar klaar zijn voor een nieuwe levensfase, dat je daar op een dag vrolijk binnenhuppelt. En ik geloof niet dat 1 gedachte definieert wat TO of andere mensen denken in relatie tot hun ouders of andere geliefden.
En ik ga ervan uit dat TO gewoon nog een Jon meisje is, dat het nog moet leren. Want als ik om me heen kijk zie ik dat alle mensen van mijn leeftijd daarmee worstelen.
Een enkeling zoals ik daargelaten.
En Cosima: ja, dat gun ik ook iedereen, vanuit de grond van mijn hart.
Dan heb je namelijk de tijd gehad om al die dingen die ik zei te overdenken gedurende een jaar of 30. Ipv gedurende 1 jaar.
Ik hoop dat er binnenkort eindelijk een geneesmiddel wordt gevonden tegen die rotziekte en dat er veel minder ouders (te) jong moeten sterven.
Soms denk ik wel eens dat mensen die jong een ouder verliezen (of om andere reden vroeg zelfstandig moesten worden) er doordat ze ermee leren leven te hard over oordelen als andere mensen daarover denken: wat zeur je nou, mij is het evt gebeurd en met mij gaat het ook prima.
En dat mensen die het niet hebben meegemaakt op jonge leeftijd makkelijk vergeten wat hun onzekerheden waren.
Maar ik geloof niet dat mensen zomaar klaar zijn voor een nieuwe levensfase, dat je daar op een dag vrolijk binnenhuppelt. En ik geloof niet dat 1 gedachte definieert wat TO of andere mensen denken in relatie tot hun ouders of andere geliefden.
En ik ga ervan uit dat TO gewoon nog een Jon meisje is, dat het nog moet leren. Want als ik om me heen kijk zie ik dat alle mensen van mijn leeftijd daarmee worstelen.
Een enkeling zoals ik daargelaten.
zaterdag 25 augustus 2012 om 17:03
@ Cosima: ja nee, je kind begraven lijkt me een miljoen keer erger!
Je ouders begraven is idd natuurlijk, alleen kwam het bij ons een stuk eerder dan verwacht. En dat was het moeilijke.
Maar je kind begraven, ik moet er niet aan denken.
@ Adventure: veel sterkte met je vader. Het is niet leuk. Ik zou zoveel tegen je willen zeggen, maar uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk. Vertel hem dat je van hem houdt. De rest weet hij wel.
@ groenoogje: dank je ik heb gewoon snel moeten leren dat je mensen beter het voordeel van de twijfel kunt geven en dat het veel makkelijker is te oordelen dan veroordeeld te worden.
Je ouders begraven is idd natuurlijk, alleen kwam het bij ons een stuk eerder dan verwacht. En dat was het moeilijke.
Maar je kind begraven, ik moet er niet aan denken.
@ Adventure: veel sterkte met je vader. Het is niet leuk. Ik zou zoveel tegen je willen zeggen, maar uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk. Vertel hem dat je van hem houdt. De rest weet hij wel.
@ groenoogje: dank je ik heb gewoon snel moeten leren dat je mensen beter het voordeel van de twijfel kunt geven en dat het veel makkelijker is te oordelen dan veroordeeld te worden.
zaterdag 25 augustus 2012 om 17:24
@ Limelight: ik denk dat ze daar nog wat te jong voor is, eerlijk gezegd. Ik kon me niet voorstellen dat m'n ouders zouden doodgaan. Ik kon me er echt helemaal niks bij voorstellen hoe dat zou zijn.
Toen het gebeurde was het verdriet groter dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik had nog nooit zoveel verdriet gehad, ik kon nauwelijks ademhalen.
Misschien heeft niet iedereen dat meer op 21 of 22-jarige leeftijd maar inmiddels weten we dat het brein doorgroeit tot 25 en dat je op 21/22jarige leeftijd nog wat dingen moet leren.
Als ik kijk naar leeftijdgenoten dan denk ik vaak: jeetje, waar maak je je druk om? Of: goeie genade wil je dood neervallen Ofzo?
Voor mijn leeftijd zijn veel dingen gewoon een vervanjebedshow. TO komt nu in de leeftijd dat ze ziet dat ouders ook dood kunnen gaan, da's even slikken, want wie zorgt er dan voor je?
Dan komt er een fase dat je je ook bewust wordt van je eigen sterfelijkheid.
En zo nog heel wat fases die ze hopelijk gewoon in de 30 jaar die er zo'n beetje voor staan om klaar te raken voor je eigen dood mag doorlopen.
Het is heel bekend onder begin 20 hoor... Dan zien mensen opeens dat ouders van hun vrienden kanker krijgen, een hartinfarct krijgen, etc. Daar schrikken ze van.
Verschil is dat het bij mij mijn eigen vader overkwam. Schrok ik ook heel erg van, maar werd ik ook opeens heel snel een stuk wijzer van.
Toen het gebeurde was het verdriet groter dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik had nog nooit zoveel verdriet gehad, ik kon nauwelijks ademhalen.
Misschien heeft niet iedereen dat meer op 21 of 22-jarige leeftijd maar inmiddels weten we dat het brein doorgroeit tot 25 en dat je op 21/22jarige leeftijd nog wat dingen moet leren.
Als ik kijk naar leeftijdgenoten dan denk ik vaak: jeetje, waar maak je je druk om? Of: goeie genade wil je dood neervallen Ofzo?
Voor mijn leeftijd zijn veel dingen gewoon een vervanjebedshow. TO komt nu in de leeftijd dat ze ziet dat ouders ook dood kunnen gaan, da's even slikken, want wie zorgt er dan voor je?
Dan komt er een fase dat je je ook bewust wordt van je eigen sterfelijkheid.
En zo nog heel wat fases die ze hopelijk gewoon in de 30 jaar die er zo'n beetje voor staan om klaar te raken voor je eigen dood mag doorlopen.
Het is heel bekend onder begin 20 hoor... Dan zien mensen opeens dat ouders van hun vrienden kanker krijgen, een hartinfarct krijgen, etc. Daar schrikken ze van.
Verschil is dat het bij mij mijn eigen vader overkwam. Schrok ik ook heel erg van, maar werd ik ook opeens heel snel een stuk wijzer van.
zaterdag 25 augustus 2012 om 17:27
Mensen hebben hier wel snel vooroordelen..
Ik heb het niet in de OP gezet maar tuurlijk ben ik ook bang voor het verdriet en gemis, juist heel erg.
Maar ik wil wel doorgaan met mijn leven, niet dat ik door het gemis en verdriet straks niks meer onder controle heb en dan nog meer dingen verlies.
Ik vond het trouwens echt wel toevallig want mijn foto boeken liggen bij mijn ouders in de kamer in de kast, en ik wou een foto boek zoeken en daar onder lagen de papieren.. ik geef wel toe dat ik graag altijd wou weten wat er in staat.
Ik heb het niet in de OP gezet maar tuurlijk ben ik ook bang voor het verdriet en gemis, juist heel erg.
Maar ik wil wel doorgaan met mijn leven, niet dat ik door het gemis en verdriet straks niks meer onder controle heb en dan nog meer dingen verlies.
Ik vond het trouwens echt wel toevallig want mijn foto boeken liggen bij mijn ouders in de kamer in de kast, en ik wou een foto boek zoeken en daar onder lagen de papieren.. ik geef wel toe dat ik graag altijd wou weten wat er in staat.
zaterdag 25 augustus 2012 om 17:51
zaterdag 25 augustus 2012 om 17:55
@itsssme, zoals ik eerder schreef had ik een andere post verwacht nav. de topic titel.
Mijn posts basseer ik op wat ik lees van wat iemand schrijft. Jij laat nu pas na een hele tijd weer iets in je eigen topic horen.
Zolang ik geen aanvullende info heb, blijf ik bij wat ik tot dan toe gelezen en geweten kan hebben.
Heb je je al eens verdiept in zaken die met op jezelf wonen te maken hebben?
Mijn posts basseer ik op wat ik lees van wat iemand schrijft. Jij laat nu pas na een hele tijd weer iets in je eigen topic horen.
Zolang ik geen aanvullende info heb, blijf ik bij wat ik tot dan toe gelezen en geweten kan hebben.
Heb je je al eens verdiept in zaken die met op jezelf wonen te maken hebben?
zaterdag 25 augustus 2012 om 18:02
quote:itsssme schreef op 25 augustus 2012 @ 17:42:
Oke dat snap ik dan ook eigenlijk wel want als je niks meer leest dan dat kun je ook niet zomaar verder denken.
Ik ben de volgende keer wel duidelijker
Zo, over vooroordelen gesproken.
Ik ben klaar met je. Wel raar dat je spontaan je openingspost de andere kant op gaat, na lezen van de reacties hier.
Maar goed. je doet maar.
Oke dat snap ik dan ook eigenlijk wel want als je niks meer leest dan dat kun je ook niet zomaar verder denken.
Ik ben de volgende keer wel duidelijker
Zo, over vooroordelen gesproken.
Ik ben klaar met je. Wel raar dat je spontaan je openingspost de andere kant op gaat, na lezen van de reacties hier.
Maar goed. je doet maar.
zaterdag 25 augustus 2012 om 18:03
quote:itsssme schreef op 25 augustus 2012 @ 17:27:
Ik vond het trouwens echt wel toevallig want mijn foto boeken liggen bij mijn ouders in de kamer in de kast, en ik wou een foto boek zoeken en daar onder lagen de papieren.. ik geef wel toe dat ik graag altijd wou weten wat er in staat.Dus omdat ze toevallig onder jouw fotoboeken lagen had jij het recht om erin te kijken? Vreemde gedachtegang zeg.
Ik vond het trouwens echt wel toevallig want mijn foto boeken liggen bij mijn ouders in de kamer in de kast, en ik wou een foto boek zoeken en daar onder lagen de papieren.. ik geef wel toe dat ik graag altijd wou weten wat er in staat.Dus omdat ze toevallig onder jouw fotoboeken lagen had jij het recht om erin te kijken? Vreemde gedachtegang zeg.
